Trzynaście powodów to serial o prawdziwych problemach.
Ostatni sezon porusza kwestie zdrowia psychicznego i uzależnień.
Jeśli zmagasz się z tymi problemami, serial może nie być dla ciebie
albo powinieneś go oglądać z zaufanym dorosłym.
Jeśli potrzebujesz pomocy,
porozmawiaj z rodzicem, przyjacielem, psychologiem albo zaufanym dorosłym,
skorzystaj z lokalnego telefonu zaufania lub odwiedź 13reasonswhy.info.
NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Należy sobiezadać jedno pytanie.
Czy przetrwasz liceum?
Czy ja je przetrwam?
Wielu moim znajomym się nie udało.
Przeżyliśmy zbyt wiele pożegnań.
Zbyt długo żyliśmy w żałobie.
Liceum Liberty przeszło już dość koszmarów i tragedii,
a utrata kolejnego maturzysty...
to zbyt wiele dla naszych uczniów, ale Liberty nie jest jedyne.
Obecnie zbyt wiele liceów zmaga się z takimi tragediami.
Zbyt wielu młodych ludzi nie dożywa końca szkoły,
a my robimy za mało, żeby to zmienić.
Należy pytać nie tylko o to, co możemy zmienić,
ale o to, co uczyniliśmy, że ich świat tak wygląda.
Jak za to odpowiadamy?
Jaki ciężar zrzucamy na barki naszej młodzieży?
Jakich narzędzi im odmawiamy?
Jak się tutaj znaleźliśmy...
znowu?
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Co jest...
Justin?
Ubieraj się.
Musimy iść.
Niby dokąd?
Monty wciąż żyje.
Czego?
Czego wy, kurwa, chcecie?
Monty, przepraszamy.
Nie sądziliśmy, że do tego dojdzie...
Myśleliśmy, że nie żyjesz.
- A nie, że... - Chcieliście oczyścić swoje imię?
- Wrobiliście mnie w morderstwo. - Chroniliśmy kogoś.
Myśleliśmy, że już po tobie.
Prawie tak było.
Ale wystarczyło 200 szwów, kilka operacji i oto jestem.
- Naprawimy to. - Chuja, a nie naprawicie!
Dostanę dożywocie.
Niby jak to chcesz naprawić?
Będzie proces, możemy zeznawać...
Tacy jak ja nie mają procesów.
A co z Bryce'em?
Co z nim?
- A sprawiedliwość dla niego? - Krzywdził ludzi.
A ty nie jesteś od niego lepszy.
Każdemu dopierdolisz, rujnujesz ludziom życie.
Bryce był jebanym gwałcicielem.
Tak samo jak ty.
Mam takie koszmary...
praktycznie codziennie.
To porąbane, ale nieźle się z tym kryję.
Rodzice chyba nie zauważyli.
Kotku, może pojedziesz z nami do ośrodka?
Może być fajnie.
Czy w jakimkolwiek „ośrodku" może być fajnie?
Justin się ucieszy.
Zobaczymy się w domu.
Na imprezie.
Wczoraj dostaliśmy twoje oceny z pierwszego semestru.
- Skąd je macie? - Szkoła wysłała maila.
Jak zawsze.
No tak.
Kiepsko...
Kiepsko mi poszło na egzaminach.
Rozumiemy to.
Porozmawiamy ze szkołą.
Nie!
Zasługujesz na taryfę ulgową po tym, co przeszedłeś.
Ale posłuchaj.
Musisz myśleć o studiach.
Napisałeś już podania?
Pamiętaj, że możesz do nas przyjść z każdym problemem,
ale jeśli ty tak nie uważasz,
to może powinieneś wrócić do wizyt u dr. Ellmana.
Cholera!
Przepraszam.
To co myślisz?
O czym?
O spotkaniu z dr. Ellmanem.
Nie wiem.
Sprawa wygląda tak: w sumie to nic mi nie jest.
O ile to możliwe po aresztowaniu za podejrzenie morderstwa.
Cześć, Tyler.
Co?
Powiedzieli czemu?
Posłuchaj.
Uspokój się i oddychaj. Nie ruszaj się, zaraz tam będę.
A potem przyjaciel poprosił o pomoc i znowu poczułem, że żyję.
Moja dziewczyna? Nie.
Ona mnie nie potrzebuje.
Chyba mnie kocha.
Albo chociaż lubi. Chyba.
Cześć!
Wcześnie przyszłaś.
Ciebie też miło widzieć.
- O co chodzi? - Ja tylko...
Miałam nadzieję, że pogadamy...
o nas.
Muszę lecieć.
Szeryf wezwał Tylera.
Że co?
Jest sam w domu, muszę go zawieźć.
- Chodzi o Bryce'a? - Nie wie.
- Jadę z tobą. - Nie.
Zostań i pomóż Jess z imprezą. Inaczej spanikuje.
A ty panikujesz?
- Nic mi nie jest, poważnie. - Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Clay.
- Będzie dobrze. - Wiem, ogarnę to.
Dlaczego dbam o przyjaciół?
Bo mnie potrzebują.
Tylko spokojnie, zachowaj trzeźwy umysł.
Jak będzie gorąco, przerwij, poproś o adwokata i zadzwoń.
Jasne, rozumiem.
Poczekasz tu?
Pewnie.
Dobrze.
Myślałem, że to już koniec.
Ja też.
Dlaczego akurat teraz?
Nie wiem.
Ale będzie dobrze.
Ufasz mi?
Zawsze.
No dobra.
To nic szczególnego, tak wygląda dzisiejsze liceum.
Musisz być stale czujny, bo ten pierdolnik nie ma końca.
Przyjaciele muszą na sobie polegać, inaczej wszystko się wali.
Wali tu butami z dupy.
Butami z dupy zdechłego zwierzaka.
- Z Clayem wszystko dobrze? - Nic mu nie jest.
Ma się świetnie.
Kochasz go czy tylko niańczysz?
Trzeba dbać o tych, których kochamy.
Wiele przeszedł.
Nie powiedziałaś mu o Oakland.
Jeszcze nie.
Miałam to zrobić dzisiaj,
ale przeprowadzimy się dopiero po świętach...
Wiesz o tym od tygodnia
i wiesz też, że jak się dowie, to mu totalnie odclayi.
Odwali.
- Wolę „odclayi". - No nie.
Chciałam mu powiedzieć teraz.
Ale coś mu wyskoczyło.
Coś z Justinem?
Nie.
Z nim wszystko gra. Będzie w domu o czwartej, oddychaj.
Ludzie na mnie polegają, więc muszę być silny i tak dalej.
A moje koszmary i stany lękowe w tym nie pomagają.
Co, do kurwy?
Wszystko gra?
Tak.
O co chodziło?
Znaleźli broń...
w rzece.
Kurwa.
Nie mogli namierzyć właściciela.
Nie mają numerów seryjnych ani odcisków.
Ale torba...
Odszukali sklep, w którym ją kupiłem.
Ale powiedziałem, że była moja,
a potem ktoś mi ją ukradł.
Uwierzyli ci?
Był tam tata Alexa.
Pomógł mi.
Chyba jest dobrze.
Niech to zostanie między nami.
Jasne.
- Na pewno? - Tak, pewnie.
Nie powiem przyjaciołom, przez co przechodzę,
bo liczą, że będę ich podporą.
Widzę auto. Justin jedzie.
Wszyscy pod baner.
Ja pieprzę, to taki wielki problem? Pod baner, już.
Banan na ryje.
- Cześć. - Kurwa mać.
A tort gdzie?
Pojadę po niego.
Spocznij.
Ostatnio zrobiło się dziwnie.
Mieliśmy egzaminy, potem ferie.
Rzadko się widywaliśmy.
Już jest! Szorować mi pod ten baner!
Uśmiech!
Witaj w domu!
Jestem w domu!
Żartuję, wiem, że to dla Justina.
Spóźniłeś się.
- Wiem. - Jesteś pijany?
Miałem...
małego biforka.
- Tak. - O Boże.
Pojebało cię?
To impreza bezalkoholowa dla abstynenta.
Przepłucz czymś usta.
Ciasteczka!
- Z chilli, sekretny składnik. - Zajebiste.
Jesteśmy!
O tak!
Witaj w domu!
Cześć.
Witaj w domu.
Dzięki.
Obyście byli głodni.
Wsuwajcie!
Jak tam?
Cześć, Jess.
Cześć.
Wygląda świetnie, nie?
Tak.
Dobrze się trzyma.
- Pogadamy o tym później. - Mamy przerąbane?
Chyba nie, ale jak zobaczą, że szepczemy...
Nie chcę ich przestraszyć.
Co się dzieje z Tylerem?
Jezu, no co?
Dlatego Charlie odwiózł Tylera. Słuchajcie...
Raczej nie mamy się czym martwić.
Serio.
Skąd wiemy, że nie kłamał o tym, co powiedział glinom?
Po co by to robił?
Żeby się chronić?
Odstawiłem go do domu.
Był spokojny.
Jak on to, kurwa, robi?
Tyler nie chce, żeby to wyszło, tak samo jak my.
Rozegrał tę sytuację najlepiej, jak potrafił.
Załóżmy, że mówi prawdę.
Twierdzi, że wkręcił policję, ale może się mylić.
- A jeśli go obserwują? - Albo nas wszystkich?
Tego właśnie nie łapię.
Nawet jeśli mu nie uwierzyli,
niby jak połączą to z nami albo sprawą Bryce'a?
Tyler wie o Brysie.
Ma problemy przez broń.
Wsypie nas, żeby się ratować.
- Niemożliwe. - Pewien jesteś?
Zadzwonił po Claya. Chyba można mu ufać.
Dzięki, Ciastek, ale to nie takie proste.
Część z nas pomogła zatuszować morderstwo.
Podłożyłem dowód. Też w tym siedzę.
- Jak wszyscy. - Ja nie.
Wiesz, że Tyler by cię nie skrzywdził. Nikogo z nas.
Nie znasz go na tyle, żeby móc tak mówić.
Pozwolę się nie zgodzić.
Spędzaliśmy we trzech każdy wieczór. To nasz kumpel.
Wierzę Tylerowi.
Czyli nic nie robimy?
I tak nic nie możemy zrobić.
Więc jebać to.
Zobaczymy, co będzie.
Nie mamy na to wpływu.
Chryste, rzuć chlanie.
Alex, możesz pogadać z tatą.
Wybadaj, czy gliny łyknęły historyjkę Tylera.
- Mogę spróbować. - Przestańcie.
Nie możemy o to wypytywać.
Zachowujmy się normalnie.
Trzeba zachować spokój,
ogarnąć się i nie robić niczego głupiego.
Jasne? Ani i ja się tym zajmiemy.
Chciałem, żeby mnie posłuchali.
Od czasów taśm Hannah chciałem, żeby inni się obudzili i słuchali.
Chyba w końcu mi się udało.
- Gdzie Clay? - Mamy nowy system.
Coś jak skarpeta na klamce.
Żebym w końcu mogła zrobić to.
- Zaczekaj. - Mam czekać?
A niby co robię od miesiąca?
Nie mogę...
tego robić.
Nie mogę być w związku.
Chyba żartujesz.
Muszę postawić siebie...
i swoją...
swoją trzeźwość...
na pierwszym miejscu.
Ja też mogę to zrobić.
Mogę ci pomóc. Przejdziemy przez to razem.
To tak nie działa.
Nasz związek...
mi nie służy.
- Ja ci nie służę? - Nie chodzi o ciebie.
- Tylko o mnie. - Jak zwykle, co nie?
Przepraszam.
W porządku.
Wesołych Świąt.
- Andy? - Co?
Standall przesłuchiwał Acholę przed Dziękczynieniem.
Nie ma nagrań.
Nie sądził, że coś wtedy wyjdzie, więc...
Siedzieli tam pięć godzin.
Nie włączył kamery? Ani komórki?
Ma tylko pisemne zeznanie.
Pogadać z Billem, jak przyjdzie?
Ma pamięć jak gąbka.
Nie trzeba, to nieważne.
Sam go zapytam, jak się pojawi.
Cześć, kolego.
Wesołych Świąt.
Chcesz zejść na dół otworzyć prezenty?
Jasne, zaraz przyjdę.
Tylko szybko, mama zrobiła śniadanie.
Tato?
Słyszałem o Tylerze.
Co słyszałeś?
- Mówił, że wszystko gra. - Bo gra.
To nie twoje zmartwienie.
Zachowujcie się normalnie.
Nacieszmy się Gwiazdką.
Zrobisz to dla mnie?
Winston, wpuścisz tu gosposię?
Masz tu góry kurzu.
Mój pokój jest prywatny. Taka była umowa, a ty ją naruszasz.
Koleżanka z Cho się odezwała.
Przyjmą cię na wiosenny semestr. Bez pytań.
Zapytają tylko, kiedy wyślesz czek.
Zgadza się?
Poradzę sobie w Liberty.
Są lepsze szkoły publiczne.
Znam tam kilka osób.
Miło będzie się do nich zbliżyć.
O kurde.
Nie mogę, najnowszy model!
Mają wszystkie najmodniejsze apki.
Pomogli mi w sklepie.
Wesołych Świąt.
Dziękuję. Wesołych Świąt.
Poszliście na całość.
To nasze pierwsze święta z Justinem.
Do studiów już nic nie dostaniecie.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Mieliśmy określony budżet.
Wiem, to taka mała niespodzianka.
Otwórz.
To nasze zdjęcie z Dziękczynienia?
Nieźle wyszło, nie?
W tych okolicznościach.
Podoba mi się.
Zgodnie z życzeniem: zdjęcie naszej czwórki.
Powieśmy je gdzieś.
Prawdę mówiąc, to się powtarza od jakiegoś czasu.
Zaczęło się po śmierci Hannah,
a potem, gdy jechałem do aresztu,
poczułem ten miażdżący ciężar.
Co ci jest?
Nic, w porządku.
Za szybko wstałem.
Nie mogę oddychać. Serce wali mi jak oszalałe.
Jakbym umierał.
No więc...
powinnaś tu zamieszkać.
Przepraszam...
co takiego?
Pojutrze mama wyjeżdża z moimi braćmi.
Zaczyna pracę pod koniec miesiąca, więc zostanie w Seattle.
A przeniesienie taty zajmie jakieś pół roku,
więc zatrzymamy dom.
Pusta sypialnia.
- Nie mogę się ot tak wprowadzić. - Tata byłby zachwycony.
Mówi, że masz na mnie dobry wpływ.
To urocze...
chociaż się myli.
Mama się nie zgodzi.
- Nie dowiesz się, póki nie zapytasz. - Chyba już wiem.
Nie mam nikogo.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Nie wiem...
Nie rozbierałabyś się na meczach, nie łaziła po sex shopach.
Zawsze tak robisz?
Zjawiasz się, ratujesz wszystkim życie i znikasz?
Jak jakaś superbohaterka, która jest ponad to?
Nie.
Potrzebuję cię.
Clay też.
Wszyscy cię potrzebujemy.
Czyli na odwyku głównie się gada?
Po rzyganiu i nocnych potach.
To pamiętam.
Ale tak, głównie gadaliśmy.
Mieliśmy...
jakieś projekty, wycieczki.
Mówiłeś o Brysie?
Tak...
Musiałem.
Ale nie o... tym.
Tylko o tym...
jakim był człowiekiem.
Dla mnie.
I o tym, że nie żyje.
Czyli...
To całe gadanie...
pomogło?
Tak sądzę.
Taką mam nadzieję.
Jak mówiłem,
te pudła znikną za kilka dni.
Potem zrobimy remont, żeby dziewczynom pasowało.
- Poczujesz się jak w domu. - Mamo?
Co myślisz?
To wciąż bardzo nagła zmiana.
To prawda, ale jak mówiłyśmy:
w ten sposób skończę ostatnią klasę w Liberty,
a w weekendy będę jeździć do ciebie.
- Już to widzę. - Będę!
Obiecuję.
Codziennie masz się meldować.
- Jasne. - Jakaś godzina policyjna?
Oczywiście.
Jak Jessica: w domu przed dziesiątą.
Dziewiątą.
Ósmą?
Przed zmrokiem.
Pułkowniku, potrzebuję do pana kontaktu.
Tak jest, pani kapitan.
Chodźmy tędy.
Będzie zajebiście. Mam dość chłopaków.
Dla mnie. Ty masz Claya, super.
Ominie was związek na odległość. Chyba ci ulżyło.
O tak.
Wielka ulga.
Nie musisz mu nawet mówić, że miałaś wyjechać.
Gdzie my właściwie jesteśmy?
Grillowaliśmy tutaj z tatą.
I przyprowadziłaś mnie tutaj, bo...
Pozbędziemy się tego.
Taśma Bryce'a?
Ostatnia istniejąca kopia.
Co ty wyprawiasz?
Rozpalam ognisko.
Jesteś pewna?
To jego ostatnie słowa.
Chcesz ich posłuchać?
Nie.
Pewnie, że nie.
Zdrowie Bryce'a?
Spasuję.
Chciałaś wyjechać, prawda?
Żeby się stąd wyrwać.
Nie chciałam.
To czemu nikomu nie powiedziałaś?
Ty wiedziałaś.
Jess!
Nadal wszystko gra?
Z Tylerem?
Codziennie gadaliśmy, jest bez zmian.
A co mówi Alex? Czy jego tata myśli...
Co to ma być?
Przechodźcie dalej.
Plecak na stół.
Co tu się odpierdala?
- Następny. - Nic nie odwalaj.
Przecież nie zaczęłam.
Zdejmijcie plecaki.
Plecak na stół.
Proszę bardzo.
Muszę cię prosić na bok.
To pewnie fiszbiny w staniku.
To się okaże.
Musimy cię skontrolować.
Obyście tu mieli jakąś funkcjonariuszkę,
bo żaden z was nie będzie mnie dotykał.
Koleżanko,
odejdź ze mną na bok.
Jeszcze czego.
Wracaj tu!
To przypadek, że wprowadzili wykrywacze metalu tuż po wezwaniu Tylera?
Biurokracja nie działa tak szybko.
Oni muszą wiedzieć.
Albo szkoła ratuje sobie dupę
po głośnym śledztwie w sprawie morderstwa.
Posłuchaj swojej rady:
zachowaj spokój.
Nie zamierzam przepraszać.
Jeśli zamieniacie szkołę w państwo policyjne,
okażcie uczennicom trochę...
To mocne słowa.
Okażcie uczennicom trochę szacunku
i zatrudnijcie funkcjonariuszki do robienia tych całych kontroli.
Święta racja, panno Davis.
Przyjmij moje przeprosiny.
- Serio? - Następnym razempoprosimy cię o opinię
przed wprowadzeniem zabezpieczeń.
- Chce mnie pan uciszyć. - Czy kiedykolwiek mi się to udało?
Chcemy tego samego.
Zadbać o bezpieczeństwo uczniów i ich chronić.
Wierzysz mi?
- Chyba. - Więc mi pomożesz?
Niby jak?
Po prostu mów mi prawdę.
A jeśli coś cię zaniepokoi
albo zauważysz coś dziwnego,
przyjdź z tym do mnie.
Targi przyszłości.
Kiedyś to były targi uczelni,
ale okazuje się, że nie wszyscy nadają się na studia,
więc zapraszają różne kluby i strażaków, żeby nikogo nie pominąć.
To jakaś kpina. Ta planeta nie ma przyszłości.
Bolan cię nie ochrzanił?
Chciał tylko pogadać?
Szaleństwo, nie?
O nic cię nie prosił? Nie kazał nic zrobić?
Albo zakazał?
Nie.
Nic takiego.
Niezła frekwencja, co?
Czyżby?
Muszę...
Zaraz wracam.
A ty dokąd?
Ani!
Cześć, jestem Estela.
Wiem, kim jesteś.
Przepraszam.
Bardzo podziwiam to, co robicie.
Próbujecie zmienić kulturę w szkole.
Dzięki.
Wiem, że wiele przeszłaś. Jesteś megasilna.
Chciałam zapytać, czy można do was dołączyć.
Wiem, że przez to, co się stało, to skomplikowane,
ale zależy mi na tym.
Zgodzisz się?
Oczywiście.
Możesz dołączyć. To bezpieczna przestrzeń dla wszystkich.
Dzięki.
Myślałeś o akademii wojskowej?
Daje świetne wykształcenie.
Nie, po prostu się zaciągnę.
Myślę, że wszystkie służby chciałyby mieć cię w swoich szeregach,
kiedy już skończysz studia,
ale zaciąganie się tuż po liceum
zmarnuje twój potencjał.
Słuszna uwaga.
Nie wiem, zobaczymy.
- Przemyśl to. - Dziękuję.
- Szkoła policealna? - Uznaj to za odskocznię.
Po roku można się przenieść gdzie indziej.
Doceniam propozycję,
ale chyba nie nadaję się na studia.
Szkoda.
Słyszałam, że akurat ty nie boisz się wyzwań.
Niezły sprzęt,
ale jestem psychofanem Nikona, a wy macie tu tylko Canony.
Więc chyba nie dołączę, przykro mi.
Spoko.
Żartuję.
Byłeś na tamtym meczu w listopadzie?
Robiłem tam zdjęcia do kroniki Hillcrest.
Tak myślałem, że skądś cię znam.
Jesteś...
- Winston? - Tak.
To była szalona noc, co?
- O tak. - Pewnie masz niezłe foty.
- Cześć, Ani. - Hej.
Winston, to moja przyjaciółka Ani. Ani, Winston.
Już się znamy.
Cześć, Ani.
Miałam cię przedstawić matematykom.
No tak.
Na razie.
Gdzie wszystkie nerdy?
Mieliście ratować przyszłość.
Wiesz, mogło się zdarzyć, że mówiłem ludziom,
że nie ma dla nas żadnej przyszłości...
Co to?
To od doktor Singh.
Usłyszała, że jest tu jakiś rekruter, który się mną interesuje.
Z Occidental?
Esej im się spodobał.
Pewnie mam wyjątkową sytuację życiową, dobrą historię itede.
Nie jest powiedziane, że się dostanę.
Nie martw się.
Czym mam się martwić?
Idź tam, to dobra szkoła.
Jak to? Teraz uczysz się tutaj?
Przeniosłem się.
Dlaczego?
Wywalili mnie.
Przyłapali Bryana Chu na hakowaniu serwerów szkoły
i wszystkich nas wsypał, żeby ratować swoje dupsko.
Żegnajcie Hillcrest i Princeton.
Kurde.
W sumie to mi ulżyło, że nas przyłapali.
Już nie muszę żyć z tą tajemnicą.
Od tego można umrzeć.
Poza tym podoba mi się tutaj.
W Liberty.
Czeka mnie tu niezła przyszłość.
Ogarniemy to.
Nikt tutaj nie wie, kim jest Winston.
Poza Alexem.
On nie może się dowiedzieć.
Nie łapię tego.
Monty zrobił z niego miazgę, po co tu wrócił?
Niby skąd mam wiedzieć?
Czemu Jess wróciła do Justina?
Wiem tylko, że tamtej nocy byli razem.
To czemu nic jeszcze nie zrobił? Nie powinniśmy już siedzieć?
Może nie ma dowodów.
Może dlatego tu jest.
Chce je zdobyć.
- Mówiłaś, że wszystko załatwione. - Jak ty o broni Tylera.
Bo to prawda.
Ale sam w to nie wierzysz, prawda?
- Wiesz od Dziękczynienia i milczałaś? - Myślałam, że to ucichnie.
Przeprowadzkę też zataiłaś.
Czemu nic mi nie mówisz?
Bo się rozsypałeś.
Byłeś pieprzonym wrakiem.
Już nic mi nie jest.
Już dobrze.
Muszę...
Clay!
Specjalnie je zamówiliśmy.
Dzięki.
Musisz ją założyć.
- Może później. - No weź.
Włóż ją, tylko tak uczcimy jego pamięć.
To urocze, ale...
Włożę ją w domu.
Musisz ją włożyć teraz. To koszulka na dzisiaj.
Dajcie spokój, ona nie chce.
Pewnie, że chce. To jej brat.
Jest jej smutno, że nie żyje.
W to nie wątpię,
ale nie możecie jej mówić, co ma czuć.
Ani mnie.
Więc może się odczepcie.
Zgadza się.
To moja siostra.
Odwalcie się.
Wszyscy.
Bo co?
Ściągajcie te pieprzone szmaty. To hołd dla gwałciciela.
Pierdol się, wrobiłeś go.
On nie mógł zabić Bryce'a.
Każdy to wie.
Pierdolisz!
To ty jesteś winny.
Popierdoliło cię?
Puszczajcie!
Aleś zachował spokój.
Według strażników to oni zaczęli. Im się oberwie, nie mnie.
Cudownie.
A co z nierobieniem niczego głupiego?
Słyszałaś, co mówili.
Że był niewinny i zatuszowaliśmy morderstwo.
A jeśli wiedzą?
Zmyślają, bo nie chcą uwierzyć, że Monty mógł zabić Bryce'a.
Co się stało?
Tuż przed tą bójką...
odpłynąłeś.
Dokąd?
W ciemni działa zasada „kto pierwszy, ten lepszy".
Chyba że goni cię termin, to masz pierwszeństwo.
Te są całkiem niezłe.
To do kroniki?
Samorząd szkolny?
Nie.
Taki projekcik z przyjaciółmi.
Na wystawę.
Przyjaźnisz się z Ani i Clayem?
Tak.
Znasz ich?
Poniekąd.
Ani mnie dzisiaj oprowadzała, a Claya widziałem w wiadomościach.
Nie wierz wiadomościom.
Clay to świetny gość.
Zawsze mnie wspierał.
Ani też.
Mogę pożyczyć kroniki z ostatnich lat?
Chcę zobaczyć wasz styl i układ stron.
Pewnie.
Przy tych pracowałem.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Serio rzucił się na dwunastu chłopa?
Ostro się wkurzył.
Coś mu odwaliło.
Wszyscy mamy jakieś problemy.
A co z tobą?
Bo wyglądasz, jakby nic cię nie ruszało.
Nie tak mieliśmy się zachowywać?
Normalnie?
Mieliśmy sobie wszystko mówić.
Nie ma o czym.
Słuchaj...
Futboliści chrzanią jak zwykle albo ktoś coś naprawdę wie.
Tak czy siak,
i tak nic z tym nie zrobimy.
Więc kogo to obchodzi?
Mnie.
No chodź!
Zróbmy coś.
Tony.
Możesz na chwilę przestać?
Nie.
Pogadajmy.
Nie ma o czym. Podanie odrzucone, wszystko poszło się jebać.
„Z przykrością informujemy, że podanie Artura Padilli o wizę EB-5
zostało odrzucone w wyniku braku środków".
Zbierzemy więcej kasy.
Odmówili, Caleb.
Po całej naszej harówie.
No weź, Tony.
Musi dać się coś zrobić. Odwołaj się.
Kompletnie nie łapiesz, co?
Teraz jedyną opcją dla mojej rodziny jest wynajęcie pieprzonego przemytnika.
- Wyobraź sobie moją matkę... - Tony.
Może tak zrobię. I tak skończę w pierdlu.
Czemu tak mówisz?
W tej twojej lidze było wpisowe?
- Nie będziesz walczył. - Czemu?
- Nie mam nic do stracenia. - Daj spokój.
Mamy uwierzyć, że miałeś wypadek na wuefie?
Wiecie, że mam kiepską koordynację.
Justin, widziałeś, jak odniósł ten sportowy uraz?
Bił się z kimś.
Stary!
Z kim się biłeś?
Z nikim.
Z chłopakami z drużyny.
Czemu?
To głupie, nic mi nie jest.
Serio? Nic?
Od kiedy to wszczynasz bójki?
Clay!
Scott?
Ty już...
skończyłeś szkołę.
Stary, kiepsko wyglądasz.
Chodź, napijesz się wody.
Wszystkich nie ocalisz.
Można próbować.
Najpierw sam musisz założyć maskę.
Stary, całą noc...
gadałeś przez sen.
Krzyczałeś.
W pewnym momencie
musisz odpuścić.
Co ty próbujesz zrobić?
Żyć.
A nie oszaleć.
A ty?
Widzi pan...
dotąd nie przejmowałem się moimi snami.
Ale...
wcześniej nie śniłem o niczym ważnym.
Ważnym w jakim sensie?
Powiązanym z czymkolwiek.
Z czym wiążą się twoje sny?
Z atakami paniki?
Kiedy się poznaliśmy wiele lat temu,
miałeś koszmary.
Miewałem ataki paniki...
czy coś w tym rodzaju,
od czwartej klasy.
Nikomu o tym nie mówiłem.
A teraz...
są coraz gorsze.
Chyba...
dlatego do pana wróciłem.
Żeby odzyskać kontrolę.
Kontrolę.
Nad czym?
Wszystkim.
Czy można kontrolować wszystko?
Chodzi o to...
że muszę być spokojny.
Masz powody, żeby nie być?
Tak.
Na przykład?
Szkoła...
znajomi, rodzice...
Właśnie nad tymi rzeczami chcesz mieć kontrolę?
Tak.
Nie.
Nie. Potrzebuję...
Potrzebuję kontrolować siebie.
Czemu? Co się stanie, jeśli ci się nie uda?
Wtedy...
ktoś może ucierpieć.
Mogę zawieść innych.
Nie jest dobrze, gdy tracę kontrolę.
Robi się wstrętnie.
Odpuść to, nad czym nie panujesz,
inaczej to cię zabije.
Zmuś się, żeby zapomnieć.
Czy pomagam ci zapomnieć?
Tak.
Dobrze.
O cholera!
Szlag.
Rety, przepraszam.
Nie, stary, słuchaj...
Nie chcę...
- Wolę dziewczyny. - Przecież wiem.
Słuchaj, stary...
Wiesz, że mi na tobie zależy, prawda?
Cokolwiek by się nie działo.
- Słyszysz? - Tak.
Chyba już pójdę.
Daj spokój, obiecałem ci wyjście.
Serio.
Kto mnie złapie, jeśli upadnę?
O kurde.
Nie wiem, komu mogę ufać.
A mam sporo na sumieniu.
No to dobranoc.
Dobranoc.
Ten cały Tyler Down.
Naprawdę mógłby nam pomóc?
Tak.
Tak sądzę.
Dlaczego nie wiesz, komu ufać?
No wie pan...
bo to liceum.
Mało konkretna odpowiedź od konkretnego młodego człowieka.
Clay, rozmawialiśmy o tym, gdy byłeś w gimnazjum.
Ludzkie ciało kieruje się intuicją.
Będzie generować różne bodźce fizyczne,
żeby zwrócić uwagę na problemy w twojej psychice.
Te rzeczy, które czujesz...
to twój umysł próbuje zwrócić twoją uwagę.
Zaczniesz go słuchać?
Tak.
Nie obchodziło mnie, co czujesz.
Justin chciał mnie powstrzymać.
Chciałbym móc powiedzieć, że jakiś głos wgłowie
mówił mi, że cię krzywdzę, ale nie mogę.
Nigdy go nie słyszałem.
To żadna wymówka, tak po prostu jest.
Zgwałciłem Hannah Baker.
Zgwałciłem siedem albo osiem dziewczyn.
Z niektórymi chodziłem.
Coś jest ze mną nie tak. Wiem o tym.
Jakbym się rozpadł na tysiąc kawałków.
Ale mam terapeutę.
To długi i trudny proces, ale...
powoli zaczynam zbierać te kawałki.
Im więcej ich złożę, tym lepiej widzę siebie.
Co jest?
Co?
Stójcie! Co jest, kurwa?
Clay?
- Nic ci nie jest? - Nic.
Wszystko w porządku.
Nic ze mną nie jest w porządku.
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy. info
Napisy: Magdalena Adamus