Niemand had verwacht dat we zo ver zouden komen.
Opereren zonder te snijden, 4D-beelden...
kunstorganen, stamceltherapie.
herdenking dr. DeLuca in plaats van een begrafenis
Elke medische innovatie leek onmogelijk, voordat die werd gerealiseerd.
En gelukkig blijven we vooruitgang boeken.
Je laatste COVID-test was negatief, je bloedgassen zijn verbeterd.
Je RSBI is veelbelovend, je hebt minder zuurstof nodig.
Als het zo doorgaat, mag je straks van de beademing.
Want als we geen vooruitgang boeken, sterven er mensen, en dat doet pijn.
Bailey zei dat je hulp nodig hebt op de COVID-IC, nu...
Ja, goed.
Dank je.
Want de dood ligt altijd op de loer.
We hebben goed nieuws nodig, Meredith. Dat hebben we echt nodig.
Jij weer.
Ga je vandaag werken? -Ik heb vrij.
Kan ik iets zeggen zonder dat je kritiek hebt?
Want we hebben seks, geen kritiek.
Ik denk dat dat wel gaat lukken. -Ik heb plezier in m'n leven nodig.
Val is dood, en DeLuca... Ik kan het nog niet eens uitspreken.
En ik heb geen ruimte meer voor nog meer verdriet.
Dus ga ik overstappen naar verloskunde...
en wat ik van jou wil, is dat je me aanmoedigt.
Verwachtte je kritiek? Ik zou het liefst de deur uitlopen...
en drie maanden gaan wandelen in de bossen tot er een vaccin is.
Zo snel is het er niet. -Geen kritiek, toch?
Oké, maar dat is belachelijk.
Meen je het, dat je wilt overstappen? -Ja.
Wat was dat? -In plaats van confetti.
Gaat het wel? -Nee, niet echt.
De kinderen waren gek op Andrew. Hij leerde ze Italiaanse liedjes.
IJs bij elke verjaardag. -En halve verjaardag.
En daar geloven de kinderen nu heilig in.
Ik vind het zo rot voor jullie. -Tante Maggie, nu ben jij.
Goed, Zozo. Ik kom eraan.
Volgens mij kunnen ze wel wat East Coast-moves gebruiken.
Ndugu-moves. Mag ik het proberen, Zola?
Daar gaan we dan.
Ik wou dat ik hem ervoor had kunnen bedanken.
Was dat oké?
Het is een video voor iemand wier broer is vermoord. Niets is oké.
Maar begrafenissen bestaan niet meer.
Moet ik jou ook opnemen? -Ik ben...
Ja, alleen... Nee.
En je moet straks het team van County opvangen. We geven ze PBM.
Ze dragen daar nu vuilniszakken.
Hebben we extra PBM? -Meer dan anderen, dus dat is extra.
Ben je nog wel eens thuis? -Kom binnen.
Meredith is stabiel. Ik ga kijken of ze van de beademing kan. Het ziet er goed uit.
Hoe is de bezetting? -Op de COVID-afdeling 80 procent.
Op de IC gaat het wel. De stemming is nogal somber.
DeLuca's dood is hard aangekomen.
Ik verwacht het autopsierapport van DeLuca einde dag.
Heb je een autopsie laten doen? -Hij was een van ons.
Er is iets misgegaan, ik wil weten wat.
Dat was het.
Ik heb je al precies verteld wat er is gebeurd.
Lang nadat ik iets had kunnen doen om z'n dood te voorkomen.
Doe de deur achter je dicht. Ja?
Goed.
Fijn dat je meegaat. -Ik zou het niet willen missen.
Heb ik wel toestemming? -Ik ben hier de baas, dus ja.
Wie hebben we hier? -Byron Gibbis, 52 jaar.
Bewusteloos aangetroffen. Tachycardie, flinke hartruis.
COVID negatief, geen hoofdtrauma, CT besteld.
Ook een CT van het hart. -Werk jij hier?
Winston Ndugu, hartchirurg van Tufts. -Osler-noduli.
Ik ben dr. Pierce, je bent bewusteloos gevonden...
Ga weg. Ik meen het, ik wil geen COVID. Waar zijn m'n kleren?
Iedereen hier is ziek. -Ik weet dat dit een schok is...
en dat je bang bent, maar we moeten je hart onderzoeken.
We zijn getest, en we kunnen je een mondkapje geven.
Maar blijf alsjeblieft. -Ik heb me zo netjes gedragen.
We gaan een CT maken.
Het ene moment ben ik verdrietig, als ik aan z'n zus en z'n familie denk...
en hoe aardig hij was.
En dan voel ik me weer schuldig. En dan word ik kwaad, omdat iemand...
een ander zoiets vreselijks aan kan doen.
Ik ben bang, hopeloos, soms voel ik niets.
En dan voel ik me weer schuldig, dat is de basis.
Mijn basis is niets voelen.
Heb je net in vijf woorden beschreven wat er mis was met onze relatie?
Ja, ik geloof het wel.
Wat er is gebeurd...
Ik kan het gewoon niet bevatten.
Wat is dit?
Een fles whisky.
Wat deed die op de bovenste plank achter de kaarsen?
Wat deed jij daar eigenlijk? -Ben je dronken?
Het is negen uur. -Genoeg mensen die dan drinken.
Ik niet, Amelia.
Ik woon hier met vier kinderen.
Soms ga ik 's avonds in de garage zitten, met een drankje en m'n gitaar.
Even ontspannen. -In de garage? Hoor je jezelf?
Hoor jij jezelf? -Dit is geen goed teken.
Of ik wil jou sparen. -Als er iets is, praat dan met me.
Je weet dat je met me kunt praten. -Je weet hoe gestrest ik ben.
Nu moet ik ook nog opletten dat ik niet per ongeluk zeg...
dat Andrew is vermoord door een kindermisbruiker.
Daar zitten wij ook mee, maar daarom hoeven we nog geen drank.
Hoef je niet, of mag je niet? Ik mag wel.
Want ik heb geen verslavingsprobleem.
Ik moet hier echt even weg.
Ga je weg? -Ja. Anders ga ik nare dingen zeggen.
Ik hou van je, en ik ben een goed mens. Maar soms maak je me gek.
Zoals nu. Dus ja, ik ga weg.
En deze neem ik mee. En voor de duidelijkheid:
Ik kom weer terug. Want ik ben geen slecht mens.
Je moet echt beter worden, Grey. We kunnen niet nog iemand verliezen.
Zullen we dan maar? Ik verminder de sedatie.
Dan zetten we alles lager.
En als dat goed gaat, kijken we of ze zelfstandig kan ademen.
Ik kan dit ook wel zonder jou af. Neem even wat rust.
Ik weet wat DeLuca voor je betekende. -Dat staat hierbuiten.
Kom op, Grey.
Kom op, je kunt het.
Je bent net Ellis, zoals je naar je voeten staart. Zo serieus.
Dan heeft ze zo'n fronsje.
Dit is een marteling. Je bent hier, maar ik kan niet bij je komen.
Je doet het jezelf aan. Daar ben je goed in.
Waar ben ik goed in? -Jezelf martelen.
Dat valt best mee, tegenwoordig.
Je kent Ellis niet eens, we wisten niet dat ik zwanger was. Kende je haar maar.
Ze lijkt op je. Ze overtreedt de regels, net als jij.
En ze wordt snel boos. En lacht snel weer.
En ze is slim, bedachtzaam en koppig. Net als jij.
Ze haat roze en paars, houdt van bruin en groen.
En wordt razend als iemand een boom om wil hakken.
Is dat ding schoon? Ik wil niet ziek worden.
We maken de ruimte na elke patiënt helemaal schoon.
Geef me even. Mag ik dat gezichtsscherm ophouden?
Natuurlijk.
Ik kan bij je blijven, je voet vasthouden... -Nee, raak me niet aan.
Osler-noduli. Endocarditis, dus.
Maar wat is de oorzaak?
Geen drugs, geen katheter, geen diabetes.
Hij zit toch al thuis sinds de lockdown? Mag ik even?
Byron? Heb je problemen met je gebit?
Ik heb een stukje popcorn weggehaald, met een paperclip.
Nu doet m'n tandvlees pijn. Maar ik ga niet naar de tandarts, veel te riskant.
Tandvleesontsteking, en daardoor endocarditis.
Een abces op de hartklep dat de boel blokkeert.
Geef antibiotica, en regel een OK.
Ik dacht er ook aan. Jij was me voor. -Natuurlijk, ik geloof je onmiddellijk.
Zocht je me, lieverd?
Ja, dat klopt.
De basis van m'n leven, van m'n gezondheid en van m'n nuchterheid...
is m'n overgave aan een hogere macht.
En voor mij is dat de overtuiging dat het leven zin heeft.
Dat alles een bedoeling heeft.
Iets dat, als ik erboven uit kon stijgen om erop neer te kijken...
eruit zou zien als een legpuzzel.
Waarin alles op z'n plaats valt.
M'n overtuiging is gebaseerd op het vertrouwen dat er een betekenis is...
die ik nog niet kan zien of doorgronden.
Ik vertrouw erop dat degene die de puzzel heeft gemaakt, weet hoe het zit.
En dat is prachtig.
Maar vandaag heb ik het moeilijk. Ik begin het vertrouwen te verliezen.
Ik geloof er niet meer in.
Want ik kan hier gewoon geen enkele betekenis in ontdekken.
Ik leef met een vergevorderde kanker.
Een soort kanker die bijna niemand overleeft.
Ik kreeg net de uitslag van de laatste scan.
En er is niets gegroeid.
Het is gewoon absurd.
Overal om ons heen sterven mensen die gezond waren.
Het slaat allemaal nergens op.
Het is inderdaad een puzzel.
Je kunt je concentreren op de pijn, het verlies, het ondraaglijke.
Of je richt je op de schoonheid, de genade...
en het wonder.
Dus er is niets gegroeid?
Helemaal niets.
Ik weet dat mensen handelen en rijk worden en dan alles weer verliezen.
Maar wat is nou precies de aandelenmarkt?
Gelukkig kun jij van weinig geld leven. Ze te horen ga je nooit rijk worden.
Wie is daar?
Jackson Avery. Ik kom voor een snelle wip.
Hou je mond.
Kom ik ongelegen?
Ik kom dus zeer ongelegen. Ik heb whisky bij me.
We gaan ons bezatten. -Sorry, ik wist niet...
Het geeft niet. Kennelijk weet je van onze situatie?
Ja. Slim bekeken.
Nee, ik heb dienst. -Nog meer voor mij, dus.
Proost. -Fijne...
'al onze vrienden gaan dood'-dag.
Ik heb gezegd dat we het zo snel mogelijk doen.
De ejectiefractie is 64 procent. Hopelijk is z'n hart sterk genoeg.
Wie gebruikt er nou een paperclip? -De lockdown maakt mensen gek.
We horen niet alleen te zijn. We hebben fysiek contact nodig.
Nee, raak me niet aan. Blijf van me af, ga alsjeblieft weg.
Sorry, ik kan het niet. Blijf van me af. -We hebben even wat hulp nodig.
Ik kan het niet, ik moet hier weg.
Bel de bewaking, ga naar het OK-bord.
Waar is dat? -Zoeken jullie een blote man?
Hij ging die kant op.
Het spijt me, echt. Ik kan het niet, ik moet hier weg.
Ik draag geen mondkapje meer. -Je draagt helemaal niets meer.
M'n beste vriend Rory was kerngezond.
Hij werkte hard, dronk en rookte niet, deed aan triatlons.
Hij stierf binnen een week aan COVID. Afscheid nemen kon niet.
En ze denken dat er honderdduizenden mensen gaan sterven.
Ik weet het. En als je hier weg wilt, ga ik je niet tegenhouden.
Wat zeg je nou? -Maar ik volg je wel.
Want je hart gaat achteruit, en ik moet je helpen, vanwege m'n eed.
Dat moet gewoon.
Ik heb ook iemand verloren. Niet aan COVID.
Maar ik ken de pijn. En ik weet hoe oneerlijk het is, hoe kwaad het je maakt.
Maar ik denk...
Ik denk dat we door moeten leven voor de mensen die we verloren hebben.
Ook als het moeilijk is en als we bang zijn.
Jij hebt een probleem dat we kunnen oplossen. Echt waar.
Maar dan moet je het wel toelaten. -Ik wil niet dood.
Ik wil ook niet dat je doodgaat.
Laten we je eerst maar iets aantrekken.
Ze wist niet dat ze zwanger was. Toen redden we haar baby...
en toen ging ze dood.
Kan alle ellende niet even ophouden, nu we in de pandemie zitten?
Stop je echt met chirurgie? -Ik wil iets leuks, en baby's zijn leuk.
Verloskunde draait om de moeders. -Die blij zijn met hun baby.
Voorlopig krijg ik zelf geen baby. -Hopen we.
Misschien nooit. Dus zoek ik andere baby's op.
Ik heb er thuis een stuk of vijftien. -Zo oneerlijk.
Jullie wilden niet eens een baby. En jullie leven allebei nog.
Arme jij. Je bent jong, single en date met een plastisch chirurg.
Alleen seks. -En je kunt nog werken.
Toen mijn leven zo ellendig was, verhuisde ik naar Venice Beach.
De fietsenwinkel? -Hemels.
Jackson wil het bos in.
Mag ik mee? -Dat werkt niet.
Hoezo? -Ik wil ontsnappen.
Aan alle pijn, woede, verantwoordelijkheid. Aan de mensen.
Bomen moorden niet, zijn niet racistisch.
Bomen beweren niet dat het onnodig is om een mondkapje te dragen.
Bomen hebben geen gezicht. -Je mag toch wel mee.
Herstel van maag en diafragma, splenectomie...
en herstel van buikader, allemaal intact.
Overleden aan coagulopathie.
Dat zei ik al. -Nu is het bevestigd.
Dat helpt bij de evaluatie.
Evaluatie? Wat wil je toch bewijzen? -Het gaat om DeLuca.
Hij heeft hier jaren gewerkt, dit verdient hij.
En hoe zit het met de artsen die er nog zijn?
Die de pandemie bestrijden, nauwelijks slapen, eten of douchen.
Ze zien hun familie niet, hebben blauwe plekken van de maskers.
Nu wil je ze ondervragen om te kijken of ze fouten hebben gemaakt?
Laat ze rouwen, verdorie.
Wat je doet, is schadelijk voor me. En ook voor Hunt en Altman.
DeLuca was slachtoffer van een misdrijf en had te veel bloed verloren.
Er zijn geen fouten gemaakt, er is niets overgeslagen.
Wil je suggereren dat we niet alles hebben gedaan om hem te redden?
Die pijn moet je niemand aandoen.
Ik wil je dichterbij hebben. Kun je alsjeblieft hier komen?
Weet je nog dat je Zola leerde fietsen? Ze werd boos omdat het niet lukte.
Toen riep ze: Doe het zelf maar. Je moest lachen, en ze werd woest.
Ik probeerde niet te lachen. -Net als ik nu.
Ik kan het niet voor je doen.
Het is jouw strand.
Zola is echt geweldig, hè? Ze is gewoon briljant.
Ze schrijft me brieven in haar dagboek.
Wat is dat voor gezicht? Zou je zo aan een operatie beginnen?
Nee. -Precies. Je zou je ontspannen.
Wacht nog even. We verminderen de sedatie, testen nog een keer.
Terwijl ze ondertussen een hartstilstand krijgt? Ik draai alles terug.
Ze blijft aan de beademing.
Hoe gaat het met je boekverslag?
Dat was een van m'n favorieten.
Dat zeg je alleen om me aan het werk te krijgen.
Dat is waar.
Ik moet schrijven over eeuwig leven. Mama zegt dat het niet kan.
Dus wat heeft het voor zin? -Je moeder is slim.
Als ik een pil had waarmee je eeuwig kon leven, zou je die dan nemen?
Weet ik niet. -Oom Link zei: Echt wel.
Ja, dat is net iets voor hem. Maar ik weet het echt niet.
Het feit dat we niet het eeuwige leven hebben...
maakt het leven juist bijzonder. Die vergankelijkheid.
Als we eeuwig zouden leven, zouden we onze dierbaren niet genoeg koesteren.
Vergankelijkheid. Mooi woord. -Vind ik ook.
Als ik die pil had, gaf ik hem nu meteen aan m'n moeder.
Ik ook.
Wil je haar bellen? Goed dan.
Hallo. -Mogen we even?
Natuurlijk.
Dag mama, ik mis je heel erg. Ik hou van je.
Ik heb net iets geschreven over het eeuwige leven.
Ging het niet? -Altman wil een paar dagen wachten.
Toen ik m'n vrouw verloor...
zei de therapeut dat er geen verkeerde manier is om het te verwerken.
Maar die is er wel.
Via zo'n verrekt computerscherm. Het is gewoon verkeerd.
Je kent de regels. Wie verdient het? -Wat bedoel je? Wat voor regels?
Je vertelt een zielig verhaal, en het zieligste verhaal wint de laatste whisky.
En dat is leuk, zielige verhalen? Goed, ik ben de jury. Toe maar.
Daar gaan we. Ik voed momenteel vier kinderen op...
in een helse wereld waarin mensen de wetenschap negeren.
M'n ouders gaan hertrouwen, hoewel er een pandemie is.
Dus die gaan de pijp uit. En m'n enige momentje voor mezelf...
stiekem wat drinken, wat heel treurig is...
is nu helemaal verpest.
Sterk. -Het gaat wel.
Ik had plannen voor het weekend waarin de lockdown begon.
Ik had m'n depressie afgeschud.
En ik wilde net een frisse start gaan maken...
door eindelijk weer te gaan daten.
Ik had zelfs nieuwe kleren gekocht. Wacht even.
Ik zal ze even laten zien.
Wat hebben we hier? Leuk jurkje, toch?
De perfecte outfit om iemand dood te verklaren.
En deze dan?
Voor het carrièremeisje dat de hele dag lijken heeft weggebracht.
Of wat dachten jullie van deze?
Heel geschikt voor de begrafenis van een collega die is doodgestoken.
En die niet eens een begrafenis krijgt.
Jo wint de laatste whisky.
Nee, geen sprake van. -Dank je.
Zij heeft een heel appartement voor zichzelf.
Wat is dat? -Van Richard.
DeLuca's herdenking is vanavond.
Ik rij wel. Laten we ons maar gaan klaarmaken.
Ik heb Mr Cabrera verplaatst. Hoe is het met Meredith?
Het is niet gelukt. Stom van me om te denken dat het zou lukken.
Het autopsierapport is binnen. We hebben niets fout gedaan.
Dat weet ik.
Toch is hij dood.
Je kinderen bellen je elke dag. Ik weet niet of je ze hoort.
Ik weet ook niet of je mij hoort.
Je ziet er perfect uit.
Misschien zijn het mijn zaken niet, maar ik smeek je om te vechten.
Je moet het zelf weten. Maar als ik jou was, zou ik naar hem luisteren.
Ze hebben je nodig. De jongste...
Ellis. -Die lijkt zo op jou.
Dezelfde gezichtsuitdrukking. Ze lacht niet vaak.
Maar als ze lacht, straalt ze. -Hoe heb je haar laten lachen?
Je had het moeten zien. Eerst een glimlach, dan een grijns...
en dan barst ze in lachen uit.
Waarom moest ze lachen?
Dan wordt haar broer boos, omdat ze zo hard lacht.
Bailey. -Dan komt de oudste...
en die pakt de tablet af, omdat het haar beurt is.
Omdat zij de oudste is, en jouw lieveling.
Zola. -Dan hoor ik een klik...
maar zie ik niets meer. Dus weet ik niet wie de tablet heeft.
Dan hoor ik een stem, en het is de oudste.
Ze zit ergens in het donker. -In haar kast.
Daar schrijft ze brieven aan haar vader.
Dan zegt ze: Sorry, mama. Ik wilde niet gemeen doen.
Maar Ellis kan zo irritant zijn.
Ze hebben je nodig. -Dat weet ik.
Je moet voor ze vechten.
Voor ons allemaal.
Ik weet niet of ik dat kan.
Het is hier zo warm. Het water is lekker koel.
Ik ben zo ontspannen en ik voel geen pijn.
Mijn kinderen zijn hun moeder kwijt, en dat is vreselijk. Mensen genezen.
En jij kunt ook genezen.
Dat geloof ik echt.
Ik hoor dat je veel hebt overwonnen.
Dus vraag ik je om te vechten.
Vecht dan, Grey.
Toe maar. Ik wacht hier op je.
Dr. Webber heeft iets geregeld voor DeLuca. Een herdenking.
Ik ben niet zo'n goede Jood.
Ik heb vals gespeeld bij m'n bar mitswa.
Ik was meer bezig geweest met Lenny Rapkin dan met Hebreeuws leren...
dus heb ik een spiekbriefje gemaakt.
Ik sla feestdagen over en maak het goed met Jom Kipoer.
En eerlijk gezegd weet ik niet of ik in God geloof.
Dat is eigenlijk heel Joods.
Maar de tradities helpen me.
Als een dierbare sterft, zijn er regels voor hoe je moet rouwen...
en hoe je verder moet. Er zijn protocollen.
We dwingen onszelf om de pijn te voelen. We huilen.
We lachen. We eten heel veel.
Daarmee komt die persoon niet terug.
Maar het werkt wel helend.
Je moeder is net overleden.
Ik word gek van m'n moeder, maar als ze sterft, stort ik in.
Je hebt mensen die je kunnen steunen.
Mensen die van je houden, die je missen en samen met jou moeten rouwen.
Deze pandemie heeft al zoveel opgeëist.
Geef dit niet ook nog weg.
Sorry. Ik ga even kijken hoe het met Mr Gibbis is.
Hij is gesedeerd en stabiel. Ga je naar de herdenking?
Ik heb slecht over hem gedacht.
Toen hij ziek was, dacht ik: Mooi, nog meer operaties voor mij.
Ik had geen medelijden. En nu is hij gewoon dood.
En we kunnen elkaar niet omhelzen. Daar hou ik ook niet van...
maar ik heb al maanden niemand aangeraakt zonder handschoenen.
En ik voel dat ik net zo als die patiënt word.
Nog zo'n week, en ik ren ook bloot door het ziekenhuis.
Ga eens staan.
En draai je om. Vertrouw me nou maar.
Dank je.
Verspreiden. We zijn buiten, maar we moeten afstand houden.
Ik moet een tijdje vrij nemen, ik weet niet hoe lang.
Maar ik moet naar huis.
Neem de tijd.
Hallo, allemaal. Mag ik jullie aandacht? Dank jullie wel.
Ik waardeer het dat jullie hier zijn.
Grey-Sloan is een familie. En Andrew DeLuca hoorde bij die familie.
En hoe heldhaftig z'n dood ook was, het blijft hartverscheurend.
We kunnen hem niet eren zoals we vroeger zouden doen...
maar we kunnen hem wel eren.
Dr. Perez?
Hallo, ik ben Andrew DeLuca.
En ik wil heel graag aan de slag als assistent bij Grey-Sloan.
Ik ben Italiaans, maar ben opgegroeid in Wisconsin.
Veel artsen in de familie, onder wie m'n zus Carina.
Ik stal vroeger haar Dokter Bibber-spel, dus het is echt al heel lang m'n droom.
Als ik word toegelaten...
kan ik leren van legendes als Richard Webber en Miranda Bailey.
Jackson Avery en Meredith Grey.
Beter kan het gewoon niet worden.
Ik wil chirurg worden omdat ik een enorme drang heb om mensen te helpen.
Dat heb ik van m'n moeder, die ik al jong verloor.
Ze had een goed hart, en zei altijd dat ik zoveel mogelijk moest helpen.
Dus ik doe dit ook voor haar.
Ik moet wel zeggen dat ik heel vasthoudend en koppig kan zijn.
Maar ik beloof dat ik, als ik mag komen...
het allerbeste van mezelf zal geven. Dank u.
Dat was het dan.
We doen alles om negatieve ervaringen te vermijden.
We negeren pijn.
We blijven weg van het onbekende.
We liegen als iemand vraagt hoe het gaat.
En dat zouden we niet moeten doen.
Ik was bij het ziekenhuis, voor... -Ik heb gekeken.
Ik zal geen drank meer in huis halen. -Daar gaat het niet om.
Wat ik wil, is dat je geen geheimen voor me hebt.
We hebben samen een baby. We hebben een heel leven samen.
Ik wil je echt kennen.
Afgesproken.
Als ik geen kegel had, zou ik je omhelzen.
Ik hou m'n adem wel in.
Want ik heb de afgelopen maanden iets geleerd.
Ik breng je naar huis, oké?
Uiteindelijk geeft je lichaam het op.