Stel je een universum voor zonder sterren...
een donkere, eindeloze nacht.
Dit is geen sci-fi nachtmerrie.
Dit is onze toekomst.
In de toekomst komt er zeker een moment waarop,
je geen sterren meer zal kunnen zien.
Het wordt steeds donkerder en donkerder,
totdat er bijna geen herinnering meer is aan het licht.
Miljarden jaren brachten sterren leven in het universum.
Het feit dat je überhaupt bestaat, komt door sterren.
Nu sterven ze uit in een sterapocalyps.
Het effect kan enorm zijn.
Het kan door het hele universum doordringen.
Wat veroorzaakt de afsterving,
en wat gebeurt er met het leven als de lichten uitgaan?
Uiteindelijk het hele hele universum
begint een beetje raar te worden.
How the Universe Works - S08E04 Dood van de laatste sterren
ondertitels door Sacreblue
Meer dan 4,5 miljard jaar
heeft de zon onze thuisplaneet met licht overspoeld.
De heldere, stabiele gloed helpt het leven te bloeien,
maar verborgen in de nachtelijke hemel,
hebben andere planetaire systemen niet zoveel geluk gehad.
Hangend recht boven je hoofd, zien we elke nacht daarboven,
dode resten van sterren
400 lichtjaar van de aarde ligt een systeem genaamd sdssj1228.
Een schijf met puinbanen
de vaag gloeiende restjes van een dode ster.
J1228 is een dode ster.
Het is een kern van een ster die verouderd was,
de buitenste lagen weggeblazen, onthulde de kern -
die ongeveer zo groot is als de aarde,
heeft ongeveer de helft van de massa van de ster erin.
We noemen deze "witte dwergen".
Mei 2018.
Astronomen hebben j1228 onderzocht
met 's werelds grootste optische telescoop -
de gran telescopio canarias.
Ze ontdekten wat een ijzeren bal lijkt te zijn
in een baan om de witte dwerg.
De brok metaal, minder dan 644 Km breed,
zou de blootgestelde kern van een vernietigde planeet kunnen zijn.
Het is een aanwijzing voor het verleden van dit systeem.
Het is altijd een beetje aangrijpend
als je het bewijs ziet van een planeet rond een dode ster.
je denkt terug aan toen die ster scheen,
en had er leven in dat zonnestelsel kunnen zijn?
Het j1228-systeem is een kosmisch kerkhof.
Het ziet er dan misschien anders uit dan ons zonnestelsel,
maar dit is onze toekomst.
Deze ontdekking van een dode planeet in een baan om een ​​dode ster
is alsof je in een kristallen bol kijkt.
Is het de toekomst van ons eigen zonnestelsel?
Ja.
Voor een glimp in je toekomst, hoef je alleen maar op te kijken.
Net als j1228, zal onze zon sterven,
daarbij de aarde doden.
Dit angstaanjagende lot speelt zich af in de hele melkweg
in een sterapocalyps.
Onze zon is een vrij algemeen type ster in de melkweg,
en dus andere sterren in de melkweg
zullen hetzelfde lot ondergaan als de zon.
Ze gaan eindigen als witte dwergen.
Alle andere planeten die in de buurt van zonachtige sterren draaien
zullen een soortgelijk lot ondergaan.
Zodra de sterren zoals onze zon zijn uitgestorven,
wat gaat er gebeuren?
Zou het leven nog kunnen overleven rond witte dwergen?
Om het lot van zonachtige sterren te begrijpen,
Moeten we erin kijken.
Binnenin begraven zijn aanwijzingen hoe ze leven en waarom ze sterven.
De kern, het middelpunt, daar is de actie.
Daar fuseert de ster lichte elementen
in zwaardere elementen.
Het werkt als een waterstofbom.
Het is hetzelfde ding.
Als je waterstof voldoende comprimeert, wordt het erg heet,
en de druk wordt erg hoog,
en als het samensmelt met helium en energie genereert - warmte.
En dat gebeurt in de kern van elke ster.
Vanwege hun enorme massa,
hebben sterren een enorme zwaartekracht.
Deze zwaartekracht duwt naar binnen en probeert de ster in te laten storten,
maar fusie-energie uit de kern houdt dat tegen.
Het is een uitgebalanceerde dans
tussen zwaartekracht die naar binnen duwt, fusie-energie die naar buiten duwt.
De ster verliest voortdurend energie aan de buitenwereld
en de zwaartekracht zegt: "Ja, ik ga het overnemen."
maar nee, nucleaire reacties binnenin een ster
vult de verloren energie aan,
en houd de ster warm en onder druk,
zodat de balans tussen druk en zwaartekracht kan worden gehandhaafd.
Deze balans houdt zonachtige sterren in leven
tot 10 miljard jaar,
totdat de gastank van de ster opraakt.
De brandstof raakt op.
En als dat gebeurt, gaat het dood.
Maar hoe gaat dat eruit zien? Hoe gaat dit gebeuren?
Honderd miljoen jaar geleden,
dingen in het j1228-systeem begonnen lelijk te worden.
Ten eerste werd de ster groot - echt groot.
Zodra het centrum zwaardere elementen begint te fuseren,
zal de buitenkant gaan opzwellen
in wat uiteindelijk een rode gigantische ster zal worden.
J1228 getransformeerd in een rode reus.
Zijn buitenste lagen werden weggeblazen
strekten zich uit over meer dan 65 miljoen Km.
Als sterren zoals onze zon sterven, is dat geen rustige aangelegenheid.
Het is heel gewelddadig en lelijk en rommelig.
Ze veranderen in rode reuzen,
ze keren zichzelf binnenstebuiten
en braken over het hele zonnestelsel.
Toen j1228 uitgroeide tot een rode reus,
nabijgelegen planeten zaten vast in een dodelijke zone.
De stervende ster heeft ze opgeslokt, of verschroeid
met temperaturen van meer dan 650 graden celcius
Atmosferen verdwenen.
Oceanen kookten weg,
maar één planeet overleefde de doodsstrijd van j1228.
Hier is een geval waarin, min of meer een planeet
de dood van zijn eigen ster heeft overleefd,
hij hangt daar nog steeds rond, in de hoop op iets nieuws.
De uitdijende buitenlagen van de rode reus
nu gescheiden van de kern van de ster.
Zonder actieve fusie stortte de kern in tot een witte dwerg.
De dichte zwaartekracht van de witte dwerg
ging toen aan de slag op de ene overgebleven planeet.
De planeet die misschien in een baan om de normale ster draaide,
kan geleidelijk naar de witte dwerg draaien,
uiteindelijk trekt de zwaartekracht van de witte dwerg
meer aan de voorzijde, dan de achterkant van de planeet
en dat scheurt het uit elkaar.
Wat we hier zien is een dode ster
zijn eigen zonnestelsel etend.
Dat is de toekomst voor de zon.
J1228 smulde van de overblijfselen van zijn rotsachtige werelden
en liet een schijf van puin en de planetaire kern achter.
Het is een glimp voor de toekomst van de aarde.
Wat hier is gebeurd rond deze witte dwerg
gaat met de aarde gebeuren.
Het wordt van zijn atmosfeer ontdaan,
zijn korst en zijn mantel,
en het enige dat overblijft zal de kern zijn.
Gebakken en uit elkaar gereten door een stervende ster -
geen goede manier om te gaan.
Gelukkig voor het leven op aarde,
onze eigen zon gaat nog niet dood.
De zon is van middelbare leeftijd.
Het is 4,5 miljard jaar oud,
en het zal nog 5 of 6 miljard jaar duren.
We hebben een beetje tijd
voordat onze zon over het hele zonnestelsel kotst.
Onze thuisplaneet kan nu voorlopig veilig zijn,
maar systemen zoals j1228 laten ons zien
dat zonachtige sterren voorbestemd zijn om te sterven,
en elk leven doden dat erom draait.
Maar zonachtige sterren zijn niet de enige sterren
stervend in de kosmos.
Er zijn er nog meer, allemaal verdoemd.
Er is een prachtige regenboog van sterren daarbuiten
van alle verschillende vormen, verschillende maten en kleuren.
We hebben het over, fracties van de massa van de zon,
tot honderden keren de massa van de zon.
Als het gaat om de sterapocalyps, doet de grootte er toe.
Hoe groter en helderder de ster, hoe sneller hij sterft.
Ons universum is een uitgestrekt gebied van dood en vernietiging.
Alle sterren zijn voorbestemd om te sterven, maar niet allemaal tegelijk.
Er zal geen specifiek punt zijn
waar alle lichten tegelijkertijd uitgaan.
Het is meer een stroomstoring,
waarbij verschillende groepen op verschillende tijden uitgaan,
totdat er een laatste gloeilamp is die uitgaat.
Dit komt doordat sterren in verschillende formaten voorkomen.
De manier waarop een ster sterft heeft alles te maken met
de hoeveelheid massa waarmee het leven begon.
Het draagt ​​dat de hele levensduur door.
De zon is een middelgrote ster
die miljarden jaren een stabiel bestaan ​​leid.
Reuzensterren zijn anders.
Ze leven snel en sterven jong.
Een ster als de zon, een middelgrote ster,
leeft ongeveer 10 miljard jaar.
De echt massieve sterren,
leven misschien 10 miljoen jaar.
Enorme sterren kunnen tientallen of zelfs honderden keren
zo groot zijn als de zon.
Als het om de levensduur gaat, is dat een probleem.
Een massieve ster heeft meer brandstof om te verbranden, in nucleaire zin.
Je zou kunnen denken dat het langer duurt,
maar het is precies het tegenovergestelde.
Massieve sterren hebben alleen toegang tot waterstofbrandstof in hun kern.
De rest zit gevangen in de buitenste lagen,
en kan niet als brandstof worden gebruikt.
Als er waterstof in de kern zit, ben je goed.
Als er waterstof buiten de kern zit, kan het niet worden gebruikt.
Als het niet in uw brandstoftank zit, doet het niets.
Massieve sterren hebben ook meer zwaartekracht dan kleinere sterren,
ze moeten hun waterstofbrandstof sneller verbranden
om te voorkomen dat de ster instort.
Ze branden hun kaars aan beide uiteinden.
Door hun ongelooflijke massa gebeuren de fusiereacties
in hun kern aan een ongelooflijk tempo.
Reuzensterren zijn snel en pissig.
Ze zijn helder.
leven hun leven en gaan heel snel dood.
Als de brandstof van een gigantische ster opraakt,
stort de kern stort compleet in
onder de overweldigende zwaartekracht.
En dan, boem, supernova.
De dood van een gigantische ster
veroorzaakt een van de grootste knallen in het universum.
De ontploffing zou onmiddellijk nabijgelegen planeten verdampen.
Maar het sterven van deze sterren zijn van cruciaal belang voor het leven.
Als massieve sterren afsterven, laten ze zware elementen los
die ze hebben gemaakt in de loop van hun leven.
Soms maken ze zelfs nieuwe.
Het zijn deze zwaardere elementen die essentieel zijn voor het leven.
We hebben ons bestaan ​​te danken aan sterren
die miljarden jaren geleden vormden.
In mei van 2018 zagen we bewijs dat oude sterren
de dingen voor leven creëerden.
We hebben een infrarood lichtsignaal opgevangen
uit een ver sterrenstelsel genaamd macs1149-jd1.
Het signaal was geïoniseerde zuurstof.
Het reist al 13,3 miljard jaar,
de zuurstof vormde zich toen het heelal nog heel jong was -
slechts 500 miljoen jaar na de oerknal.
Deze zuurstof vormde zich in de harten van massieve sterren.
De aanwezigheid van zuurstof vertelt ons
dat er in het vroege heelal massieve sterren moesten zijn
om waterstof en helium te synthetiseren
in zwaardere elementen, zoals zuurstof,
en dan exploderen om die zuurstof uit te stoten
terug in het interstellaire en intergalactische medium.
Extreme druk in de kernen van de sterren produceert zuurstof...
... en andere elementen, zoals koolstof en stikstof.
Supernova-explosies verspreiden deze elementen over het universum,
en helpen bij het creëren van nieuwe generaties sterren,
en nog belangrijker....
wij.
Als er één feit is waar je om moet geven
in de hele wetenschap - en dit is mijn favoriete feit -
is dat jij en ik een gevolg zijn van sterfsterfte.
Voordat je leven kunt hebben,
moet je het soort elementen hebben waaruit levensvormen bestaan.
Je hebt koolstof nodig. Je hebt stikstof nodig.
Je hebt zuurstof nodig.
Je hebt de elementen nodig die de ruggengraat vormen
aan de biologie die ons mogelijk maakt.
Waar komen die elementen vandaan?
Nou, ze kwamen van sterren.
Ze kwamen van sterren die zich in het vroege heelal vormden,
voordat zelfs de zon bestond.
De enorme omvang van zware sterren
ondertekent snel hun doodvonnissen.
Hun explosieve einde helpt nieuwe sterren en zelfs leven te creëren.
Het feit dat je überhaupt bestaat, komt door sterren.
Maar door sterrenstelsels in het hele universum te onderzoeken,
hebben we iets anders ontdekt.
De sterapocalyps is niet alleen het doden van sterren.
Het voorkomt dat ze ooit geboren worden.
Stervorming sterft, het gaat vrij snel dood.
Het universum, recht voor onze ogen,
wordt een donkere plaats.
De brandstof raakt op.
Uiteindelijk worden er helemaal geen sterren meer gemaakt.
Het leven op aarde volgt een reeks regelmatige patronen.
Dag na dag komt de zon op...
En zakt,
en sterren verlichten de duisternis van de nachtelijke hemel.
De reden dat ik met sterrenkunde ben begonnen
was omdat ik in een landelijk deel van het land ben opgegroeid
en de lucht was mooi en donker.
Je gaat 's nachts naar buiten en je kijkt omhoog,
en je kon duizenden sterren zien.
Maar zo zal het niet voor altijd zijn.
2016,
een netwerk van telescopen over de hele wereld
mat de energie-output van meer dan 200.000 sterrenstelsels.
ze ontdekten dat in de afgelopen 2 miljard jaar,
het universum de helft van zijn helderheid heeft verloren.
De nachtelijke hemel wordt donkerder
als sterren uit het bestaan ​​flikkeren.
Ongeveer 10 miljard jaar geleden,
toen het universum zijn hoogtepunt bereikte,
en veel sterren schenen.
Het was een ongelooflijk heldere plek,
maar in de afgelopen paar miljard jaar,
is het een minder heldere plek geworden.
Het verduisterende universum is niet alleen een teken
dat sterren dood gaan.
Het lijkt dat er ook een probleem is met de geboorte van een ster.
Als we naar het verleden van het universum kijken,
zien we dat lang geleden sterren zich veel sneller vormden.
Wat we nu zien is dat sterren sneller afsterven dan dat ze geboren worden.
Een melkwegstelsel, vandaag,
produceert ongeveer zeven sterren per jaar.
Maar 11 miljard jaar geleden
een sterrenstelsel zoals het onze, zou 10 keer meer sterren hebben opgeleverd.
In het vroege heelal stierven de oude sterren,
nieuwe sterren werden gevormd in hun plaats
van het overgebleven materiaal.
Het was een cyclus die de kosmos helder hield.
Nu niet meer.
Het is balen voor ons, we houden van een helder universum.
We houden van al deze energie en het leven
dat door het universum trilt,
maar dat zal niet altijd het geval zijn.
Het universum is al aan het afnemen.
Dit is een van de grootste mysteries in de evolutie van sterrenstelsels
die we moeten uitzoeken Hoe stoppen sterrenstelsels stervorming?
We weten het antwoord nog lang niet,
het is belangrijk voor ons om hierachter te komen - waarom?
want uiteindelijk zijn sterren, gelijk aan leven.
Om erachter te komen wat de sterren afsluit,
bestuderen we melkwegclusters.
Deze gigantische gebieden van de ruimte
bevatten honderden sterrenstelsels, met elkaar verbonden door zwaartekracht .
Langzaam trekken de clusters nieuwe sterrenstelsels erin,
waardoor er iets vreemds gebeurt.
Wat we zien gebeuren als een sterrenstelsel in een cluster valt
is dat de stervorming is gestopt.
Het is afgesloten.
De oorzaak van dit uitdovend effect
heeft wetenschappers al tientallen jaren verbaasd.
In oktober 2018
een internationaal team van astronomen
onderzochten dit lang bestaande mysterie.
ze volgden variaties in uitdoven
over 14 melkwegclusters
en vonden een mogelijke verklaring.
Het vermogen van een sterrenstelsel om nieuwe sterren te maken
hangt samen met de grotere omgeving waarin het zich bevindt.
In clusters waar veel sterrenstelsels om elkaar heen draaien,
zien we interacties, die gas en stof uit de buurt van sterrenstelsels weg strippen
Het spul waaruit sterren bestaan,
wordt letterlijk de ruimte in gegooid.
Sterren gevormd uit dichte pakketten koud gas,
iets waar melkwegstelsels mee gevuld zijn.
Maar wanneer een sterrenstelsel in een cluster wordt gesleept,
veranderd alles.
Clusters van sterrenstelsels bevatten veel heet gas,
terwijl je koud gas nodig hebt in een melkwegstelsel
om sterren te vormen,
en als een sterrenstelsel door dit hete gas beweegt,
dan wordt het koude gas binnenin verwijderd.
Als deze nieuwe studie juist is,
en clusters van sterrenstelsels stervormend gas verwijderen
wordt nieuw sterrenlicht zeldzaam.
Als we naar de geschiedenis van het universum kijken
hoeveel gas er vroeger was en hoeveel er nog over is,
denk ik dat het eerlijk is om te zeggen dat de meeste sterren
die ooit gemaakt zullen worden,
al gemaakt zijn. Ze zijn al geboren.
Door het tekort aan stervormend gas,
zullen sterren niet alleen sterven in het universum.
Ze zullen uitsterven,
De eerste die gaat, is de grootste.
Terwijl het universum geen gas meer heeft
en er worden minder van deze sterren gemaakt,
uiteindelijk ergens in de toekomst,
al de zware en zelfs half zware sterren zoals de zon,
ze zullen weg zijn.
Wat betekent dat voor het leven?
Enkele van de helderste sterren, zullen voor altijd verdwijnen,
en de vraag is of het leven
de monsters kan overleven die dode sterren achterlaten?
Het lot van het universum op lange termijn is geen mooi gezicht.
Er kunnen enkele zeer interessante wezens verschijnen.
In de sterrenapocalyps zullen de eerste sterren die verdwijnen de helderste zijn,
de reuzensterren, gevolgd door de middelgrote zonnen.
Het universum wordt onherkenbaar.
De verre toekomst zal een heel duister universum zijn,
speciaal voor wezens zoals wij.
geen gas, geen nieuwe sterren, het wordt donker.
Bang in het donker?
Dat zul je zijn...
Want over 100 miljard jaar,
in de schaduw van dit nieuwe universum,
komen er monsters tevoorschijn om te spelen.
Nu bevinden we ons in het tijdperk van sterren en sterrenlicht.
Wat erna komt kun je zien
als het tijdperk van de dode lichamen van oude sterren.
We zien al de lijken van dode sterren verspreid over de kosmos
- zwarte gaten, pulsars, witte dwergen.
Wat gebeurt er als meer sterren uitsterven en de doden het overnemen?
Kan het leven overleven?
Het is mogelijk dat het leven in het universum zal overleven,
maar we zullen creatiever moeten worden.
Januari 2019.
De gaia-satelliet bestudeerde 15.000 witte dwergen
binnen 300 lichtjaar van de aarde.
Dit zijn de lijken van zonlichtsterren.
Witte dwergen zijn de overblijfselen, de kernen,
van sterren zoals de zon nadat ze zijn gestorven.
Er is geen fusie meer in een witte dwerg.
Het is een soort van afkoeling,
maar het blijkt dat er een licht uitstel is.
Witte dwerglichamen koelen meestal af
en worden over tientallen miljarden jaren donker.
Gaia's gegevens lieten iets anders zien,
iets wat we nog nooit eerder hebben gezien.
Sommige van de oudere dode sterren dimmen helemaal niet.
Vroeger dachten we dat witte dwergen verduisterderden in de loop van de tijd.
Er is immers geen bron van fusie
geen energiebron in hun binnenste,
maar nieuwe studies met de gaia-satelliet hebben aangetoond
dat er een andere energiebron moet zijn
die oudere witte dwergen stralend houden.
Iets geeft deze witte dwerglichamen een vonk,
die ze als zombies uit de dood terugbrengen.
De belangrijkste reden
is dat de binnenkant van de witte dwergen
in werkelijkheid kristalliseert.
Tot 6 miljard jaar na het sterven
koelt en kristalliseert de hete koolstof en zuurstof in de witte dwerg,
kristalliseert en wordt vast,
waardoor de dode ster een levenslijn krijgt.
Hierdoor komt er daadwerkelijk energie vrij.
Als de ster afkoelt,
laat hij iets meer energie vrij dan hij anders zou doen..
Deze ongewone warmtebron, kan een nabijgelegen bevroren planeet opwarmen,
waardoor het leven een tweede kans krijgt.
Er zal wat extra energie beschikbaar zijn van deze objecten.
Dit is het moment dat we dicht bij zombies moeten kruipen.
Kristallisatie kan oude witte dwergen verjongen
en het proces kan zelfs een spectaculaire situatie
bieden voor een baan om de planeet.
We hebben een speciale naam
voor afgekoelde gekristalliseerde koolstof en zuurstof.
We noemen ze diamanten.
Op lange termijn, zal het universum bezaaid zijn met glinsterende diamanten.
Een zombie die tot leven komt en schittert als een diamant
misschien mooi om naar te kijken,
maar is geen garantie dat het leven hier zou kunnen overleven.
Je kunt deze witte dwergen zien als
een beetje meer energie voor het universum,
maar zelfs dat zal uiteindelijk opraken.
Het geheel wordt een gigantisch kristal en nogmaals,
het begint gewoon af te koelen en verdusteren.
De zombie bruist in een donker omhulsel
en geeft bijna geen licht af.
Maar er ligt nog een ander monster op de loer in de kosmos.
Als een ster die veel zwaarder is dan de zon sterft,
explodeert het heftig,
en tijdens die explosie stort de kern in
en wordt een ongelooflijk klein en compact object,
een van de mooiste en echte monsters in het universum.
Dit is een pulsar...
Psr b0329 + 54,
3.000 lichtjaar van ons vandaan.
De pulsar heeft de massa van de zon,
maar is slechts 19 Km breed.
Zijn snelle spin genereert stralingsbundels uit zijn polen,
de zombie tot leven brengend.
Nu hebben we een buitenaardse wereld ontdekt, die om deze zombiester draait.
In 2017, een nieuwe planeet
werd ontdekt rond een pulsar.
Ze zijn ongeveer tweemaal de massa van de aarde,
en dat is echt ongelooflijk.
De pulserende planeet klinkt fascinerend,
maar de vooruitzichten voor het leven zijn niet goed.
Een baan om een pulsar zou een brute omgeving voor het leven zijn.
Het is hoogst onwaarschijnlijk dat er leven is
omdat de straling van dit systeem overweldigend zou zijn
en waarschijnlijk de atmosfeer wegblazen.
Wat betreft het ondersteunen van het leven in het universum,
geen van deze opties is een veilige gok.
Dit is tijdelijke uitstel van het onvermijdelijke.
Wat je ook doet,
uiteindelijk raak je deze trucs kwijt.
Je komt zonder Joker kaarten te zitten.
Alles zal onvermijdelijk afkoelen en vervagen.
Dit kan een game over zijn voor sterren
en zelfs voor het leven.
Maar er is nog steeds een sprankje hoop verborgen in de kosmos,
een ster die niet sterft.
Die lijkt gezegend met eeuwig leven,
en de kleur is rood.
Rode dwergen - we worden er letterlijk door omringd,
maar ze zijn grotendeels onzichtbaar voor ons.
Elke verliche hoek van onze nachtelijke hemel
is het licht van de sterren...
Wat we met het blote oog zien, vertelt niet het hele verhaal.
De sterren die je ziet zijn voornamelijk sterren zoals de zon
of zelfs massiever en zelfs heter dan de zon.
Ze zijn helder. Je kunt ze van een afstand zien,
verbazingwekkend genoeg de meest voorkomende sterren
zijn de rode dwergsterren.
Ze zijn daar nu in de lucht,
maar ze zijn gewoon te klein en te zwak om te zien.
Rode dwergen zijn tot 10 keer kleiner dan de zon,
en branden minder fel.
Op dit moment, verborgen in de nachtelijke hemel,
zijn meer dan driekwart van de sterren in ons sterrenstelsel rode dwergen ...
En terwijl de grotere sterren uitsterven,
hebben we nog nooit een rode dwerg zien sterven,
waardoor ze de beste keuze voor het leven zijn, om de sterapocalyps te overleven.
Wanneer de meest massieve sterren uiteindelijk uitgaan
en niet vervangen worden,
blijven er veel zwakkere sterren over zoals rode dwergsterren.
We hebben sterrendood gezien in het hele universum,
Waarom geen rode dwergen?
Het blijkt dat hun grootte
hen een cruciaal voordeel geeft ten opzichte van grotere sterren.
Hoe zwaarder een ster is, hoe heter hij brandt.
Een rode dwergster brandt bij een lagere temperatuur.
Het brandt niet zo snel door zijn brandstof
als een middenmassa-ster dat doet
Dit zijn als de zuinige auto's van het universum.
Ze nippen gewoon aan hun splijtstof,
en daar doen ze lang mee.
Niet alleen dat, ondanks dat het kleiner is,
hebben ze toegang tot meer brandstof.
Onze middelgrote zon is opgesplitst in drie lagen -
een kern, een stralingszone,
en een convectieve laag.
De stralingszone voorkomt waterstof in de toplaag
om ooit beschikbaar te komen voor de kern om te branden.
Dus de zon heeft alleen toegang
ongeveer 10 procent van de totale waterstofbrandstof.
Zodra de waterstof in de kern van onze zon opraakt,
zijn zijn dagen geteld.
In sommige opzichten verhongeren deze middelgrote sterren.
De kleinere rode dwergen zijn anders.
Ze hebben toegang tot alle waterstof die ze willen.
Bij lage massa sterren, buiten de kern,
is deze buitenlaag volledig convectief.
dat betekent dat dingen in de buurt van de kern naar de oppervlakte stijgen
en dan weer helemaal naar de kern zakken,
dat betekent als je ergens buiten de kern waterstof hebt,
het uiteindelijk naar beneden gaat,
en het gebruikt kan worden als brandstof.
De rode dwerg heeft toegang tot alles bij het buffet.
Het kan materiaal uit de verre streken
aan het oppervlak van de ster grijpen en het helemaal
naar beneden brengen naar het hart van de ster.
Dit onbeperkte waterstofbuffet
verlengt de levensduur van rode dwergen tot ongelooflijke lengtes.
Het universum is meer dan 13 miljard jaar oud,
maar elke rode dwerg van die leeftijd is een peuter.
Een rode dwerg, ook al was hij geboren
helemaal aan het begin van het universum
toen rode dwergen zich voor het eerst vormden,
zelfs vandaag is het maar een fractie van zijn levensduur.
Ze kunnen biljoenen jaren meegaan,
duizenden keren het huidige tijdperk van het universum.
Dertien miljard jaar oud, lijkt een lange tijd,
maar een kleine rode dwerg,
is nauwelijks uit zijn luiers.
Rode dwergsterren zullen niet uitsterven
voor 10 biljoen jaar of meer...
En we ontdekken dat ze nog een troefkaart hebben
dat is goed nieuws voor het leven.
Februari 2017.
NASA kondigde de ontdekking van een systeem aan
in het sterrenbeeld Waterman genaamd trappist-1
waar 7 planeten ter grootte van een aarde om een ​​rode dwergster draaien.
Het blijkt dat rode dwergen,
goed zijn in het creëren van planeten,
inclusief planeten die ongeveer zo groot zijn als de aarde.
Dat is echt gaaf omdat deze sterren lang meegaan.
Als planeten hun levensduur om hen heen draaien,
zouden ze ons zonnestelsel met triljoenen jaren kunnen overleven.
Klinkt veelbelovend,
rode dwergen hebben een lelijke kantje.
In oktober 2018
astronomen draaiden de hubble-ruimtetelescoop
naar een reeks jonge rode dwergsterren
in de tucana-horologium-associatie.
Ze waren er getuige van, dat deze baby's dagelijks driftbuien kregen.
Hoewel ze de kleinste sterren zijn,
hebben ze de sterkste zonnevlammen en stormen.
Rode dwergen kunnen zonnevlammen uitzenden,
10.000 keer krachtiger dan de zon.
Deze vlammen zouden planeten in de buurt koken.
Wanneer een rode dwergster wordt gevormd,
draaien ze erg snel,
dit zorgt voor veel magnetische activiteit
wat uitbarstingen en massa-ejecties veroorzaakt.
Wil het leven bestaan, zou het moeten wachten tot rode dwergen als kind opgroeien.
Naarmate een rode dwerg ouder wordt,
is er een weerstand tussen de magnetische velden
in de ruimte als hij draait, en dat heeft als effect
dat de snelheid van de rotatie wordt vertraagd.
Dit betekent dat de activiteit tot rust komt.
Misschien later, in het leven van een rode dwergster,
kunnen ze planeten met leven ondersteunen.
Rode dwergsterren zullen het toekomstige universum domineren
en kan het leven een kans geven om te overleven.
Deze kleine rode sterren hebben een extreem lange levensduur,
maar geen ster is onsterfelijk.
Ook al gaan ze heel langzaam door hun splijtstof,
er is gewoon niet genoeg brandstof om voor altijd mee te gaan.
Deze kleine sterren zullen uiteindelijk uitsterven.
In tegenstelling tot hun grotere broers en zussen, zullen ze stilletjes gaan.
Het wordt eigenlijk alleen maar heter,
en de kleur van een ster hangt af van zijn temperatuur.
Als de rode dwerg warmer wordt, wordt hij blauwer.
Ergens in de verre toekomst
zullen sommige van deze rode dwergen, blauwe dwergen worden.
Het universum is nog niet oud genoeg om blauwe dwergen te laten bestaan.
Maar over triljoenen jaren
zal een schemerige blauwe gloed, de sterrenapocalyps compleet maken.
Er zal een laatste ster zijn, een laatste rode dwerg,
die blauw wordt als hij opwarmt,
maar ook die zal uiteindelijk afkoelen en vervagen.
Er zullen geen sterren meer zijn in het universum.
Het is onvermijdelijk.
In dit donkere, sterloze universum
lijken vooruitzichten voor het leven onmogelijk.
Maar zal iets anders de plaats van sterren innemen?
Als we aan het einde van het universum komen,
dingen worden erg koud, maar ze worden ook echt raar.
Triljoenen jaren vanaf nu, de sterapocalyps
zal het universum leeg en donker achterlaten,
een eeuwigdurende nacht.
Het universum op dit moment
is niets zoals het universum van vandaag.
Er is geen licht en het is erg koud en erg eenzaam.
Als alle sterren sterven en het licht verdwijnt,
alles dat afhankelijk is van de hitte
en de processen van deze sterren, gaat dood.
Zodra alle lichten uitgaan,
het enige wat overblijft, zijn de restjes.
Met sterren, al lang verdwenen.
Kan er iets anders ontstaan
in deze kosmische woestenij?
Je zou denken dat dat het is, geen stervorming meer.
Maar het universum heeft nog een paar trucjes in petto.
Over de geschiedenis van het universum,
generaties sterren hebben geleefd en zijn gestorven.
Ze lieten zware metalen elementen los in het universum,
bouwmaterialen voor een nieuw soort ster,
sterren geboren uit deze nieuwe materialen
kunnen dingen doen die hun voorouders niet konden.
Naarmate je het universum verrijkt,
in de loop van de tijd steeds meer metalen worden geproduceerd,
kun je de temperatuur verlagen die nodig is voor fusiereacties in een ster.
Met lagere temperaturen die nodig zijn voor fusie,
zijn sterren steeds kleiner geworden.
Momenteel de kleinst mogelijke ster
is iets minder dan 10 procent van de massa van de zon.
Maar uiteindelijk is het misschien mogelijk om sterren te vormen
die ongeveer 4 procent van de massa van de zon hebben.
Honderden biljoenen jaren in de toekomst,
kan een nieuwe ster het universum domineren,
opgebouwd uit restjes van generaties dode sterren,
een ster zo klein
dat het koud brandt in plaats van heet.
Een van de vreemdste soorten sterren
waarvan wordt verondersteld dat ze in de verre toekomst kunnen bestaan,
is de bevroren ster.
Je kunt beginnen met het vormen van sterren die heel klein en heel koud zijn,
waarbij de kernfusie in de kern plaatsvindt,
maar de oppervlakken zijn koud.
Deze kleine, koude objecten
zullen duizenden keren zwakker zijn
dan de zwakste ster die we vandaag zien.
Zo koud, dat de temperatuur aan het oppervlak
slechts 0 graden celcius zal bereiken...
En er kunnen zich ijswolken vormen in de atmosfeer van de ster.
Ze zijn zoveel koeler dan sterren nu.
Ze kunnen ijs,
waterijs op hun oppervlak hebben,
ook al zijn het technisch sterren.
Het is letterlijk waterijs dat het oppervlak van een ster bedekt,
hetzelfde ijs dat je kunt gebruiken om te schaatsen
of ijsracen of curling.
Je zou dit allemaal kunnen doen
op het oppervlak van een ster in de verre toekomst.
Het is moeilijk te voorspellen of er leven kan ontstaan
op planeten in een baan om bevroren sterren.
We zullen het pas weten als er een verschijnt...
En dat zal nog héél lang duren.
Het universum is veel te jong, om zelfs maar een eerste glimp
van deze dingen te krijgen
Als je wilt wachten.... een biljard jaar,
dan kunnen we erachter komen.
Sterren hielpen ons te creëren
door de ingrediënten voor het leven te ontwikkelen en te verspreiden,
maar de komende sterapocalyps kan het einde van het leven betekenen,
alleen niet voor een tijdje.
Kleine rode sterren zullen de duisternis blijven verlichten...
Veilige havens waar het leven kan overleven en zelfs kan floreren.
Wat ons betreft op aarde,
we zouden dankbaar moeten zijn voor één ster
want zonder, zouden we gewoon niet bestaan.
Ik wil dat je nooit meer een zonnige dag beleeft
zonder na te denken.
Dat op een dag de zon zal opbranden,
net als alle andere sterren.
We bevinden ons in dit prachtige tijdperk van licht en warmte
komend uit de lucht,
en alles zal donker worden, absoluut alles,
overal in het universum.
Voorlopig ! Geniet van het licht.
Ga naar buiten, geniet van de zon,
bedenk hoe gelukkig we zijn om in deze tijd te leven.
♪ ♪♪♪ ♪