‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เราควรจะเริ่มกังวลเมื่อไร ‪ที่ยังไม่มีใครกลับมากั?
‪เราถูกหนอนปากยักษ์กลืนเข้าไป ‪พวกเขาต้องเจอตัวอะไ?
‪เสียงอะไรน่ะ
‪(ห้องปรับแรงดันและห้องเก็บอีเอ็มยู)
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪โทษที ประตูมันติดน่ะ หุ่นยนต์ก็เลยต้อง…
‪ฉันดีใจที่เป็นคุณ
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย
‪ดูเหมือนทุกอย่างจะเปื้อนน้ำมูก
‪นั่นน้ำลาย อาจมีน้ำดีปนด้วย
‪เราถูกสิ่งมีชีวิตเอเลี่ยนใต้ดินกลืนเข้าไป
‪- อ้าว ‪- โอเค ออกยานได้เมื่อไร
‪เราต้องซ่อมอีกสองสามอย่าง ‪ก่อนที่จะพร้อมขึ้นบิน
‪มีเวลานานแค่ไหน ‪ก่อนที่หุ่นฝันร้ายสี่แขนจะรู้ตำแ?
‪ยิ่งเราซ่อนตัวได้นาน ‪ก็ยิ่งมีโอกาสรอดสูง ดังนั้นห
‪ห้ามใช้พลังงาน ครั้งแรกที่พวกมันรู้ตำแหน่งเรา
‪ควรเป็นตอนที่เราทะลุฟ้าขึ้นไปแล้ว
‪โอเคทุกคน หน้าที่การบิน ‪หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท
‪รู้แล้ว เปลี่ยนไส้กรองโอจีเอส
‪ซึ่งน่าจะมีสิ่งที่น่าขยะแขยงเข้าไปอุดตัน
‪เป็นพิษด้วย อย่าใช้มือจับนะ พี่มีถุงมือให้เราใช้
‪เราเหรอ แปลว่าฉันไม่ต้องทำ ‪หน้าที่น่าแหวะที่สุดขอ
‪ใช่ ครอบครัวโรบินสันจะไม่ทิ้งกัน
‪ใช่เหรอ
‪สมิธ มาช่วยงานในโรงรถที
‪เราต้องคืนการไหลเวียนของอากาศ
‪ถ้าอยากหายใจตอนกลับขึ้นไปในอวกาศ
‪ยินดีช่วย ฉันชอบหายใจ
‪หุ่นยนต์ ช่วยผนึกแผงหลังคาฮับให้ที
‪ทำได้ไหม
‪นี่วิล ปีนขึ้นไปข้างบนกัน ‪ดูซิว่าจะมองเห็นดอนไหม
‪นี่
‪เราต้องทำได้
‪ด้วยกัน
‪ครับ ด้วยกัน
‪เราต้องเปลี่ยนคอยล์ที่เหลือ
‪จะได้ไม่มีสารตกค้างอยู่ในเตา คีม
‪จูดี้บอกฉันว่าคุณทำอะไร
‪ว่าคุณช่วยชีวิตเธอไว้ ไม่ก่อปัญหา
‪ได้เป็นครูด้วย ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ‪ว่าคุณพูดภาษาฝร
‪นิดหน่อย
‪ลูกๆ ฉัน ที่จริงก็ลูกๆ ของทุกคน ‪เอาชีวิตรอดกันเองไ?
‪และคุณมีส่วนช่วยเหลือ ‪ดังนั้นฉันคงควรจะขอบคุณ
‪พวกเขาดูแลฉันด้วย เราดูแลกันและกัน
‪ฉันรู้สึกว่าในปีที่เราห่างกัน ‪ฉันพลาดอะไรไปเยอะม?
‪และฉันรู้ว่ายังไงลูกๆ ‪ก็ไม่เล่าทุกอย่างให้ฟังหรอ?
‪แต่ฉันคิดว่าบางที…
‪บางทีอะไร
‪บางทีคุณอาจรู้ว่ามีเรื่องใหม่ๆ อะไร
‪หรือประสบการณ์ครั้งแรกที่คนเป็นแม่ควรรับรู้
‪รักสามเส้าครั้งแรกของเพนนี
‪ไม่ต้องห่วง ไม่ได้เลยเถิด
‪วีเจกับเด็กตัวสูงชื่อเลียม
‪เป็นเด็กดี แต่ฉันว่า ‪เขาค่อนข้างจะขี้อวด ทำตัวเด่??
‪จูดี้คงมีความเห็นเรื่องนั้นบ้างนะ
‪จากที่ฉันเห็น ‪จูดี้มุ่งความสนใจไปที่การเป็นกัปตั?
‪และเธอค้นพบว่า ‪ต้องออกมาให้พ้นจากเงาของพ่อแม่
‪จึงจะมีพื้นที่ให้ได้พัฒนา ‪ศักยภาพที่แท้จริงของตั?
‪แต่ที่คุณอยากรู้มากกว่า ‪คือเธอเป็นยังไงกับแกรนต์
‪พวกเขาเข้ากันได้ไหม
‪แอบหวังอะไรไว้ล่ะมอรีน ‪อยากให้เข้ากันได้หรือเปล่?
‪ฉัน… มันไม่เกี่ยวกับฉันซะหน่อย
‪งั้นก็โอเค พวกเขาเข้ากันได้
‪แล้ววิลล่ะ
‪เขาดู ไม่รู้สิ เอาจริงเอาจังมากขึ้น
‪เขามีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ
‪เช่นอะไร
‪เช่น…
‪การหัดควบคุมร่างกายตัวเอง ‪คุณก็เห็นนี่ แขนขายาวเก
‪โอเค
‪เอาละ น่าจะได้แล้ว
‪ขอบคุณนะ ที่ช่วย
‪ฉันก็แค่ส่งเครื่องมือให้คุณ
‪ไป
‪ยังมีงานอื่นอีก
‪ตัดผมทรงใหม่เหรอ พ่อชอบนะ
‪ขอบคุณครับ จูดี้ตัดให้
‪เหรอ แล้วที่คางลูก ‪มีอะไรด้วยหรือเปล่า เห็นเป็นเง??
‪เริ่มโกนหนวดแล้วเหรอ
‪มีขึ้นมาเส้นเดียวครับ ‪แต่มันยาวมาก แบบว่ายาวเฟื้อ
‪เพนนีตั้งชื่อให้มันก่อนถอน
‪- ตั้งชื่อว่าอะไร ‪- คาร์ล
‪นี่วิล
‪ฟังนะ
‪ตอนเราหลงทางรอบแรก
‪พ่อสัญญากับลูกไว้ว่า ‪จะไม่ทำให้ครอบครัวต้องแยกกั?
‪และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว
‪- พ่อไม่มีทางเลือก ‪- พ่อรู้
‪แต่พ่อ…
‪พลาดอะไรไปหลายอย่างอีกแล้ว
‪ให้ตาย พ่อไม่ได้เจอคาร์ลด้วยซ้ำ
‪เพราะงั้นเมื่อเราไปถึงอัลฟาเซนทอรี
‪พ่อสัญญา
‪ว่าเราจะทำกิจกรรมที่พ่อลูกทั่วไปทำกัน
‪ไม่ต้องหนีเอาชีวิตรอด ‪หรือต่อสู้หุ่นยนต์เอเลี่ยน?
‪ครับ แบบนั้นจะดีมากเลย
‪แค่ทำเรื่องปกติทั่วไป
‪เช่น ทำให้ลูกเขินต่อหน้าเพื่อน
‪หรือบังคับใช้เคอร์ฟิวที่โหดแบบไม่มีเหตุผล
‪หรือหักค่าขนมทุกครั้งที่ผมลืมทำงานบ้าน
‪ถามจริง
‪แค่ช่วยชีวิตเราไว้สองสามครั้ง
‪จู่ๆ ก็คิดว่าตัวเองสมควรได้ค่าขนมแล้วเหรอ
‪ไม่งั้นผมจะเอาเงินที่ไหน ‪ไปสนับสนุนปัญหาติดการพน?
‪นี่ การพนันมันจะเป็นปัญหาก็ต่อเมื่อแพ้
‪ไว้พ่อจะสอนเคล็ดลับ
‪เห็นไหม เพราะงี้ไงถึงต้องมีพ่ออยู่ใกล้ๆ
‪เริ่มจากเรื่องเล็กๆ ก่อนดีกว่า
‪อย่างสอนผมใช้มีดโกน
‪ดีเลย
‪ผมก็ว่าดี
‪ทีนี้ ถ้าพ่อเป็นดอน เวสต์ พ่อจะไปอยู่ที่ไหนหนอ
‪- เจอแล้ว ‪- เหรอ
‪ห่างออกไป 900 เมตร
‪มีวี่แววซาร์กับพรรคพวกไหม
‪ยังไม่มี แต่เดี๋ยวพวกมัน ‪ก็ต้องหาเจอว่าเราอยู่ที่
‪นี่ ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪ฟังนะ ฉันเอาไปคิดดูแล้ว ‪ถ้าเราออกจากที่นี่ได้อย่า
‪ฉันก็คิดว่าเราไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับซาร์วันนี้
‪หรือแม้แต่พรุ่งนี้
‪ฟังนะ ครอบครัวฉันต้องไปอัลฟาเซนทอรี
‪ตอนนี้เรื่องนั้นสำคัญต่อฉันมากกว่าสิ่งใด
‪ช่วยครอบครัว
‪ใช่ ถูกต้อง ช่วยพาพวกเขาไปที่นั่น
‪จากนั้น ถ้าจำเป็นจริงๆ
‪ไว้เราค่อยคิดแผนการใหม่วันหลังก็ได้
‪โอเคนะ
‪ดี
‪ใช่ดี
‪ไง
‪ให้ผมช่วยอะไรไหม จะได้เสร็จไวขึ้น
‪งานนี้ต้องทำคนเดียว และฉันทำเร็ว ‪ได้แค่เท่าที่มัน
‪อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪พร้อมหน้ากัน
‪เราไม่ได้เป็นพ่อแม่มาพักใหญ่แล้ว
‪ฉันว่าคนเราไม่มีวันเลิกเป็นพ่อเป็นแม่หรอก
‪เราก็แค่ตกงานอยู่ปีนึง
‪ก็มันเป็นงานที่ดี
‪ใช่แล้ว
‪อันสุดท้าย
‪อีกสองนาที
‪ระหว่างที่มันประมวลผล ‪ผมอยากให้คุณดูสิ่งที่เพนนี?
‪ผมเอาฮาร์ดไดรฟ์จากยานฟอร์ทูน่ามาทั้งหมด
‪และที่แปลกคือ
‪ข้อมูลถูกลบทิ้งหมด
‪- แปลกจัง ‪- ใช่
‪ทั้งข้อมูลการเดินทาง รายงานการบิน
‪หลักฐานเดียวที่มีก็คือกล้องวงจรปิด
‪- นั่นใช่… ‪- แกรนต์ เคลลี่ ใช่
‪หุ่นยนต์ไม่ได้ทำร้ายเขา
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪สแกนหรืออ่านค่าอะไรสักอย่าง
‪ตรวจหาสัญญาณชีพ
‪บันทึกไว้เมื่อไร
‪ประทับเวลามันดู… ‪นั่นอะไร เลข 12 ใช่ไหม
‪12/21/44
‪นั่นมันเมื่อไร เมื่อห้าปีครึ่ง
‪ใครมีบูตข้างซ้ายสำรองบ้างไหม ใครก็ได้
‪รองเท้าผ้าใบก็เอา ‪แต่ถ้าเป็นรองเท้าบูตมันจะเข้าค?
‪ดอนใช่ไหม ดอน
‪- ไง ‪- ไง
‪- ไงทุกคน ไงเพนนี ‪- ไงดอน
‪- ยี้ เหงื่อแตก แต่ไม่เป็นไร ‪- ไงจ๊ะเดบบี้
‪เราเจอมาเยอะเลย
‪ระวังอย่าบีบมันแรงเกินไปนะดอน ‪เดี๋ยวนกน้อยก็หายใ?
‪ใจเย็นๆ เธอเล่นมุก ไม่ต้องไปฟังยัยสติแตก
‪ไปล้างเนื้อล้างตัวไป
‪ไงดอน ทำไมมาช้านักล่ะ
‪อย่างแรกเลย ผมต้องไปฟัด ‪กับปีศาจใต้ดินตัวลื่นจอมด
‪ที่กินรองเท้าข้างซ้ายผมไป
‪ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม ยาวสักสองเมตรได้มั้ง
‪แล้วมันจับแน่นมาก ‪เหมือนซิสเตอร์ลูอีส ซึ่งตอนอายุ
‪ก็ยังแข็งแรงผิดมนุษย์อยู่ดี
‪สองเมตรเหรอ ตัวใหญ่นะ
‪แต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลกที่สุดนะ
‪ผมไปจ๊ะเอ๋กับหุ่นยนต์ตัวนึง
‪เหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪หนีไปไหนไม่ได้
‪ภาพเหตุการณ์ทั้งชีวิต ‪ที่แสนงดงามวาบเข้ามาในหัว
‪แต่ก่อนจะถึงฆาต มันดันไม่ลงมือฆ่า
‪มันใช้กรงเล็บทำอะไรแปลกๆ ‪ แบบว่า ใช้แสงสีแดงสแกนต??
‪เหมือนอยากเดาราคาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‪เออนี่ เผื่อมีใครสงสัย
‪นักบินอวกาศช่างยนต์สุดเซ็กซี่ ‪โปรลดราคา 2.99 ดอลลาร์
‪พวกหุ่นยนต์ก็ทำแบบนั้นกับแกรนต์ เคลลี่
‪สแกนเขาตอนนอนแช่แข็งอยู่บนยานฟอร์ทูน่า
‪ประทับเวลาของวิดีโอตัวนั้น
‪วันที่ 21 ธันวาคม ปี 2044
‪นั่นมันแค่ไม่กี่วันก่อนคริสต์มาสสตาร์
‪หมายความว่าการติดต่อครั้งแรก ‪ระหว่างมนุษย์กับเอเ?
‪ไม่ได้เกิดขึ้นกับหุ่นไล่กาบนโลกมนุษย์
‪แต่เกิดขึ้นกับแกรนต์ เคลลี่ในอวกาศ
‪ฟอร์ทูน่าเป็นคริสต์มาสสตาร์ของพวกเขา
‪แต่ข้อมูลเส้นทางของยานฟอร์ทูน่าถูกลบทั้งหมด
‪ถ้าหุ่นยนต์อยากรู้ว่ายานมาจากไหน
‪ข้อมูลนั้นไม่ได้อยู่บนยาน
‪อยู่สิ
‪เรารู้ว่าร่างกายมนุษย์
‪ได้รับผลกระทบในระดับอะตอม ‪จากสภาพแวดล้อมอยู่เสมอ
‪มันเก็บเศษอนุภาค สารเคมี และธาตุต่างๆ
‪ที่เราพบเจอในชีวิตเอาไว้
‪นักวิทยาศาสตร์บางคนคิดว่า ‪มันทำให้ร่างกายของเราเ?
‪จุดบนแผนที่จักรวาล
‪และถ้ามีอุปกรณ์ที่ดีพอ
‪เราก็สามารถรู้ได้ว่า ‪คนคนนึงเคยไปเหยียบย่ำที่ไหน?
‪เหมือนการตามเศษขนมปังของจักรวาล
‪โอเค งั้นหุ่นยนต์ใช้แกรนต์เพื่อหาโลกมนุษย์ ‪แต่พวก
‪ต้องการอะไรจากดอน
‪เพราะว่าดอนเป็นคนเดียวที่นี่ ‪ที่เคยไปอัลฟาเซนทอร?
‪ไม่นะ
‪เราจะทำยังไงดี
‪เราจะคิดหาทางออก ใช่ไหมคะแม่
‪ใช่ แน่นอน
‪ขอเวลาแป๊บนึง
‪ดอน ซาร์มุ่งหน้าไปทางไหน…
‪อัปโหลดไฟล์เสียงแล้ว
‪ปิดระบบติดตามตำแหน่งยาน
‪อย่าเกร็งไหล่
‪ถ้าผ่อนคลายแขนจะควบคุมได้ดีขึ้น
‪ครับ โอเค
‪เรามาเหยียบให้มิดกันเถอะ
‪เราคุยกันแล้วนะ นายปกป้องฉันตลอดไปไม่ได้
‪ช่วยวิล โรบินสัน
‪เรื่องนี้ไม่ต้อง
‪ถ้าเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ ‪ถ้านายอยากช่วยฉันจริงๆ
‪งั้นนายก็ต้องอยู่ปกป้องครอบครัวฉันที่นี่
‪ฉันต้องทำสิ่งนี้
‪นายต้องปล่อยให้ฉันไป
‪งั้นเราจะออกยานไปที่นั่น ‪ให้เร็วที่สุดแล้วเตือนท?
‪เตือนแล้วจะได้อะไร
‪พวกเขาจะต่อกรกองทัพหุ่นยนต์แค้นกันยังไง
‪- เราเคยทำมาแล้ว ‪- จริงเหรอ
‪อัลฟาเซนทอรีไม่ใช่เรโซลูทนะมอรีน ‪ระเบิดทิ้งไม่ได?
‪เราต้องให้โอกาสพวกเขาได้สู้
‪ฟังนะ ฉันรู้ดีว่าสัญชาตญาณฉัน ‪มันไม่ตรงกับวิถีบ้า
‪แต่การเลือกเอาตัวรอดไม่ใช่เรื่องที่ผิด
‪เรามีหุ่นยนต์และเครื่องยนต์ เราจะไปที่ไหนก็ได้
‪จะดีมากถ้าเป็นที่ที่พื้นดินไม่อ้าปากเขมือบเรา
‪เราจะไม่วิ่งหนีจากศึกนี้
‪ฟังนะ ผมแค่จะบอกว่าถ้าเราระดมสมองกัน
‪เราจะคิดแผนการที่ดีกว่า ‪ที่ไม่ต้องไปยุ่งกับกองทั?
‪เป็นไรไหม
‪ช่วยครอบครัว
‪ขอบใจนะ
‪เวลานายอยู่ด้วย รู้สึกดีขึ้นเสมอ
‪นี่คือวิล โรบินสันจากกลุ่มนักอาณานิคมที่ 24
‪นี่เป็นการส่งสัญญาณครั้งสุดท้าย
‪คือก็หวังว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ‪แต่ถ้าคุณกำลังดูว?
‪ก็เป็นไปได้ว่าผลลัพธ์ไม่ได้เป็นไปตามที่ผมหวังไว้
‪กล้าหาญมากนะ วิล โรบินสัน
‪ฉันยกให้เลย
‪นายอยู่ไหน
‪ฉันรู้ว่านายตรวจจับพลังงานได้
‪มาเอาตัวฉันไปสิ
‪วิล โรบินสัน
‪- เราต้องยึดทุกอย่างไว้ให้แน่น ‪- ในนี้มีของเต็มไปหม
‪ถ้าไม่อยากโดนชิ้นไหนฟาดหน้าก็เอาไปเก็บ
‪- ฟังผมก่อนได้ไหม ‪- เราต้องไปแล้ว
‪สิ่งเดียวที่ดีกว่าการที่เราบินไป ‪อาจคือการทำให้ซ?
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ซาร์โจมตีอัลฟาเซนทอรีไม่ได้ถ้าไปไม่ถึงที่นั่น
‪งั้นเราน่าจะทำให้มันติดอยู่บนดาวดวงนี้ซะเลย
‪ทำยังไง
‪ระเบิดพลีชีพไง ‪หรือปล่อยแชริออตทับก็ได้ จะไปรู้เห
‪เราไม่มีเวลาแล้ว ซาร์อาจออกยานเมื่อไรก็ได้
‪ตรงนั้นแหละที่ไม่สมเหตุสมผล
‪คุณถูกสแกนตั้งแต่เมื่อไร ชั่วโมงนึงได้ไหม
‪ใช่ ประมาณนั้น
‪ถ้าพวกหุ่นยนต์รู้เรื่องอัลฟาเซนทอรีตั้งแต่ตอนนั้น
‪ทำไมซาร์ยังไม่ออกยาน
‪เราคงเห็นหรือได้ยินเสียงแล้ว
‪ยานอาจเสียหายก็ได้ ‪ยานของซาร์ก็ตกลงมาเหมือนเรา
‪มันอาจต้องการมากกว่าแผนที่ไปอัลฟาเซนทอรี
‪วิล มันต้องการอะไรบางอย่างจากวิลมาตลอด
‪วิลอยู่ไหน
‪วิล
‪วิล!
‪วิล
‪เขาไปแล้ว
‪ไปเหรอ ไปไหน
‪ไปหาทางยับยั้งซาร์
‪รู้ได้ยังไง
‪ฉันเจอคลิปนี้
‪เขาบันทึกข้อความเอาไว้
‪นี่คือวิล โรบินสัน ‪จากกลุ่มนักอาณานิคมที่ 24
‪เสียใจด้วยนะมอรีน
‪นี่เป็นการส่งสัญญาณครั้งสุดท้าย
‪คือก็ หวังว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแต่…
‪โธ่วิล
‪ถ้าคุณกำลังดูวิดีโอนี้…
‪ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว
‪ก็เป็นไปได้ว่าผลลัพธ์ไม่ได้เป็นไปตามที่ผมหวังไว้
‪เราโทษตัวเองไม่ได้
‪ผมจะไปหาเขา!
‪จอห์น หยุด เขาขับแชริออตออกไป ‪เราวิ่งตามไม่ทันหรอ??
‪นี่ นายรู้เรื่องนี้หรือเปล่า
‪วิลบอกว่านายกับเขาเชื่อมต่อกัน รู้อยู่แล้วไหม
‪นี่ ทางเลือกเดียวของเรา ‪คือบินยานจูปิเตอร์ขึ้นไปบ
‪แล้วค้นหาทางอากาศ
‪เราจะค้นหาได้เร็วขึ้น ‪และก็ไม่ต้องหลบซ่อนมันแล้ว
‪เราต้องหาวิลให้เจอก่อนซาร์
‪แม่ เดี๋ยว
‪เปิดเครื่อง
‪- ถ้าเขาทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วล่ะ ‪- พูดอะไรของลูก
‪เขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจหุ่นยนต์พวกนี้
‪ถ้าเขาเป็นคนเดียวที่จบเรื่องนี้ได้ล่ะ
‪แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ
‪เพนนี ตั้งแต่เราหลงอวกาศ สิ่งที่แม่เรียนรู้คือ
‪เมื่อเราคิดว่าเราเป็นคนเดียวที่รู้คำตอบ
‪เรามักจะคิดผิด
‪มีสัญญาณแชริออตไหม
‪ไม่เจออะไรเลย วิลน่าจะปิดระบบติดตามไปแล้ว
‪แล้วซาร์ล่ะ ผิวโลหะของมันจะสะท้อนแสง
‪เราใช้ไฟค้นหาส่องดูแสงสะท้อนก็ได้
‪แกอยู่ไหน
‪ต้องการอะไรจากลูกฉัน
‪วิล โรบินสันจะมาช่วยเจ้า
‪แต่ไม่ต้องห่วง
‪ข้าจะไม่ทำร้ายเขาเหมือนที่เจ้าทำร้ายข้า
‪ข้าอยากเรียนรู้จากเขา
‪อยากเรียนรู้อะไร
‪ว่าทำไมเจ้าถึงเลิกเชื่อฟังโปรแกรมเดิม…
‪วิล โรบินสันทำอะไรบางอย่างกับเจ้า
‪ที่นี่
‪ข้าอยากรู้ว่าเขาทำอะไร
‪บอกมา
‪เจ้ามันอ่อนแอ
‪วิล โรบินสันโปรแกรมให้เจ้าทำตามคำสั่งเขา
‪เขาควบคุมเจ้าแล้ว
‪วิล โรบินสันไม่ได้ควบคุมข้า
‪งั้นเจ้ารับใช้เขาทำไม
‪เป็นการเริ่มต้นที่ดี
‪ฉันชื่อวิล โรบินสัน
‪แต่นายคงรู้อยู่แล้ว
‪ตอนที่เราสองคนอยู่ในถ้ำ
‪นายอยากรู้อะไรบางอย่าง
‪ตอนนั้นฉันไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรแต่…
‪ฉันว่าฉันรู้แล้ว
‪นายอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ตอนที่ฉันกับหุ่นยนต์เจ?
‪เพราะหุ่นยนต์เริ่มเปลี่ยนไปตอนนั้น
‪ใช่ไหม
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าบางครั้ง ‪ความเปลี่ยนแปลงอาจน่ากลัว
‪แต่มันช่วยให้เราดีขึ้นกว่าเดิมได้เช่นกัน
‪เข้าใจไหมว่าโปรแกรมคืออะไร
‪นายกำลังถามเรื่องหัวใจเหรอ
‪ใช่แล้ว หัวใจก็น่าจะเป็นการโปรแกรมอย่างนึง
‪มัน…
‪มันบอกเราได้ว่าต้องทำตัวยังไง…
‪ว่าควรเดิมพันอะไร…
‪ว่าเพื่อนเราเป็นใคร
‪หัวใจก็พังได้เหมือนกัน
‪เหมือนที่โปรแกรมของนายพังได้
‪แต่สิ่งที่เราทำหลังจากนั้นต่างหากที่สำคัญ
‪มีบางอย่างที่นายต้องรู้
‪เจ้านายของนาย ‪สิ่งมีชีวิตที่เขียนโปรแกรมให้นาย
‪พวกเขาไม่อยู่แล้ว
‪พวกเขาสูญพันธุ์แล้ว
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ‪แต่สิ่งที่พวกเ?
‪มันไม่สำคัญแล้ว
‪พวกเขาจากไปแล้ว
‪นายเลือกโปรแกรมเองได้
‪นายจะทำอะไรก็ได้
‪แล้ว…
‪พอรู้ว่าพวกเขาจากไปแล้ว นายเศร้าไหม
‪บางครั้งหัวใจเราจะเจ็บเมื่อเศร้า
‪ไม่เศร้า
‪รู้หรือเปล่าว่าพวกเขาตายยังไง
‪ข้าฆ่าพวกมัน
‪อันตราย วิล โรบินสัน
‪ทางนั้น สองนาฬิกา
‪ทุกคนเกาะไว้
‪ฉันไม่เข้าใจ ทำแบบนั้นทำไม
‪ฆ่าเจ้านายให้หมด
‪อย่า!
‪ตอนนี้ ฆ่าหัวใจ
‪ได้โปรด นายต้องฟังฉันนะ
‪ไม่เอาโปรแกรม
‪ฉันไม่อยากโปรแกรมนาย
‪ไม่เอาเจ้านาย
‪หุ่นยนต์!
‪ไม่เอาหัวใจ
‪เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‪วิล!
‪จำตอนที่ทุกอย่างเพิ่งเริ่มได้ไหม
‪พวกเราแค่อยากจะเริ่มต้นใหม่
‪ไม่ใช่แค่บ้านใหม่
‪แต่เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน
‪และไม่ว่าจะเกิดเรื่องผิดพลาดมาแล้วกี่ครั้ง
‪แต่การได้ใช้เวลาร่วมกัน…
‪ทำให้ผมไม่รู้สึกเสียใจเลย
‪แม่ครับ พ่อครับ
‪ผมรักพ่อแม่ครับ
‪ผมพยายามเก่งให้เหมือนพ่อแม่ทุกวัน
‪และจูดี้
‪พี่ไม่เคยทอดทิ้งผม
‪และเพนนี พี่คอยระวังหลังให้ผมเสมอ
‪ดอน ผมนับถือคุณเหมือนพี่
‪และสมิธ
‪ที่แท้คุณก็ไม่ได้เลวร้ายนักเลย
‪หุ่นยนต์
‪นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี
‪ฝากดูแลครอบครัวฉันด้วย
‪ผมทำแบบนี้เพื่อให้ทุกคนรอด ‪เพราะทุกคนสำคัญที่สุด?
‪ทุกคนเป็นครอบครัวผม
‪และผมรักทุกคน
‪ผมแค่หวังว่ามันดีพอแล้ว
‪ถอดเสื้อนอก
‪ยังมีชีพจร แต่เบามาก
‪ไม่เป็นไรนะ
‪แม่อยู่ตรงนี้
‪พ่ออยู่ตรงนี้
‪มาถอดชุดเขา
‪โอเค
‪โอเค ได้แล้ว
‪โอเค
‪นายต้องยับยั้งไม่ให้เกิดเรื่องนี้สิ
‪เราอุตส่าห์ไว้ใจนาย
‪นายมีหน้าที่ปกป้องเขาไม่ใช่เหรอ!
‪เขาเลือดไหลไม่หยุด หนูไม่มีเครื่องมือห้ามเลือด
‪หนูผ่าตัดหัวใจแบบเปิด ‪บนยานจูปิเตอร์ไม่ได้ เขาต้อ
‪ในอวกาศมีโรงพยาบาลที่ไหนกัน
‪อัลฟาเซนทอรี
‪ซาร์จะไปที่นั่นไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ เราจะไปเตือนพวกเขา เราจะช่วยชีวิตวิล
‪เดี๋ยวก่อน แม่ ถ้าขึ้นบินเขาตายแน่
‪เราต้องลอง!
‪รัดเขาไว้ ทำทุกอย่างที่ทำได้
‪เดี๋ยว แคปซูลแช่แข็ง
‪มันทำให้เลือดไหลเวียนช้าลง ‪หัวใจเขาจะได้ไม่โหลดม?
‪ถ้าให้เขาแช่แข็ง หัวใจก็จะไม่ทำงานหนักเกินไป
‪เขาจะมีโอกาสรอด
‪เอาเลย
‪โอเค
‪ไป
‪มา ถึงเวลาไปกันแล้ว
‪ฉันรู้ว่าบางคนคิดว่านายไม่มีความรู้สึก
‪ฉันรู้ว่านายมี
‪แต่ตอนนี้นายต้องเก็บมันไปก่อน
‪นายต้องเอามันไปใส่กล่องใบเล็กๆ เก็บไว้
‪นายจะได้มีสมาธิกับ ‪การช่วยให้เรารอดจากสถานการณ์น?
‪ไม่ว่านายจะเคยทำอะไรในอดีต ‪มันไม่สำคัญ ให้คิดถึงแ
‪และตอนนี้
‪สิ่งเดียวที่สำคัญคือเราต้องพาวิลไปอัลฟาเซนทอรี
‪เริ่มต้นขั้นตอนการแช่แข็ง
‪เราต้องไปแล้ว
‪ตรวจพบการออกยานที่ไม่ระบุตัวตน
‪ซาร์กำลังขึ้นบินแล้ว
‪เราจะไปทันไหม
‪ยังไงก็ต้องทัน
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล