Oyun oynayarak para kazanabileceğimi fark ettiğimde
"Ne gerekiyorsa yapacağım." dedim.
Bana sorsaydılar, saçımı kestirirdim.
O zaman yıl 1989. Üst kısmı kısa, işe uygun
ama arkası uzun, eğlence için. Ense battaniyesi derlerdi.
Kokarca kuyruğu.
Orada çalışırken kendimi rock yıldızı gibi hissederdim.
Saten Oyun Danışmanı ceketlerimiz vardı.
Danışmanlar bu ceketleri AVM'lerde öğle yemeği sırasında giyerdi.
Çocuklar da böyle...
Oyun Danışmanları!
"Dünyanın en iyi işi sende!" derlerdi.
Bunu her duyduğumda "Aslında haklısın.
Harika bir işim var. Oyun oynayarak para kazanıyorum."
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Oyun için ses gereklidir çünkü oyunlar gerçek dünyadan modellenir.
Hayatın basit bir taklididir.
Bu yüzden ses işaretleri gerekli.
Kendinizi kaptırmanız için ses önemli.
Bazen ilham, sabahların ilk saatinde gelir.
Bazen sokakta yürürken bir ses duyarım.
Her zaman çalışıyor olmak önemli. Her zaman üretiyorum.
Ben Hirokazu Tanaka.
1980'de başlayarak Nintendo'da 20 yıl çalıştım.
Benim işim ses efektlerini yaratmaktı.
Gerçekten çok eğlendim.
Hirokazu Tanaka'nın çıkardığı seslerden oluşan portfolyosu çok güçlü.
Metroid.
Kid Icarus. Duck Hunt.
Ve tabii ki unutulmaz
Hello Kitty World.
Nintendo'nun çok özgür bir kültürü vardı.
Geliştirme ekibi 17 kişi civarındaydı.
Nintendo şu an büyük bir isim ama o zamanlar pek bilinmiyordu.
Nintendo'nun mütevazı başlangıcı 1889'da oldu.
Fusajiro Yamauchi adında bir adamın
Japon oyun kartlarını üretip satmasıyla başladı.
İsmi hanafuda.
Giderek modernleşen Japonya'ya ayak uydurabilmek için
portfolyolarını geliştirdiler. Oyuncaklar,
mekanik karnaval oyunları,
ve en sonunda oyun salonları.
Nintendo, Japonya piyasasında başarıya ulaşırken
Amerika'ya henüz el atamamıştı.
Bunun gerçekleşmesinde Tanaka büyük bir yol oynadı.
Space Firebird benim ilk oyunumdu.
Ondan sonraki oyunumun adı Radar Scope.
Nintendo'nun büyük Amerikan rüyası Radar Scope'a bağlıydı.
Space Invaders oyununa çok benziyordu.
Yine de binlerce oyun cihazı gemiye yüklendi.
Nintendo'nun yepyeni Amerika merkez binasına gönderildi
ve orada tozun içinde beklediler.
Amerikalı oyuncular farklı bir şeye hazırdı.
Yeni bir plan yapıldı.
Cihazları aynı tutup, içine yepyeni bir oyun koymak.
Bu oyunun adı Donkey Kong.
Lazerler ve silahlar yerine
komik çekiçler ve zekânız ile oynadığınız bir oyun.
Çok iyi zamanlar geçirecek özelliklerle doluydu.
Oynamak eğlenceliydi ama Tanaka'nın işi
dinlemeyi de eğlenceli yapmaktı.
Şirketteki ikinci yılımda Donkey Kong'un seslerini yaptım.
O zamanlar bazı sesleri nasıl yapacağımı bilmiyordum.
O zamanlar Tanaka'nın bugünkü gibi bilgisayar ekipmanları yoktu.
80'lerde işler biraz daha analog ilerliyordu.
Donkey Kong'un ve Mario'nun yürürken çıkardığı sesler
bu parçada üretiliyor.
Mario'nun ayak sesleri
aslında istediğimden daha farklı oldu.
Her adım attığında ses biraz değişiyor.
Sesi bu kadar tatlı yapmak istememiştim.
Devreden çıkan sesin böyle olması kazayla oldu.
Sadece ufak bir bip sesi bile oyunlarda çok önem kazanıyor.
Hareketin doğrulanması için ses gerekli.
Yoksa ne yaptığınızı bilemezsiniz.
O zamanlar Donkey Kong'un bu kadar popüler olacağını bilmiyordum.
Tüm dünyadan insanların sevebileceği bir oyun olacağını hiç düşünmedim.
Donkey Kong büyüktü.
Çok büyük.
Cumartesi sabahı çizgi filmi çıkacak kadar büyük.
Çıkışının ilk iki yılında
bu oyun 280 milyon Amerikan doları kazanç sağladı.
Nintendo oyun salonlarında yüksek skor yapmış olsa da
Amerikan evlerinde bir sorun vardı.
Ev konsol piyasasını bir zamanlar kontrol eden Atari,
1983 yılında büyük bir çöküşe geçti.
Nintendo gibi bir yabancı şirket bu işi tersine döndürebilecek miydi?
Nintendo'da çalışmaya 1983'ün yazında başladım.
Herkes Donkey Kong'u biliyordu.
Nintendo'yu başka bir şekilde tanıyan olduğunu sanmıyorum.
Sadece Donkey Kong'u biliyorlardı.
Gail Tilden bilir.
Şarap üreticisi ve satıcısı olmadan önce
Nintendo'da reklamcılık müdürü olarak işe başladı.
Marka müdürü olana kadar da tırmanmaya devam etti.
Yani çok önemli biri.
Nintendo'nun ürünlerini ABD'ye nasıl getireceğimize odaklanmıştık.
Piyasada olup bitenlere rağmen.
Japonya'da sektörü çok büyük şekilde giriş yapmış gibi değillerdi.
Nintendo, 1982 yılı civarında kendi ev konsol sistemini üretti.
Adını Famicom koydular. Aile bilgisayar sistemi.
Kasetle çalışan bir sistemdi, TV'ye bağlanıyordu.
Japonya'da çok iyi satış yaptı.
Grafikleri çok güzeldi
ve karakterlerin ekranda hareket etme şekilleri
oyun salonlarında deneyimlediğimiz gibiydi.
Diğer sistemlerle karşılaştırıldığında daha çok benziyordu.
Ürünün Amerika'ya nasıl getirileceği konusunda büyük bir baskı vardı.
Oyunlara karşı olan negatif etki düşünüldüğünde hangi seviyede
Amerikanlaştırılması konusunda büyük bir baskı hâkimdi.
Bu gerçekten zorlayıcı bir şeydi.
Ama Famicom, üst kalite bir şarap gibi değildi.
Gail, eğer Amerikalılara satmak istiyorlarsa
ciddi bir markalaşma sürecinden geçmesi gerektiğini biliyordu.
Beyaza çalan bir renkteydi, burgonya ve kırmızılıydı.
Elektronik bir ürün ya da bir çocuk ürünü gibi gözükmeyen renkler.
Zarif ve seksi olmalıydı.
Aile için pikap araba değil de DeLorean gibi olmalıydı.
Nintendo of America'nın tasarımcıları
daha zarif ve gümüş renkte bir sistem geliştirdiler.
Düşük profilli.
Çok güzeldi.
Ama çok pahalıya mâl olacaktı.
Ürünün fiyatını daha üst bir noktaya çekecekti.
Japonya bir tasarım getirdi.
Ona bir süre beslenme çantası dedik
çünkü zarif değildi, kutu gibiydi.
Nintendo of America'nın tasarım takımı onlarla birlikte çalıştı
ve bunun sonucu olarak gri ve kırmızı ürün ortaya çıktı.
Ve böylece Nintendo Entertainment System,
takma adı NES, doğmuş oldu.
Son derece hassas Zapper silahı ile ateş ederek
Duck Hunt gibi oyunlar oynayacak mısınız?
Nintendo Entertainment System'i deneyimleyecek misiniz?
ROB, Zapper, kontrol ünitesi, iki kol, Gyro Mite ve Duck Hunt ile birlikte!
Sistem, test için tek bir piyasaya sürüldü.
1985'te, tatil döneminde, New York şehrinde.
Strateji basitti.
Eğer New York'ta başarabilirseniz
her yerde başarabilirsiniz.
NES satış rakamlarında tavan yapmamış olsa da
ülke çapında satışa sunulacak kadar iyi bir satış yaptı.
Bu dünya Super Mario kardeşlerin dünyası.
Oyunu açın ve bir çocuk varken çocuk sayısı
ikiye ve sonra üçe çıksın.
Söylentiler yayılmaya başlamıştı ve sohbetin dengesi değişiyordu.
İnsanlar oyun oynamıyor, Nintendo oynuyordu.
Gerçekten televizyonlara ve yaygın halka dayanmıştık.
Tüketicilerin oynayabileceği birçok ekrana çıkmak istiyorduk.
Bu tüketicilerin arasında 10 yaşındaki Jeff Hansen da vardı.
Nintendo'nun çıkarmayı planladığı yeni bir şey için bir oyuncu ve yarışmacı.
Oyun oynamaya bayılıyorum.
Her doğum günümde bir video oyunu isterdim.
Ben çocukken nedense herkes
oyun oynamak için bizim eve gelirdi.
Master Blaster, Mario Brothers, Kid Niki...
Bana bir anda çok şey anımsatan oyunlar.
Ben kendimi oyunlarda çok iyi performans gösteren
biri olarak görmedim pek.
Nintendo yarışmasında oynamaya başlayana kadar
iyi olduğumu fark etmemiştik.
NINTENDO DÜNYA ŞAMPİYONASI 1990
King Kong. O büyük. O çirkin.
Nintendo'da da iyi değil. Ama sen öylesin.
1990 yılında Nintendo çok başarılı bir şekilde yükseliyordu.
Bu hızı kaybetmemek için PowerFest turuna başladılar.
Sadece Universal Studios Hollywood'da.
Amerika çapında çok şehirli bir turdu.
İki amacı vardı. Yeni oyunları herkese tanıtmak ve satmak
ve en iyi Nintendo oyuncuları için turnuva düzenlemek.
Çok heyecanlıydım. Aileme hemen anlattım.
Babam pek... Kararsız mıydı pek bilmiyorum ama...
Salt Lake City'deki PowerFest'e benimle gelmeyi kabul etti
ve harikaydı.
Buna Nintendo Dünya Şampiyonası 1990 adı verilmişti.
Turnuvanın ödülleri on bin dolarlık tasarruf bonosu,
Geo Metro üstü açılır araba ve büyük ekran TV.
Ve elbette Universal Studios Hollywood'a bir gezi.
Yani, çok heyecanlıydım.
Ama açıkçası en önemlisi ödüllerdi.
Yarışma için bu kaset hazırlanmıştı.
Bu kasetten bir sürü vardı.
Kasetin içinde Super Mario Brothers,
Rad Racer ve Tetris vardı.
Eğer yarışmacılar bu oyunları kazanıp o şehirde zafere ulaşırsa
finallerde yarışmak için Universal Studios Hollywood'a gideceklerdi.
Super Mario Brothers'ı çok oynamıştım.
Rad Racer'ı da çok oynamıştım.
Ama Tetris'i pek oynamamıştım.
O zaman on yaşındaydım ve yarışmaya girdiğimde...
Yarışmanın ilk turunu izliyoruz.
çok fazla Tetris oynamamıştım.
Jeff Hansen 4200 skor yapıyor. Çok yakın.
Skorum yüksekti ve herkes çok heyecanlıydı.
Jeff Hansen 9700'e ulaştı.
İnişli çıkışlı bir maceraydı.
Salt Lake City'de üçüncü oldum.
Şehir elemesini geçememiştim.
Ama bir Gameboy kazanmıştım. İçinde Tetris vardı.
Karşınızda Gameboy.
Taşınabilir ve oyunları değiştirilebilir.
Ayrıca Gameboy, yeni ve çılgın oyun Tetris ile geliyor.
İşte o zaman Tetris'e aşık oldum.
Tüm gün Tetris oynardım. Tekrar tekrar...
Böyle olunca
o parçalar zihninizden geçip gidiyor gibi oluyor.
Uyurken bile rüyamda Tetris parçalarını görüyordum.
Aklımdaki bulmacaları çözmek için
parçaları nasıl birleştireceğimi düşünüyordum.
Ama tüm boş zamanında A ve B tuşlarına basan tek kişi Jeff değildi.
Ebeveynler, kaçış yok gibi görünüyor.
Video oyunları intikam hırsıyla geri geldi.
Seattle merkezli Nintendo of America,
1989'da pazarın %75'ini ele geçirdi
ve 3.4 milyar dolar değer biçiliyor.
Nintendo'nun başarısı bir sürü iş imkânı sağladı.
Oyun oynamak ve telefonla konuşmak.
80 civarı kişi için kötü bir iş sayılmaz.
Onlar sekiz saatlik vardiyalarla çalışan Nintendo Oyun Danışmanları.
Gerçek olamayacak kadar iyi bir iş, değil mi?
17 yaşında, Shaun Bloom adında biri de aynı şeyi düşünüyordu.
Lisedeydim.
Yılın sonu gelmişti.
Bir işe çok ihtiyacım vardı.
Arkadaşımın kız arkadaşı
yazın Nintendo'da çalışacağını söyledi.
Ben de "Nasıl ya? Nintendo burada mı?" dedim.
Danışmaya gittim.
"İşte başvuru formu. Bunu doldur. Sonra da teste girmen gerekiyor." dediler.
Ben depoda çalışacağımı sanıyordum.
"Depo işi için niye test yapıyorlar ki?" dedim.
"Test ne için?" diye sordum.
"Bu oyunları oynamayı bildiğinden emin olmalıyız."
"Ne? Bu ne işi?" dedim.
Dedi ki "Sen Oyun Danışmanı olacaksın."
Ezberlemem gereken çok fazla bilgi vardı.
"Bunları bilmen gerekiyor.
Hazır olduğun zaman gel ve teste gir."
Oyunlar zor olabiliyor, bunu herkes bilir.
Bugün oyunlarda takılırsanız YouTube size yardımcı olur.
Ama saçlarınızın böyle olduğu çağlarda bu böyle değildi.
Nintendo Oyun, ben Linda.
Merhaba ben Jenny, nasıl yardımcı olabilirim?
Nintendo, bu ihtiyacı gördü ve Oyun Danışmanı ordusu oluşturdu.
Tek bir amaçları vardı.
Contra oynarken takılan sekiz yaşında Timmy için,
birkaç kalp hakkı eksik olan 13 yaşındaki Maria için,
Oyun Danışmanları onlara destek olacak,
önlerindeki tüm engelleri aşacak desteği onlara sağlayacaklardı.
Nintendo için harika bir taktik. "Oyunu bitir.
Şimdi annen ve baban sana yenisini alacak."
Ama bu ekibin bir parçası olmak kolay bir şey değildi.
Bu yüzden Sean, kendi hile kodunu yarattı.
"Tanrım, bunca şeyi nasıl hatırlayacağım?" diye düşünüyordum.
Kılıç güçlendirmeleri, üçlü kuvvet parçaları falan.
Body Glove marka, esnek güneş gözlüklerimi aldım.
Camın arkasına tam sığacak şekilde kağıt parçaları kestim.
Olabildiğince küçük el yazısı ile bütün bilgileri
o kağıt parçalarına yazdım.
Aklınıza gelebilecek her şey
o iki parça kağıdın arkasındaydı.
Beni küçük bir odaya aldılar.
Gözlüğümü masaya koydum.
Testi yaptım.
Testten 100 almıştım.
Nasıl olduysa...
EĞİTİM VİDEOSU
SHAUN BLOOM İLE İPUÇLARI VE TAVSİYELER
Merhaba.
Nintendo'ya hoş geldiniz ve testinizi geçtiğiniz için tebrik ederim.
Sabahtan akşama kadar oyun oynamak anlamına geldiğini düşünebilirsiniz.
Evet, biraz haklısınız.
Ama bundan çok daha fazlası var.
Dört haftalık yoğun bir eğitim.
Günde sekiz saat, haftada beş gün.
Ve harikaydı. Her gün şöyle diyordum.
"İşe gidip oyun oynayarak para kazanacağım. Kahretsin yahu."
Tom adında bir eğitmenden eğitim alma şansım olmuştu.
O ilk Oyun Danışmanıydı.
Saçları beyazlaşmış, yaşlıca bir adamdı. Dede gibi biri.
Çok iyi biriydi
ama sonra durup "Herkes bana dönsün." derdi.
Ve sonra...
"Zelda'da ilk kalp kutusu? İkinci! Beşinci! Üçüncü!"
Yani böyle hemen sorup cevabını isterdi.
Yani o yüzden, beklentisi büyüktü.
Böyle olunca merak ederdiniz. "Acaba telefonda nasıl olacak?" diye.
"Telefondakiler beni azarlayacak ve eve ağlayarak mı gideceğim?"
O zaman bilemiyordunuz.
Shaun'un uzman olması gereken oyun listesi giderek büyüyordu.
Tonlarca hevesli oyuncu tek bir göreve odaklanmıştı.
Oyunu bitir ve yenisini al!
Daha fazla aksiyon var. Heyecanlı ve zorlayıcı.
Bir yolculuğa çıktığınız macera oyunlarını seviyorum.
Görevinizi tamamlamaya çalışıyorsunuz.
Bütün bu başarı Nintendo'nun yüzü hâline gelecek adamın sayesinde.
Evet, bu kişi Mario.
Ama o bıyığın arkasındaki yaratıcı
Shigeru Miyamoto.
Bay Miyamoto, Nintendo'nun efsanevi oyun tasarımcısı.
Çünkü Mario'yu o yarattı.
Miyamoto'nun ufak kahramanı Donkey Kong oyununda zıplayan adam olarak başladı.
Kızı kurtarmaya çalışan mavi yakalı biri.
Çekici, oyuncuyla ilişkilendirilebilir ve oynaması eğlenceli.
Ondan sonra Miyoto Super Mario Brothers'ı
ve Legend of Zelda'yı geliştirdi.
İmzasını birçok karaktere ve markaya bıraktı.
Onda gerçekten
bir Spielberg tarzı dokunuş var.
Bir şeyi eğlenceli yapabilecek unsuru çözebiliyor.
Miyamoto'nun eserleri bugün hâlâ oyunlarda yer alıyor.
Ama bu başarılara rağmen
bu durum çok farklı bir yola sapabilirdi.
Nintendo'nun en iyi oyunu Donkey Kong mahkemelik oldu.
Ben bir oyuncu değilim.
Avukat olmak hep benim en büyük amacımdı.
İnsanlar beni her zaman
çok titiz ve agresif bir çapraz sorgucu olarak gördüler.
1982'de John Kirby, Nintendo'yu temsil ediyordu.
Universal City Studios tarafından açılan dava ile ilgilenecekti.
Universal'ın iddiasına göre Donkey Kong,
kendi ticari markaları King Kong için bir ihlal teşkil ediyordu.
Bunun için Nintendo'nun para ödemesi gerektiğini düşünüyorlardı.
Empire State Binası'na tırmanmak
rampalar ve merdivenlere tırmanmaktan çok farklı bir şey.
Ama arada benzerlik de var tabii ki.
O sıralarda Nintendo of America çok küçük bir şirketti.
Eğer davayı kaybederlerse
Nintendo of America diye bir şirket kalmazdı.
Risk çok büyüktü.
Kirby'nin işi çok zorlu olacaktı.
O ve ekibi
dava hakkında araştırma yapmak için
on bin kilometre yol kat ettiler.
Japonya'ya gittik.
Nintendo'daki çalışanlarla görüşmeler yaptık.
King Kong karakteri hakkında araştırma yaptık.
Araştırmamız gösterdi ki Kong
büyük bir goril için eş anlamlı sözcük hâline gelmiş.
Nihayetinde Kirby ve takımı öğrendi ki
King Kong araba yıkama
King Kong sandviçleri
ve King Kong güreşçisi bile vardı.
Ama hiçbiri marka ihlali olarak görülmüyordu.
Anladık ki Universal'in hiçbir hakkı yoktu.
Hatta anladık ki
hiçbir hakları olmadıklarının farkındaydılar.
Aylarca süren zorlu araştırmadan sonra
John Kirby ve avukat ekibi mahkemeye çıktı.
Mahkemenin yargıcı Sayın Yargıç Sweet oldu.
Donkey Kong makinesini mahkeme salonuna getirdim.
Yargıç Sweet aşırı meraklı bir insandı.
Mahkeme salonunda geçirdiği en eğlenceli gün olduğunu söyledi.
Günün tek sıkıcı yanının
incelenmesi gereken evraklar olduğunu söylemişti.
Temel savunmamız, Nintendo'nun yaptığı şeyle
hiçbir bağlantısı olmayan bir şeye dava açtıklarını belirtmekti.
Universal'in yaptıkları yanlışı fark ettiklerini ifade ettik.
Yargıç Sweet olayı anladı.
Davayı kazandığımızı anlamıştım.
Merak ediyorsanız eğer,
evet, bu pembe Kirby ile bunun arasında bir benzerlik var.
Dava kapandıktan sonra
Nintendo en iyi şekilde memnuniyetini gösterdi.
Mizahsız bir avukat kimliğimle
"Kimse benden bunun için izin almadı" dedim.
"Benden lisans almadınız."
Sanırım onlara karşı hukuk yoluna gitmem gerekecek.
Kirby ve takımı sayesinde Nintendo büyük bir başarıya ulaştı.
Bu da Amerika'da Nintendo Dünya Şampiyonası 1990'ın yolunu açmıştı.
Jeff kendi evi Salt Lake City'de kaybetmişti.
Ama bütün yaz tonlarca pil tükettikten sonra
Tetris'de çok iyi bir hâle gelmişti ve ailesi de durumun farkındaydı.
Annem çok rekabetçidir.
Çocukları hakkında övünür.
Özel bir durum olduğunu fark etmişti.
Annem ve ben, bir şans daha vermek için
birbirimizi ikna ettik.
PowerFest turunda tek bir şehir kalmıştı.
Finallere gidebilmek için son bir şans.
Tampa, Florida. Üç bin kilometre uzakta.
Sanırım olayın tamamını idrak edememiştim.
Turnuvayı kazanma şansım olup olmadığını bilmiyordum.
Üç, iki, bir, başlıyoruz!
Yarışma başladı ve ben tüm varlığımı, ruhumu verdim.
Evet! Tetris!
Kazanmak isteyen çok fazla insan vardı.
Bu son şanstı.
Hanımlar ve beyler, şu skorlara bir bakın!
Eğer burada başaramazsan eleniyorsun.
Bir daha Nintendo böyle bir turnuva yapar mı, bilinmez.
Daha önce bu kadar çekişmeli bir yarışma görmedim.
Kendimi nasıl kontrol edebildim, gerçekten bilmiyorum.
En yüksek skoru alan yarışmacı Jeff Hansen!
Bir şekilde ben kazandım.
Tampa'daki yüksek skoru ile
Jeff finallere gitmeye hak kazandı.
Tüm ülkeden kendi yaş grubundaki
en iyi Nintendo oyuncuları ile yarışacaktı.
Tampa'daki yarışmadan sonra Hollywood Universtal Studios'taki finallere
sadece bir hafta kalmıştı.
Çalışmak için çok vaktim olmadı.
Olabildiğince çabuk bir şekilde Tetris'e geçmeniz gerekiyor.
Kasette önce Super Mario Brothers oynanıyordu.
Çabucak 50 puan toplamaya çalışıyorsunuz.
Yarışma sürecinde öğrendiğim bazı taktikler vardı.
İşleri hızlandırıyordu.
Belli başlı yerlerde bilerek ölüp bir sürü puan toplamak gibi.
Sorun şu ki bunu yapmak kolay değil.
Ama Tetris'in puanları o kadar fazla katlanmıştı ki
eğer Tetris aşamasına gelemezseniz
skorunuz asla yeteri kadar yüksek olamıyordu.
O hafta boyunca buna odaklanmıştım.
Sanırım 60 ya da 70 saat kadar Tetris oynadım.
Pek emin değilim.
1990'ların başlarında
Nintendo'nun ev konsol piyasasında
çok az rakibi vardı ve piyasanın lideriydi.
Ama her oyun Mario kadar popüler değildi.
Sean'ın oyunculara yardım etmek için hazırlıklı olması şarttı.
Arayan müşterilerimize en zorlu oyunlarda yardım edeceksiniz.
Nintendo'nun bir sürü oyunu var.
Hepsini ezberleyebilmeniz imkânsız.
O yüzden bu sizin için çok değerli olacak.
Oyunları herkesten önce alamıyorduk.
Olabildiğine hızlı bir şekilde oynamamız gerekiyordu.
Oyun yayınlandığı an telefonlar geliyordu.
Danışmanlar kör gibiydi.
Geliştiricilerden hiç destek almıyorlardı.
O yüzden yaratıcı olmalıydılar.
Oyun dosyaları, oyun ile ilgili ipuçları ve taktikler içeriyordu.
Tamamı elle hazırlanmıştı.
Haritalar, gizli ödüllerin yerleri, her şey.
Legacy of the Wizard, vay.
Bu oyun sizin içinize Tanrı korkusu salardı.
64 tane odası vardı ve odaların hepsi birbirinin aynıydı.
Arayan size "Gri kutular var." gibi şeyler derdi.
Bu haritanın her yeri gri zaten.
"Sanırım sağ alt bölgedeyim."
Tamam, sizi aktarıyorum.
Bu kadar.
Telefon geldi.
İyi bir havaya girdiğinizde saatte 20 telefona cevap verebilirsiniz.
Hazır olduğunuzda derin bir nefes alın ve düğmeye basın.
Nintendo Oyun, ben Shaun. Nasıl yardımcı olabilirim?
İlk telefonumda...
"Nintendo Oyun, ben Shaun.
Nasıl yardım edebileceğimi bilmiyorum." Bunu söylemek istemiştim.
Oyun Danışmanı olarak
Shaun günde 50 ila 100 arası telefona cevap veriyordu.
İşi yapmak giderek zorlaşıyordu.
çünkü bir süre sonra tepkimiz şöyle oluyordu: "Of.
Şu an iki bin farklı oyunla ilgili bir telefon gelebilir."
Telefon hatları Nintendo'da asla susmuyordu.
Son kale aslında büyülü bir labirent gibi bir yer.
Ama bağlanamadıysanız
en sevdiğiniz oyunu yenmeniz için bir yol daha vardı.
Nintendo karargâhının derinliklerinde
uzman oyun danışmanları sorularınızı yanıtlıyor.
Bilgilerinin kaynağı: Nintendo Power.
Profesyonellere doğrudan erişim.
Derginin adı Nintendo Power oldu.
Amerika'daki Nintendo akımının bir parçası hâline geldi.
Bir oyun dergisinin başarılı olmasının sırrı neydi?
Elbette cevabı Japonya'daydı.
Japonya'da yazılı medya çok büyük.
Manganın popülerliğini herkes bilir.
Bir sürü video oyunu dergisi de vardı.
Bu dergileri, oyunun nasıl oynandığını anlatmak için kullandılar.
İçinde haritalar,
taktikler ve ipuçları vardı.
Oyunu bitirmeye yardım edecek şeyler.
Böylece oyuncular tatmin olup
yeni bir oyun almaya yönelirlerdi.
Nintendo'nun ABD'deki başkanı
Japonya'da olanları gördü.
"Bence biz de yapabiliriz.
Japonya'dakilere benzer bir dergi çıkartabiliriz."
Gail, dergiyi bir araya getirebilmek için
Nintendo'daki oyun uzmanı Howard Philips ile bir araya geldi
Japonya'ya vardıklarında
kültür şoku kaçınılmazdı.
Japonya'daydık ve yayın ortaklarımızla bir araya geldik.
Çevirmenimizin birkaç kere benim söylediğimi tam olarak söylememek için
çok çaba harcadığını gördüğümü söyleyebilirim.
Zorluğun bir kısmı, sadece içeriği üretmek değildi.
Görünüş ve his de önemliydi.
Japonya'da yazı tipi ve renk konusunda farklı bir anlayış var.
Japonya'da bir otel odasına, gecenin bir yarısında,
herkes sigara içip iletişim kurmaya çalışırken...
Ellerindeki ürün, ABD'deki ya da Kuzey Amerika'daki
kitlenin seveceğini düşündüğüm bir şey değildi.
Yazı tipini ve renk temasını değiştirecektim.
Başlık seçimlerini beğenmemiştim.
İstediğim şeyi biliyordum.
Doğru olduğunu düşündüğüm şeyi seçmek istemiştim.
Howard Phillips'le ilk birkaç geziyi beraber yaptık.
O durumu toparlamaya çalışıyordu.
O yüzden "Merak etmeyin, o biraz zor bir kadındır." diyordu.
Öyle bir ünüm olmuştu.
Sonunda sanat yönetmeni pes etti. Benimle çalışmak istemedi.
Ama istediğim gibi olmasını istiyordum.
Gail'ın ısrarı meyvesini verdi.
Nintendo'nun üst kesim yöneticileri dergiyi beğenmişti.
Top 30, ve Danışmanın Köşesi gibi özellikleri ile
dergi tamamlanmak üzereydi.
Şimdi ekibin tek ihtiyacı dikkat çeken bir kapaktı.
Nintendo'nun büyüyen yıldızı Mario satışlara büyük destek oluyordu.
Belki dergi kapağında da büyük bir destek verebilirdi.
İlk sayımızın kapağında Super Mario 2 vardı.
Haritalar ve ipuçları ile sayının konusu oydu.
Hamur animasyona benzer bir şey yapma fikri aklımıza gelmişti.
O sıralarda üç boyutlu Mario diye bir şey yoktu.
Elimizde Mario'nun tek görüntüsü düz, iki boyutlu bir resimdi.
Mario'yu üç boyutlu hâle getirmek
çok yeni ve heyecan verici bir şeydi.
Piksellerin ötesine geçebilmek için bir fırsattı.
İçindeki acayip sırlara dikkat çekmek için bir fırsat.
"Her şey bir gece,
kahramanımız Mario'nun ilginç bir rüya görmesiyle başladı.
"Rüyasında,
sonunda bir kapı olan bir merdiveni çıkıyordu.
Kapıyı açtığında,
daha önce hiç görmediği bir dünya ile karşılaştı.
Bu inanılmaz dünyaya göz attığında
uzaktan gelen, hafif bir ses duydu.
'Seni bekliyorduk Mario.
Senin ve arkadaşlarının bu dünyaya gelip
rüyalar dünyasına barış ve huzur getirmeni istiyoruz.'"
Dergideki en önemli şeylerden biri haritalardı.
Oyunu oynarken oyuna ve bu haritalara direkt bakıp
bütün bölümleri nasıl geçebileceğinizi görebiliyordunuz.
Sonuna gelebiliyordunuz.
Turpun nerede alınması gerektiğini gösteren işaretler vardı.
Zıplanması gereken ve POW kutusunun açılması gereken yerler görünüyordu.
Hepsi açık bir şekilde ortadaydı.
Sektör için çok büyük bir medya ögesiydi
ve o zamanlar sektör NES'di.
İlk sayı en çok dağıtım yapan sayı oldu.
Yaklaşık 3.2 milyon kopya üretilmişti.
Yani eğer eBay'de satmaya çalışıyorsanız, herkeste var.
Ülkenin dört bir yanını dolaştık.
Seattle'dan Miami'ye, New York'tan Los Angeles'a...
Sektörün en iyilerini, en iyi Nintendo oyuncularını bulduk.
Ülke çapında yapılan bir turun sonunda, binlerce çığlık atan çocuk
ve birkaç gergin ebeveyn ile
final yarışması başlamış oldu.
Nintendo şampiyonu belli olacaktı.
Evet! Hazır mısınız?
Teşekkürler, evde bu kadar alkış almıyorum.
Universal Studios Hollywood'a hoş geldiniz!
Eşi görülmemiş 1990 Nintendo Dünya Şampiyonası'ndayız!
Kaliforniya'daki yarışma çok çetindi.
Nintendo gerçekten büyük bir şov hazırlamıştı.
Şampiyonlar…
Lazerler ve duman vardı.
Müzikleri MTV'den bir DJ yapıyordu.
Mario ve Luigi vardı.
Nintendo hayranları için rüya gibiydi.
İşte böyle Jeff!
On yaşındaki Jeff sahaya çıktı.
Eğer kazanmak istiyorsa
elinden geleni yapmalıydı.
Hanımlar ve beyler, işte başlıyoruz.
1990 Nintendo Dünya Şampiyonası'nın son turu.
Gerçekten çok yoğun bir andı.
Oyundan önce ellerim soğumuştu.
Oyun başlamadan önce tüm dikkatinizi toplamalısınız.
Engel olacak şeylere ya da kişilere dikkat vermemelisiniz.
Beş, dört, üç, iki, bir...
Ve başladı.
Bu beylerden biri Dünya Şampiyonu olacak.
Etrafımdaki duman ve müziğin
dikkatimi dağıtmasına nasıl engel oldum, bilmiyorum.
İşte geliyor! Tetris!
Evet!
Annemi duymamaya çalışıyorum çünkü avazı çıktığı kadar bağırıyor.
Haydi Jeff! Yapabilirsin!
Jeff Hansen ilk ikiye oynuyor. İşte geliyor, Tetris!
Odaklanmayı başarmıştım.
Jeff Hansen birinciliğe yükseldi, 18 bin skoru var, zaman azalıyor.
Üç, iki, bir. Vakit doldu.
Beyler, herkes buraya gelsin lütfen.
Aileleri de alalım.
Böyle bir skorun birinci olacağını düşünmemiştim.
İki milyon dokuz bin dokuz yüz elli.
Karşınızda dünyanın en iyi oyuncusu Jeff Hansen.
Ailem çok destek oldu. Harika bir andı.
Yarışmayı kazanmış olmam
en iyi olduğumu ona kanıtlamış oldu.
En iyi olduğumu hep biliyordu ama elinde kanıt yoktu.
Nintendo Dünya Şampiyonu olduğumu
tüm dünyaya göstermek istiyordu.
Nintendo Entertainment System
üretimden durdurulmadan önce 61 milyondan fazla ünite sattı.
Ama istatistiklerden çok, geriye kalan anılar daha değerli.
Her an posta kutunuza gelmesini beklediğiniz bir dergi.
En büyük müzik grubu turlarına rakip olacak bir tur.
Ve elbette, oyunlar.
Saatlerce oynanan oyunlar,
zafer, hüsran ve merak uyandıran oyunlar.
Nintendo, hayalî bir dünyada
bir karakteri oynamanın eğlencesini çözmüş durumdaydı.
Peki ya bir karakteri kontrol etmek yerine
bir karakter olabilseydiniz?
Gerçek ve fantezinin bir araya geldiği yerde, rol yapma dünyası başlıyor.
JOHN KIRBY'NIN ANISINA 1939-2019
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel