NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
TYMCZASEM...
Dobry wieczór.
Nadal nie wrócił?
Wielebny Lovecraft?
Wielebny Lovecraft wyruszył na świętą misję, szanowna Meeks.
Nie obawiajcie się, mam jego pisma.
„Pradawna Ewangelia według czcigodnego wielebnego Lovecrafta.
Na początku, zanim pojawił się Bóg i Szatan,
panowała wielka i przerażająca nicość.
Otchłań".
To było dwa dni przed Halloween.
To znowu mój tata. Powinnam już wracać.
My też.
Ja też.
Wciąż nie uzgodniliśmy,
co robimy na twoje urodziny, Sabrino.
Poważnie, nie musicie dla mnie nic robić.
Siedemnastka to nic w porównaniu z 16.
Ale musimy coś porobić.
No dobra, ale bez pompy.
Spotkajmy się u mnie,
pooglądamy filmy Daria Argento i będziemy rozdawać cukierki.
Spoczko, brzmi nieźle.
Jakie ty masz piękne, wielkie oczy, Czerwony Kapturku!
Nie boję się ciebie.
Mam coś dla ciebie.
Wczesny prezent urodzinowy.
Jeden dla mnie...
drugi dla ciebie.
Żebym zawsze mógł cię odnaleźć.
Nick...
już go kocham.
Tak?
I ciebie też.
Sabrina.
Sabrino, co się stało?
Nadchodzi.
Otchłań.
Sabrino.
Już prawie tu jest.
Nie zatrzyma się, póki nie zniszczy wszystkiego.
Przybyłam was ostrzec.
Musicie...
musicie...
Sabrino?
Sabrino, nie.
Proszę, nie!
Nick.
Nick, ona odeszła.
Nie.
Tak mi przykro.
To wszystko moja wina.
Nie mów tak.
Już czas.
Czujesz to napięcie w powietrzu?
To Otchłań! Już nadchodzi!
Wstawaj!
Właśnie tak, chodź do mnie.
O tak, Otchłań wkrótce tu będzie.
No chodź, musimy się przygotować na jej przyjście.
Biedna Sabrina.
Nie wyobrażam sobie przygotowywać własnego ciała do pogrzebu.
Mamy wieści z akademii.
Prudence mówi, że trzy światy dzikiego kosmosu zniknęły.
- Co? - Zostały pożarte.
Jasna choinka.
I co to może znaczyć?
To Otchłań.
Zniszczyła dziki kosmos,
a teraz zmierza tutaj...
żeby zniszczyć nas.
Ze wszystkim.
Tak powiedziała Sabrina Gwiazda Zaranna, zanim...
Kochanie.
Słonko.
Pytanie brzmi, co robimy?
Musimy iść do akademii
i szybko sprawdzić, co się dzieje w obserwatorium.
Sabrino?
Idź przodem.
Chcę zostać sama z drugą Sabriną.
Na chwilę.
Zaczekam na ciebie.
Dziękuję. Niedługo przyjdę.
Czymkolwiek jesteś,
nie dam ci nas zabić.
Które z was pomoże mi zniszczyć Otchłań?
Życzę sobie...
Witam miłą panią.
Mogę wejść?
Tak.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam...
ale czart, którego trzymasz...
należy do mnie.
Kim jesteś?
Jestem kramarzem, rozprowadzam artefakty.
Miałam wypowiedzieć życzenie...
żeby odpędzić Otchłań.
To nierozsądne.
Zaraz.
Masz w walizce coś, co pomoże mi ją pokonać?
To pudełko może się przydać.
To konkretne pudełko
należało do córki bogów
o imieniu Pandora.
Puszka Pandory.
Pewnie pamiętasz, że niegdyś zawierała całe zło
i nieszczęścia wszechświata.
Więc owszem, koleżanko,
uważam, że ta puszka być może zdoła uwięzić Otchłań.
Wymienimy się?
Żeby puszka zadziałała,
trzeba ją otworzyć wewnątrz Otchłani.
To jakby otworzyć czarną dziurę w środku innej czarnej dziury.
A w końcu...
puszka może wciągnąć też ciebie.
Powodzenia.
DO MOICH NAJBLIŻSZYCH
Bo to muszę być ja, Salem.
To tylko moje życie za cenę... miliardów.
Ludzie powtarzają, że to nie moja wina...
ale czuję inaczej.
Gdyby nie ja, wszystkie koszmary spotkałyby Sabrinę.
Przeszła przez to lustro,
a ja jej nie powstrzymałam.
Nie ruszyłam za nią.
Nie próbuj iść za mną,
bo i tak zamienię to lustro w kamień.
Lustereczko,
by ocalić wszystko przed zniszczenia matniami,
otwórz się i zaprowadź mnie do...
Otchłani.
Naprawdę jesteś dobrym kotem, Salem.
OTCHŁAŃ
Czyli co, Otchłań jest po drugiej stronie ściany?
Nie, ciociu,
ale z pewnością się zbliża.
Salem?
Co robi?
Musimy iść.
Teraz!
Sabrino, co zrobiłaś?
Weszła do Otchłani.
- Możemy ją wyciągnąć? - Teleportujmy ją siłą.
Dajcie ręce.
Otchłań ją trzyma i nie chce puścić.
Jej ciało tak, ale może nie...
- duszę. - Duszę.
Dziewczynko.
Przyszłaś do mnie z własnej woli.
Dlaczego?
Żeby cię powstrzymać.
Wielu próbowało, wszyscy zawiedli.
Czego chcesz?
Chcę?
Jam jest Otchłań.
Nie chcę niczego.
Jestem niczym.
Po co tyle koszmarów?
Po co tyle śmierci?
Nie ma śmierci.
Ani życia.
Tylko Otchłań.
Zabiłaś Sabrinę Gwiazdę Zaranną.
Co tam masz?
Przyniosłaś mi coś w darze?
A, to?
To żaden dar.
To pułapka.
I czeka na ciebie, potężna Otchłani.
Jaki masz plan, Ambrose?
Otchłań jest jak czarna dziura, więzi wszystko, z czym się zetknie.
Ale ciocia Zelda ma rację,
istnieje nieuchwytna rzecz, którą możemy wezwać.
- Jej duszę. - Dokładnie.
Wezwiemy duszę Sabriny Spellman do ciała Gwiazdy Zarannej.
Chwila, co to było?
O nie.
Co...
- Sabrina. - To ty, Spellman?
- Co tu robię? - Wezwaliśmy twoją duszę.
Nie, byłam w Otchłani!
Prawie ją zapieczętowałam. Na zawsze!
Mogłaś tam zginąć.
Twoje ciało się opierało,
więc wezwaliśmy twoją duszę do ciała Gwiazdy Zarannej.
Więc moje ciało i puszka Pandory zostały w Otchłani.
Nie mogliśmy dać ci umrzeć.
Nie rozumiesz, Otchłań nie została wciągnięta do końca.
Muszę wrócić, inaczej to na nic.
- Po moim trupie! - Nie.
Ambrose, coś się stało.
Chodź do obserwatorium. Szybko.
Zniknęła.
Otchłań.
Cokolwiek zrobiłaś, kuzynko, zadziałało.
Trzymałam puszkę Pandory i wciągałam Otchłań.
Byłam blisko, ale raczej nie skończyłam.
Widać byłaś bliżej, niż myślałaś.
Już po wszystkim.
Ostatni pradawny koszmar został pokonany.
I żyli długo i szczęśliwie.
Nikt nie będzie żył długo i szczęśliwie na końcu tej historii.
Zwłaszcza Sabrina Spellman.
Wszystko gra?
Nie wiem.
Nie.
Po prostu jestem przytłoczona.
Rozumiem.
Trudno odetchnąć z ulgą,
ale to koniec.
Dzięki tobie.
Nie...
dzięki Sabrinie Gwieździe Zarannej.
Oddała za nas życie,
a teraz moja dusza żyje w jej ciele.
Jak wiele musiała dla nas poświęcić.
Dla mnie.
Wykorzystamy to.
Dzień po dniu.
Każdą chwilę.
Dobrze.
Wtedy ja wkroczyłam do tej historii.
Albo inaczej: to historia znalazła mnie.
Kto tam?
Judyta.
Judasz, co wy tu...
Ojciec Blackwood.
Musisz mi pomóc, Mary.
Muszę wyjść i przygotować się na nadejście Otchłani.
Jak mogę pomóc?
Niech drzwi kościoła zostaną otwarte.
Szerz dobrą nowinę Pradawnej Ewangelii, którą napisałem.
Nauczaj, Mary.
Ale...
Oczywiście, ojcze Blackwood.
Nadeszło Halloween i urodziny wiadomej osoby.
Pobudka, Sabrino.
Co się stało?
Zaspałaś w dniu swoich urodzin.
Budzik mi nie zadzwonił.
Nieważne.
Raz-dwa, Hilda robi twoje ulubione śniadanie.
Solenizantka się obudziła!
Wszystkiego najlepszego.
Sto lat i wesołego Halloween!
Ciociu, te jagodowe naleśniki pachną bosko.
Umieram z głodu.
Musisz zaczekać, bo Octowy Tom zjadł pierwszą partię.
- Co za bzdury. - No co?
Octowy Tom by tego nie zrobił.
Miałam gotową stertę dla solenizantki
i nagle zniknęła.
- To nie ja ani Ambrose. - Nie.
Pewnie Octowy Tom.
Zjadłeś naleśniki Sabriny?
Słyszałaś? Nawet nie lubi jagód.
Skarbie, co ci wyprawić na urodziny? Imprezkę?
No dobra.
Ale bez kostiumów.
Testujesz moją cierpliwość, Lilith.
- Jeśli chcesz się płaszczyć... - Nie, panie.
Ale mam wieści o twojej córce.
Królowa, panowie...
nie żyje.
Co?
Moja córka...
nie żyje?
Jak?
Jak to możliwe?
Kosmos, do którego ją wysłano, został zniszczony przez Otchłań.
Moja córka...
Moja piękna żona...
nie żyje?
To nie wszystko.
Ale zanim ci o tym powiem,
przysięgniesz na Księgę Bestii, że kiedy będzie po wszystkim,
przywrócisz mi moce.
Lilith...
Niech będzie.
Sabrina Gwiazda Zaranna zginęła,
ale wiedźmy używają jej ciała...
jako naczynia dla duszy Sabriny Spellman.
Nie rozumiem.
A co tu rozumieć?
Uwięzili cię.
Kpią z ciebie, Mroczny Panie. Zbezcześcili ciało twojej córki.
Czego potrzeba, byś w końcu...
się ich pozbył?
Zabij Sabrinę Spellman...
i pozwól nam wyprawić ciału twojej córki królewski pochówek.
Uderz teraz!
Myślę!
A w międzyczasie...
Tak się składa, że wiem, gdzie ta złodziejka ciał
i jej rodzina będą wieczorem...
Bezbronni.
Taka okazja będzie...
idealna.
Potrzebujemy armii.
Wiem, gdzie ją znaleźć.
Za mną, Belzebubie.
Nie rozsiadajcie się, chłopaki, zaraz koniec przerwy.
Co z was za klauny?
Zgubiliście się w drodze na Halloween?
Znacie historię egzorcyzmu, jaki Nazarejczyk odprawił w Gerazie?
Mężczyzna był opętany nie przez jednego demona,
ale cały legion.
Nie słyszałem.
Belzebubie...
uwolnij Legion.
Pychota.
Cukierek albo psikus!
Wyglądacie niesamowicie!
A gdzie te cuksy?
Dobre pytanie?
Chyba się skończyły.
Przykro mi.
Niech nam żyje droga Sabrina
Niech nam żyje sto lat
Co się dzieje?
Sabrina płata nam figle.
Hilda się napracowała nad tym tortem.
Twój ulubiony.
Wystarczy.
Oddaj ciasto, żeby inni mogli spróbować.
Ciociu, nie wiem, co się stało.
Co wciąż się dzieje.
Co znowu?
Zaraz.
Czy to mój tata?
Czego chce Mroczny Pan?
Chyba wiem.
- Czekaj! - Sabrino!
Powiedz, fałszywa córko,
czy to prawda?
Co takiego?
Że moja córka, Sabrina Gwiazda Zaranna, nie żyje,
a twoja dusza zajęła jej ciało?
Tak.
To prawda.
Co za tupet!
Wysłałaś moją córkę na śmierć,
zagarnęłaś jej ciało dla siebie
i nie wpadłaś na to, by poinformować o tym jej ojca?
W takim razie, fałszywa córko,
chcę je z powrotem.
Jej ciało.
Oddaj nam się dobrowolnie
albo wezmę jej ciało siłą!
Tak czy siak, Sabrina Gwiazda Zaranna
otrzyma królewski pochówek w Piekle.
Sabrino, do środka. Wszyscy wejdźcie!
Nie, ciociu.
Sabrino.
Chcesz mnie?
To sobie weź.
Zablokuj swoją magię zaklęciem.
Masz być bezbronna.
Język w supeł, zwiąż mi ręce.
Zaklęć już nie rzucę więcej.
Język w supeł, zwiąż mi ręce.
Zaklęć już...
nie rzucę więcej.
Chodź do mnie.
Zdrada!
Zabić wszystkich!
Ambrose, nie! Odłóż różdżkę.
Sabrino, stój!
Jak?
To niezawodne zaklęcie.
Nie powinnaś mieć już mocy!
Chyba że...
to nie była magia.
Kuzynko, do środka.
Chodź.
Nie!
Mroczny Panie, co się dzieje?
Sabrina posiada boskie moce!
Rozgromiła naszą armię!
Ale podałam ci prawdziwe informacje.
Co?
Tak.
Więc czy możesz zwrócić mi moce...
jak obiecałeś?
Lilith.
Mam większe zmartwienia niż ty i twoje żałosne potrzeby.
Musi być jakiś sposób, by ją zniszczyć!
Oto gest, który zrozumiesz.
Jeśli nie dasz mi tego, co moje,
to po prostu...
sobie to wezmę.
Zacznę od twojej wszechpotężnej...
niebiańskiej krwi.
Sabrino, coś ty zrobiła?
Gdzie mój tata? Sprowadź go.
Nie wiem, gdzie się podziali ani jak ich sprowadzić.
- Jak to nie wiesz? - Nie żyje?
Nie wiem.
Tak mi przykro, Harvey.
- Co robimy? - Skąd ta nowa moc?
Jak długo to trwa?
Zabiłaś mojego tatę?
Dość!
Zostawcie mnie wszyscy w spokoju! Proszę.
Już dobrze.
Uspokój się, Sabrino. Chodź ze mną.
Dajcie jej spokój. Nicholas, chodź z nami.
Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
Dokładnie tak.
- Lilith, moja królowo. - Nie.
Nie psujmy tej pięknej chwili.
Mogłabym cię zabić tym ostrzem.
Ale to by zakończyło twoje cierpienie...
a gdzie w tym zabawa?
Zamiast tego...
wypędzam cię z piekielnego dworu i sprzed moich oczu.
Będziesz się błąkał po świecie śmiertelnych...
jak żebrak, którym jesteś.
Nie mam dobrych wieści.
Na skanie widać, że jakimś cudem twoje ciało jest kompletnie puste.
Bo to ja jestem Otchłanią.
Kiedy wessaliśmy twoją duszę do ciała Sabriny Gwiazdy Zarannej,
razem z tobą wessaliśmy też część Otchłani.
Wykazujesz jej charakterystyczne zdolności.
Mianowicie rzeczy znikają i gdzieś się przenoszą.
Jak dla mnie zabiłam tych ludzi.
Wszystkich górników.
Tatę Harvey'ego.
Sabrino, coś wymyślimy.
Nie ma czego wymyślać.
Jestem Otchłanią i już nigdy nikogo nie skrzywdzę.
Kocham cię, Nick, ale muszę uciec daleko stąd.
Czekaj, Sabrino...
Zniknęła?
Jak to zniknęła?
Dokąd mogła teraz odejść?
To Otchłań ją zabrała?
Obawiam się, że nie. Sabrina jest Otchłanią.
Dlatego się teleportowała, aby nas ochronić przed...
sobą.
Co to znaczy?
To, chłoptasiu,
że musimy namierzyć i odnaleźć Sabrinę.
Jeśli Sabrina jest Otchłanią,
co powstrzyma ją przed zniknięciem nas tak jak biednego pana Kinkle'a?
Dobre pytanie...
Puszka Pandory.
Dokończymy plan Sabriny, zamykając Otchłań w puszce Pandory.
Czy ta puszka nie fruwa teraz po kosmosie?
Tak, z ciałem Sabriny.
Ciałem Sabriny Spellman.
Jak mamy ją odnaleźć w kosmosie?
Dałem jej drugą połowę tego medalionu.
Miała go na sobie, gdy weszła w Otchłań.
Jeśli użyję swojej połówki jako kotwicy do zaklęcia,
może uda się sprowadzić jej ciało i puszkę.
A jak przeżyjesz bez atmosfery?
Zamarzniesz.
Zahartowałem się w ogniu piekielnym, gdy byłem acheronem.
Chociaż...
nie wiem, co z oddychaniem.
Zaczekaj.
Możemy użyć...
ciała Upiornego, które zakonserwowałem,
zaczarować je i zmienić w maskę tlenową.
Mnie to pasuje.
I właśnie w ten sposób
wyruszono nie w jedną, ale we dwie podróże.
Jedna miała na celu odnalezienie martwej Sabriny w kosmosie.
Zadaniem drugiej było znalezienie Sabriny i Otchłani
w miejscu jej wygnania.
W przeklętej dziczy nienaniesionej na ludzkie mapy...
W Górach Szaleństwa.
Kim jesteś?
Pokornym sługą koszmarów.
Blackwood.
Lepiej uciekaj, zanim...
Zanim uwolnisz Otchłań? Moja droga, błagam, zrób to!
Widzisz,
jestem na nią odporny,
tak jak ty na Czarta Wypaczenia.
Razem przekroczyliśmy...
granice moralności, rozumu i rzeczywistości.
Wiem o Otchłani więcej od innych czarnoksiężników.
Pomogę ci kontrolować jej potworną, destrukcyjną moc.
Możesz nią władać, a w końcu się jej wyrzec.
Ale tylko z moją pomocą.
Mogę cię też zostawić.
Czekaj.
Nauczysz mnie panować nad Otchłanią?
Kontrolować ją?
Gdzie są ci, którzy zniknęli?
Których ja zniknęłam?
O tak.
To i jeszcze więcej.
Chcesz posłuchać, Sabrino?
Rozpocznijmy realizację mrocznego celu.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Wierni podróżnicy,
przybyliście uklęknąć w świątyni Otchłani?
Znajdziecie ją w tamtej grocie, o ile jesteście godni i zepsuci.
Podejdźcie, nie bójcie się.
Zbliżcie się do ujścia szaleństwa.
Jak tu trafiliście?
Jej chowaniec. Oczywiście.
Jak miło, że przebyliście taką drogę.
Otchłań z pewnością was pożre.
Bracie Ambrose, twoja różdżka tu nie zadziała.
To święte miejsce.
Gdzie Sabrina, ojcze?
Otrzymacie wszystkie odpowiedzi.
Oblubienica Otchłani zaraz was przyjmie.
Już prawie pora kolacji, a Otchłań trzeba nakarmić.
Chodźcie.
Stworzyłeś sobie złowieszczą pieczarę.
Podejdźcie bliżej.
Usiądźcie.
Uświadczycie...
jak kapłanka nicości przybywa na codzienną ucztę.
O mój Boże.
- Na bogów i potwory, to ty? - Ambrose, nie!
Coś ty jej zrobił?
Wywyższyłem ją.
Oto twarz ostatecznego cienia
wyznaczająca nadejście zagłady.
To nasza pani astrolabium.
Gwiazda Piołun.
Sabrino, jesteś ranna?
Czemu się nie odzywa?
Złożyła śluby milczenia, aby powstrzymać Otchłań.
Kontrolować ją.
Sławcie ją za każdą minutę, którą pozwala wam spędzić w tym świecie.
Przestań trajkotać i mów z sensem.
Sabrina nosi w sobie fragment Otchłani.
To jak wieczny wzburzony ocean głodu.
Tylko Sabrina oddziela go
od naszej rzeczywistości.
Nie może się ruszać ani zawahać,
inaczej pęknięcia ją rozerwą
i zaleje nas nawał Otchłani.
Usiądźcie albo nie,
ale Otchłań trzeba nakarmić.
Co ty robisz?
Twierdzisz, że czcisz Otchłań
i pracowałeś dla koszmarów od wyjazdu do Szkocji,
a teraz zbudowałeś jakąś świątynię.
Po co? Sabrina cię nie obchodzi.
Po co ci ten teleskop na zewnątrz?
Szuka reszty Otchłani.
Została uwięziona...
w kosmosie.
Chce ją sprowadzić...
...na Ziemię
i połączyć z...
...Otchłanią w Sabrinie.
Żeby ją złamać i...
...wyrwać z niej resztę.
Chce pożreć Otchłań i przejąć jej moc.
Sabrino, to kłamstwo.
To nie stół.
To ołtarz ofiarny.
On cię zabije.
Nie ma mowy!
Zabieramy ją. Chodź, nie wiesz, co się dzieje.
Doskonale wiem, co się dzieje, i nigdzie się nie ruszę.
Powinniście wyjść,
zanim coś się stanie.
Odejdziemy,
ale pójdziesz z nami Brino,
nawet jeśli mamy cię do tego zmusić.
Siostry.
Sabrino, wstań.
Proszę, nie róbcie tego.
Nie żartuję.
My też nie.
Roz, błagam.
Przestań!
Dopiero jak pójdziesz z nami.
Prudence...
Pozbądź się ich!
Teraz!
Uciekajcie!
Proszę, idźcie.
Ambrose...
jeszcze się zobaczymy, kuzynie.
Na końcu.
Straciliśmy dwie Dziwne Siostry.
A Sabrina jest zdana na łaskę Otchłani i Blackwooda.
Nie traćcie nadziei,
bo znamy szalony plan ojca Blackwooda
i wiemy, kiedy go wykona.
W zimowe przesilenie za trzy dni.
Sabrina przekazała mi telepatycznie, kiedy mamy do niej wrócić.
W chwili gdy ma zostać złożona w ofierze,
kiedy bieguny Ziemi są najdalej od Słońca,
a Otchłań będzie najłatwiej kontrolować.
- To małe okienko. - Maleńkie.
Nicholas!
Pomóżcie mu!
Weźcie ją.
Szybko, do kominka.
Niech ktoś przyniesie koc i termofor.
Trzymaj, kochany.
Dzielny chłopak.
Jaki jest plan? Powiedz, że jakiś mamy.
Oczywiście, że mamy.
Plan jest taki, że wrócimy w Góry Szaleństwa.
Ocalimy Sabrinę, wyciągając z niej pozostałości Otchłani
za pomocą puszki Pandory.
A co z Blackwoodem? Chce złożyć ją w ofierze.
Jest swoim największym wrogiem.
Pokonamy go, dając mu dokładnie to, czego chce.
Sabrino!
Dzięki Hekate, zdążyliśmy!
Faustusie.
Stój!
Odłóż nóż.
Mam to, czego chcesz.
Szczerze wątpię, żono.
Oddajemy ci wszystkie koszmary na pożarcie.
W tym puszkę Pandory.
Po co zadowalać się marną częścią Otchłani z Sabriny,
kiedy tutaj jest praktycznie cała?
Czuję, jak po nią sięga.
Jest głodna.
Daj mi to.
Daj ją mnie.
Oddaj nam Sabrinę,
a oddamy ci puszkę.
Najpierw puszka i możecie ją sobie wziąć.
Chcemy jedynie...
Sabriny.
A dostaniecie jedynie...
śmierć!
Twoja chciwość nie zna granic.
Podła kobieto, coś ty mi dała?
Zwykłą skrzynkę wypełnioną prochem.
- Nadęty głupiec. - Myślisz, że to koniec?
Otchłani nie da się uniknąć!
Jest głodna.
Dostanie swoje mięso.
Dostanie...
To za składanie mojej dziewczyny w ofierze.
Przykro mi, Nick.
Ale dokładnie to musicie zrobić.
Przez sześć tygodni przeszłam
przyspieszony kurs na temat Otchłani.
Dałam Blackwoodowi bawić się w apostoła, żeby jak najwięcej się dowiedzieć,
w tym jak pokonać Otchłań.
Jakaś ty dzielna!
Chciał wyssać ze mnie Otchłań i przenieść ją tam.
To takie prastare pole izolacyjne.
Po wszystkim liczył, że sam ją wchłonie.
Sabrino, mamy puszkę Pandory.
Trzeba jak najszybciej wydobyć z ciebie Otchłań.
Najpierw musimy zrobić co innego,
a to nie będzie łatwe.
Blackwood powiedział, co się stało ze znikniętymi.
Wiem, gdzie są.
Czyli Roz wciąż żyje?
- Mój tata też? - Tak.
Na pewno wciąż żyją.
Ale są w środku Otchłani.
W środku...
mnie.
Co dokładnie planujesz?
Złożysz mnie w ofierze, jak chciał Blackwood.
Nie ma mowy.
Otwarcie mnie to jedyny sposób, by Otchłań trafiła pod łuk.
A jeśli wszystko zniszczy?
Ćwiczyłam.
Zapanuję nad nią, nawet gdy będzie opuszczać moje żyły.
Powinnam ją też utrzymać pod łukiem,
żeby Ambrose i Harvey zdążyli do niej wejść.
- Co? - O czym mówisz?
Żeby odnaleźć zaginionych. Chwycić i wyciągnąć żywych.
Kalibana możecie zostawić.
Pozostałe koszmary zostawmy w Otchłani, żeby się ich pozbyć.
Nie.
Zginiesz.
Dokładnie.
Jak długo masz się tak wykrwawiać?
Tyle, ile trzeba.
Nick, musisz iść z nimi.
Weź ze sobą puszkę.
Gdy wszyscy już wyjdą, otworzysz ją,
wciągniesz resztę Otchłani i zamkniesz, zanim cię wessie.
Nie zostawię cię.
Spokojnie.
- Ciotki i Agatha zostaną ze mną. - Możesz na nas liczyć.
Uda się.
Otchłań w nic nie wierzy.
Myśli, że jesteśmy niczym.
Ale się myli.
Co do wszystkich.
Łączy nas siła i więź, której Otchłań nie może tknąć.
Więc zakończmy to tak jak zawsze...
razem.
Znowu ruszamy w bój, co nie?
To lina gordyjska.
Jest niezniszczalna.
Harvey.
Ty, Nicholas i ja chwycimy się jej,
wkraczając do Otchłani, żeby znaleźć drogę powrotną.
- Będzie dobrze. - Nicholas.
Gotowy?
Kocham cię, Spellman.
Widzimy się po drugiej stronie.
Jesteś gotowa?
Otworzymy teraz Otchłań.
Ciocia Hilda, Agatha i ja
będziemy się tobą cały czas opiekować.
Hekate też będzie z nami.
Głęboki oddech, siostry.
Najmroczniejsza Matko, Hekate,
bogini o trzech twarzach, jeszcze raz cię wzywamy.
Wejrzyj na swoją czcicielkę, Sabrinę Spellman,
wędrowniczkę, która wkrótce stanie na rozdrożach
między życiem a śmiercią.
Matko, Dziewico, Starucho,
stańcie z nią ramię w ramię
i niech się przy życiu ostanie.
Gdy mrok światło księżyca zmiecie,
trzymajcie ją w żywych świecie.
Pochodni i świętego noża czarem,
obdarzcie ją życia darem.
Ruszajcie, już.
Gdy mrok światło księżyca zmiecie, trzymajcie ją w żywych świecie.
Pochodni i świętego noża czarem...
Spokojnie, jesteśmy przy tobie.
Jesteśmy tu, aniołku.
Jesteśmy.
Pochodni i świętego noża czarem...
Stańcie...
Stańcie z nią ramię w ramię
i niech się przy życiu ostanie.
Obdarzcie ją życia darem.
Jest bardzo zimna.
...w żywych świecie.
- Taka zimna. - Co?
Theo, widać ich?
No dalej, Harvey.
Pospieszcie się.
...ramię w ramię...
Żegnaj, ciociu Zee.
Żegnaj, ciociu Hildo.
Żegnaj, Harvey.
Roz, Theo i Robinie.
Ambrose.
Prudence, Agatho,
Baxter High,
cały sabacie.
I Greendale.
Salemie.
Nick.
Żegnaj, Nick.
Żegnaj, Nicholasie.
Nigdy cię nie opuszczę.
...światło księżyca zmiecie,
trzymajcie ją w żywych świecie.
Pochodni i świętego noża czarem,
obdarzcie ją życia darem.
To działa!
To Harvey, Rosalind i pan Kinkle.
Szykujcie się, Nicholas otworzył puszkę Pandory.
Sabrino, udało się!
Uratowaliśmy ich!
Wszystko będzie dobrze!
Niemożliwe...
Hekate...
Przecież to Sabrina.
Wiedziała...
Wiedziała, co musi zrobić, żeby wszystkich ocalić.
Nadszedł czas...
aby to Spellmanowie pochowali kogoś bliskiego.
TU SPOCZYWA SABRINA SPELLMAN
Zebraliśmy się tu dzisiaj...
aby uczcić...
odejście...
Sabriny Edwiny Diany Spellman i Gwiazdy Zarannej.
Choć dziewczęta jakiś czas żyły oddzielnie,
każdy, kto znał naszą Sabrinę, wie, że zawsze były tą samą osobą.
Cheerleaderką za dnia,
królową Piekła nocą.
Choć wiedźmy nie wierzą w śmierć,
niech Dziewica, Matka i Starucha,
strażniczki rozdroży,
zaprowadzą obie Sabriny...
do zaświatów.
Ponieważ obie są córkami Hekate.
Obie są naszymi córkami.
Wygląda pięknie, prawda, Hildy?
Tak.
To prawda.
Zeldo...
tak sobie myślałam...
że doktor Ce i ja...
powinniśmy się wprowadzić do domu.
Spellmanowie powinni się trzymać razem.
W porządku.
Dobrze.
Skoro tak uważasz.
Dlaczego?
Dlaczego jej nie ochroniłaś, Mroczna Matko?
Nie wiem.
To nie w porządku, Hildo, nie powinna była zginąć.
Prawda.
Dobrze.
Chodźmy już.
Kto to?
Kto tu jest?
To ja, ojcze...
Dopilnuję, żebyś nie sprawiał już problemów
mnie ani sabatowi.
Jestem ślepy i zakuty w łańcuchy. Co miałbym zrobić?
Coś byś wymyślił.
Chyba że skończysz rozrzucony na czterech krańcach Ziemi.
Nie!
„I tak kończy się Pradawna Ewangelia
według czcigodnego wielebnego Lovecrafta".
SŁODKIE ZAŚWIATY
Przepraszam.
To miejsce jest zajęte?
Nick.
Co ty tu robisz?
Ten świat jest tylko dla...
Poszedłem popływać w Morzu Boleści.
Są tam ostre prądy.
Nick.
Nie!
Nick, nie!
Najważniejsze, że tutaj jesteśmy razem.
Już na zawsze.
To jakiś plus.
Napisy: Magdalena Adamus