‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เกิดอะไรขึ้นข้างล่างนั่น
‪ตอนแรกเรานึกว่า ‪อาจมีอุกกาบาตดวงนึงพุ่งไปชน
‪แต่ไม่มีอุกกาบาตลูกไหนใหญ่พอ ‪ที่จะสร้างความเสียห?
‪เห็นด้วย
‪แล้วฝีมืออะไร
‪โอเคทุกคน พี่ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินจำเป็น
‪- วิล ไปเตรียมหุ่นยนต์ให้พร้อมทีสิ ‪- ได้
‪เพนนี ช่วยไปดูเด็กๆ ให้ที
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪โทษที วิลมีหน้าที่เดียว แต่ฉันมีตั้ง 97 เนี่ยนะ
‪- ก็เธอเข้ากับเด็กๆ ได้ดีกว่าเขา ‪- อ้าว!
‪ขอโทษนะ พวกเขาก็แค่กลัวนายนิดนึง
‪ถามจริง เคยเจอวิลกันหรือยัง
‪อืม ก็วิลมีหุ่นยนต์
‪เพนนีมีแฟนกล้ามโต
‪แฟนพี่คนไหนนะที่กล้ามโต
‪- โอเค ไม่คุยกับทั้งสองคนดีกว่า ‪- สถานีต่อไป อัลฟาเซ?
‪มันเคยเป็นยานที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เคยมีมา
‪ไม่ได้มีโอกาสทำภารกิจสำเร็จด้วยซ้ำ
‪มันรักษาชีวิตของคุณกับลูกเรือเอาไว้
‪ชีวิตไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด ‪มันคือการสร้างความแตก?
‪เพื่อที่เมื่อมันจบแล้วเราก็พูดได้ว่า
‪"ฉันเคยทำสิ่งนั้น"
‪- ฟังนะคะ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อน… ‪- เป็นอดีต ผ่านไปแล?
‪ไม่ต้องคิดมากหรอก
‪ก้าวไปข้างหน้าดีกว่า
‪รับทราบ
‪อืม ดูดีมาก โอเค
‪(อัลฟาเซนทอรี)
‪ไหนบอกแล้วไงว่าต้องยึดของทุกชิ้นไว้ระหว่างบิน
‪ขอโทษครับ ก็แค่แม่เคยบอกว่าถ้าผมตื่นกลัว
‪ให้จดจ่อกับเป้าหมาย
‪ถ้างั้นเราก็ต้องยัดใส่กระเป๋าให้แน่นกว่านี้
‪ตอนเข้าไปในซากหักพัง ฉันบันทึกเสียงพวกนี้มา
‪มันน่าจะเป็นภาษาอะไรสักอย่าง
‪ของพวกที่สร้างนายขึ้นมา
‪นายฟังออกหรือเปล่า
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านายจำตัวตนก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้
‪แต่เข้าใจที่ฉันสื่อตอนพูดเรื่องโปรแกรมไหม
‪มันเป็นวิธีที่เราใช้บอกเครื่องกล
‪อย่างคอมพิวเตอร์ว่าอยากให้ทำอะไร
‪ใช่ วิล โรบินสัน
‪ถ้าเสียงพวกนี้เป็นวิธีการ ‪ที่พวกเขาใช้ควบคุมหุ่น?
‪แล้วถ้าจริง เสียงนึงอาจหยุดพวกเขาได้ ‪หรืออย่างน้อ
‪นี่ พวกขี้คร้าน
‪ขอบอกว่าหน้าที่ 97 อย่างของพี่เสร็จแล้ว
‪แต่หน้าที่เดียวของนายยังไม่เปิดแผนที่เลย
‪โทษที
‪เอาเลย
‪เราจะมีเวลาขบปัญหานี้ตอนไปถึงอัลฟาเซนทอรี
‪ปัญหาอะไรเหรอ
‪อ๋อ เปล่า เรื่องของหุ่นยนต์น่ะ
‪อย่ามาหงายการ์ดหุ่นยนต์กับพี่
‪เปล่านะ พี่เป็นคนจุ้นจ้านตั้งแต่เมื่อไร
‪ประการแรก พี่จุ้นจ้านแต่เกิด ประการที่สอง…
‪เดี๋ยวก่อน
‪อะไร
‪เขาทำอะไรอยู่
‪ไฟของเขากำลังติด
‪เหมือนที่ซากหักพัง
‪เขาเชื่อมต่อกับหุ่นไล่กาเหรอ
‪แม่
‪พ่อ อยู่ไหมคะ
‪ฮัลโหล
‪ทำไมไม่มีใครตอบล่ะ
‪นี่ ชักช้าอะไรกัน
‪นั่นไม่ใช่อัลฟาเซนทอรีนี่ ใช่ไหม
‪ถูก มันไม่ใช่
‪หุ่นยนต์ นายจะทำอะไร
‪วิล บอกให้หุ่นยนต์หยุดสิ เราไม่ได้อยากไปที่นั่น
‪เดี๋ยว นั่นยานจูปิเตอร์ พ่อแม่ของเรานี่นา
‪อันตราย
‪ครอบครัว
‪พ่อกับแม่อยากให้เราเห็นภาพนี้ไปทำไม
‪ไม่ใช่
‪นี่คือซาร์
‪นี่
‪หุ่นไล่กาตายแล้ว
‪ใช่ไหม
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
‪ศัตรูกำลังมุ่งหน้าเข้ามา
‪นึกว่าหลบใกล้ดวงอาทิตย์ ‪แล้วปลอดภัยซะอีก เกิดอะไร
‪หุ่นไล่กา
‪หุ่นยนต์ที่ช่วยให้ลูกๆ ของเราหนีไป
‪ก็พยายามช่วยพวกเราเหมือนกัน แต่ถูกจับไป
‪หมายความว่าตอนนี้ ‪พวกหุ่นยนต์รู้ทุกอย่างที่หุ่นไ?
‪รวมถึงตำแหน่งของพวกเรา
‪- เขารู้ไหมว่าลูกๆ เราอยู่ไหน ‪- คาดว่าไม่รู้
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะถ้ารู้ ยานพวกนั้นไม่มุ่งหน้ามาหาเราแน่
‪ใกล้แค่ไหนแล้ว
‪- สามสิบนาที ‪- สามสิบนาที
‪เวสต์ ทีมคุณต้องใช้เวลา ‪แยกยานจูปิเตอร์นานแค่ไหน
‪เหมือนคุณอยากให้ผมตอบว่าน้อยกว่า 30 นาที
‪ต่อให้ยานจูปิเตอร์ของเรา ‪ทำงานได้เต็มกำลัง ซึ่งตอ
‪เราก็หนียานพวกนั้นไม่ทัน
‪มันจะสอยเราทีละลำ
‪งั้นมาคิดทางเลือกอื่นกัน
‪เราหนีมันไม่ได้ เราต้องหาทางสู้มัน
‪เหมือนที่ทำบนยานเรโซลูท
‪ปัญหาคือเราไม่ได้อยู่บนยานเรโซลูท
‪ที่นี่ไม่มีที่ให้เราหลบซ่อนได้
‪ไม่มีอีเอ็มเอฟไปทำให้พวกมันช้าลง ‪ไม่มีอาวุธจะใช้?
‪ครั้งก่อนที่เราสู้กับหุ่นยนต์ ‪เรางัดทุกอย่างออกม?
‪รวมถึงยานเรโซลูท มันก็ยังหาเราจนเจอ
‪เราต้องคิดนอกกรอบ
‪เราช่วยตัวเองให้รอดไม่ได้
‪รีบยอมรับความจริงนั้นซะ
‪จะได้หันไปสนใจเรื่องคนที่เรายังช่วยได้
‪ลูกๆ ของเรา
‪เมื่อซาร์มาถึง มันจะค้นทุกซอกทุกมุมของจูปิเตอร์
‪เพื่อหาพิกัดของอัลฟาเซนทอรี
‪ที่ที่ลูกๆ เรากำลังไปพร้อมกับเครื่องยนต์มัน
‪อะไรก็ตามที่อาจเป็นเบาะแส
‪ฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ แผนที่ แม้กระทั่งรูป
‪เราต้องทำลายทิ้งทั้งหมด
‪เราจะแบ่งทีม
‪ถอดเครื่องทำลายจากเครื่องปรินต์สามมิติ
‪และปิดระบบป้องกันไฟไหม้ ‪เราจะได้เผาของในโรงรถได้
‪ได้เลย
‪และลบข้อมูลการบินจากฮาร์ดไดรฟ์ของยาน
‪อันนั้นผมช่วยได้
‪ผมมีแม่เหล็กลบข้อมูลสองสามอัน
‪มีไว้ทำไม
‪เอาเป็นว่าในชาติที่แล้ว ‪ผมเคยต้องปกปิดร่องรอยตัว?
‪"ครั้งนึง" ที่ว่าหมายถึง 24 ครั้ง
‪ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี
‪เพราะถ้าเราเหลือเศษซากอะไรไว้
‪การเสียสละทั้งหมดของเรา
‪ทุกชีวิตที่เสียไปจะสูญเปล่า
‪ชีวิตของลูกๆ ขึ้นอยู่กับเรา
‪มาเริ่มกันเลย
‪กำจัดทิ้งให้หมด!
‪- คุณเป็นครูใช่ไหม ‪- ใช่ ชีววิทยา
‪ขอแผนการสอนและโน้ตทั้งหมดด้วย
‪ถามจริง
‪ข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรธรรมชาติ ‪ของอัลฟาเซนทอรีต?
‪อย่าหยุดจนกว่าไฟเขียวจะเลิกกะพริบ ให้ไว
‪นี่ ไปกับเขา
‪ฉันสงสัยมาตลอดว่า ‪คุณลักลอบของผ่านระบบจัดสรรได้ไ?
‪แล้วก็สงสัยว่าทำไมระบบนั้นถึงรวนตลอด
‪มีสมาธิหน่อย เลิกคิดถึงอดีตได้แล้ว
‪ยินดีต้อนรับสู่อัลฟาเซนทอรี
‪ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ของคุณ
‪มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานสำหรับคุณ ‪เกือบ 42 ล้านล้
‪แต่คุณมาถึงบ้านแล้ว
‪ถ้าไปถึงได้จริงก็ดีสิ
‪คุณได้เข้าร่วมชุมชน ‪ของเหล่าคนปราดเปรื่องที่สุดใ?
‪อย่างน้อยเราก็รู้แล้ว
‪หมายความว่ายังไง
‪เรื่องลูกๆ
‪คุณบอกว่าท่อนที่ทำใจยากที่สุด ‪คือการไม่รู้ ตอนนี้
‪พวกเขาไม่เป็นไร
‪พวกเขาจะเดินทางไปถึงที่
‪ต่อให้เราไปไม่ถึงก็ตาม
‪(ไฟล์ถูกลบ ‪ไม่สามารถกู้คืนได้)
‪ฉันว่าทุกคนขวัญหายพอสมควร
‪นั่นแหละเป้าหมายของซาร์
‪เราไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
‪รู้สิ เขาอยากได้เครื่องยนต์
‪และเขารู้ว่าถ้าขู่ทำร้ายพ่อแม่เรา ‪เราจะรีบเอาไปค?
‪ถ้าเขาไม่ได้แค่ต้องการเครื่องยนต์เราล่ะ
‪ต่อให้ต้องการแซนด์วิชแฮมฉันก็ไม่แคร์
‪เขาจะฆ่าพ่อแม่เรา เรายอมไม่ได้
‪เดี๋ยวสิ เราต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี
‪ไม่ วีเจพูดถูก
‪จริงเหรอ
‪โทษที นั่นน่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอพูดคำนั้น
‪ทุกคน ซาร์ไม่ได้แค่ขู่ เขาทำพลาด
‪เขาเผยให้เราเห็นพิกัดของพ่อแม่เรา
‪- เราจะได้ไปรับพ่อแม่ ใช้หุ่น… ‪- ไม่ใช่พลาด เพนนี มัน
‪พี่ได้รับคำสั่งตรง
‪จากพ่อแม่เราให้ตรงไปที่อัลฟาเซนทอรี
‪เป็นคำสั่งจากพ่อแม่ทุกคน
‪คนที่ไว้ใจให้พี่พาเราไปถึงที่
‪- พ่อแม่จะอยากให้เราลองดู ‪- ไม่ พ่อแม่ต้องการสิ่งเด??
‪ให้เราไปถึงอาณานิคมอย่างปลอดภัย
‪แล้วสิ่งที่เราต้องการล่ะ
‪ผมอยากไปช่วยพ่อกับแม่
‪โนอาห์…
‪ทุกคน
‪ช่องว่างมันใหญ่มากเลยนะ ‪ระหว่างการอยากช่วยพ่อแม่
‪กับการช่วยพ่อแม่ได้จริงๆ
‪พวกนั้นเตรียมตัวรับมือเราแล้ว
‪ซาร์รู้ว่าเราจะไปที่นั่น ‪และทันทีที่เราไปถึง เขาจ
‪เขาจะจู่โจมเราด้วยทุกอย่างที่มี
‪หนูอยากลองดูอยู่ดี
‪ฉันก็ด้วย
‪- ไง ‪- ไง
‪ต้องการอะไรไหม
‪ที่จริงก็มีอย่างนึง
‪เราไม่มีทางหนีซาร์ได้ ยานจูปิเตอร์ช้าเกินไป
‪เทคโนโลยีเราสู้กับของพวกเขา ‪ยานลำเดียวของเราสู้ก?
‪หนูมองไม่ออกเลยว่าจะทำได้ยังไง
‪ก็ถูก
‪แม้แต่นักบินมือหนึ่ง ‪หรือคอมพิวเตอร์ก็ทำสิ่งที่เ?
‪ไง
‪เป็นไรไหม
‪แต่แม่มักจะสอนฉันอยู่ประโยคนึง
‪เวลาฉันถูกอันธพาลวิ่งไล่หลังเลิกเรียน
‪"ถ้าวิ่งเร็วกว่ามันไม่ได้ ‪งั้นเราก็ต้องฉลาดกว่าใ??
‪และจากที่ฉันได้เห็น
‪บนยานลำนี้มีคนฉลาดหลายคน
‪ฉันรู้ว่าใจนึงนายคิดว่านายต้องเป็นคนแก้ปัญหานี้
‪แต่ไม่จริง
‪นายไม่ได้ตัวคนเดียว
‪เธอเป็นกัปตัน
‪เธอ
‪นี่ไม่ใช่ระบอบประชาธิปไตย ‪คะแนนเสียงไม่สำคัญ
‪ไม่ว่าใครจะยกมือกันกี่คน
‪ก็ไม่สำคัญ
‪เธอมีสิทธิ์ขาด
‪และไม่ว่าเธอจะตัดสินใจทำอะไร
‪ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
‪ทุกปัญหามีทางแก้ ถูกไหม
‪ฟังนะ พวกเราทุกคนมีเชื้อแม่กันคนละนิด
‪ซึ่งแปลว่าถ้าปัญหานี้มีทางแก้
‪มีทางช่วยพ่อแม่ได้ เราสามคนก็จะคิดออก
‪ใครอยากเริ่มก่อน
‪จูดี้…
‪ผมว่าผมรู้ว่าต้องทำไง
‪โอเค ครบหรือยัง
‪ยังไม่ครบ ฉันรู้ทุกหน้า จำทุกคำได้ขึ้นใจ
‪และในนี้ไม่มีข้อมูลที่จะพาไปอัลฟาเซนทอรี
‪สิ่งที่อยู่ในเล่มนี้มีแค่เรา
‪มันคือครอบครัวเราและ…
‪ถ้านี่คือจุดจบ ฉัน…
‪ไม่เป็นไรครับ
‪นี่ เที่ยวสุดท้ายนะ
‪เอ้า เอาไปเลย
‪นี่
‪ขอบคุณนะ
‪ผมสิที่ต้องขอบคุณ ‪ลูกๆ ผมจะปลอดภัยก็เพราะคุณกับมอ
‪เพราะพวกเราทุกคนต่างหาก
‪ศัตรูจะมาถึงในอีกสิบนาที
‪รีบเลย
‪เจสองเคลียร์แล้ว เจหก กำลังไปเก็บ
‪จูปิเตอร์ 30 ฉันกำลังถือกล่องขยะไปหา
‪- หมดแล้วเหรอ ‪- ครบทุกชิ้น
‪โอเค
‪นี่คือที่เหลือ!
‪หลุดสิ
‪หลุดสิวะไอ้เศษขยะ
‪โธ่…
‪คงต้องใช้วิธีโบราณแล้ว
‪โอเค
‪ฟอร์มดี!
‪หลังคุณได้เลื่อนตำแหน่ง ‪นึกว่าคุณจะลืมวิธีการทำง?
‪โอเค ดอน!
‪นี่ เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง!
‪หุ่นยนต์พวกนั้นจะไม่เจอ ‪อะไรที่ชี้ไปถึงอัลฟาเซนท?
‪เราก็เหมือนกัน!
‪ทุกอย่างที่เราทำมา ‪แผนการบ้าบอทั้งหมดที่เคยลอง
‪จะมีความหวังเพื่ออนาคต ‪ที่เราไม่มีวันเอื้อมถึงไป?
‪ก็เพื่อมีความหวังนั่นแหละ ดอน
‪ศัตรูจะมาถึงในอีกห้านาที
‪ไง
‪ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‪โอเค เดี๋ยวตามไป
‪วิล มันเป็นแผนที่ดี
‪ครับ
‪แผนดี
‪โอเค
‪นี่คือวิล โรบินสันจากกลุ่มนักอาณานิคมที่ 24
‪และ…
‪ถ้าคุณกำลังดูบันทึกนี้…
‪นี่เป็นการถ่ายทอดครั้งสุดท้ายของผม
‪โอเค เผาเกรียมไม่เหลือซาก
‪แชริออตสี่คัน ไม่เหลืออะไรยกเว้นเถ้าธุลี
‪ลบและทำลายฮาร์ดแวร์เรียบร้อย
‪กวาดจูปิเตอร์ทุกลำเกลี้ยง
‪งั้นก็กำจัดหมดแล้ว
‪เหมือนจะอย่างนั้น
‪ผมดีใจที่ลูกๆ เราอยู่ด้วยกัน
‪วีเจจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพราะอย่างนั้น
‪เขาเป็นคนดีอยู่แล้ว
‪ขอโทษนะคะ
‪ลำแรก
‪มาถึงแล้ว
‪เป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกัน
‪เดี๋ยว ระบบตรวจพบพลังงานที่พุ่งสูง ‪ตรงขอบของหมุดห
‪พลังงานที่พุ่งสูงเหรอ
‪มียานมุ่งหน้ามาหาจากทาง 330 องศา
‪ยานขนส่งจูปิเตอร์นี่นา
‪- เด็กๆ ‪- ไม่นะ
‪- พวกเขามาทำบ้าอะไรที่นี่ ‪- ไม่นะ ไม่!
‪วิล โรบินสัน
‪พวกเขาจะมาตายซะเปล่า
‪ให้ยานทุกลำที่พร้อมบิน ‪ล่อซาร์ออกไปให้ไกลจากยานข?
‪- เดี๋ยวนี้! ‪- ดอน เวสต์ พร้อมแล้ว
‪เตรียมออกตัวเมื่อผมสั่ง
‪ยกเลิกคำสั่ง
‪- จูดี้ ‪- จูดี้ ลูกมาทำบ้าอะไร
‪บ้าไปแล้วหรือไง
‪อาจใช่ แต่บ้านเรามีเชื้อบ้ากันอยู่แล้ว
‪เดี๋ยว คลื่นความถี่ของลูกไม่ใช่ยานจูปิเตอร์นี่
‪ถ้าพวกเขาไม่อยู่บนยานนั้น แล้วอยู่ที่ไหน
‪เป็นไปไม่ได้
‪นี่คือจูดี้ โรบินสันบนยานฟอร์ทูน่า
‪จูปิเตอร์ทุกลำตอบด้วย
‪เรามาเพื่อช่วยคุณ
‪ขอย้ำ เรามาเพื่อช่วยคุณ
‪พวกเขาเข้ารอยแยกมาด้วยกัน
‪ยานจูปิเตอร์เป็นเป้าหลอก
‪ยานฟอร์ทูน่าหายสาบสูญไปตั้ง 19 ปี
‪แล้วมันออกมาทำอะไรไกลถึงนี่
‪มาช่วยพ่อแม่ไง
‪ไม่ต้องขอบคุณ
‪เปิดใช้ระบบอาร์ซีเอส เริ่มลดความเร็ว
‪รับทราบ เตรียมพร้อม
‪เตรียมตัวเทียบยานจูปิเตอร์สอง
‪เร็วสิ
‪เปิดสิ
‪ทำไมไอ้ประตูงี่เง่ามันถึงเปิดช้าแบบนี้
‪ไง
‪แม่ พ่อ!
‪ครั้งนี้ได้กอดจริงๆ แล้ว
‪พ่อคะ หนูรู้ว่าพ่อสั่งหนู…
‪ไม่ใช่ จูดี้ พ่อมอบอำนาจสั่งการให้ลูก ‪ลูกมีสิทธิ์??
‪เพนนี
‪- แม่ ‪- ลูกรัก
‪นี่
‪วิลอยู่ไหน
‪ใครเป็นคนขับยานจูปิเตอร์
‪(ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติทำงาน)
‪ครบแล้ว ทุกคนลงจากยานแล้ว
‪วิล!
‪- วิล! ‪- โอ้โฮ ลูกโตขึ้นเยอะเลย
‪โอเค ทุกคนสัญญาเกี่ยวก้อยกันแน่นๆ
‪ว่าเราจะไม่แยกจากกันอีก
‪โอเคไหม พูดจริงๆ สัญญาสิ
‪- แม่สัญญา ‪- พ่อสัญญา
‪มันหลงกลยานหลอกไม่นานแน่ ‪ทุกคนกลับไปหาครอบครัว
‪กลับไปที่จูปิเตอร์ของตัวเอง เรามีเวลาไม่มาก
‪ทำตามคำสั่งกัปตันซะ และตั้งใจฟังให้ดี
‪เราได้มอบหมายยานขนส่ง ‪ให้กับคนที่ไม่มียานจูปิเตอ?
‪ดังนั้นนามสกุลเอถึงไอ ไปกับอาเซเวโดส
‪เจถึงคิว ไปกับดาร์
‪ที่เหลือไปกับวาตานาเบะ
‪ว้าว ชุดสวย
‪หนูหายไปปีเดียวคุณก็เป็นผู้จัดการแล้วเหรอ
‪ทำมาพูด กัปตันโรบินสัน
‪หรือว่ายังเป็นดร.โรบินสัน
‪ต้องเรียกว่ากัปตัน ดร.โรบินสัน ‪หรือว่าดร. กัปตันโรบ
‪แค่จูดี้
‪ได้เลย
‪- โอเค ‪- ลุย
‪ลุยงานเลยทุกคน ไป
‪จูดี้ แม่ไม่เข้าใจ ‪ลูกหายานฟอร์ทูน่าเจอได้ยังไง
‪แล้วลูกไปหัดบิน…
‪แกรนต์
‪คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
‪ผมเองก็ยังงงๆ อยู่เหมือนกัน
‪ตอนขาดการติดต่อ ทุกคนนึกว่าพวกคุณตายไปแล้ว
‪เราไม่มีทางรู้ได้แน่ชัด แต่ฉัน…
‪อะ… คุณหาลูกๆ เราเจอได้ยังไง
‪พวกเขาต่างหากที่เจอผม
‪โปรดทราบ ยานเอเลี่ยนไปถึงยานขนส่งแล้ว
‪เอาละทุกคน ‪เราต้องปลดยานออกจากกันทันทีที่พร้อม
‪เจอกันที่อัลฟาเซนทอรี
‪ฉันขอโทษ ฉัน…
‪เชิญครับ
‪เพนนี ไดรฟ์ถูกลบหมดแล้ว ‪ดังนั้นเราต้องบูตเครื่องม
‪ได้ค่ะ
‪ดอน เราต้องปลดยานจากฐานเดี๋ยวนี้
‪ได้เลย
‪- หุ่นยนต์อยู่ไหน ‪- เขายังอยู่บนยานฟอร์ทูน่า
‪ไม่มีเวลาย้ายเครื่องยนต์มานี่ ‪บอกให้เขาเปิดรอยแย?
‪- แล้วง้างไว้จนกว่าเราจะเข้าไป ‪- อะไร
‪หนูแค่คิดถึงบรรยากาศนี้
‪อันนี้ไว้นี่
‪ให้ไว้ตรงไหน
‪ไปวางไว้ในห้องพยาบาล ขอบคุณครับ
‪ได้เลย
‪หยุด เดี๋ยว ฉันต้องบอกนายว่าเราจะทำอะไร
‪ฉันกับนายจะไม่ไปกับทุกคน เราจะอยู่ที่นี่
‪ครอบครัว
‪เราจะไม่ไปกับครอบครัว
‪เมื่อทุกคนเข้าไปแล้ว ปิดรอยแยกเลย
‪อันตราย วิล โรบินสัน
‪ฉันรู้ แต่เราเท่านั้นที่เป็นอันตราย
‪เมื่อทุกคนไปถึงอัลฟาเซนทอรี ‪พวกเขาจะไม่มีเครื่อง?
‪หรือตัวฉัน ซึ่งก็แปลว่าจะปลอดภัย
‪แบบนั้นทุกอย่างที่ซาร์ต้องการ ‪จะรอเขาอยู่ตรงนี้แ?
‪จากนั้นเราสองคน…
‪จะช่วยกัน…
‪หาทางจบเรื่องนี้ด้วยกัน
‪นี่ ตื่นสิ
‪ถึงอัลฟาเซนทอรีแล้วเหรอ
‪ล้อเล่นกันใช่ไหม
‪เรามีโอกาสช่วยพ่อแม่ เราลงเสียง
‪ตลกดี เท่าที่จำได้ ฉันไม่ได้ออกเสียงนะ
‪เท่าที่ผมจำได้ คุณไม่ใช่เด็กอายุ 10-16 ปี
‪แต่ไปอยู่บนยานจูปิเตอร์เราอยู่ดี
‪นั่นสินะ
‪คุณจะได้ไปที่อาณานิคมตามเดิม
‪แต่ตอนนี้คุณต้องช่วยผม
‪ผมปลุกคุณ
‪ผมทำตามข้อตกลงแล้ว ถึงตาคุณบ้าง
‪ทุกคนเข้าไปหมดแล้ว ตาเรา
‪นี่เราต้องนั่งที่โต๊ะเด็กไหม ‪หรือคราวนี้นั่งกับพ?
‪ตัวไหนของฉันล่ะ
‪- นึกว่าคุณควรจะตายไปแล้วซะอีก ‪- ฉันควรเป็นหลายอย่า
‪แต่ก็ไม่เวิร์กสักอย่าง
‪ฉันเห็นหมวกกันน็อกคุณแตก
‪ฉัน… คุณขึ้น…
‪เธอแอบขึ้นยานจูปิเตอร์ของเรา
‪อยู่กับเรามาโดยตลอดค่ะ
‪ฉันช่วยดูแลเด็กๆ มอรีน
‪จริงค่ะ เหมือนเรื่องแอนนี่แต่เมาน้อยกว่า
‪โอเค คาดเข็มขัด
‪- เราต้อง… ‪- มอรีน
‪ที่จริงแล้วฉันรอดมาได้เพราะคุณ
‪ถ้าคุณไม่สร้างห้องเล็กๆ ตรงนี้ไว้
‪ฉันคงไม่รอดแล้ว
‪มันก็อึดอัดนิดๆ แหละ ‪แต่อย่างที่เพนนีคงยืนยันได้…
‪ฉันถนัดเรื่องการมุดเข้าซอกแคบๆ
‪ฉันตัวอ่อน…
‪เหลือเชื่อ
‪เพนนี ไปตามน้องมา
‪เขาน่าจะยังอยู่กับหุ่นยนต์ในยานฟอร์ทูน่า
‪ไปตามมาสิ จะออกยานแล้ว
‪นั่นอะไร
‪กำลังเสริม
‪ไม่นะ
‪รอยแยกยังเปิดอยู่ ให้พวกมันเข้าไปไม่ได้นะ
‪เชื่อมต่อเสียงแล้ว
‪เสียงนั่นมาจากพวกมันเหรอ
‪วิล! เป็นอะไรไหม
‪เร็วเข้า เราต้องรีบไปแล้ว!
‪ไปเร็วหุ่นยนต์ แล้วปิดรอยแยกตามหลังเราด้วย
‪ว่าไง ดีจังเลยที่มานั่งกับเรา
‪(เตือนภัยระยะประชิด)
‪เหมือนจะมีใครแอบตามเรามาด้วย
‪ซาร์
‪จอห์น ถ้าเราไม่ไปที่อาณานิคม ซาร์ก็ไปไม่ได้
‪ใช่แล้ว
‪- หุ่นยนต์ พาเราไปที่อื่น! ‪- เดี๋ยว ว่าไงนะ!
‪ที่ไหนก็ได้ เดี๋ยวนี้!
‪เราสูญเสียพลังงานไปแล้ว
‪ทุกคนเกาะไว้นะ!
‪อัลฟาเซนทอรี
‪มาถึงจนได้!
‪นักบินทุกคนรายงานตัวด้วย
‪ทันทีที่รายงานตัวแล้ว ลงไปที่อาณานิคมได้เลย
‪ติดต่ออัลฟาเซนทอรี
‪- บอกว่าเรากำลังไป ‪- จูปิเตอร์ 12
‪- จูปิเตอร์ 16 พร้อม ‪- จูปิเตอร์ 5
‪- จูปิเตอร์ 33 ‪- จูปิเตอร์ 9 พร้อม
‪จูปิเตอร์ 7 รับทราบ
‪ท่านคะ เหมือนจะขาดไปหนึ่งลำ
‪ใคร
‪ยานจูปิเตอร์สอง
‪พวกเขาอยู่ไหน
‪รีบูตพลังงานไม่สำเร็จ!
‪ระบบดับหมดแล้ว ‪ทั้งระบบจุดเชื้อเพลิง นำทาง หมดเลย
‪เราจะทำยังไงดี
‪เราต้องดีดตัวออก
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย!
‪จอห์น เราจะเสียยานไป
‪ดีกว่าเสียมากกว่านั้นแล้วกัน ทิ้งยานเดี๋ยวนี้!
‪- ได้ ‪- พ่อ!
‪ไม่เป็นไรหรอก จำบทฝึกให้ดีก็พอ
‪- วิล ไหวไหม ‪- ครับ!
‪โอเค ตามนับนะ
‪สาม
‪สอง
‪หนึ่ง
‪โอเค จูดี้
‪ตัวดีดหนูติด
‪เหมือนกัน
‪จูดี้
‪แม่อยู่นี่
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล