‪สวัสดีค่ะผู้การเคลลี่ หนูเป็นลูกสาวคุณ
‪สวัสดีค่ะแกรนต์ หนูเป็นลูกสาวคุณ
‪สวัสดีค่ะ หนูเป็นลูกสาวคุณ
‪ความดันห้องโดยสารเสมอกัน
‪โอเค
‪(เคลลี่ แกรนต์) ‪(ปลุก)
‪เริ่มต้นขั้นตอนการปลุกของฟอร์ทูน่า
‪ขั้นตอนการปลุกขัดข้อง
‪ไม่นะ ไม่ๆๆ
‪ชีพจรลดลง
‪ระดับออกซิเจนในเลือดลดลง
‪การตอบสนองของปอดต่ำกว่าเกณฑ์
‪โอเค
‪เครื่องกระตุกหัวใจ
‪เครื่องกระตุกหัวใจอยู่ไหน
‪โอเค หาทางออก
‪คอร์ติซอลพุ่งสูงขึ้น
‪โอเคๆ
‪(เครื่องฆ่าเชื้อด้วยรังสียูวี)
‪เส้นเลือดฝอยตอบสนองช้าลง
‪หนูช่วยค่ะ
‪ฟื้นสิ
‪สัญญาณชีพเข้าสู่สภาวะคงที่
‪ไงคะ
‪เธอเป็นใคร
‪คุณเคลลี่คะ หนู…
‪ฉันเป็นนักบินอวกาศ
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โอเค ผมอาสามาช่วย
‪แต่เหมือนผมควรจะรู้ว่าอาสามาทำอะไร
‪เพราะค่อนข้างมั่นใจว่า ‪ต้องเขียนรายงานเรื่องทั้ง?
‪เพราะงั้นถ้าพวกคุณอยากดูดีในรายงาน…
‪อยากอยู่ในวงแหวนยานจูปิเตอร์ ‪ที่แค่จอดเฉยๆ ก็ร้อน
‪จอห์น โรบินสัน มีหนึ่งปมด้อย ชอบขัดคำสั่ง
‪ทางเดียวที่เราจะไปอัลฟาเซนทอรี
‪คือต้องมีเครื่องยนต์เอเลี่ยนกับหุ่นยนต์คนขับ
‪และตอนนี้ไม่มีสักอย่าง
‪เพราะการจะไปหามาได้ ‪มันอันตรายน่าหวาดเสียวเกินไป
‪ขอทายนะ คุณหาทางแก้เสียวได้แล้วสินะ
‪- ลามกกว่าที่ตั้งใจไว้แฮะ ‪- เลยคิดแผนใหม่
‪แทนที่เราจะเสี่ยงไปจับหุ่นยนต์ตัวเป็นๆ
‪เราจะเอาชิ้นส่วนตัวที่ตายแล้วไปรีบูต
‪นี่พูดถึงหุ่นยนต์ที่ระเบิดไปในเรโซลูทอยู่เหรอ
‪เราจะหาชิ้นส่วนทั้งหมดของหุ่นยนต์ตัวเดียวได้ไง
‪ทุกชิ้นส่วนที่ต้องใช้อยู่ที่เดียวกัน บนดาวดวงนี้
‪อยู่นอกถ้ำ มีผ้าใบปิดอยู่
‪ตรงที่ฉันกับแอดเลอร์วางทิ้งไว้
‪มันคือตัวที่วิลเรียกว่า "ซาร์" ‪ย่อจากหุ่นยนต์เอเล??
‪มีแต่ลูกชายคุณเนี่ยแหละ ‪ที่ตั้งชื่อให้สิ่งที่อยา?
‪โอเค กรณีดีสุด
‪ซึ่งผมรู้ว่าพวกคุณไม่เคยพบเจอ ‪แต่สมมติว่าอาจเจอ
‪ต่อให้ได้ผล เราก็ยังขาดเครื่องยนต์อยู่ดี
‪ฉันว่าถ้าเรามีหุ่นยนต์เป็นของตัวเอง
‪จะหาเครื่องยนต์ได้ง่ายขึ้นเยอะ ว่าไหม
‪พายุจะพอคุ้มกันเราได้บ้าง แต่เราต้องเร่งมือ
‪ถ้าเราประกอบร่างให้มันใหม่
‪แล้ว ไม่รู้สิ มันตัดสินใจไม่อยากช่วยเราล่ะ
‪งั้นเราจะไม่ให้มันมีทางเลือก
‪นี่เธอ ผมเปีย เก็บของดีๆ นะ
‪แล้วบอกเพื่อนๆ ตัวน้อยด้วยว่า ‪ถ้าของของฉันพังแม้แ
‪โดนกักบริเวณแน่
‪ใครจะกลัวโดนกักบริเวณ ‪ตอนที่ติดอยู่บนดาวเอเลี่ยน
‪อำนาจของคำพูด
‪เธอไม่ใช่คนเดียวที่กลัวอันตราย วิล โรบินสัน
‪ฉันดีใจนะที่เห็นเธอกลับมาทำงานอีก
‪เออนี่ ฉันสังเกตเห็นว่า ‪ขาลงจากผา พี่สาวเธอหายไปค??
‪- เดี๋ยวจูดี้ก็กลับมา ‪- ใช่ แต่จะพาใครกลับมาอีก
‪ฉันแค่สงสัยเพราะจูดี้คำนวณเลขเป๊ะมาก
‪ว่าเรามีอากาศมากแค่ไหนในยานจูปิเตอร์
‪อาจมีปัญหาถ้าเพิ่ม ‪นักบินอวกาศที่เป็นผู้ใหญ่เข้า?
‪มาสนใจเรื่องการเตรียมยาน ‪ก่อนจะกังวลเรื่องผู้โดย?
‪มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม
‪- ถ้าเจอหุ่นยนต์บอกผมด้วย ‪- เขาหายไปเหรอ
‪บางครั้งเขาก็ชอบไปเดินเล่น แค่…
‪ปกติไม่ไปนานแบบนี้
‪เขาหายไปนานแค่ไหนแล้ว
‪ตั้งแต่เมื่อคืน
‪คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า
‪เขาเป็นหุ่นยนต์สูงสองเมตรหนัก 180 โล
‪ที่นี่คงไม่มีอะไรทำร้ายเขาได้
‪อาจไม่ใช่ที่นี่ ที่เราตั้งค่าย
‪แต่ยังมีดาวอีกทั้งดวงที่เรายังไม่ได้สำรวจ
‪ถ้าเขาเดินไปไกล
‪ใครจะไปรู้ว่าข้างนอกนั่นมีอะไร
‪แน่ใจนะว่าไม่ได้แต่งเรื่องหุ่นยนต์หายขึ้นมา
‪เพื่อล่อให้ฉันปลีกตัวมาอยู่กับเธอสองต่อสอง
‪นี่จะสื่อว่าฉันต้องหลอกล่อ ‪ให้นายมาใช้เวลาด้วยกั?
‪เปล่า เราแค่เดินหามานานมากแล้ว
‪ก็เขาเป็นคนสำคัญที่สุดบนดาวดวงนี้นี่
‪สำคัญกว่าฉันเหรอ
‪ก็นายเปิดรอยแยกในอวกาศไม่ได้
‪เพราะงั้นใช่ หุ่นยนต์สำคัญกว่านาย
‪โอเค ถามจริงจัง
‪ฉันรู้ว่าเราจะได้ออกจากที่นี่กันแล้ว ‪แต่เธอจะไม่?
‪ไม่มีกฎเกณฑ์
‪ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ‪เมื่อกลับไปอัลฟาเซนทอรี
‪และทุกอย่างกลับไปเป็นปกติ
‪แค่กลับไปอัลฟาเซนทอรี ‪มันไม่ทำให้ทุกอย่างปกติหรอ?
‪เด็ก 97 คนที่ไม่มีพ่อแม่มันไม่ปกติเลยสักนิด
‪อืม
‪โทษที ฉัน…
‪ตอนที่เราแยกกัน
‪ฉันนึกว่าจะห่างกันแค่สองสามเดือน
‪เพราะแม่ฉันแก้ทุกปัญหาได้เสมอ
‪แต่นี่มันปีนึงแล้ว
‪ฉันเลยไม่รู้ว่าพวกเขา…
‪นี่ ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถ ‪ทำให้เธอเลิกถามเรื่องพว
‪แต่ฉันอาจช่วยให้เธอคิดเรื่องอื่นสักพักได้นะ
‪อะไร
‪- ผมเธอ… ‪- อะไร
‪อะไร
‪วิล!
‪เลือกกันยังไงว่าใครได้ไป
‪มีการจับสลากหรือว่า…
‪ประมาณนั้น แต่ว่าต้องผ่านบททดสอบ ‪หลายอย่างถึงจะมี
‪งั้นตอนนี้มีคนนับพันอาศัยอยู่ที่อัลฟาเซนทอรี
‪และเธอเป็นกัปตัน
‪ขอโทษที เธอก็แค่…
‪- อายุน้อย ‪- มาก
‪ไหนๆ ก็จะได้เจอแล้ว
‪คุณควรรู้ไว้ว่าลูกเรือฉันส่วนใหญ่เป็นเด็ก
‪เด็กเหรอ
‪ใช่ 97 คน
‪พาเด็กมาทำภารกิจกู้ภัยทำไม
‪ไม่ได้มาเพื่อตามหาพวกเรากันสินะ
‪บังเอิญกลุ่มอาณานิคมของเราประสบปัญหา
‪มันซับซ้อน แต่ว่า…
‪มั่นใจได้เลย
‪เรามีความสามารถมากพอจะจัดการเรื่องนี้ได้
‪ถ้าคุณรู้ว่าเราเจออะไรมาบ้าง…
‪ฟังนะ โรบินสัน
‪ช่วง 30 นาทีที่ผ่านมา ‪ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันสูญเสียลูกเร
‪สูญเสียยาน และเสียเวลาชีวิตไปเกือบ 20 ปี
‪ตอนนี้อย่าเพิ่งเล่าเรื่องใหม่ๆ ให้ฟังก่อนดีกว่า
‪ค่ะ ฉันเห็นด้วย
‪ฉัน…
‪เรามารักษาคุณให้หายดีกันก่อนดีกว่า
‪แต่มีเรื่องนึงที่ฉันอยากรู้
‪ถ้าเธอไม่ได้มาตามหาฉัน ‪แล้วทำไมถึงรู้ลึกเรื่องชี?
‪คุณโด่งดังมากที่โลกมนุษย์
‪อันที่จริงแล้ว สมัยยังเรียนอยู่ ‪ฉันทำโครงงานเกี่ย
‪งั้นเหรอ
‪สงสัยมาตลอดเลยว่าจะเป็นไงถ้าได้เจอตัวจริง
‪งั้น ฉันรอเห็นยานเธอไม่ไหวแล้ว
‪เทคโนโลยีใหม่ของนาซาคงน่าประทับใจมาก
‪ถึงพาเธอมาไกลอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้
‪- เราได้รับความช่วยเหลือ ‪- จากใคร
‪พวกรัสเซียเหรอ หรือว่าจีน
‪หุ่นยนต์ค่ะ
‪โอเค
‪นับสามนะ พร้อมยัง
‪พร้อม
‪หนึ่ง สอง สาม
‪โห เหมือนบนยานเรโซลูทเลย
‪ใช่ แต่เราไม่ได้อยู่บนเรโซลูท ‪เพราะงั้นมันเกิดขึ้
‪รู้ไหม ฉันกับแม่ของเธอ…
‪เคยเจอปรากฏการณ์เดียวกัน
‪แอบตามผมมาเหรอ
‪บอกตามตรง ‪ถ้ารู้แต่แรกว่ามาไกลแบบนี้คงไม่ตาม
‪แต่ดีแล้วที่มา
‪เพราะฉันรู้ว่าทำไมผมถึงชี้
‪ที่ไหนสักแห่งที่อีกฝั่งกำแพงมี…
‪เทคโนโลยีเอเลี่ยน
‪- เทคโนโลยี… ‪- เรารู้
‪เป็นไปไม่ได้
‪เราน่าจะเห็นสัญญาณ
‪หรือหุ่นยนต์คงบอกเรา…
‪คืออะไร
‪อุโมงค์อะไรสักอย่าง
‪เจ๋ง เออ
‪ฉันเห็นด้วยกับใครก็ตาม ‪ที่เสนอให้เราปิดช่องนี้ซะ
‪แล้วทำเหมือนไม่เคยมาที่นี่
‪- ไม่มีใครเสนอแบบนั้น เพนนี ‪- ควรเสนอนะ
‪พวกเธอว่าเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ ‪ที่เรามาเจออุโมงค?
‪มีทางเดียวที่จะรู้แน่ชัด
‪ต้องมีคนเข้าไป
‪คิดดีแล้วเหรอที่จะชุบชีวิตหุ่นยนต์
‪ไม่ได้อ่านนิยายกลับจากป่าช้าเหรอ
‪ขับแชริออตเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว
‪จากนี้ไปต้องเดินเท้าเอา
‪โอเคดอน คิวเรา ใส่ชุด
‪ผมขอเสนอแผนการเดิมอีกรอบได้ไหม
‪ซึ่งก็คือให้ผมอยู่ในนี้ ‪แล้วมอรีนไปกับคุณ คุณสองค
‪มอรีนเป็นคนเดียวที่รู้ว่าต้องหาอะไร
‪เราจะเหมือนหลับตาหา
‪เธอจะจับตาดูกล้องของเราจากในนี้
‪โอเค แต่ถ้าเกิดมันกลายเป็นหุ่นยนต์ซอมบี้
‪ผมขอบอกไว้ให้รู้ทั่วกันว่าพลเรือเอกดอน เวสต์…
‪คุณไม่ใช่พลเรือเอก ดอน
‪พลจัตวาดอน เวสต์…
‪ไม่
‪พร้อมนะ
‪เอาสิ ตื่นเต้นจุงเบย
‪ผมจะไปหาทำเลร่มๆ ‪ปูเสื่อปิกนิก บรรยากาศดีแน่
‪ได้เอาน้ำทับทิมมาไหม หรือว่านั่นหน้าที่ผม
‪จำไม่เคยได้ เพราะคราวที่แล้วเอาน้ำมะม่วงมา
‪เจอกันในอีกไม่นาน
‪โอเค ฉันเห็นภาพคุณทั้งสอง ตรงไปเรื่อยๆ
‪พื้นมันไม่ค่อยจะมั่นคง ดอน เดินระวังด้วย
‪ผมมองไม่เห็นเท้าตัวเองด้วยซ้ำ
‪ไปทางขวา 20 องศา
‪ขวา 20
‪ดอน คุณเดินไปไกลเกิน อยู่ใกล้ๆ กันหน่อย
‪ให้ตาย ผมสับสนไปหมดแล้ว ‪จอห์นอยู่ทางซ้ายหรือทางขว
‪ซ้าย
‪ดอน มองหาไฟผมสิ
‪โอเค…
‪ดอน
‪ภาพกล้องเขาตัดไปแล้ว
‪ดอน
‪ได้ยินเสียงเขาไหม
‪เสียงก็หายไปเหมือนกัน
‪ดอน
‪ดอน ผมแทบจะไม่…
‪เดี๋ยว ผมว่าผมเห็นอะไรแล้ว
‪จอห์น ระวังตัวด้วย
‪ดอน
‪เดี๋ยว
‪ผมไม่สบายใจเลย
‪ผมว่าผมจะ…
‪จอห์น!
‪อุ๊ย ขอโทษด้วยนะ
‪พระเจ้า
‪เกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครตอบผมสักคน
‪เฮ้ย นึกว่าหลงทางไปซะแล้ว
‪โอเค
‪จอห์น เดี๋ยว
‪- หันกลับไปทางซ้าย ‪- ได้
‪นั่นไง ข้างหน้าคุณเลย
‪ครับ เจอแล้ว ผมเห็นแล้ว
‪ใต้นี้ไม่มีอะไร
‪ขุดไปเรื่อยๆ มันอาจถูกดินทรายกลบ…
‪ไม่มีอะไรเลย มีแต่…
‪ถ้าซาร์ไม่อยู่นี่
‪แล้วมันอยู่ไหน
‪แน่ใจนะว่าคิดดีแล้วที่ให้กัปตันร่วม ‪เข้ามาในนี้พ?
‪นี่เป็นหน้าที่ที่กัปตันสมควรจะทำ
‪เหรอ
‪พี่นึกว่าหน้าที่กัปตันคือชี้นิ้วสั่งคนอื่น
‪ใจเย็นๆ
‪เหมือนเดินเหยียบอึอยู่เลย
‪พื้นแค่มีชั้นโคลนสะสมเยอะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪พี่อยากจะขอเตือนความจำนาย ‪ว่าครั้งที่แล้วที่พี่ต?
‪พี่โดนปีศาจค้างคาว ‪น้ำลายย้อยใส่เพราะอยากกินหน้า?
‪สมิธ!
‪สมิธ ยังอยู่ไหม
‪แน่นอน!
‪- แน่ใจนะว่าเราทำถูกวิธี ‪- ถูกที่สุด!
‪ในกลุ่มเนตรนารี
‪เราทำแบบนี้ไม่ให้พลัดหลงจากกันตอนไปเดินป่า
‪เมื่ออยู่ไกลเกินระยะคุยกัน ถ้าเกิดอะไรขึ้น
‪ให้กระตุกเชือก ฉันจะได้รู้ว่าต้องเข้าไปช่วย
‪คุณเคยเป็นเนตรนารีเหรอ
‪เหลือเชื่อนักหรือไง
‪โอเค งั้นตอบคำถามข้อนี้
‪คุณมีขนมธินมินต์บ้างไหม
‪- เพนนี ‪- อะไร
‪นายก็รู้ว่าคุกกี้ช่วยให้พี่หายประหม่า
‪มาเถอะน่า
‪เดินไปเรื่อยๆ ฉันจะเฝ้าอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน
‪หุ่นยนต์
‪อยู่นี่หรือเปล่า
‪โห
‪อะไร
‪รอยเท้า
‪อืม
‪ดูเหมือนอาจเป็นของหุ่นยนต์เอเลี่ยน
‪โอเค นั่นคิวพี่แล้ว
‪พี่ว่าเราควรออกไปจากที่นี่ดีกว่า
‪เพนนี วิล
‪ไม่นะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- พี่ไม่รู้
‪พี่ไปโดนปุ่มหรือสวิตช์อะไรสักอย่าง
‪ไม่รู้สิ ถ้าไปโดนอีกรอบอาจเปิด
‪สมิธ!
‪สมิธ ช่วยด้วย!
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪สมิธอยู่ข้างนอก ‪เธอรู้ว่าเราอยู่ไหนและเธอช่วยเรา?
‪ใช่ ครับ
‪เธอมาช่วยแน่นอน
‪- วิล รอยเท้านี่ดูใหม่มาก ‪- ผมไม่รู้
‪ห้องนี้ทั้งเย็นทั้งชื้น ‪ไม่มีแสง อากาศไม่ค่อยถ่าย
‪เป็นสภาพที่เหมาะสำหรับการถนอมรอย
‪แปลว่าอะไร
‪แปลว่ามันอาจเก่าแล้วก็ได้
‪รอยรองเท้าบัซ อัลดรินยังอยู่บนดวงจันทร์
‪เพราะไม่มีชั้นบรรยากาศ…
‪ขอบคุณที่ใช้ประวัติศาสตร์และวิทยาศาสตร์
‪เพื่อทำให้พี่เบื่อจนยอมแพ้นะ แต่…
‪ฟังนะวิล พี่เห็นหุ่นยนต์บนเรโซลูท
‪มันรู้ชื่อนาย
‪ดังนั้นถ้ามันอยู่ที่นี่ นายซวยสุดๆ
‪เราทั้งคู่รู้ดี
‪เพราะงั้นพูดมาตรงๆ ‪นี่อาจเป็นรอยใหม่หรือเปล่า
‪ใช่
‪ใช่ เป็นไปได้
‪จะเชื่อไม่เชื่อก็ได้นะ แต่สมัยก่อนชุดนี้จ๊าบ
‪ไม่ค่ะ บางคนก็ยังคิดว่าจ๊าบอยู่
‪น้องชายฉันใส่ชุดนี้ ‪วันฮาโลวีนสุดท้ายก่อนเราจากโ?
‪จะไปไหน
‪มาทางนี้
‪ถ้าระบบปลุกของลูกเรือเสียหายเหมือนของฉัน
‪เราไม่ควรเสี่ยงเปิดระบบ
‪และเราก็ลากแคปซูล ‪กลับไปค่ายเธอไม่ได้ ดังนั้น…
‪ถามจริง รถคันนี้จอดเฉยๆ มาตั้ง 20 ปี
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ค่ะ ฉันถึงไม่อยากให้คุณแบกน้ำหนัก 360 กิโล
‪แล้วขับฝ่าเขตกับระเบิดอุกกาบาต
‪เปรียบเทียบได้แปลกมาก แต่โอเค
‪คืองี้นะ
‪เธอบอกว่าเราเหลือเวลา ‪ที่จะออกจากดาวดวงนี้ได้อีก?
‪ดังนั้นขอถาม
‪อยากเดินกลับหรืออยากซิ่งกลับ
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪- อืม โทษที
‪เฉิน เขากับเฟธ ผู้หญิงที่เธอเห็นบนยานฟอร์ทูน่า
‪พวกเขา…
‪เวลาฝึกทำภารกิจในอวกาศห้วงลึกเหมือนเรา
‪บางครั้งก็สนิทกันมาก
‪- ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ‪- ได้
‪ตอนที่คุณตัดสินใจจากโลกมา
‪มีอะไรที่ปล่อยวางยากเป็นพิเศษไหมคะ
‪มีอะไรที่คุณคิดถึงไหม
‪หน้าที่นึงที่ต้องทำคือสอนไม่ให้ตัวเองคิดถึงอะไร
‪มันเป็นการเดินทางสู่อวกาศ ‪ไกลที่สุดที่เคยมีใครทำ?
‪เพื่อสุขภาพจิตของเรา ‪เราต้องปล่อยวางทุกอย่างและท?
‪โอเค ก็ไม่จริงไปซะทั้งหมด
‪มีสิ่งนึงที่บ้านที่ฉันคิดถึงอยู่บ่อยๆ
‪ไอศกรีมรสร็อกกี้โร้ด ‪ที่ร้านแม็คคอนเนลล์ในพาซาดี?
‪ร้านตรงข้ามร้านหนังสือ
‪รู้จักด้วยเหรอ
‪ค่ะ แม่ฉันเคยชอบพาเราไปร้านนั้น
‪ร็อกกี้โร้ดเป็นรสโปรดของฉันด้วย
‪โลกกลมจัง
‪ค่ะ
‪รีบไปก่อนอุกกาบาตร่วงกันดีกว่า
‪แจ้งเตือน ลดแรงดันในห้องโดยสาร
‪นึกว่าชุดนี้มันต้องผนึกอากาศสิ
‪ตอนนี้มีทรายเข้าไปอยู่ในร่อง ‪ที่ผมไม่ได้อนุญาตให?
‪ไม่เป็นไร เราจะกลับไปตามกำลังเสริม
‪หาคนกับอุปกรณ์มาเยอะๆ ‪เพื่อคิดแผนจับหุ่นยนต์ให้ไ?
‪ตอนนี้ฉันไม่สนเรื่องนั้น ‪ฉันเป็นห่วงลูกชายของเรา
‪ผมเป็นห่วงลูกๆ ทุกคน
‪แต่ตอนนี้เราต้องคิดหาทาง…
‪จอห์น คุณไม่ได้เข้าไปในถ้ำนั้นกับเรา ‪หุ่นยนต์ตัวน
‪เหมือนเป็นแค้นส่วนตัว
‪ถ้าซาร์ฟื้นแล้ว
‪มันจะหาทางไปหาวิลให้ได้
‪วิล มีอะไร
‪มีอะไรแปลกๆ
‪ผมว่ารอยพวกนี้ไม่ใช่ของพวกหุ่นยนต์
‪หมายความว่ายังไง
‪รอยพวกนี้มีลายเส้นไคตินและข้อต่อขรุขระ
‪รูปร่างเหมือนหุ่นยนต์เอเลี่ยน
‪แต่ไม่ได้ทำจากโลหะ
‪เป็นสารอินทรีย์
‪ถ้ามันไม่ใช่รอยจากหุ่นยนต์ แล้วมาจากใคร
‪เพนนี วิล
‪ถ้าอยากให้ฉันอยู่ตรงนี้ ‪ที่ที่มันปลอดภัย ให้เงียบ
‪สมิธ!
‪เราเดินดุ่มเข้ามาในถ้ำมืดๆ ‪ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าในนี
‪ต้องโง่เบอร์ไหนเนี่ย
‪บางครั้งเราต้องเดินเข้าไปในความมืด
‪- บางครั้งเราไม่มีทางเลือก ‪- เรามีทางเลือกเสมอ
‪ถ้านี่เป็นทางเดียว ‪ที่จะปกป้องคนที่เรารักได้ก็ไม?
‪นั่นคือสิ่งที่พ่อกับแม่จะทำ
‪วิล พ่อกับแม่ไม่อยู่ที่นี่ โอเคนะ
‪ดอนก็ไม่อยู่ จูดี้ก็ไม่อยู่
‪เธออยู่บนพื้นผิว ‪และพี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอโอเคไห?
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำ…
‪และการที่พี่พูดแบบนี้ทำให้นึกได้ว่า
‪พี่เป็นพี่สาวที่ห่วยแตกมาก ‪เพราะตอนนี้พี่ควรจะปล?
‪ทำไมนายถึงไม่กลัว
‪ใครบอกว่าไม่กลัว
‪งั้นทำไมนายไม่เคยเล่าให้ฟัง
‪วิล นั่นเสียงอะไร
‪โทษทีที่มาช้า
‪ฉันไม่มีทางเดินเข้ามามือเปล่าหรอก
‪หุ่นยนต์!
‪เป็นไรไหม นายไปไหนมา
‪ถามจริง เขาควรเป็นฝ่ายช่วยนายไม่ใช่เหรอ
‪ผมว่าเขาอยากให้เราตามไป ทำไม
‪อันตราย ครอบครัว
‪งั้นเธอก็จากโลกมาเกือบสองปีแล้วสินะ
‪รู้ไหมว่าที่โลกเป็นยังไงบ้าง
‪พอจะมีวิธีติดต่อคนบนโลกไหม
‪ไม่ เคราะห์ร้ายที่ทำไม่ได้
‪ทำไมคะ
‪แม่ฉัน
‪ป่านนี้ก็เกือบ 80 แล้วมั้ง
‪แม่เป็นห่วงเรื่องที่ฉันมาท่องอวกาศเสมอมา
‪กลับไปโดนเหน็บแน่เลย
‪แล้วพ่อแม่เธอล่ะ
‪พ่อแม่ฉันอยู่ในอวกาศ
‪พวกเขากำลังมุ่งหน้าไป ‪ที่อาณานิคม หรือนั่นคือที่ค
‪รู้สึกไหม เหมือนมันใกล้มาก
‪แทบจะสะเทือนไปถึงท้อง
‪- ไม่นะ ‪- จะทำอะไร
‪แคปซูลนึงหลุดแล้ว
‪ขับต่อไป ฉันจัดการเอง
‪ระวังนะ
‪ข้างหลังเป็นไงบ้าง
‪ขับต่อไปค่ะ
‪เกาะไว้นะ ฉันจะช่วย!
‪จูดี้!
‪รู้แล้ว
‪คาดเข็มขัดเดี๋ยวนี้เลย!
‪- ไปหัดขับรถแบบนั้นมาจากไหน ‪- ที่จริงแม่สอน
‪- ใครสอนให้กล้าหาญแบบนั้น ‪- ก็คง…
‪พ่อ
‪พายุทรายเริ่มจะสงบลงแล้ว
‪พลังงานจลน์มันจะช่วยกำบังเราไว้อีกไม่นาน
‪นี่ดอน มาเริ่มปิดทุกระบบกัน
‪เผื่อมีหุ่นยนต์มาลาดตระเวนแถวนี้
‪ฟังนะ สิ่งสำคัญที่สุดที่เราทำได้ตอนนี้
‪คือสืบว่าซาร์กลับมาใช้การได้หรือเปล่า
‪ต่อให้ได้ ต่อให้มันอยู่บนดาวดวงนี้ก็ไม่สำคัญ
‪เพราะวิลไม่อยู่ที่นี่ ‪แปลว่าเขาปลอดภัย เด็กๆ ปลอด??
‪จริงเหรอ
‪ฉันรู้ว่าเราเอาแต่บอกตัวเองว่า ‪เด็กๆ สบายดีมาตลอด
‪แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ
‪นี่
‪การไม่รู้เนี่ยแหละที่ทำใจยากที่สุด
‪นี่พวกเรา รอยนี้มันมีอยู่แล้วหรือเปล่า
‪มีตัวอะไรอยู่บนยาน
‪เขาหาอะไรอยู่
‪ผมว่าเขาไม่ได้กำลังหาอะไร
‪ผมว่าเขาอยากพาเราไปดูบางอย่าง
‪หวังว่าจะเป็นทางออกนะ
‪น่าทึ่ง
‪นายมาจากที่นี่ใช่ไหม
‪ดูเหมือนเขากำลังเค้นความจำ
‪นายว่าใครก็ตามที่สร้างที่นี่
‪สร้างนายหรือเปล่า
‪ใช่ วิล โรบินสัน
‪ที่สำคัญกว่านั้น พวกเขายังอยู่ไหม
‪ไม่
‪รู้แบบนั้นเศร้าไหม
‪แค่เพราะใครสร้างเราขึ้นมา ‪ไม่ทำให้เราเศร้าเมื่อเ?
‪บางครั้งไม่มีเขาจะดีกว่า
‪ทุกคนไม่ได้มีพ่อแม่ชั้นยอด ‪เหมือนจอห์นกับมอรีน โร
‪บางทีหุ่นยนต์กับมนุษย์ ‪ก็ไม่ค่อยจะแตกต่างกันนักเ?
‪เราต่างไม่สามารถดีไปกว่าผู้ที่โปรแกรมเรา
‪แต่เราทลายโปรแกรมได้ ดูอย่างหุ่นยนต์สิ
‪ดูคุณสิ
‪น่ารักจัง แต่สุดท้ายแล้ว
‪ฉันเกรงว่าเราเป็น
‪สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาให้เป็น
‪นี่ จะไปไหน
‪ช่วยครอบครัว
‪ครอบครัวของเราหรือของเขา
‪คุณจะทำอะไร
‪คุณบอกว่าเราต้องใช้หุ่นยนต์
‪เอาจริงๆ เธอก็บอกเรื่องบ้าๆ มาเยอะ
‪แผนของคุณยังใช้ได้อยู่ ‪ชิ้นส่วนทั้งหมดอยู่ในที่เ?
‪สิ่งเดียวที่แตกต่างคือที่ที่พูดถึงคือบนยานของเรา
‪นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่แตกต่าง
‪หุ่นยนต์ตัวนี้มีชีวิตและมันอาจฆ่าคุณได้นะจอห์น
‪ใช่ และมันก็อยู่ตามลำพัง
‪ถ้าเราจะมีโอกาสจับมันตัวเป็นๆ
‪และได้เจอหน้าลูกๆ อีก ก็โอกาสนี้แหละ
‪ว้าว
‪พาเรามาที่นี่ทำไม
‪อันตราย ครอบครัว
‪นายพูดแบบนั้นซ้ำๆ แต่เราไม่เข้าใจความหมาย
‪อันตรายจากอะไร
‪ระบบอันตราย
‪นั่นยานจูปิเตอร์สองใช่ไหม
‪พ่อแม่ของเรา นั่นคือคนที่ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม
‪หาลูกชายฉันอยู่เหรอ
‪นั่นใครน่ะ นั่นอะไร
‪อันตราย
‪พาเรามาดูทำไมถ้าเราช่วยพวกเขาไม่ได้
‪มาสิ
‪ช่วยครอบครัว วิล โรบินสัน
‪ฉันไม่รู้วิธี!
‪- เราต้องทำอะไรสักอย่าง ‪- พยายามอยู่เนี่ย
‪ช่วยครอบครัว
‪แม่!
‪พ่อ! แม่!
‪พ่อ!
‪- จอห์น เดี๋ยว ‪- ไม่ นี่เป็นโอกาสเดียว
‪- แม่ ‪- วิล
‪วิล
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หุ่นไล่กา
‪จอห์น อย่าโจมตี
‪ฉันว่ามันไม่ทำร้าย
‪แม่ นั่นแม่ใช่ไหมครับ
‪นี่ต้องเป็นกลลวงแน่ๆ
‪พ่อครับ ผมได้ยินเสียงพ่อด้วย
‪วิล
‪วิล แม่ไม่รู้ว่านี่มันอะไรกัน ‪แต่เราคุยกับลูกผ่าน
‪แม่ว่านี่คือหุ่นไล่กา
‪วิล ลูกบอกให้มันมาหาเราเหรอ
‪เปล่าครับ
‪หุ่นยนต์บอก
‪เราจะป้องกันตัวอยู่แล้ว
‪- ถ้าลูกไม่ห้ามเรา… ‪- อันตรายหมายถึงอย่างนั้น
‪พวกเขาไม่เข้าใจว่านายแค่อยากช่วย
‪เพนนี ลูกใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ แม่ หวัดดีค่ะ หนูเอง
‪พระเจ้าช่วย เราคิดถึงลูกมาก
‪หนูก็คิดถึงแม่
‪ทายซิอะไร แม่อ่านหนังสือลูกแล้ว
‪สี่หรือห้ารอบแล้ว
‪และทุกวันที่ผ่านไป สิ่งเดียวที่แม่ต้องการ
‪คืออยากบอกลูกว่ามันเยี่ยมแค่ไหน
‪และลูกยอดเยี่ยมมากแค่ไหน
‪เพน วิล
‪ชื่นใจจังเลยที่ได้ยินเสียงลูกๆ
‪จู้ดเป็นไงบ้าง
‪เธอสบายดีครับ
‪เธออยู่กับลูกไหม
‪ไม่อยู่
‪ไม่ครับ เธอยุ่ง
‪ยุ่งกับหน้าที่กัปตัน
‪ภาระหนักอึ้งนั้นเป็นของหัวที่สวม…
‪อะไรก็ตามที่กัปตันสวม
‪ที่อัลฟาเซนทอรีเป็นไง
‪อย่าตกใจนะครับ
‪แต่เรายังไปไม่ถึงที่นั่น
‪- ว่าไงนะ ‪- เราสบายดี
‪แค่ออกนอกเส้นทางนิดนึง
‪อะไร ทั้งปีเนี่ยนะ
‪ไม่เป็นไร ผมออกนอกลู่นอกทาง ‪เกือบถึงตอนอายุ 30 นู่น
‪เราแค่ต้องซ่อมเครื่องไอพ่นตัวนึง ‪แต่น่าจะไปถึงที?
‪แล้วทางนั้นล่ะ
‪เรา…
‪เราต้องใช้ของสองชิ้นถึงจะไปอัลฟาเซนทอรีได้
‪และตอนนี้เรามีชิ้นนึงแล้ว
‪เขาอยู่บนยานเรา ‪แต่จะยอมไปกับเราหรือเปล่าไม่รู้
‪ช่วยเพื่อน
‪ช่วยครอบครัว
‪ผมว่าหุ่นยนต์บอกว่าเราช่วยเหลือกันได้
‪วิล สัญญาณขาดหายแล้ว
‪- ทางนี้ก็ด้วย ‪- วิล ตั้งใจฟังแม่นะ
‪เมื่อไปถึงอัลฟาเซนทอรี
‪ลูกต้องปิดเครื่องยนต์ไม่ให้ใครหาลูกเจอ
‪- นะลูก ‪- ตั้งใจแบบนั้นแต่แรกแล้วนี่
‪แม่รู้ แต่ตอนนี้มันสำคัญยิ่งกว่าเดิม
‪ซาร์อาจยังไม่ตาย
‪แม่
‪แม่ ได้ยินหนูไหม
‪หนูรักแม่…
‪พวกเขาโอเค
‪ใช่ครับ
‪ใช่
‪แล้ว เราทำไงกับเจ้านี่ดี
‪เราจะเริ่มงาน
‪ไหนบอกว่าท่อนยากที่สุด ‪คือการเดินทางข้ามพื้นผิว
‪ก็ใช่ไงคะ
‪ค่ายของเธออยู่ใต้หน้าผานี่ลงไปสามกิโล
‪เว้นเสียแต่ว่าข้างล่างจะมีถุงลมยักษ์
‪ท่อนนี้ยากที่สุดอย่างแน่นอน
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪ทุกปัญหามีทางแก้
‪เดี๋ยว เมื่อกี้พูดว่าไงนะ
‪ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่คำพูดที่แม่ชอบใช้
‪ฉันก็เคยรู้จักผู้หญิงที่ชอบพูดแบบนั้นบ่อยๆ
‪ฉันมีอะไรต้องบอกคุณ
‪ฉันรู้ว่าคุณบอกว่าวันนี้ไม่อยากรับรู้ข้อมูลใหม่แล
‪แต่ฉันว่าคุณสมควรได้รู้เหตุผลที่ฉันเลือกคุณ
‪ตอนทำโครงงานที่โรงเรียน
‪ในโครงงานนั้น ‪เราต้องพูดถึงคนที่เป็นฮีโร่ของเรา
‪และฉันเลือกไม่ถูกระหว่างสองคน
‪คนนึงคือพ่อที่เป็นหน่วยรบพิเศษ
‪เขาน่าจะเป็นพ่อที่กล้าหาญ ‪และยอดเยี่ยมที่สุดที่ล?
‪ส่วนคนที่สองคือคนที่ฉันไม่เคยได้รู้จัก
‪แต่เขาก็เป็นส่วนนึงในชีวิตฉันด้วย
‪แม่เขาจะมาหาฉันทุกวันขอบคุณพระเจ้าและ…
‪วันนั้นเธอก็อยู่ด้วย
‪วันที่พรีเซนต์โครงงาน
‪แม่ฉันเคยร่วมงานกับเขาที่นาซา
‪และทุกครั้งที่แม่พูดถึงเขา
‪แม่จะบอกว่าเขามอบทั้งชีวิตให้กับอวกาศ
‪แต่เขามอบสิ่งที่มีค่ามากกว่าให้ชีวิตแม่
‪เขามอบฉันให้แม่
‪และเขาไม่เคยรู้ว่าฉันมีตัวตน
‪และฉันไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อ
‪เพราะตำแหน่งนั้นมีเจ้าของแล้ว
‪แต่ฉันอยากรู้มาตลอดว่า ‪เขาจะพูดอะไรเมื่อได้ยินเร?
‪ฉันคิดว่า
‪คำแรกที่เขาจะพูดคือ "ยินดีที่ได้รู้จัก"
‪ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
‪ไปเร็ว เราต้องกลับไปบอกข่าวดีให้ทุกคนที่ค่ายรู้
‪โอเค เดี๋ยวตามไป
‪เธอไม่ได้บอกพ่อแม่ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่
‪อย่าถือนะ แต่เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องคุยกัน
‪ฉันมีอีกทฤษฎีนึง ฉันว่าเธอทำตัวเป็นผู้พิทักษ์
‪ปกป้องไม่ให้ฉันต้องซวยข้อหาแอบขึ้นยาน
‪และปกป้องพ่อแม่
‪พวกเขาจะได้ไม่กังวลที่เธออยู่กับฉันตามลำพัง
‪เป็นทฤษฎีที่น่าสนใจ
‪เธอเป็นคนดีนะ วิล โรบินสัน
‪แม้จะอยู่คนเดียวมาตลอดทั้งปี ‪ค่านิยมที่พ่อแม่ปลู?
‪โปรแกรมเดิมของเธอ
‪ยังไม่หายไปไหน
‪ดีนะที่เราไม่ได้ออกยานไปก่อนหน้านี้
‪หมายความว่าไง
‪ก็ถ้าเราไม่ติดอยู่ที่นี่นานแบบนี้
‪เราคงไม่มีวันมาเจอถ้ำนี้
‪และเธอคงไม่มีวันได้สื่อสารกับพ่อแม่
‪บางครั้งทุกอย่างก็ลงตัวเอง
‪แล้วเรื่องที่ตามหุ่นไล่กาไปช่วยพ่อแม่ฉัน
‪นั่นเป็นวิธีขอโทษของนายใช่ไหม
‪ยังไงก็เถอะ
‪ขอบใจนะ
‪ข้างนอกนั่นมีอะไร
‪หุ่นยนต์ตัวอื่น
‪พวกนั้นรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่
‪ว่าใครก็ตามที่สร้างพวกเขา…
‪สูญพันธุ์แล้ว
‪ไม่ วิล โรบินสัน
‪งั้นนั่นคือหนทางที่เราจะจบเรื่องนี้
‪ตอนที่หุ่นยนต์โจมตีเรา ‪พวกเขาไม่ได้อยากทำแบบนั้น
‪แต่ถูกโปรแกรมให้ต้องทำ
‪คำสั่งพวกนั้น โปรแกรมดั้งเดิมของพวกเขา
‪มันหมดยุคแล้ว
‪เราแค่ต้องหาทางพิสูจน์ให้พวกเขาเห็น
‪อันตราย วิล โรบินสัน
‪นายคิดถึงซาร์อยู่เหรอ
‪คิดว่าเขาจะจำฉันได้ไหม
‪ตามหาวิล โรบินสัน
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล