SERIAL NETFLIX
- Alarm obrony cywilnej! - Spokojnie.
Atakują nas roboty?
Nie mam żadnych informacji. Nie przeciążaj nowego serca.
Atakują nas roboty. On zabił już trzy.
Weszły do tamy i dezaktywowały tarczę. Wtedy włączył się alarm.
Co robimy?
Żadne „my”. Musisz leżeć.
W porządku.
Zmęczony organizm może odrzucić przeszczep.
Wiem. I moje nowe serce przestanie działać.
- I umrzesz. - Nie róbmy tego.
Tak.
Obaj mamy teraz mechaniczne serca.
Przetrwamy to.
Kontakt za 98 minut.
Musimy aktywować tarczę.
Nasze zespoły oceniają sytuację w tamie.
- Przygotowują zalecenia. - Byłem tam i mam jedno zalecenie.
Turbiny są spalone.
Nie ma czasu na ich naprawę.
A ty to kto?
Ekspert od nienaprawialnych rzeczy. Chyba nie wyszło to dobrze.
Co mamy teraz zrobić?
Na początek musimy mieć dwa megawaty, które produkowała tama.
Tych turbin nie da się zastąpić.
Wszystko, co się kręci, może generować energię.
- Choćby silnik startu pionowego Jowisza. - Właśnie!
Zbierzemy setki takich mini-prądnic,
aby zastąpiły trzy wielkie turbiny.
Dlatego trzeba tu szybko sprowadzić wszystkie Jowisze z kolonii.
- Podłączycie je do sieci? - Tak.
Sieć się przegrzeje.
Schłodzimy przewody ciekłym helem.
Macie go dość dużo.
A jeśli ten plan zawiedzie, czy Jowisze będą nadal zdatne do lotu?
Po wymontowaniu silników statki będą uziemione.
Nie będzie odwrotu.
Nadal macie jeden z silników należących do obcych robotów?
Tak, na Jowiszu 2. Dlaczego pani pyta?
Nie mogę ryzykować.
Technologia obcych to nasza jedyna szansa.
Są jeszcze inne Alfa Centauri.
Pani kanclerz, te roboty są nieprzejednane.
Znajdą nas, gdziekolwiek się udamy.
Nie możemy znów użyć ich silnika.
To właśnie ten pomysł wpakował nas w tarapaty.
Aby wygrać, musimy użyć narzędzi, których one nie posiadają.
Naszego sprytu,
pomysłowości
i odwagi.
Tak ich pokonamy.
Jowisz 17, zbliżaj się!
Wszyscy muszą się zmieścić, więc pal licho blacharkę!
Nie czekajcie, aż wylądują. Rozciągajcie kable!
Podobno potrzebujesz pomocy.
Pewnie.
- Masz tam dość luzu? - Jest dobrze.
W porządku.
Słuchaj, John…
Personel pomocniczy powinien udać się do stacji ewakuacyjnej.
Dzieci niedługo wyruszą.
Robinson, pomóż nam!
Już idę!
Zaraz wracam.
Pierwszy konwój z dziećmi i chorymi właśnie opuszcza kolonię.
Tędy.
Można przejść.
Szuka pani swojej grupy ewakuacyjnej?
Wiem, dokąd pójść.
Kontakt za 20 minut!
Za ile przywrócimy tarczę?
Przy tym tempie podłączania Jowiszy powinniśmy zdążyć.
Dobrze.
Maureen, masz chwilę?
Nie bardzo!
Chcę znać nasze szanse.
Wszyscy ciężko pracują, by je zwiększyć.
Na razie, Smith.
Czekaj! Tylko ty możesz mi pomóc.
Damy radę czy nie?
Gdy byłam małą dziewczynką, przez całe noce obserwowałam gwiazdy.
Wiedziałam, że gdzieś tam czeka na mnie inny świat.
Dotarcie tam wydawało się niemożliwe,
ale oto tu jestem.
Nasze szanse są gorsze niż zwykle, ale powinniśmy dać radę,
bo musimy.
Dzięki. Tylko tyle muszę wiedzieć.
Z twojej perspektywy wygląda to nieciekawie,
ale musisz zrozumieć sytuację.
Jeśli wierzyć Maureen Robinson,
wkrótce słońce zaświeci nad moim własnym skrawkiem ziemi.
To moja jedyna szansa, by tak się stało.
Pomóc doktor Smith.
Komu mam pomóc?
I nie mów, że rodzinie, bo jej nie mam.
Komukolwiek mam pomóc, odpowiedź brzmi: nie.
Ja pomóc doktor Smith.
Nic im nie będzie. Judy jest z nimi.
Tu Judy Robinson. Co u Willa?
Stan się nie zmienił. Trzyma się.
Wiecie, dokąd nas wysyłają?
Podobno do jakiejś kopalni miedzi.
Po uzyskaniu zielonej energii koloniści zakopali tam generatory jądrowe.
Ukryją nas razem z odpadami nuklearnymi?
Energia jądrowa? Brzmi dość sprośnie.
Nie powinniśmy się ewakuować, tylko im pomóc.
Decydenci nie rozumieją, jacy jesteśmy świetni.
Racja.
Bo kto uratował naszych rodziców?
My.
A potem uciekliśmy robotom.
Potrafimy uciekać.
Ląduje ostatnia grupa Jowiszy.
Świetnie, Don. Podłącz je jak najszybciej.
Stać!
Nigdy, przenigdy nie podłączaj kabla do gniazda wyjściowego!
Cała moc wróci wtedy do Jowisza!
Statek stanie się wielkim porażaczem
i usmaży wszystkich, którzy go dotkną!
Coś ty sobie myślał?
Dobra robota.
Jestem z ciebie dumny.
Osiągnęliśmy minimalną moc.
Aktywuję osłony.
Wieże PEM działają.
To już coś.
Dla pełnej ochrony trzeba podłączyć wszystkie Jowisze.
Zasięg tarczy na poziomie 65%!
Nadlatujący cel utrzymuje kurs.
- Nie hamują? - Przyspieszają.
Trzy tysiące na godzinę.
Cztery tysiące. Sześć tysięcy. Dziewięć tysięcy.
Wykryły naszą tarczę i próbują się przecisnąć.
Poziom ochrony: 85% i rośnie.
Podłączam ostatniego Jowisza.
- Wystarczy? - Będzie na granicy.
Poziom ochrony: 90%.
Przeliczam czas do kontaktu.
Dziesięć sekund.
Dziewięć, osiem.
Siedem, sześć.
Pięć…
…dwie, jedna.
Osłony działają. Przecisnęły się?
Centrum operacji do konwoju. Co z wami?
Co to za dźwięk?
Radia są teraz bezużyteczne.
Bo roboty już tu są.
Will, wszystko w porządku?
Tak.
Sprawdzę, co u innych. Możemy mieć rannych.
Zostań w Rydwanie. Będziesz tu bezpieczny.
Gdzie jest nasz kierowca?
Czy to nie on?
- Czemu wszyscy uciekają? - One tu idą!
- Musimy uciekać. - Racja.
Uciekajcie!
- Szybciej. - Chodź.
Co to za nowa twarz?
Chcesz silnik.
To jasne, bo zawsze ci o niego chodziło,
ale dlaczego teraz?
Gdybyś włączył silnik, bylibyśmy na Alfa Centauri w kilka chwil.
Niebezpieczeństwo.
Meteory są za małe, by wywołać takie zniszczenia.
Racja.
Zatem co?
Zabiłem ich.
Niech ktoś mi pomoże!
Nie można oddać im silnika!
Zatrzymajcie się!
Proszę ponownie podłączyć kroplówkę.
Uwaga, zagrożenie pacjenta.
Uwaga, ryzyko niewydolności serca.
Proszę wrócić do łóżka.
Will!
Przepraszam!
Will!
Will! Boże!
Nie możesz wychodzić.
- Silniki robotów. - Pomogę ci…
Używają ich jako broni!
O czym ty mówisz?
Ich silniki robią dziury w kosmosie.
Domyśl się, co mogą zrobić na planecie.
Nie wiem.
Widziałem to na planecie, na której utknęliśmy.
Tej z meteorami i brakującym kawałkiem.
Mówisz o tej, której mieszkańcy wyginęli?
Silnik nie może trafić w ich ręce.
Idę po Judy.
Nie! Nie ma czasu.
Ty to musisz zrobić.
Nie potrafię.
Penny.
Posłuchaj mnie.
Znam cię lepiej niż ty siebie.
Jesteś mądra, odważna i silniejsza, niż myślisz.
Uda ci się.
Dobrze.
W porządku.
Ale ty nigdzie się stąd nie ruszaj.
I ma ci się nie pogorszyć!
Po prostu się przechadzam.
Dzień jak co dzień na Alfa Centauri.
Słońce świeci jak na zdjęciach z reklamy
i nie ma tu żadnego dymu.
Żadnego wraku statku.
Żadnych robotów.
Przez dwa lata poświęciłam masę czasu i energii,
starając się nie dotykać przedmiotów od obcych.
I proszę bardzo.
Penny?
Dobrze, że jesteś.
Próbuję pomóc rannym, a ty spacerujesz po miejscu katastrofy.
Musimy zabrać stąd silnik. Roboty mogą go użyć jako bomby.
I to potężnej, skoro robi dziury w kosmosie.
Wystarczy mi. Zróbmy to.
- Złap z drugiej strony. - Dobra.
Nie bój się. Jest przytrzaśnięty. Idziemy dalej.
Penny!
Chodź!
Co robisz?
Penny!
Umierasz, prawda?
- Penny, chodź! - Idę!
Penny, nie ma czasu. Zostaw go!
Nie zrobię ci krzywdy, więc uważaj ze szponami.
Jestem Penny Robinson.
Nie chcę żadnych kłopotów.
Czyli tak kończy się książka.
- Penny! - Mówiłeś, że idzie tuż za tobą.
Patrzcie!
Cześć. Masz jakieś imię?
Nazwa „robot” jest już zajęta.
Mogę mówić na ciebie Sally?
To imię ci pasuje.
Penny?
Penny. Coś ty zrobiła?
Pomogłam jej.
I tyle?
Leżała przygnieciona.
Pomyślałam wtedy, że ja w potrzebie mogę liczyć na rodzinę i przyjaciół.
A ona nie ma nikogo.
Nikt z nich nie ma.
Im też musimy pomóc.
Nie ułatwię ci tego.
Brak mi słów.
W porządku. Słowa to moja działka.
To wszystko zmienia.
Pomóc Willowi Robinsonowi.
Hej.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
A nie mówiłem?
Lepiej ci to idzie.
Kłopoty, Penny Robinson.
Ja jestem kłopotem?
Kłopoty.
Ach, my mamy kłopoty. Popracujemy nad składnią.
Nie mogą zdobyć silnika.
Ale ty już to wiedziałaś.
Uważaj, Sally!
Cześć.
Tak, wiem.
Jest źle, ale miałeś dużo na głowie.
Tak, Willu Robinsonie.
Kto pilotuje statek?
Zapnij pasy.
Jesteś pewna?
Zdołam pokierować tym statkiem…
przyjmując, że czytałam aktualną instrukcję.
Jowisz 2 do Penny i Judy Robinson.
Lecimy po was i po silnik.
Tak?
Już lecimy. Podajcie wasze położenie.
Jowisz 2, nie podchodź, bo inaczej cię zestrzelą.
Co z wami?
Jesteśmy poza konwojem,
ale nic nam nie jest.
- Will, miałeś być w karetce! - Jest dobrze.
Mam niezniszczalne serce.
À propos, podsunęłaś mi pomysł.
I to genialny.
Rodzice o tym wiedzą?
Systemy znów działają.
Dobra, przełącz na widok z satelity.
- Pokaż drogę wylotową z miasta. - Zaraz będzie na ekranie!
Czy te roboty są na ziemi?
Walczą ze sobą.
To dobrze, prawda?
Jowisz 2 do Centrum Operacji. Tu Will Robinson.
- Will? - Will!
Kto pilotuje statek?
Ja, Maureen.
Smith?
Czemu wszyscy robią z tego wielką aferę?
- Will… - Słuchajcie.
Mamy mało czasu.
Penny i Judy mają silnik ze statku DOR-a.
DOR nie może go zdobyć, bo za jego pomocą zniszczy tę planetę.
Damy radę.
Nie możesz znowu lecieć sam!
Tym razem nie jestem sam.
Chyba wiem, jak zakończyć tę wojnę.
DOR się mylił.
Ale ja również.
Robot i ja nie jesteśmy wyjątkiem. Penny to udowodniła.
Wszystkie roboty mogą być wolne.
Ale trzeba im to uświadomić.
Proszę…
poczekajcie na powrót robota.
Robota?
A co z tobą?
Trzymajcie kciuki.
Will?
John, jego serce nie zniesie takiego wysiłku.
Prosił, żebyśmy się wstrzymali i właśnie tak zrobimy.
Ale wszystko po kolei.
Zabierzmy stąd dzieci.
Chodź.
No to… dokąd lecimy?
No dobra.
Chyba przegrywamy.
Wiem.
Judy, Penny, jeśli nas słyszycie,
to jedziemy po was i silnik.
Spotkamy się na głównej drodze.
Przyjadą po nas! Nie wychylajcie się.
- Tato! - Pospieszcie się!
- Dobra. - Wskakuj. Szybko!
- Jedziemy! - Już wsiadłam!
- Wszystko gra? - Ruszajmy.
Musimy ukryć silnik w miejscu, do którego nie dotrą roboty.
Kiedy podłączaliśmy Jowisze do sieci miejskiej,
czego pod żadnym pozorem nie wolno nam było zrobić?
Źle podłączyć kabli?
Zrobimy to.
Właśnie.
Powinieneś leżeć.
To nic nie da.
Co to za miejsce?
Dom.
Też się martwicie, że może tu być pełno robotów?
Oby tak było.
Jesteś jednym z nich.
Posłuchają cię.
Czułem, że nie przylecisz tu beze mnie.
Ale teraz musisz to dokończyć.
Powiedz im wszystko.
Silnik jest wyłączony.
Roboty nie mogą go namierzyć i przeszukują wszystkie Jowisze.
J65 to my.
To Don.
A to roboty.
Maureen, wchodzimy. Zamykam drzwi.
Nie mogłeś go znaleźć?
Czekał na złomowisku na recycling.
Odholowano go, bo nie spełniał nowych norm.
Jeszcze pojeździ. Coś o tym wiem.
Oby się nie przydał.
Słuchajcie!
Jestem na podstacji.
Mam nadzieję, że wygodnie tam siedzicie.
Tak, Don. Jesteśmy gotowi.
Dobra, wejście do gniazda wyjściowego.
Na raz.
Don, nadal nie jesteśmy pod napięciem.
Co się dzieje?
Mały problem.
Poradzisz z nim sobie?
Jasne. Muszę tylko przylutować kondensator.
Gdzie ona jest?
O nie!
Po co ktoś zamontował tu kratkę?!
Zbliżają się.
Don, pozwolisz twojej rodzinie zginąć, bo nie umiesz podłączyć kabla?
Otoczyli sąsiedniego Jowisza.
Don, jeśli znasz jakieś sztuczki, to użyj ich teraz!
Spryciarz pozostanie spryciarzem!
Teraz!
Dzięki, Don! Na razie się udało.
Cudownie.
Nie zrezygnują tylko dlatego, że poraziło ich kumpli!
Zrobiłeś, co mogłeś.
Teraz spróbuj się ukryć.
Do zobaczenia.
Do chłodziarki.
Póki jest paliwo w Jowiszach, pole elektryczne będzie nas chronić.
Czyli jak długo?
Do powrotu Willa.
Will.
Nie zasypiaj.
Jesteśmy tu, ale oni nie wyglądają na uradowanych.
Robot rysuje obrazki.
Opowiada o was dwojgu.
Jak się poznaliście.
Jak go zmieniłeś.
Will, on rysuje coś nowego.
To chyba twoja siostra, która zrobiła to samo, co ty.
Zbliżyła się do robota.
Nie słuchają.
Odchodzą.
Możesz cokolwiek zrobić?
Zaufanie, Willu Robinsonie.
Nie.
Coś ty zrobił?
Dlaczego to zrobił?
Nie powinien był!
Wiesz czemu.
Wracajmy na statek.
Wciąż go czuję.
On odszedł.
Przykro mi.
Chodźmy.
Jego ostatnie słowo…
to „zaufanie”.
Może ufał, że poradzimy sobie bez niego.
Według wykresów jestem całkowicie zdrowy.
To część robota.
Chyba umieścił ją, kiedy położył ci rękę na sercu.
Uratował mnie.
Mnie również.
Jak to?
W szpitalu
miałam zamiar zrobić coś, czego nie można cofnąć.
Nie sądziłam, że mam wybór, ale robot mi go dał.
Myślałam, że prosi o pomoc,
ale to on chciał pomóc mi.
Wiedział, czego potrzebuję.
Zawsze wiedział, czego nam obojgu trzeba.
To one wydają te odgłosy?
To rozkaz.
Do czego?
Główny zbiornik paliwa pusty.
Przełączam na zbiornik rezerwowy.
Poziom rezerwy paliwa: 10%.
Poziom rezerwy paliwa: 9%.
Ponoć oprócz bycia żołnierzem i uprawianiem kukurydzy
pracowałeś także nad projektami badawczymi drugiej klasy.
Judy ci to powiedziała?
Utrzymywałeś mnie dla niej przy życiu.
Niewielu facetów by tak zrobiło.
Byłeś bohaterem.
Odznaczanym astronautą.
Siedziała przy stole w kuchni
i spisywała twoje osiągnięcia na wielkim kawałku tektury
flamastrami o zapachu truskawek.
Pierwszy człowiek na Marsie.
Pierwszy człowiek, który opuścił Układ Słoneczny.
Pierwszy w wielu sprawach.
Nie było łatwo ci dorównać.
Flamastry o zapachu truskawek?
Brzmi nieźle.
Tak było.
Te osiągnięcia są niczym przy tym, co mnie ominęło.
Ja też w końcu to pojąłem.
Paliwo na wyczerpaniu.
Nie ma już paliwa.
Uciekaj!
Szybko. Dzieciaki, wskakujcie!
Znasz plan?
Tak. Gotowi.
Zajmij się nimi.
Uważajcie na siebie!
Ty prowadź!
Hej.
Niedaleko parku jest włoska restauracja.
- Serio? - Tak.
Myślisz, że mają tam dobre gnocchi?
Kiedy to się skończy, możemy to sprawdzić.
Tylko ty i ja.
Bardzo chętnie.
John?
John!
Kiedyś zobaczę was z bliska.
Stąd niebo wygląda inaczej, co?
Tak.
Kiedy byłam w twoim wieku, marzyłam o tym, by móc tu się wspiąć.
Ale teraz jest lepiej, niż sądziłam.
- Tak? - Tak.
Bo jestem tu z tobą, twoimi siostrami i twoim tatą.
Hej!
Znasz Willa Robinsona?
Jestem jego matką.
Jesteś następny.
To od Willa.
ODTWÓRZ
Znam te silniki.
Will Robinson.
Musisz to wyłączyć.
Nie.
Wyłącz to natychmiast!
Zabić panów.
Zabić serce.
Zabije siebie i nas.
Will!
Will, nie!
Zaufanie, Willu Robinsonie.
Czuł, że znów wycelujesz w serce.
I ufam mu.
Nic mi nie jest.
Robocie!
To ty?
Bezpieczna rodzina.
W niecałą dobę po przybyciu tu Robinsonów
z Alfa Centauri zostały zgliszcza.
Nie sugeruję związku, ale nie wygląda to dobrze.
To szansa, by za drugim razem zbudować tę kolonię nieco lepiej.
To będzie długa lista rzeczy do zrobienia.
Chętnie kogoś przytulę.
Kto ma ochotę?
Chyba to ja powinnam napisać epilog.
W porządku, to całkiem łatwe zadanie.
Siedzę sobie i piszę na kartce papieru,
podczas gdy mama jest na orbicie,
budując statek, który zastąpi Śmiałka.
Pomagają jej zaawansowane istoty, których technologia jest jak magia.
A także Don.
Tak, tak. Rozumiem.
Wiem, ale jeśli przeniesiemy to…
Po prostu to weź.
Roboty uwolnione od starego oprogramowania
mogły robić, co chciały.
Większość wyjechała, nie mówiąc nam dokąd.
Teraz same tworzą swoje polecenia i różnią się od siebie. Jak my.
Kiedy Sally została ponownie złożona, niemal natychmiast opuściła planetę.
Byłam rozczarowana, ale zrozumiałam, że jest dziewczyną,
która szuka swojego miejsca we wszechświecie.
Może ma to ode mnie?
Tata nigdy wcześniej nie był tak odprężony.
Ponoć żołnierze jak nikt inny potrafią docenić wartość pokoju.
Judy nie zwolniła.
Ale w końcu zrozumiała, że nie musi nikomu nic udowadniać.
Dawno nie widziałam doktor Smith, co nieco mnie martwi.
Wyglądasz lepiej.
Może i pozbyłaś się dowodów,
ale nadal wiem, co zrobiłaś i kim naprawdę jesteś.
Myślisz, że znów nabiorę się na tę sztuczkę?
To nie sztuczka…
tylko przyznanie się.
Więzień 002, masz gościa.
Upiekłaś mi ciasto z pilnikiem w środku?
Nie umiem piec.
A ty nie potrzebujesz pilnika.
Przeglądając listę pasażerów na dziewiczy rejs statku Solidarność,
natknęłam się na niejaką Jessikę Harris
zatwierdzoną przez doktor Zoe Smith.
Kto to jest?
Moja siostra.
Formalnie rzecz biorąc.
Wyrzekła się mnie.
Zatem nie wie, kim naprawdę jesteś.
W tej chwili sama tego nie wiem.
A ja tak.
Kiedy stąd wyjdziesz,
znajdź mnie.
Mamo! Kolacja wystygnie!
Spróbujmy.
Improwizowałem, bo w przepisie nie było kukurydzy hybrydowej.
Oczywiście.
Wybaczcie spóźnienie. Debbie walczyła z kozą.
Rany!
Wszystko pachnie cudownie! Dawno tego nie mówiłam.
Cywilizacja jest fajna, prawda?
Nawet nie opuścimy tej galaktyki.
- Zgodziłeś się na to? - Pierwsze słyszę.
Odbyłem już ponad 100 godzin lotów
i tym razem nie będę sam.
Zaufanie, Willu Robinsonie.
Dobrze, ale wróćcie przed Gwiazdką.
Wrócimy. Bez obaw.
Obiecuję!
Słowo honoru.
Dobrze.
Dobra. Umieram z głodu.
Odmówisz modlitwę?
- Zaczynamy? - Tak.
Dziękuję.
Możesz podać?
Tak. To dla mnie?
To dla mnie?
Tylko nie za szybko.
Will powiedział: „Spokojnie, wrócę przed Gwiazdką”.
Ale wszyscy wiemy, że nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem.
Koniec.
Rozdziału pierwszego.
Tu Will Robinson z pierwszej Grupy Eksploracyjnej Ludzi i Robotów.
Nie wiem, gdzie teraz jesteśmy…
ale tu jest pięknie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz
W HOŁDZIE