::PROJECT HAVEN:: ::PREZENTUJE::
SŁOWO NA A odcinek 1, mietanka z obu tortów
tłumaczenie: titiŽ
Obowišzki wzywajš.
Byłem ze swym kołem turystycznym w połowie przełęczy, gdy mnie wezwano.
Ale ochotniczym strażakiem jest się zawsze i wszędzie.
Długo jeszcze?
Pojawiasz się w cišgu pięciu minut albo lecisz z roboty.
Nie każdy zdšża.
Trzeba dodać gazu,
ale wiadomoć zagrożenia czyjego życia daje ci niezłego kopa.
Mówię ci, przez tych pięć minut wielu odmeldowało się na tamten wiat.
Przez tę opowiastkę pewnie więcej.
Cztery minuty, 38 sekund.
Weteran wcišż się niele trzyma.
Joe, we torbę. Zuch chłopak!
Może i jestem dziadkiem, ale  nie chwalšc się  ekipa mnie podziwia.
Co ty nie powiesz!
Paliło się mieszkanie.
Walczyłem z napierajšcymi tłumami, gdy chłopaki zwijali się jak w ukropie.
- W ostatniej chwili udało się stłumić - Ksišżkę i piżamę ma w torbie.
Bogu dzięki za tak dzielnych seniorów-wolontariuszy.
Uważaj na siebie, Maurice.
miej się, miej. Cała Wordsworth Row mogła się zjarać.
Wordsworth Row?
- Tam jest mój nowy dom. - Staram ci się to włanie przekazać.
To był twój nowy dom.
- Jak to był? - Tam się paliło.
Paul!
Mam tu auto, podrzucę cię.
Ja pierdolę.
Mów, nie krępuj się.
Miałam powiedzieć, że wybrałe pięknš okolicę.
Tak.
- Mogę wejć? - Tak.
Boże przykro mi.
Nie powinno ci być przykro.
Chyba że podłożyła ogień.
Chod, Joe, zobaczymy twój nowy pokój.
Nie, Maurice!
- Niech tu teraz nie wchodzi. - Nie mówiłem? Wszystko gra!
Niech tylko tata nauczy się machać pędzlem.
- Po co ma oglšdać dom w tym stanie? - W Zgło remont" bywały lepsze.
Spokojnie, to będzie wietny dom.
Wszystko będzie wyglšdać inaczej.
Lubię swój nowy dom, tak?
Mówię ci, to nie jest jego ostateczny wyglšd.
Lubię swój nowy dom, tak?
Miał go zobaczyć, dopiero gdy skończę.
Lubię swój nowy dom, tak?
Tak, polubisz go, gdy będzie skończony.
Teraz tak wyglšda, ale tata go poprawi.
Dacie sobie radę sami?
Id do domu i czekaj na alarmowy telefon.
- Może zostanę? Albo go zabiorę? - Nie!
Dzięki, ale włanie nie powinna. Musimy się wdrożyć w regularne zamiany.
- On już ma wystarczajšcy mętlik. - Ale
No dobra. Ale napisz mi choć SMS-a.
- Jak się czuje i w ogóle. - Jasne.
Dam sobie radę.
Zobaczymy się wieczorem w niedzielę.
Ale teraz ja wrócę tam, a ty  zostaniesz tutaj.
- Tam. Tutaj. Tam. - Dokładnie tak.
Dokładnie tak.
- Przytulas czy graba? - Graba.
Wylij SMS-a.
Dobrze jest, tak?
Naprawię to.
Wszystko to naprawię.
Co mogłoby pójć lepiej? Co idzie dobrze?
Stój, Joe!
Cholera!
Tętno jak werbel, czujesz, doktorku?
Cinienie 160 na 100.
- Wysokie - Biegłem tu, to na pewno dlatego.
podobnie jak twój cholesterol. No i skończyłe 60 lat.
To inne 60 niż u reszty facetów.
- Nie jestem normalnym mężczyznš. - Tu się zgodzę.
- Przepiszę ci statyny - W życiu!
Te efekty uboczne: brzuch ronie, mały nie staje
- Wolę ryzykować. - Dwa lata temu miałe zapać.
Byłe w szpitalu. Jeli nie zwolnisz, czeka cię zawał albo wylew.
Zwolnić? Przy takiej rodzinie, a nawet dwóch?
Beze mnie nie dadzš sobie rady.
Dlatego musisz o siebie dbać.
Jedno pytanie.
Mam raka? Tylko tego się boję.
Nie masz raka. Ale umrzeć można na wiele sposobów.
wietne motto na twojš witrynę internetowš.
Włanie wymyliłem jeszcze jedno.
trzy, cztery!
- Czeć. - Hej, Paul.
Chcesz się pożegnać ze starym domem?
wietnie cię rozumiem.
Na pewno się nie pogniewajš.
Czeć, Alison.
Jasne. Czuje się wietnie.
Tak, już się zadomowił.
Tak, tak. No to czeć.
- Przepraszam, mogę? - Pewnie.
To już nie jest twój pokój.
Teraz tu mieszka inna rodzina.
Wiem, że niełatwo się przyzwyczaić, ale się przyzwyczaimy.
Słowo.
Jak mylisz, Joe? Czy to dobre miejsce do leżenia?
Dobre czy kiepskie?
Wemiemy z sobš tę odznakę,
żeby ci przypominała o wspólnych fajnych chwilach.
Nigdy nie zapomnimy tego domu.
- Nie zapomnimy tego domu. - Włanie.
Bardzo dobrze!
W porzšdku?
Chyba nie będziesz bez nich chodził?
Włanie.
Nie!
- Czeć, Louise. Do następnego! - Na razie, Helen. Dzięki.
Dzięki, Pauline.
- Pa, Louise. - Pa, Katie.
- Nim cię poznał, mówił do widzenia". - Mam na niego zły wpływ.
Żeby wiedziała. Ale że oboje cię kochamy  wybaczam.
- On co kombinuje. - Chyba wiem co. Wcišż się mieje.
Zaczšł odkurzać.
A raz go przycięłam, jak notuje menu z telewizji.
Rozmawiała z nim o tym?
Od ciebie lepiej by to przyjšł.
- Idcie na piwo. - Zacytuję piosenkę: Nie, nie, nie!".
- Mam teraz dużo na głowie. - Co niby?!
Nocne ćwiczenia, przyjazd Rebeki z iuniwerku,
weekend z Joem, Eddiem, Paulem Nie mam czasu na piwo.
- Nie chcesz się zbliżyć z moim synem? - Nie chcę go przesłuchiwać.
- W życiu nie pęknie. - Obawiasz się, że ma nad tobš przewagę?
- Tak, skoro już to mówisz. - Włanie!
Nie jeste taki cwany jak ja. Przy tobie nie będzie czujny.
Joe, nie gniewam się za słuchawki.
Nic się nie stało, mamy zapasowe.
- Odłożyłem je. - Ano odłożyłe
do jeziora.
Jak wyglšda dobre życie?
Posłuchaj. Obaj kochamy muzykę, no nie?
A do niej potrzebne sš słuchawki.
Nie lubisz już muzyki, czy tylko słuchawek?
Muzyki.
Słuchawek.
Zróbmy może nowš playlistę.
Powybieraj kawałki.
- Zostaw go, bo stresujesz mnie. - Jest zdenerwowany.
Widzę. Ciebie też za chwilę będzie można zawiesić na cianie jak balonik.
- Mylisz? - Nie wiem, co na to nauka, ale spróbowałbym.
- Joe! - Tato, Eddie ma rację.
- Z czym ma rację? Czeć, skarbie! - Czeć, dziadku.
Nasza mała studentka!
- Joe wyrzucił dzi słuchawki. - Nareszcie, bogu dzięki.
Wyrzucił je, żeby mi dopiec, bo zszokował go widok spalonego domu.
- To twoja wina. - Grunt, że był efekt. Nie dziękuj.
Teraz jest przygnębiony!
Wasze pokolenie jest nieprawdopodobne.
We wszystkim, co dobre, doszukujecie się czego złego.
Od dwóch lat staramy się chronić Joego, żeby przywykł do naszego rozstania.
Nie stawiać go przed wieloma zmianami naraz.
Dlatego dopiero sprzedalimy stary dom,
a nowy chciałem mu pokazać, dopiero gdy będzie skończony.
Pomylałe, że gdybycie się z nim nie cackali, dawno wszystko by pojšł?
To co, może od razu wezmę go do kina?
Na Paniš Doubtfire" czy Sprawę Kramerów"?
My, strażacy, mawiamy: Uga zawczasu iskrę, a ocalisz lasy".
Obi-Wan Kenobi w redniej formie.
Musi być w otoczeniu, które zna. Mylisz, że dlaczego tu mieszkam?
Dzięki, że mnie zaszczycasz swojš obecnociš.
- Ja tu jestem z własnej woli. - Wiem, słońce. Bierzcie talerze.
- Staram się żyć zdrowo. - Ja też, dlatego częstuję cię curry.
Daję mu 12 godzin.
Daj mu czas.
Zawsze w końcu udaje się wam go zrozumieć.
- Mnie czy mamie? - Oboje jestecie dobrzy w te klocki.
- Nigdy nam tego nie mówiła. - Bylicie rodzicami, taka wasza rola.
- Nie przestalimy nimi być. Oboje. - Wiem.
Wcišż jeste na nas zła.
Na mnie.
Nie, już mi przechodzi.
Pierwszy rok był ciężki, kolejny już lepszy.
Ale nauczyłam się, że w życiu nie wszystko idzie według planu.
To na pewno.
Dowiedz się czego.
Ralph!
- Popykamy w bilard? - Nie.
- Z Katie ci się chyba układa. - Tak.
Twoja mama się chyba może nie martwi,
ale widzi, że się zmieniasz, a matki le to znoszš.
Jeliby o której z tych zmian
chciał ze mnš pogadać, wiesz, po męsku, to
wiesz, gdzie mnie znaleć.
Dyskoteka będzie potrzebna.
Jasne.
A właciwie po co?
- Na wesele. - Jakie?
Moje.
- Twoje wesele? - Moje i Katie.
Moje gratulacje.
- I jeszcze ciężarówka. - Po co nam ciężarówka?
- Na moje rzeczy. - Czyli się żenisz i wyprowadzasz?
- Tak. - Kiedy powiesz o tym mamie?
Nie powiem.
- Już kumam. Ja mam jej powiedzieć? - Nie.
Nie mów mamie!
- Mam to zachować w tajemnicy? - Tak.
- Nie chcesz mi tego wyjanić? - Nie, wcale.
Skšd jeste? De donde eres?
Jestem z Lake District.
Skšd jeste? De donde eres?
Nadal z Lake District.
Dochodzi północ.
- Czego się dowiedziałe? - Nie było czego.
Po prostu wypilimy piwko.
Niczego nie kombinuje. Id spać.
- Może odbierz? - Zaczeka.
Musisz spalić moje curry?
Że co? Staram się żyć zdrowo.
Dlatego wyżerasz resztki pod osłonš nocy?
Wiem, że co wiesz, i chcę wiedzieć co. Przyjd.
Pogadalimy sobie z Ralphem i żeby teraz nie przedłużać
To byłaby nowoć, ale mów.
Mogłaby ? To i tak trudny temat.
- Żenię się. - Żeni się.
Z Katie.
A Katie o tym wie?
Zdziwiłby się, Ralph, ilu mężczyzn zapomina poinformować o tym wybrankę.
Katie owiadczyła się mnie.
- Dziewczyna ma dobry gust. - A ja się zgodziłem.
Na pewno dobrze to przemylelicie?
Tak.
- Jaki jest twój ulubiony film? - Szkoła rocka".
A wczeniej jaki był?
-Mała syrenka". - Włanie.
Ten film kończy się lubem, pamiętasz?
Ale w prawdziwym życiu lub to poczštek.
A małżeństwo może być trudne.
Nawet Syrenka opieprzy księcia za rozrzucanie brudnych skarpet.
Wiem.
- Nie mógłby oglšdać meczu, gdyby Katie nie chciała. - Wiem.
Mówię to tylko dlatego, że chcę waszego szczęcia.
Ralph, powiedz może mamie to, co mnie powiedziałe.
Co ci mówiła w 21. urodziny.
- Powiedziała, że chciałaby - kiedy zatańczyć na moim weselu.
Tak mówiłam, wiem!
Gratulacje!
Oczywicie Katie może się wprowadzić, ale rzućmy okiem na twój pokój.
Trzeba zdjšć plakat Paula Pogby
- Ona go lubi! - Któż nie lubi Paula Pogby?
Jest co jeszcze.
Co takiego?
Marzyłam o tym, od kiedy się urodził.
Że stanie na własnych nogach i beze mnie stawi czoła wiatu.
Chciałam tego ponad wszystko.
A jednoczenie nie chciałam, bo strasznie się tego boję.
Wiem.
On też się tego boi.
- To dzielny chłopak. - Nie rozumiesz?
Nie chciał mi o tym powiedzieć,
bo w głębi duszy wie, że nie może zamieszkać sam z Katie.
To niewykonalne.
Ale jeszcze tego nie przyzna.
Dlatego na razie się na to zgodzimy, dla dobra Ralpha i Katie.
Chłopak ma przecież swojš dumę.
Ogień nie zna odpoczynku.
Jak ja.
Wybacz mi.
Fajne to. Jako miejsce do schowania się.
Żeby wszystko przemyleć.
Wiem, jakie to uczucie.
Gdy rodzice się rozstali, gdy trzeba się pożegnać ze starym domem.
Znam to.
Sheena Is A Punk Rocker".
Go Buddy Go"?
Dobra, będziemy się tylko chować.
Każdy czasem potrzebuje kryjówki.
Podzielisz się niš ze mnš?
Zanim znów nie wyjedziesz.
Zanim nie wyjadę.
Ale zdradzę ci  tylko tobie  że na razie nigdzie się nie wybieram.
Ramones, 1977.
Stranglers, 1977.
Powiedz tylko, czy wszystko gra.
- Alison! - Dobra, wiem.
Jest teraz ze mnš. W domu. Cały i zdrowy.
To dobrze. Dziękuję.
Do jutra. Muszę kończyć, jestem w pracy.
Szef chyba w końcu zaczyna mnie lubić.
No to czeć.
Masz dzieci? Tienes hijos?
Tak, mam dzieci.
I powoli wpędzajš mnie do grobu.
Czołem, Joe.
- Paliła się elektrycznoć? - Na to wyglšda, Ramesh.
- Kiepska instalacja? - Kiepski tynkarz.
Zostawił na noc włšczony piecyk.
Dałby mu fujarkę i banjo i miałby z głowy.
Za nic nie chce wejć.
Muszę sobie tak radzić;
im szybciej dom będzie gotów, tym szybciej on przywyknie.
Spierdoliłe cały plan.
- Próbuję to teraz naprawić. - Bierz się za dom, ja wezmę Joego.
Zrób jednš rzecz porzšdnie, nie dwie po łebkach. Joe!
Dokšd go chcesz zabrać?
W miejsce nieobjęte twoim rewirem taty-rozwodnika.
Od razu ci mówię: to nie była próba wyłudzenia odszkodowania.
We plecak, nie torbę podróżnš, i włóż tam to, co chcesz zabrać.
Masz dziesięć minut.
- On nie rozumie pojęcia czasu. - Wiem. Ale jakie ramy muszš być.
Wezmę go do zoo dla dzieci.
Lody i smród kozich bobków każdego rozweselš. Chcesz ić?
Nie, jestem cały dzień w Fellside.
Czytaj, nie przeszkadzaj sobie. Kontakt wzrokowy jest już niemodny.
Mama pisze, wylali jš z pracy.
Jest wciekła.
Tato?
Czy ze mnš trudno wytrzymać?
Właciciel kafejki to żaden znawca charakterów.
Kiedy próbował wytrzeć łapy zalaminowanš kartš dań.
Ale to była jaka praca.
Mogłam jš dopasować do dni z Joem i wykładów na studiach.
Znajdziesz co innego.
Od 10 lat walczę za swego syna.
Tak było trzeba, nie żałuję tego, ale
może przez to trudno ze mnš wytrzymać".
Może to przechodzi w nawyk i teraz wcišż szukam zwady?
Nie chcę taka być.
I tak jeste mistrzem wiata.
Zaczynać od zera w nowym miejscu, z Joem, studiować w twoim wieku 
nie żeby była stara.
- Wiesz. - Przy takim dziecku jak Joe
stale czujesz, że zawodzisz.
I trudno. Ale rozstaniem naprawdę go zawiedlimy.
Paul cię opucił. To on powinien bić się w pier.
Nie rozumiesz.
Każde niepowodzenie, nawet utrata gównianej roboty,
to dla mnie mały koniec wiata, bo czuję, że znów zawiodłam Joego.
Ty masz niby być nieudacznicš?
Mam dwoje rozwiedzionych dzieci, Ralph kręci mnš, jak Cygan Tamizš 
jak ja mam się czuć?
A to nagła zmiana!
- Jak to? - Joe wyrzucił słuchawki do jeziora,
gdy zobaczył nowy dom. Nie chciał ich nosić.
- Paul ci nie mówił? - Pewnie nie chciał, żebym wiedziała.
Wolał sam sobie z tym radzić.
Albo nie radzić.
Jedziemy po farbę, tatku.
Chod.
Podrzuć Paulowi do nowego domu.
Akcja wróżki Zębuszki? Niech będzie.
Miły gest.
Im szybciej skończy, tym lepiej dla Joego.
wietnie sobie radzisz, choć czasem w to nie wierzysz.
Jeste silna, musisz być.
Musisz być silna.
W porzšdku? Nie, Joe, zaczekaj!
Co mogłoby pójć lepiej? Co idzie dobrze?
Czym się niepokoisz?
- W porzšdku? - Tak, dzięki.
Nie ma za co. Mam podobne w domu.
Słucham? Podobne do czego?
Nie chciałem nic
Też mam dziecko, które czasem rozrabia.
Co mnie to obchodzi? I on wcale nie rozrabia".
- O co chodzi? - Nie, nic, ja tylko
Jestem jej tatš.
To ja może pójdę po swojego tatę.
O tym włanie mówiłam. Przesadzam.
Chod.
Jutro wieczorem po ciebie przyjadę. Miło było cię widzieć.
Ale teraz ty wracasz tam, a ja zostaję tutaj.
- Tam. Tutaj. Tam. - Dokładnie tak.
Dokładnie tak.
Jak tam, mistrzu?
Dobrze się bawiłe? Jak było w zoo?
Nie dotarlimy tam.
Alison chciała, żebym przyjechał, więc wzišłem z sobš Joego.
Super! W jego zagubieniu brakowało tylko Manchesteru,
w którym mieszka w tygodniu!
Nie bez powodu ustalamy mu pewien schemat.
- Nie przeszkadzało mu to. - Skšd wiesz?
Znów zaczšł nosić słuchawki.
- Miał słuchawki w Manchesterze? - Słuchał Neila Diamonda.
- Czego? - I Am, I Said".
Tam jego muzyka kojarzy mu się z mu domem,
tu nie, bo tu się już nie czuje jak w domu.
Diamond mieszka w Manchesterze?
- Chce mnie w ten sposób ukarać. - Gadanie!
Chce uporać się ze wiatem, który stanšł na głowie, ale da sobie radę.
Skoro ja go mogłem zwabić do twojego domu, to i ty potrafisz.
Wzišłe go do nowego domu? Znowu?!
- Po wszystkim, co ci mówiłem? - Kurde, tato!
Cudownie. Pomagasz człowiekowi, żeby stał się twoim wrogiem!
Idę do Louise.
Maurice!
Zamordowali tu kogo?
Jeli tak, to zataili to przy oględzinach.
Nie, to dzieło Maurice'a.
Muszę przyznać, że pomysł niezły.
Dla Joego. Pomoże mu się zadomowić.
Przejć przez
Nie bój się tego słowa: rozwód.
Miałem powiedzieć: zmiany w życiu.
Rozumiem te sprawy. Miałem podobnie, gdy rozstałem się z Nicolš.
Rozwód, samotne rodzicielstwo
- Słowa zarezerwowane dla innych. - Nie boję się ich wypowiadać.
Choćby ja: facet z córkš w Londynie,
którš widuje co dwa tygodnie.
Brzmi to, jakby nie było o mnie.
Ale jest.
I muszę się z tym pogodzić.
Wykazujesz zrozumienie dla problemu, którego nie mam.
Jasne.
Czy to znaczy, że mój ojciec jednak nie jest wirem?
Trochę zbyt miały wniosek.
Ralph mrugnšł" i to ma być dowód? Każdy mruga!
Znam to mrugnięcie winnego.
Spytałam, czy chce obejrzeć mieszkania. Odmówił i mrugnšł.
- Co ukrywa. - Czuję, że obwiniasz za to mnie.
Ty mówiłe, żeby się zgodzić.
- Przyznaj się, co ci powiedział! - Nic mi nie mówił!
- I mam w to uwierzyć? - Masz mi zaufać.
Mam tego doć.
Już po seksie? Jako mi umknęło.
Nie jestem twoim wibratorem, który możesz włšczać i wyłšczać!
Ostatnie, z czym bym cię pomyliła, to wibrator.
Dowiedz się, co jeszcze ukrywa!
Jasne, moje szkockie jajko!
Nie ma go, choć wyłšcznie na nie mam chętkę!
Wszystko w porzšdku, tato?
Paul mnie opieprza, że wzišłem Joego do Manchesteru w ramach pomocy.
Louise się wcieka, że nie zdradzam jej sekretu Ralpha,
którego nie znam, bo Ralph i przede mnš go ukrył,
gdy zmusiłem go do wyjawienia poprzedniego.
Może nie wtršcaj się w niczyje sprawy?
Jestem ochotniczym strażakiem, uczę się hiszpańskiego, piewam w chórze,
prowadzę koło turystyczne, mam trzech nieproszonych lokatorów,
partnerkę, boczšcego się pasierba i bolšce kolano.
Człowiek by pomylał, że w tym boskim planie
szkockie jajko nie jest wygórowanym żšdaniem!
No nie.
- Nie zaprzeczasz, że je wzišłe! - Szkockie jajko nie jest metaforš?
Wzišłe je?!
Tak. Rozpływało się w ustach.
Zagryzłem marynowanš analogiš.
Nie zżarłem ci szkockiego jajka!
Masz mnie za durnia?
I to w kilku odmianach.
LOUISE: No i?
Wszystko przygotowane i czeka.
Na pewno powiedziałby wam o mieszkaniu, gdy wszystko by sobie poukładał.
Prawda, Ralph?
- Tak zamierzałe, Ralph? - Mymy chcieli sami!
Rozumiem, tylko trudno jest radzić sobie samemu i
Dlatego przez ostatnie miesišce bardzo rozsšdnie robiš to stopniowo.
- Przez ostatnie miesišce? - Tak.
Ocenili sytuację z pomocš rodziców Katie i mojš jako pracownicy socjalnej
i stwierdzili, że chcš mieszkać sami, lecz z małym wsparciem.
Mieszkanie chronione. To pojawiło się tydzień temu.
Wiedzielicie o tym i nie pomylelicie, żeby pogadać z jego matkš?
Mówiłam ci, żeby jej powiedzieć!
- Mylałam, że to zrobiłe. - Chciałem poradzić sobie sam!
Rozumiem cię, a jednak grzecznoć to nakazuje.
Zwykła grzecznoć.
Chciałem być grzeczny
Wiem, że dałem ciała.
Choć może tego na razie nie czujesz,
ale wszystko się ułoży. Obiecuję.
Zaczniemy od tej ciany.
Zmienimy tę cianę.
We dwóch. Żeby poczuł się u siebie.
Ta częć będzie twoja
i spotkamy się w rodku.
Niezła malarska robota.
Trochę może ci zajšć, ale na razie  spoko.
W sumie nie lubię Stranglersów.
Cisza jest w porzšdku.
Nie ma to jak cisza.
- Dlaczego miałoby mnie to martwić? - Myli, że sprawił ci zawód.
- Bo znalazł sobie mieszkanie? - Bo zdecydował się zwrócić o pomoc.
Nie o mieszkaniu nie chciał ci mówić.
Uczyła go, że może robić wszystko, że nic go nie hamuje.
I udało ci się, bo w to wierzy.
Myli więc, że cię zawiódł,
bo być może z Katie nie poradzš sobie sami.
Mówiłem mu, że tak nie mylisz.
- Skoro boi się powiedzieć, to ja go zawiodłam. - Ależ skšd!
Chciała, żeby był samodzielny, i jest.
I ciemnia matkę. To najlepszy dowód na to, że dorósł.
- Pamiętasz swój udział w gali pływackiej? - Tak.
Wtedy wiedziałam.
- A jak piewałe solo na bożonarodzeniowej mszy? - Też.
Już wtedy wiedziałam.
- A jak miałam raka i zapytałe, czy umrę? - Pamiętam.
Już wtedy wiedziałam.
Bo nikt nie miał odwagi mnie zapytać.
A ty miałe.
Wiedziałam, że możesz robić wszystko.
Podjšłe dobrš decyzję, bo przemylałe to
i miałe odwagę przyznać, że będziecie potrzebowali wsparcia.
Zawsze ci mówiłam, że możesz wszystko, bo w to wierzyłam.
I to się nie zmieniło.
Nie musisz mi tego udowadniać, robišc wszystko sam.
Jeste prawdziwym żywiołem.
Więc koniec martwienia się tym, że możesz mnie zawieć.
Nigdy więcej.
Jestem z ciebie niesamowicie dumna.
Jak widać, nie nosi słuchawek.
Stało się to, czego chcielimy, a ciebie to przeraża?
Owszem, bo to znaczy, bo to znaczy, że cierpi.
Wiem. Uspokój się, to nie był atak.
Maurice miał rację.
U mnie muzyka przypomina Joemu, że wszystko się zmieniło.
A jeli myli, że u mnie będzie kim innym, niż u ciebie
to się dla niego le skończy.
Grunt to konsekwencja, no nie?
Jest ważna, jeli chodzi o godziny snu czy szkołę, ale mymy się rozstali.
Wiem o tym.
Jego też ten fakt podzielił.
Nie musisz czuć się winny,
ale zaakceptuj fakt, że Joe będzie inny ze mnš i inny z tobš.
W ten sposób sobie z tym radzi.
Tak musi być  to my nie dalimy mu wyboru.
Fakt.
Musimy stawić temu czoła jak on.
Teraz pojedziesz tam, gdzie mieszkasz z mamš.
Ja tu zostanę tutaj.
Tam. Tutaj. Tam.
- Dokładnie tak. - Dokładnie tak.
TROSKI Co mogłoby pójć lepiej? RADOCI Co idzie dobrze?
MARZENIA Jak wyglšda dobre życie?
- Troski" to wszyscy. - Rozumiem.
A kto to jest? W Radociach"?
Rebecca.
A tu? Co by chciał, żeby się stało? Cokolwiek?
Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
- Od dawna się tego nie boję. - To nie Eddie!
Cenna obserwacja.
Rebecco
To ty mi wczoraj zjadła curry?
- I moje szkockie jajko? - No tak.
- Sorki. Potrzebowałe ich do czego? - Do zjedzenia, strawienia, tych spraw.
- Rebecco. - No?
W rodku nocy wcišgasz zapiekankę rybnš.
Tylko jedna osoba tak robiła.
Twoja mama.
Gdy była z tobš w cišży.
Chyba nadal trzeba dwojga do spłodzenia dziecka. Kto jest ojcem?
Mój były. Ze studiów.
Stał się byłym, gdy się dowiedział o cišży?
Znam takich. Z całym szacunkiem  twój ojciec.
Nie bylimy razem.
Będzie się angażował, ale nie od razu.
To był jego pomysł?
Nie, mój.
- On na rok jedzie za granicę. - Jasne.
W ramach studiów. Nie ma sensu, żebymy oboje z nich rezygnowali.
Dam sobie radę. Akceptuję sytuację,
nie wiem tylko, czyli rodzice też będš, bo proszę o wiele.
Zdziwisz się.
Przyjmš to lepiej, niż sšdzisz.
A ty jak przyjšłe wieć o cišży mamy?
Twój ojciec kuleje, kojarzysz?
- Tak to włanie przyjšłem. - Rany!
Ale w tym tygodniu nauczyłem się jednego:
informuj wszystkich jak najprędzej, nic nie ukrywaj.
Zapro tu oboje rodziców. Będę cały czas przy tobie.
Czeć, Daisy.
Zwrócę na niš uwagę. Zadzwonię, gdyby się zdenerwowała.
Czeć, Jack. Miłego dnia!
Szanowny panie, czas do szkoły.
Policzę do trzech.
Oddasz mi boa i kapelusz i pójdziesz do szkoły,
albo narobię ci obciachu, idšc z tobš. Raz
dwa
- trzy! - Nikt nie zwróci uwagi!
- Ja i nauczycielka zwrócimy. - Nie mam pięciu lat.
Drobna sprzeczka o strój.
Ładnie panu.
I ma rację. Liczenie do trzech słabo sprawdza się w wychowaniu.
Oto mi chodziło, gdy mówiłem, że mam córkę, która czasem rozrabia.
Przepraszam, jeli was obraziłem.
Chyba przesadnie zareagowałam.
Jestem ciut przeczulona na jego punkcie.
Kłócę się, gdy nie ma o co.
- Często? - Nawet nie.
Góra trzy razy dziennie.
Trzymaj, młody.
Czeć, Joe. Wchodzimy?
Zagadałam się, Heather. Nakrzyczałam na gocia na parkingu.
- Mówiłam ci, nie krzycz na obcych. - Był protekcjonalny.
Nie byłem protekcjonalny!
jeli to stwierdzenie nie jest protekcjonalne.
Wpadnijcie na ćwiczenia z regulacji emocjonalnej.
Młody miał trudny weekend. Wszystko zapisałam.
Przytulas czy graba?
Graba.
Proszę. To na razie!
Tak w ogóle jestem Ben.
BEN  USŁUGI OGRODNICZE
No tak.
Jestem Alison.
Tak, pani Marshall, trwam przy swojej diagnozie,
ale oczywicie proszę się skonsultować z internetowymi specjalistami.
Widzisz, doktorku? Zdrów jak ryba. Niezniszczalny.
Cała przyjemnoć po mojej stronie.
Byłe umówiony?
Po co? Pokazuję ci tylko, że jestem niezniszczalny, bo muszę.
To był tylko weekend.
Ale za to jaki! Bez uszczerbku zażegnałem pięć kryzysów.
Chciałem cię tylko uspokoić. miało, zbadaj mi tętno.
Jako lekarz nie wštpię, że żyjesz, ale nadal radzę:
w kolejny kryzys się nie angażuj.
Czeć.
- Bez problemu poszedł do szkoły? - Tak.
- Domylasz się, o co chodzi? - Nie.
Będzie dobrze. Mam raczej nie może ci moralizować.
- W twoim wieku sama zaszła w cišżę. - Racja.
- Choć tak bym nie zagajał. - Nie przygotowałam zagajenia!
Wejd i zapytaj: Mamy dziecinne łóżeczko?".
Nie no, pięknie.
Cały czas będę przy tobie. Gotowa?
Tak.
tłumaczenie: titiŽ facebook.com/ProHaven
w następnym odcinku
Będę miała dziecko. Będzie nas troje.
Znajdzie się miejsce na miotle dla takiej żaby jak ja?
Mam dla ciebie prezent.
- Co pomylałe, gdy ci go dała? - Louise mnie zabije".
Po jednej rozmowie jedziesz do mnie 300 km?
Miło było w twoim towarzystwie.
- Trzeba przebiec 2 km w 10 minut. - Po co? - Zacišgam się.
A jeli go przyjmš?
Tak! Tak!
Chyba mamy mały problem.