‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪พี่กำลังเข้ามาในโรงเก็บของหนึ่ง
‪เซลล์เชื้อเพลิงยังผลิตพลังงานขั้นต่ำอยู่
‪อัตราการเต้นหัวใจพี่สูงขึ้น
‪นี่ อย่าแอบดูสัญญาณชีพพี่สิ
‪จับตาดูเครื่องยนต์ที่เสียหาย ‪กับดาวเคราะห์น้อยไว?
‪พี่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม
‪นี่มันผ่านมา 20 ปีแล้วนะ
‪กระสวยลงจอดไม่อยู่ที่นี่
‪เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ‪มันจะออกตัวพาลูกเรือที่นอนแ?
‪พี่อาจค้นดูได้ว่ายานไปไหน
‪โอเค
‪เรดาร์กำลังหาสัญญาณ ‪จากกระสวยลงจอดของฟอร์ทูน่า
‪นั่นใคร
‪จูดี้ หัวใจพี่จะระเบิดแล้ว มีคนอยู่ในนั้นเหรอ
‪เฟธ คาร์สัน ผู้เชี่ยวชาญด้านน้ำหนักบรรทุก
‪เสียชีวิตแล้ว
‪ไว้ต้องหาสาเหตุการตายทีหลัง
‪ระวังตัวด้วยนะ
‪พี่ไม่เป็นไร
‪พี่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ‪และทำไมลูกเรือถึ?
‪นั่นไงลูกเรือที่อยู่ในเตียงแช่แข็ง
‪แจ้งเตือน
‪เครื่องยนต์กราบขวาล้มเหลว
‪เครื่องยนต์กราบขวาเสียไปแล้ว
‪ผมว่ามันกำลังปล่อยน้ำมันรั่วเข้าไปในตัวจุดหลัก
‪แจ้งเตือน กำลังจะมีการปะทะ
‪มีดาวเคราะห์น้อยอันใหญ่พิเศษพุ่งมาหาเรา
‪ทีละเรื่องสิ
‪ก็มันมีมากกว่าหนึ่งเรื่องนี้
‪น่าจะถึงเวลากลับมาแล้วไหม
‪ใกล้เจอแล้ว
‪ใกล้แล้ว
‪ระบบความปลอดภัยเริ่มทำงาน ‪เปิดใช้งานระบบขับเคลื่?
‪- เตรียมลงจอด ‪- จูดี้ยังไม่กลับยาน ปิดระบบสิ
‪- เริ่มขั้นตอนลงจอดใน 90 วินาที ‪- เข้าระบบไม่ได้
‪เก้าสิบวินาทีเหรอ
‪จูดี้ คอมพิวเตอร์ยึดระบบแล้ว เรากำลังลงจอด
‪กำลังไป
‪(การค้นหาไม่เสร็จสิ้น)
‪วีเจ ให้ทุกคนเตรียมลงจอด
‪ทุกคนต้องรัดเข็มขัด!
‪โอเค รัดเข็มขัดเร็ว
‪พร้อมนะ เอาไป โอเค
‪ได้ตัวแล้ว
‪สมิธ!
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ขึ้นยานลำนี้มาได้ยังไง
‪ฉันไปที่ที่มีคนต้องการฉัน
‪บอกทีว่าหูแว่วไปเอง
{an8}‪(349 วันต่อมา)
‪นายควรเฝ้ายามอยู่นะ
‪บันทึกของกัปตัน วันที่ 349
‪พ่อคะ เรายังอยู่ที่นี่
‪ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหนก็ตามเถอะ
‪พื้นที่ที่เหลือของดาวเคราะห์นี้ตายไปนานแล้ว
‪เรายังไม่รู้เหตุผลและต้นตอ
‪แต่คอมพิวเตอร์ยานจูปิเตอร์พบทำเลในหุบเขาลึก
‪ที่ยังมีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ ‪และที่ซึ่งเราอยู?
‪ผลผลิตข้าวโพดเพิ่มขึ้น 3% จากสัปดาห์ก่อน
‪แผงโซลาร์เซลล์ถูกปรับให้มีประสิทธิภาพสูงสุด
‪แบตเตอรี่กลับมาชาร์จเต็มแล้ว
‪ไม่มีการบาดเจ็บหรือโรคร้ายแรงให้รายงาน
‪ตอนนี้เรามีโรงเรียนด้วย
‪ดูเหมือนด็อกเตอร์… หรือต้องเรียกว่า ‪มาดามสมิธจะค้
‪ลูกอุกกาบาตอาจพุ่งชนเรา ‪ได้อยู่เรื่อยๆ เราจึงคอยเ
‪เฝ้าดูท้องฟ้าทุกวันคืน
‪จนถึงตอนนี้ ‪ยังไม่มีลูกไหนพุ่งมาถึงพวกเราในหุบเข?
‪เราถือว่าเป็นโชคดี
‪แต่มันไม่ได้ช่วยให้พวกเราเลิกคิดถึงพ่อแม่
‪หรือเลิกสงสัยว่า ‪สักวันเราจะได้ไปถึงอัลฟาเซนทอรี?
‪ปรากฏว่าการหลอมเครื่องยนต์ ‪ที่เสียหายขึ้นมาใหม่จ?
‪เป็นกระบวนการที่ช้า
‪เราเปลี่ยนไปทำกะละสามชั่วโมง
‪แต่จนถึงตอนนี้ เราสกัดแร่ ‪ได้แค่ 72% ของปริมาณที่วิล?
‪เพื่อซ่อมแซมให้ยานจูปิเตอร์บินได้
‪หนูมั่นใจว่าเขาเร่งทำงานอย่างเร็วที่สุดแล้ว
‪มันแค่ช้ากว่าที่ทุกคนต้องการ
‪มันควรใช้เวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์ ‪แต่ตอนนี้กลายเป็นห?
‪ดูเหมือนวิลจะกดดันตัวเอง
‪หน้าตาเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มมาหลายเดือนแล้ว
‪เขาไม่คุยเรื่องนั้นกับหนู
‪พักหลังมานี้เราไม่ค่อยจะคุยเรื่องอะไรกันเลย
‪เหมือนไม่คุยกันเลยสักคน
‪เพนนีดูห่างเหิน ไม่มีสมาธิ
‪อยากพูดว่าเป็นเรื่องผู้ชายนะ ‪แต่หนูรู้ว่ามันไม่ใ?
‪เธอโกรธหนูเรื่องอะไรสักอย่าง
‪ถ้าแก้ไขได้ก็ดี
‪แต่หน้าที่ทำให้หนูไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัว
‪พอไม่มีพ่อหรือแม่ หนูว่าเราหลงทาง
‪แม้แต่หุ่นยนต์ เขาอยากช่วยเหลือเราจริงๆ
‪แต่ดูเหมือนเขากำลัง ‪ควานหาจุดประสงค์ของเขาที่นี่
‪ในแง่นึง หนูก็คงควานหาอยู่เช่นกัน
‪เช้านี้ไม่มีลม
‪ดูนะ ลูกนี้จะไปถึงยอดผา
‪ครอบครัว จูดี้ โรบินสัน
‪ฉันอยากจะติดต่อลูกเรือฟอร์ทูน่าทุกคน ‪ไม่ใช่แค่แก?
‪ครอบครัว
‪นายไม่เคยสงสัยเหรอว่านายมาจากไหน
‪ความพยายามครั้งล่าสุด ‪ที่จะติดต่อกับกระสวยลงจอดท?
‪ล้มเหลวเหมือนกับทุกครั้ง
‪หนูไม่รู้ว่าพ่อจะมีโอกาส ‪ฟังรายงานพวกนี้เมื่อไร แ
‪รายงานภารกิจ
{an8}‪จอห์น โรบินสัน หัวหน้าทีมกู้ซาก
{an8}‪(ระบบ "อันตราย" ‪ดาวเคราะห์ป่าฝนที่ยังไม่ได้ตั้งช??
{an8}‪เหมือนทุกครั้ง เราคาดเดา ‪เวลาลาดตระเวนของหุ่นยน?
‪มันยังไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่
‪เราเจอซากยานเรโซลูทเพิ่มขึ้น
‪ดูเหมือนจะเป็นชิ้นส่วนชั้นเอช
‪มีโอกาสสูงที่เราจะหา ‪วัสดุชิ้นสุดท้ายที่ต้องการเ?
‪แม้บนดาวนี้จะตรากตรำ ‪อย่างน้อยมันก็ทำให้เลิกคิดถ?
‪โอเค เรามีเวลาสองชั่วโมงก่อนฟ้าผ่า
‪จากนั้นต้องบินหนี
‪เว้นเสียแต่ว่าจะอยากอยู่บนดาวนี้อีก 23 วัน
‪นี่ หาแต่ของในรายการนะ
‪ถ้าเจอของครบแล้วก็จะไม่ต้องลงมาอีก
‪และอย่าลืม ห้ามถอดเสื้อกันฝน
‪มันกระจายสัญญาณชีวภาพ
‪ปิดเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิด
‪มันตามได้เหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด ลุยกันเลย
‪- โอเค ‪ - รับทราบ ไปทางนี้กันเถอะ
‪เบคเกิร์ต หยิบไฟฉายตรงนั้น ‪อย่าลืมถอดแบตเตอรี่ก่อ
‪นี่เป็นรสโปรดของลูกชายผม
‪หมอบลง
‪- เบคเกิร์ต ห้ามใช้ไฟฉาย ‪- รู้
‪ไม่นะ
‪พวกมันกำลังมา
‪เพนนี หนังสือที่เธอกำลังแต่งจบยังไงเหรอ
‪จบค้าง
‪จบค้างเหรอ จริงดิ
‪ใช่ เป็นศัพท์สวยหรูที่แปลว่าฉันเลิกกลางคัน
‪แต่ก็นะ เรื่องแต่งนิยายเป็นนิสัยฉันคนเก่า
‪แล้วแตกต่างจากเธอคนใหม่ยังไง
‪ฉันเคยแคร์อะไรๆ มากไป ‪คงได้นิสัยนั้นมาจากพ่อแม่
‪เธอว่าพวกเขาโอเคไหม
‪ฉันไม่ชอบคำถามสมมติ
‪ฉันอยู่กับปัจจุบัน
‪ฉันชอบเธอเพราะงี้แหละ เพนนี โรบินสัน
‪กำลังเพิ่มความดัน
‪อุ่นถึง 900 องศาเซลเซียสให้หน่อยสิ
‪วิล!
‪สะดวกคุยไหม
‪คำตอบเดิมเหมือนทุกครั้ง มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมใช้เวลานานจัง
‪ก็การหาแร่ไทเทเนียม ‪มันยากกว่าสอนภาษาฝรั่งเศสนี่
‪ฉันอุตส่าห์ตั้งตารอว่า ‪จะได้ไปใช้ชีวิตที่อัลฟาเซ?
‪ที่นี่ก็ไม่เลวนะ
‪ตอนที่เธอบอกว่าเราจะอยู่ที่นี่ ‪แค่ไม่กี่อาทิตย์ ท
‪ตอนนี้ทุกคนตื่นเต้นน้อยลงแล้ว
‪มากวนผมมันไม่ทำให้อะไรเร็วขึ้นหรอกนะ
‪ถ้าจะให้ฉันช่วยทำอะไร
‪ที่ไม่ต้องยืนแช่น้ำเย็นสูงถึงเข่าก็บอกได้นะ
‪มีวัตถุใกล้เข้ามา
‪(แจ้งเตือนแนววิถี)
‪เร็วเข้า!
‪ไปเร็วทุกคน!
‪อุกกาบาตกำลังพุ่งมา ทุกคนไปที่หลุมหลบภัย!
‪โอเค ไปที่หลุมหลบภัยจ้ะ!
‪ทุกคนไปที่หลุมหลบภัย
‪เร็วเข้า
‪เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีกนิด
‪เพนนีอยู่ไหน
‪เข้าไปเร็ว
‪แม่อยู่ไหน หนูอยู่นี่
‪โอเค
‪ปลอดภัยแล้ว
‪เก่งมาก คราวหน้าแค่ต้องเร็วกว่านี้หน่อยนะ
‪ซ้อมต่อไป
‪ดี
‪- ทุกคนกลับไปทำงาน ‪- ฉันจะช่วยเก็บกวาด
‪หลายคนที่นี่คิดว่าเธอเจ๋งนะ
‪เธอเป็นแบบอย่างที่แย่ด้วยการไม่สนเรื่องนี้
‪ฉันไม่ได้เป็นแบบอย่างอะไรเลย นั่นหน้าที่พี่
‪เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีม เหมือนกับทุกคน
‪มันโดนชั้นบรรยากาศเผา ‪โดนเผาจนสลายไปหมดทุกครั้ง
‪สักวันอาจไม่ใช่นะ
‪จูดี้!
‪จำเรื่องที่เรากังวลเมื่อประมาณปีก่อนได้ไหม
‪สิ่งที่เราคิดว่าจะไม่เกิดขึ้น ‪เพราะเราคงจากไปนาน?
‪นี่เป็นการจำลองเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
‪เห็นการชนกัน ‪ของดาวเคราะห์น้อยยักษ์สองดวงนั่นไหม
‪ดูนะว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ชิ้นส่วนนึงคืออุกกาบาตยักษ์ที่เพิ่งตกลงมา
‪แต่ดูสิว่ามีชิ้นเล็กที่แตกออกมาอีกกี่ชิ้น
‪หลายชิ้นยังลอยอยู่ในวงโคจร
‪ข้างบนนั่นเริ่มจะแออัดมากขึ้นเยอะแล้ว
‪มีเวลาแค่ไหนก่อนที่คอมพิวเตอร์ ‪จะไม่สามารถพายานบ?
‪ถ้าเป็นแบบนี้ก็สี่หรือห้าวัน
‪และเราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
‪นายต้องใช้เวลาซ่อมยานนานกว่าสี่วันใช่ไหม
‪ถ้ามีไทเทเนียมมากพอก็ซ่อมได้ในสี่ชั่วโมง
‪ถ้าทำได้เองคนเดียวก็ดีสิ
‪ทำอะไร
‪ตอนเรามาถึงที่นี่ใหม่ๆ
‪เซ็นเซอร์ยานจูปิเตอร์ตรวจพบ ‪แหล่งไทเทเนียมบริสุท?
‪เราขอให้หุ่นยนต์ไปขุดมา ‪แต่หินรับน้ำหนักเขาไม่ไห?
‪ฉันเลยล้มเลิกแผนนั้นไป
‪แต่สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
‪ข่าวดีคือเราตัวเบากว่าหุ่นยนต์เยอะ
‪เธอพูดว่าสามกิโลเมตรเหรอ
‪ไม่มีใครเคยปีนสูงสามกิโล เธอก็ไม่เคย
‪ตกหน้าผาสามกิโล ‪มันจะเจ็บกว่าหนึ่งกิโลแค่ไหนเชีย?
‪ชั้นบรรยากาศของดาวดวงนี้ ‪ถูกวินาศภัยบางอย่างทำลา?
‪เราดวงดีที่มาเจอ ‪บ่อชั้นบรรยากาศที่ก้นหุบเขาแห่ง?
‪ยิ่งปีนขึ้นสูง มันก็ยิ่งบางลง
‪เพราะฉะนั้นเมื่อถึงจุดนี้ เราจะต้องใส่ชุดอวกาศ
‪เราจะมีโอกาสแค่ครั้งเดียว
‪ดังนั้นต้องทำให้สำเร็จ
‪ไม่งั้นก็อย่าหวังจะได้ไป ‪อัลฟาเซนทอรีหรือเจอหน้า?
‪โอเค ทุกคนเตรียมชุดให้พร้อม ‪เราจะปรินต์อุปกรณ์ที่
‪อันตราย
‪ไม่บอกก็รู้
‪ช่วยวิล โรบินสัน
‪ฉันรู้ว่านายพยายามช่วยฉันอยู่เสมอ
‪แต่ครั้งนี้นายช่วยไม่ได้
‪เข้าใจไหม
‪นี่
‪เธอเงียบ ไม่มีคำถามเหรอ
‪พี่บอกละเอียดแล้ว
‪เราเคยเจออุปสรรคมาก่อน ‪แต่เราก็ฟันฝ่ามันมาได้ทุก?
‪ใช่ เพราะมีพ่อแม่คอยช่วย ‪ตอนนี้พ่อแม่อยู่ไหนก็ไม่
{an8}‪(ระบบ "อันตราย" ‪ฐานซันไชน์)
‪- เวสต์ ‪- ว่าไง
‪จากการกู้ซากครั้งล่าสุด ‪เรามีของครบจะทำให้ฐานนี้?
‪ผมรับประกันว่า ‪ระบบจะพร้อมใช้งานภายใน 24 ชั่วโมง
‪แอร์ด้วยไหม ในนี้ร้อนเหมือนขุมนรก
‪ก็ดาวฤกษ์มันร้อน จะให้ทำไง
‪โชคดีที่มันรบกวนสัญญาณโฟโตอิเล็กทริก
‪ช่วยซ่อนเราจากศัตรูด้วย
‪ในเมื่อเราพรางตัวได้แล้ว
‪เราก็สามารถหันความสนใจ ‪ไปหาทางกลับไปหาลูกๆ ได้ซะท
‪ผมรู้ว่าไม่มีวินาทีไหนที่เราไม่คิดถึงลูก
‪ผมเข้าใจว่า
‪เราต้องใช้เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์ ‪เพื่อเดินทางไปอ?
‪และมีเพียงหุ่นยนต์ที่ใช้เครื่องยนต์นั้นได้
‪จอห์น ช่วยบอกหน่อยได้ไหม ‪ว่าเรากำลังสู้กับอะไร
‪มันไม่ชอบเรา
‪มันไม่เกลียดเรา
‪คนเดียวที่พวกมันแคร์คือลูกชายผม
‪และเขาไม่อยู่ที่นี่
‪ถ้ามันเจอเรา มันจะฆ่าเรา ‪แต่ถ้าเราซ่อนตัวเอาไว้ เ??
‪แต่ทว่าเราได้เรียนรู้ว่า ‪หากเราขโมยของของมันมา
‪มันจะตอบโต้รุนแรง
‪แล้วเราจะขโมยยังไงไม่ให้โดนตอบโต้
‪ผมไม่รู้
‪ฉันไม่กลัวจะสู้กับมัน ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม
‪ถ้าได้กลับไปหาลูกก็คุ้มเสี่ยง
‪ความกล้าหาญช่วยเราไม่ได้มากหรอก
‪ผมแอบหวังว่าวันนี้มอรีนจะมาด้วย
‪ออกความเห็นสักหน่อย
‪คุณต้องไปคุยกับเธอเอง
‪เอาละทุกคน เริ่มงานกันเถอะ
‪ไงจ๊ะสุดสวย
‪คิดถึงจังเลย
‪ได้รับความเคารพอย่างที่ควรหรือเปล่า
‪บอกได้นะ พ่อจะไปฟ้องฝ่ายบุคคล ฟ้องแน่จ้า
‪ดูออกได้ไงว่าตัวไหนของคุณ
‪คิดว่าผมเป็นพ่อแบบไหนวะ
‪ใช่จ้า เดี๋ยวมาหานะ รักนะ
‪ไม่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชา ‪ในห้องอาหารเจ้าหน้าท?
‪เป็นงานรวมตัวกันแบบชิลๆ มากกว่า
‪ดีจังเลย
‪ได้คุยกับวิคเตอร์เรื่องกะทำงานของยานหรือยัง
‪เขาให้ผมตัดสินใจเองเลย
‪โอเค ดี กลับไปทำสองนะ
‪ไม่เชิง เราจะเดินอวกาศสี่ชั่วโมงต่อไป
‪ว่าไงนะ
‪เราต้องเร่งมือต่อไป
‪ถ้าทำให้อุณหภูมิต่ำกว่า 32 เซลเซียสได้ ‪ทุกคนจะมีควา
‪เอว่า ไม่เอาน่า
‪ผมแค่… ผมก็แค่…
‪มองอะไรวะ
‪อยากออกความเห็นหรือไง
‪มอรีน ไง
‪ไม่มีใครชอบขี้หน้าผมเลย
‪ตอนแรกก็ไม่มีใครชอบฉัน
‪รับรองงานฉันทีสิ
‪สันนูนไม่แตก รอยต่อตรง
‪เยี่ยม ทำงานต่ำต้อยได้สวยมาก
‪ฉันเก่งงานนี้
‪ไอน์สไตน์ก็เล่นไวโอลินเก่ง ‪แต่ไม่มีใครซื้ออัลบั้?
‪ที่นี่ต้องการฉัน
‪เราอยู่ในใจกลางถิ่นศัตรู ‪แต่คุณกลับคิดว่าควรมาทำ?
‪สรุปจะเซ็นรับรองให้ไหม
‪จอห์นกลับมาแล้ว
‪ขอบคุณที่บอก
‪เจสอง นี่ของคุณใช่ไหม
‪ใช่
‪เรากำลังจัดแผนกจีใหม่ ‪เพื่อรองรับระบบควบคุมความร?
‪กรุณาขนของออกจากห้องโดยสาร ‪ไม่งั้นเราทำงานไม่ได้
‪ได้
‪มอรีน
‪(รายการที่จอห์นต้องทำ)
‪(ผมกลับบ้านแล้ว)
‪(ผมกลับมาแล้ว)
‪พ่อคะ
‪หนูรู้ว่าพ่ออยากให้พูดว่าไง ‪หนูจะระมัดระวังให้มา?
‪หนูจะยอมรับในสิ่งที่คาดไม่ถึง
‪เมื่อเกิดเรื่องผิดพลาด หนูจะไม่ยืนบ่นเฉยๆ
‪หนูจะประเมินทางเลือกที่มีและก้าวไปข้างหน้า ‪หรือใ?
‪และเช่นเคย
‪สิ่งที่คอยนำทางหนู ‪คือการได้รู้ว่าทุกอย่างที่หนู?
‪เป็นไปเพื่อความอยู่รอด ‪ของเด็ก 97 คนที่หนูรับผิดชอบ
‪จูดี้ พี่ตอกหมุดแล้วมันหลุดเหรอ
‪เปล่า ถามทำไม
‪นั่นตัวอะไร
‪แปลกไหมที่ฉันคิดว่ามันออกจะน่ารัก
‪- ไม่ ‪- แปลก
‪ปีนต่อไปอย่าหยุด ‪ต้องขึ้นไปได้ 1,500 เมตรก่อนค่ำ
‪วิลไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
‪และฉันไม่ได้พูดถึงทรงผม
‪หรือที่เขาสูงกว่าฉันแล้ว ซึ่งน่ารำคาญจริงๆ
‪เขาปิดบังอะไรบางอย่าง
‪ถ้ารู้อะไรก็บอกฉันนะ
‪เห็นแก่พวกเราทุกคน
‪เป็นไรไหม
‪- ฝันร้ายน่ะ ‪- ฉันก็เป็น
‪เรื่องทั้งหมดนี้ก็เหมือนฝันร้ายสำหรับฉัน
‪เธอพูดถึงฉันให้นายฟังบ้างไหม
‪ผมกับเพนนีไม่ค่อยจะได้คุยกันแล้ว
‪ฉันคิดถึงเมื่อก่อน
‪ผมก็ด้วย
‪ไงครับ
‪ผมทำอะไรให้กินเอาไหม
‪เรียก "อะไร" ถูกแล้ว
‪ที่นี่มีคนฉลาดตั้งเยอะ ‪แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันทำจาก?
‪แปลว่าไม่เอาสินะ
‪ฉันได้ยินมาว่าข้างล่างลำบากมาก
‪มันก็เป็นอย่างที่เป็น
‪บนนี้เป็นไงบ้าง
‪งานยุ่ง
‪เราต้องทำลูปหล่อเย็นคุมความร้อนให้เสร็จ
‪เรื่องนั้นน่ะ…
‪พวกเขาอยากให้เราเก็บของห้องเด็กๆ
‪ฉันต้องไปนอน อีกหกชั่วโมงต้องไปเข้ากะแล้ว
‪- ไม่ต้องไปเข้ากะนั้นสิ ‪- ไม่ได้ ตารางแน่นมาก
‪เราก็มีเรื่องที่ต้องทำที่นี่ด้วยนะ
‪ฉันไม่ได้ห้ามคุณนี่
‪มอรีน ทำอะไรของคุณ
‪ก็สิ่งที่ฉันทำตลอด ทำให้ทุกอย่างดำเนินต่อไป
‪เราลงเรือลำเดียวกัน
‪คุณเป็นภรรยาผม
‪ใช่ และฉันเคยเป็นแม่คน
‪ดูเราสิจอห์น เราไม่มีอะไรเลย
‪คุณมีผม
‪ขอโทษ
‪โอเค
‪สวยมาก เพนนี
‪โอเค
‪- เหยียบเท้าขวาลงที่เดือยนั้น ‪- โอเค
‪โอเค ขอบใจ
‪- ทำได้แล้ว ‪- ก็ต้องทำได้สิ
‪- จับมือซ้ายฉัน ‪- ขอบใจ แต่ปีนเองได้
‪ฉันช่วย
‪นายทำฉันเสียสมาธิ หยุด
‪- วิล! ‪- วิล หย่อนพี่ลงไป
‪ได้
‪ไม่นะ
‪วีเจ เป็นอะไรหรือเปล่า!
‪ฉันโอเค
‪แต่คิดว่าข้อมือบาดเจ็บ
‪- รู้สึกยังไงบ้าง ‪- ก็โอเค
‪- ตรงนี้ล่ะ ‪- อย่า ตรงนั้นเจ็บ
‪มันเริ่มจะบวมแล้ว น่าจะหัก
‪สนใจแต่ข้อมือข้างที่ไม่หักดีกว่า
‪นี่ อย่ารู้สึกแย่ สิ่งที่เราทำมันไม่ง่าย
‪เลียม เอาชุดปฐมพยาบาลลงมาให้ที
‪ได้ กำลังลงไป
‪เขาจะพานายกลับไปที่ค่ายนะ
‪นี่แหละที่ฉันกลัวว่าจะเกิดขึ้น
‪วิล โรบินสัน
‪ที่แท้ก็ไม่ใช่ฮีโร่เลย
‪กระแสอากาศไหลขึ้นแรงเว่อร์ ‪มันพัดเราหลุดขึ้นไปได?
‪ค่อนข้างชัวร์ว่าได้
‪ว้าว ดูสิ
‪เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สามคนมานานแล้ว
‪เก็บของที่ขึ้นมาเอากันเถอะ โอเคนะ
‪ครับ
‪เพนนี หาอะไรอยู่เหรอ
‪นี่อะไร
‪ตัวรับสัญญาณวิทยุพลังสูง
‪เพราะเราอาจอยู่สูงพอ
‪ที่จะรับสัญญาณ ‪จากกระสวยลงจอดฟอร์ทูน่า ใช่ไหมครับ
‪พี่กำลังตามหาแกรนต์ เคลลี่
‪พี่พยายามติดต่อลูกเรือฟอร์ทูน่า ‪ที่หายไปตั้งแต่เ?
‪ถ้าเจอสัญญาณจะทำไง
‪- แต่ไม่เจอ ‪- ถ้าขึ้นไปอีกหน่อยอาจเจอก็ได้
‪จะลงไปกับเราหรือเปล่า
‪เรามีไทเทเนียมครบแล้ว หมุดขาลงก็ปักไว้แล้ว
‪จะทิ้งเราเหนือพื้นดินสามกิโลเหรอ
‪พี่ไม่เคยใกล้เท่านี้มาก่อน เธอไม่เข้าใจหรอก
‪ฉันเข้าใจว่าพี่บังคับให้เราทิ้งครอบครัว ‪และตอนนี?
‪นั่นเสียงอะไร
‪ก็แค่ลม
‪ไม่ใช่ มีเสียงอื่น
‪นั่นอะไร
‪พระเจ้าช่วย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เร็วเข้า สวมหมวก!
‪ระวังกระแสอากาศไหลขึ้นด้วยนะ
‪ผมว่าเรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นอีก
‪แมลงพวกนั้นกำลังกัดกินเสาที่รองรับเรา
‪มันเหมือนปลวกกินหิน ‪ยังคิดว่ามันน่ารักอยู่หรือเป?
‪โอเค แล้วเราจะลงไปยังไง
‪- ลงไม่ได้ เราต้องปีนขึ้นไป ‪- ว่าไงนะ
‪เราจะทิ้งไทเทเนียมไว้ที่นี่ไม่ได้
‪วิล ดูเหมือนโจทย์ธรณีวิทยา
‪สิ่งมีชีวิตที่กินหินไม่ได้อยู่ในหลักสูตรธรณีวิทยา
‪- พ่อกับแม่จะทำยังไง ‪- พ่อแม่ไม่อยู่
‪คิดให้ออกเหมือนเรื่องแมกนีเซียมสิ ‪เราจะได้มีชีวิ?
‪เราจะบิน
‪เป็นความคิดที่แย่มาก
‪ใช่เลย เราขี่กระแสอากาศขึ้นไปได้ใช่ไหม
‪ใช่ มาทดสอบกัน
‪โอเค
‪เห็นไหม ได้ผล
‪นี่เราได้ดูการทดสอบเดียวกันไหม
‪เราต้องควบคุมการลอยตัวขึ้น
‪- ไงนะ ‪- โอเค
‪แล้วนี่ฉันต้องโดดลงจากขอบผาเหรอ
‪ไม่ ทุกคนต้องโดดลงไปพร้อมกัน จับมือพี่
‪มองพี่ไว้นะ พี่จะพาเราไปถึงที่
‪นับสาม
‪หนึ่ง สอง
‪สาม!
‪โอเค เรากำลังบิน
‪มันได้ผล
‪พอพี่บอก ปล่อยมือนะ
‪โอเค
‪พร้อมนะ
‪แล้วก็ปล่อยมือ
‪วิล เป็นอะไรหรือเปล่า โอเคไหม
‪ครับ
‪เพนนี นี่
‪นี่ เจ็บหรือเปล่า เพนนี
‪นี่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เราได้ไทเทเนียมมาแล้ว กลับลงไปได้แล้วนะ
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน
‪ฉันคว้าเอาไว้ก่อนมันร่วงลงไป
‪ไม่
‪พี่ต้องรับผิดชอบเธอสองคน
‪กับเด็กที่ค่ายอีกเกือบร้อยคน
‪- พ่อคงไม่อยากให้พี่… ‪- พ่อไม่อยู่ซะหน่อย
‪โอเคนะ ฉันอยากให้พ่ออยู่ด้วย แต่พ่อไม่อยู่
‪และตลอดปีที่ผ่านมา ฉันโมโหมาก
‪เพราะฉันโทษพี่ที่ทำให้เราต้องจากมา
‪ฉันไม่รู้ตัวว่าพี่แค่อยากปกป้องดูแลฉัน
‪และไม่มีใครดูแลฉันได้ดีเท่าพี่
‪ครอบครัวก็ต้องดูแลกันสิ
‪ไปตามหาแกรนต์ เคลลี่ซะสิ
‪นายซ่อมเครื่องยนต์ได้หรือยัง
‪ได้
‪เราจะดูแลไม่ให้ค่ายไฟไหม้จนกว่าพี่จะกลับมา
‪ได้มาแล้ว
‪เอาไปไว้ที่โรงหลอมนะ
‪นี่คือบันทึกของกัปตัน วันที่ 352
‪รักษาการกัปตันร่วม
‪เฮ้ย บันทึกเสียหมด ‪ผมต้องเริ่มต้นใหม่แต่แรกเลย
‪ถ้าพูดให้มันถูกไม่ได้ก็สมควรเริ่มต้นใหม่
‪ได้ไทเทเนียมมาแล้ว
‪สามารถซ่อมแซมยานจูปิเตอร์ได้แล้ว
‪พ่อจะภูมิใจมาก เราทำเองไม่มีใครช่วย
‪แถมได้บินจากหน้าผาด้วย
‪อย่าสิ ผมต้องลบท่อนนั้นเลย
‪รักษาการกัปตันร่วมเพนนี โรบินสันเลิกการติดต่อ
‪เธอไม่จำเป็นต้องปีนขึ้นไป แต่รู้อยู่แล้วนี่
‪- พูดเรื่องอะไรของคุณ ‪- ฉันปลอมบัญชีมาเยอะ โอเคนะ
‪ถ้าอยากเป็นโจรที่มีประสิทธิภาพให้หัดทำบัญชี
‪แต่ถ้าอยากจับโจร…
‪แร่ไทเทเนียมปริมาณมากหายไปไหนไม่รู้
‪น่าหงุดหงิดจริงๆ ที่ฉันเพิ่งไหวตัวทัน ‪แต่หลังเฝ้า
‪ไหวพริบฉันคงหายไป
‪แต่ใครจะไปคิดว่าวิล โรบินสัน
‪จะบ่อนทำลาย ‪โอกาสเดียวที่เราจะไปอัลฟาเซนทอรีได้
‪คุณพูดถูกทุกเรื่องเลย
‪ฝีมือผมเอง
‪ที่ฉันไม่เข้าใจคือทำไมเธอถึงไม่อยากไปจากที่นี่
‪พวกหุ่นยนต์ไม่ได้อยาก ‪ตามหาแค่เครื่องยนต์เท่านั้?
‪พวกมันตามหาผม
‪รู้ได้ไง
‪พวกมันรู้ชื่อผม
‪- แล้วนายจะทำไง ‪- ผมวางแผนอยู่
‪ขอยอมรับเลยว่าฉันซึ้งที่เธอกล้าบอกฉัน
‪เก็บไว้เป็นความลับได้ไหม
‪เรื่องนั้นฉันถนัด
‪ดูเหมือนว่า
‪มีคนแอบมายุ่งกับแร่ที่เราต้องใช้
‪ในการซ่อมเครื่องยนต์เพื่อออกไปจากที่นี่
‪สมิธคิดว่าฉันทำ
‪แต่เธอคิดผิด
‪ฝีมือนายใช่ไหม
‪ทำแบบนั้นทำไม
‪ช่วยวิล โรบินสัน
‪นายรู้ว่าฉันรู้สึกปลอดภัยที่นี่
‪อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่า ‪ให้ไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อ?
‪ฉันเข้าใจว่านายอยากปกป้องฉัน
‪แต่ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว
‪อันตราย วิล โรบินสัน
‪บางทีทางเดียวที่จะจบเรื่องนี้ได้ ‪คือการเผชิญหน้า?
‪หุ่นยนต์จะมาตามหาฉัน
‪และเมื่อพวกมันมา ถ้าครอบครัวฉันอยู่ใกล้
‪พวกเขาจะเจ็บตัว
‪หรือแย่กว่านั้น
‪ซึ่งแปลว่าเมื่อพวกเราไปถึงอัลฟาเซนทอรี…
‪เราสองคนต้องทิ้งพวกเขา
‪ถ้านายอยากช่วยฉันจริงๆ…
‪นายต้องไว้ใจฉัน
‪ไว้ใจวิล โรบินสัน
‪ใช่
‪คุณไม่ควรต้องทำเรื่องนี้เองคนเดียว
‪เราต้องเห็นอันนี้อีกกี่ครั้งกี่หน
‪เพนนีรู้ทุกครั้ง
‪ที่บ้านมีถ้วยรางวัลที่หนึ่งเป็นล้านใบบนชั้นวาง
‪แต่จูดี้กลับหยิบถ้วยรางวัลที่สองมา
‪ฉันว่าเธอเอามา ‪เพื่อเตือนใจตัวเองให้พยายามมากขึ้?
‪ทุกครั้งที่ผมเข้ามาในห้องรวม ‪ผมคิดว่าจะเห็นหน้าพ?
‪ผมนึกว่าสักวันจะเลิกคิด แต่ไม่เลิกสักที
‪ฉันพยายามไม่คิดถึงพวกเขา
‪มันแย่มากไหม
‪เพราะเมื่อคิดถึง…
‪ฉันก็สงสัยว่าฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า
‪มีอย่างอื่นที่ฉันน่าจะทำ…
‪เพื่อให้เราไม่ต้องห่างกันหรือเปล่า
‪อย่าไปกังวล
‪กับอะไรเลย
‪เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‪จะผ่านไปด้วยดี
‪ร้องเพลงว่าอย่าไปกังวล
‪กับอะไรเลย
‪เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‪จะผ่านไปด้วยดี
‪ตื่นขึ้นมาเช้านี้
‪ยิ้มรับอรุณรุ่ง
‪นกน้อยสามตัว
‪เกาะบันไดหน้าประตูบ้าน
‪นกน้อยร่ายร้องเพลง
‪ไพเราะบริสุทธิ์
‪ร้องว่า "นี่คือสารส่งถึงเธอ"
‪อย่าไปกังวล
‪กับอะไรเลย
‪เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‪จะผ่านไปด้วยดี
‪บอกว่าอย่าไปกังวล
‪กับอะไรเลย
‪เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‪จะผ่านไปด้วยดี
‪ตื่นขึ้นมาเช้านี้
‪แล้วยิ้มรับอรุณรุ่ง
‪และนกน้อยสามตัว
‪เกาะบันไดหน้าประตูบ้าน
‪นกน้อยร่ายร้องเพลง
‪ไพเราะบริสุทธิ์
‪ร้องว่า "นี่คือสารส่งถึงเธอ"
‪ทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‪(รายการที่ต้องทำ ‪หาหุ่นยนต์ - หาเครื่องยนต์ - กอดลูกๆ
‪จะผ่านไปด้วยดี
‪ด้วยดี
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล