‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- นั่นสัญญาณเตือนภัยพลเรือนนี่ ‪- ใจเย็นๆ วิล
‪หุ่นยนต์กำลังโจมตีเราใช่ไหม
‪ตอนนี้ฉันไม่รู้ข้อมูลอะไร ‪อย่าใช้หัวใจใหม่หนักเก?
‪เรากำลังถูกพวกหุ่นยนต์โจมตี ‪เขาซ้อมไปแล้วสามตัว
‪แต่พวกมันบุกเข้าไปในเขื่อน ‪ทำให้เกราะปิดและสัญญา?
‪เราทำไงดี
‪ไม่ได้ อาการนายจะทรงตัว ‪ก็ต่อเมื่อไม่ลุกจากเตียง
‪ผมไม่เป็นไร
‪พี่พูดจริง ถ้าหักโหมเกินไป ‪ร่างกายอาจปฏิเสธอวัยวะ
‪ผมรู้
‪แล้วหัวใจผมจะล้มเหลว
‪- จากนั้นก็ตาย ‪- เพราะงั้นอย่าทำดีกว่า
‪ใช่
‪เรามีหัวใจเป็นเครื่องจักรทั้งคู่แล้ว
‪เราจะฝ่าฟันเรื่องนี้ไปได้
‪ข้าศึกจะมาถึงใน 98 นาที
‪เราต้องเปิดเกราะนั้นใหม่
‪ทีมของเรากำลังประเมินสถานการณ์เขื่อน
‪- พวกเขากำลังร่างคำแนะนำ ‪- ผมอยู่ในเหตุการณ์ นี่คือ??
‪กังหันน้ำพังหยังเขียด
‪เราไม่มีเวลาจะไปซ่อมมัน
‪คุณเป็นใคร
‪ผู้เชี่ยวชาญเรื่องของที่ซ่อมไม่ได้ ‪พูดออกมาแล้วไ?
‪ตอนนี้เราต้องทำยังไง
‪อย่างแรกเลย เราต้องใช้ ‪ไฟฟ้า 200 ล้านวัตต์ที่เคยได้จ?
‪กังหันพวกนั้นไม่มีอะไรมาแทนที่ได้
‪กังหันมันก็แค่สิ่งที่หมุน
‪ทุกสิ่งที่หมุนได้สร้างพลังงานได้
‪เช่นเครื่องยนต์ขึ้นบินและลงจอดของจูปิเตอร์
‪ใช่เลย
‪เราจะเอาของหมุนๆ เล็กๆ มาเยอะๆ
‪เพื่อชดเชยสามอันยักษ์ที่หาอะไรมาแทนไม่ได้
‪ยานจูปิเตอร์ทุกลำ ‪ในอาณานิคมต้องบินมาที่นี่เดี๋ย?
‪- จะเสียบมันเข้ากับเมืองเหรอ ‪- ใช่
‪โครงข่ายไฟฟ้าจะไหม้เกือบทันที
‪ใช้ฮีเลียมเหลวหล่อเย็นสายเคเบิลก่อนสิ
‪ฮีเลียมเหลวมีมากพอ ดูแล้ว
‪ถ้าแผนการล้มเหลวล่ะ ‪ยานจูปิเตอร์จะยังบินได้อยู่ไ?
‪ไม่ ทันทีที่ดัดแปลงเครื่องยนต์ก็บินไม่ได้อีก
‪หันหลังกลับไม่ได้
‪คุณยังมีเครื่องยนต์เอเลี่ยนอันนึงใช่ไหม
‪ใช่ มีอยู่บนยานจูปิเตอร์สอง
‪ถามทำไม
‪ฉันเสี่ยงดวงกับวิธีนี้ไม่ได้
‪เท่าที่เห็น เทคโนโลยีเอเลี่ยนอันนั้น ‪เป็นทางเดียว
‪ในอวกาศยังมีดาวอื่นที่อยู่อาศัยได้
‪ท่านอธิบดีครับ หุ่นยนต์พวกนี้ทรหด
‪ไม่ว่าเราจะหนีไปไหน มันก็จะตามไปจนเจอ
‪เราใช้เครื่องยนต์พวกมันอีกไม่ได้
‪เราซวยหนักแบบนี้แต่แรกก็เพราะมัน
‪เราต้องใช้เครื่องมือของเราในการเอาชนะ ‪สิ่งที่ทำใ?
‪ปัญญา
‪ไหวพริบ
‪และความกล้าหาญ
‪นั่นคือหนทางที่เราจะเอาชนะมัน
‪จูปิเตอร์ 17 เข้ามาชิดๆ หน่อย
‪ทุกคนจะต้องใกล้ชิดกันมาก ‪ดังนั้นไม่ต้องกลัวเรื่อ?
‪อย่ารอให้จอดก่อน ลากสายเคเบิลกันต่อไป
‪ไง ได้ข่าวว่าอยากได้ลูกมือ
‪เอาสิ
‪- สายถึงไหม ‪- ได้แล้ว
‪โอเค
‪คือว่า จอห์น…
‪ผู้ที่ไม่มีหน้าที่จำเป็น ‪กรุณาไปรายงานตัวที่สถาน?
‪เดี๋ยวเด็กๆ ก็จะไปกันแล้ว
‪โรบินสัน มาช่วยหน่อย
‪เออ กำลังไป
‪เดี๋ยวมา
‪ยานพาหนะอพยพเด็กและผู้ป่วย ‪ขบวนแรกกำลังจะออกเดิน?
‪ไป ทางนี้
‪เคลียร์แล้ว
‪ตามหากลุ่มอพยพของคุณอยู่เหรอคะ
‪ฉันรู้ว่าต้องไปทางไหน
‪ข้าศึกจะมาถึงในอีก 20 นาที
‪ใกล้เปิดเกราะได้หรือยัง
‪น่าจะเฉียดฉิว แต่ยานจูปิเตอร์ ‪กำลังต่อเข้ากับระบบ
‪ดี
‪มอรีน มีเวลาสักแป๊บไหม
‪ก็ไม่เชิง
‪ฉันแค่อยากรู้โอกาสที่เราจะรอด
‪ทุกคนต่างกำลังพยายามเพิ่มโอกาสนั้นอยู่
‪แค่นี้นะสมิธ
‪เดี๋ยว มอรีน คุณเป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้
‪สรุปเราจะรอดหรือเปล่า
‪ตอนฉันยังเด็ก ฉันชอบมองดูดาวยามค่ำคืน
‪ฉันรู้ว่ามีโลกใบอื่นรอคอยฉันอยู่
‪การเดินทางไปหามันดูเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อม
‪แต่ก็มาถึงจนได้
‪โอกาสรอดของเราน้อยกว่าปกติ ‪แต่ว่าเราจะทำให้ได้
‪เพราะเราต้องทำ
‪ขอบคุณ มอรีน อยากรู้แค่นั้นแหละ
‪จากมุมมองของคุณ มันคงดูแย่มากเลย
‪แต่คุณต้องเข้าใจสถานการณ์นี้นะ
‪ถ้าเราจะเชื่อคำของมอรีน โรบินสัน
‪งั้นพระอาทิตย์จะขึ้น ‪เหนือผืนที่ดินเงียบๆ ที่เป็น
‪นี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้ครองสิ่งนั้น
‪ช่วยด้วย ด็อกเตอร์สมิธ
‪ช่วยใคร
‪และอย่าพูดว่าครอบครัว เพราะฉันไม่มี
‪ดังนั้นใครก็ตามที่นายอยากให้ฉันไปช่วย ‪คำตอบคือไม?
‪ช่วยด้วย ด็อกเตอร์สมิธ
‪พวกเขาจะไม่เป็นอะไร จูดี้อยู่ด้วย
‪นี่คือจูดี้ โรบินสัน ขอทราบอาการของวิลด้วย
‪อาการยังไม่เปลี่ยนแปลง เขาทรงตัว
‪มีใครรู้บ้างไหมว่าพวกเขาจะพาเราไปไหน
‪ได้ข่าวว่าจะพาไปเหมืองแร่ทองแดง
‪ที่ที่นักอาณานิคมกลุ่มแรกใช้ฝังเอ็มเอ็มอาร์ทีจี
‪หลังมีพลังงานสะอาดใช้แล้ว
‪งั้นจะพาเราไปซ่อนไว้กับของเสียนิวเคลียร์เหรอ
‪มันอาจไม่แย่นักก็ได้ ‪เพราะนิวเคลียร์เป็นของเสีย
‪เราไม่ควรอพยพหนี เราควรช่วยเหลือ
‪ฉันว่าพวกคนมีอำนาจไม่ยอมรับว่าเราเก่งแค่ไหน
‪เห็นด้วย
‪เราช่วยชีวิตพ่อแม่ไว้ไม่ใช่หรือไง
‪ใช่
‪จากนั้นเราก็หนีพวกหุ่นยนต์
‪เราหนีเก่ง
‪จูปิเตอร์กลุ่มสุดท้ายกำลังลงจอด
‪เยี่ยมเลยดอน ต่อสายเข้าระบบให้เร็วที่สุด
‪หยุดๆๆ
‪ไม่ ห้ามเสียบสายเข้ากับช่องจ่ายไฟ!
‪พลังงานโดนดูดกลับเข้ายานจูปิเตอร์กันพอดี
‪กลายเป็นเครื่องช็อตแมลงยักษ์
‪แล้วช็อตทุกคนที่จับมัน!
‪ใช้อะไรคิดเนี่ย!
‪ทำงานดีมาก ขอบคุณ ผมภูมิใจ
‪พลังงานมากพอเปิดแล้ว
‪เปิดเกราะป้องกัน
‪หออีเอ็มเอฟกำลังทำงาน
‪โอเค ถือเป็นจุดเริ่มต้น
‪แต่จะไม่ครอบคลุมทั้งหมด ‪จนกว่าจะต่อจูปิเตอร์ครบท?
‪เกราะป้องกันอยู่ที่ 65%
‪เป้าหมายยังไม่เปลี่ยนเส้นทาง
‪ไม่หักยานหนีเหรอ
‪พวกมันเร่งเครื่อง 3,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪สี่พัน
‪หกพัน เก้าพัน
‪พวกมันคงรู้ว่าเรากำลังเปิดเกราะ
‪พวกมันตั้งใจลอดเข้ามาให้ทัน
‪เกราะป้องกันอยู่ที่ 85% และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪ผมกำลังต่อยานลำสุดท้าย ช่วยบอกทีว่ามันมากพอ
‪มันจะฉิวเฉียด
‪เกราะป้องกันอยู่ที่ 90%
‪คำนวณเวลาปะทะใหม่
‪สิบวินาที
‪เก้า แปด
‪เจ็ด
‪หก
‪ห้า…
‪สอง หนึ่ง
‪เกราะเต็มร้อยแล้ว มันลอดเข้ามาได้ไหม
‪ศูนย์ควบคุมปฏิบัติการถึงขบวนรถ รายงานสถานะ
‪เสียงอะไรน่ะ
‪มันแปลว่าวิทยุเราไม่มีประโยชน์แล้ว
‪เพราะพวกหุ่นยนต์เข้ามาได้
‪วิล เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ครับ
‪ฉันต้องไปดูว่าคนอื่นต้องให้ช่วยไหม ‪อาจมีใครบาดเจ?
‪อย่าออกจากแชริออตนะ ในนี้ปลอดภัย
‪มีใครเห็นไหมว่าคนขับรถไปไหน
‪คนนั้นไม่ใช่เหรอ
‪- ทุกคนวิ่งกันทำไม ‪- พวกมันมาแล้ว
‪- เราต้องรีบออกไปจากตรงนี้ ‪- เห็นด้วย
‪ไป
‪- ไปเร็ว ‪- มา
‪สีหน้าใหม่แปลว่าอะไร
‪นายอยากได้เครื่องยนต์
‪แน่นอนอยู่แล้ว นายอยากได้เครื่องยนต์เสมอ
‪แต่ทำไมต้องตอนนี้
‪เหมือนถ้าเปิดใช้มันตอนนี้ ‪เราน่าจะไปถึงอัลฟาเซนท?
‪อันตราย
‪ไม่มีอุกกาบาตลูกไหนใหญ่พอ ‪ที่จะสร้างความเสียหายแ?
‪เห็นด้วย
‪แล้วฝีมืออะไร
‪ข้าฆ่าพวกมัน
‪ใครก็ได้ช่วยด้วย ขอร้องล่ะ
‪เราต้องไม่ให้พวกนั้นเข้าใกล้เครื่องยนต์
‪หยุดสิ ขอร้อง!
‪คำเตือน กรุณาใส่สายเข้าไปใหม่
‪คำเตือน สถานะไม่ปลอดภัย
‪คำเตือน เสี่ยงหัวใจล้มเหลวรุนแรง
‪กรุณากลับมาที่เตียง
‪วิล
‪ขอทาง!
‪วิล วิล! คุณพระช่วย
‪นายไม่ควรออกมาอยู่นี่
‪- เครื่องยนต์หุ่นยนต์ ‪- พี่จะพานาย…
‪มันใช้เป็นอาวุธได้
‪พูดอะไรของนาย
‪เครื่องยนต์สามารถฉีกอวกาศเป็นรู
‪รู้ไหมว่ามันจะทำอะไรถ้าอยู่บนพื้นผิวดาว
‪- พี่ไม่รู้ ‪- พี่เคยเห็นผลลัพธ์มาแล้ว
‪ดาวที่เราไปติดอยู่
‪ดวงที่มีอุกกาบาตและเนื้อดาวแหว่งไปไง
‪หมายถึงดวงที่ผู้อาศัยเดิมสูญพันธุ์น่ะเหรอ
‪พี่ต้องไม่ให้พวกนั้นเข้าใกล้เครื่องยนต์
‪โอเค พี่จะไปตามจูดี้
‪ไม่ได้ ไม่มีเวลาแล้ว
‪พี่ต้องเป็นคนทำ
‪วิล พี่ทำไม่ได้
‪เพนนี
‪ฟังผมนะ
‪ผมรู้จักพี่ดีกว่าที่พี่รู้จักตัวเองอีก
‪พี่ฉลาด กล้าหาญ และพี่แกร่งกว่าที่พี่คิด
‪พี่ทำได้
‪ก็ได้
‪เอาก็เอา
‪นายอยู่ตรงนี้นะ
‪แล้วอย่าทรุดหนักลงไปอีก
‪ก็แค่ออกมาเดินเล่น
‪แค่วันธรรมดาบนอัลฟาเซนทอรี
‪ดวงอาทิตย์ส่องแสงเหมือนในแผ่นพับเลย
‪รอบข้างไม่มีควันฟุ้งอย่างแน่นอน
‪ไม่มีซากยานลุกติดไฟ
‪ที่แน่ๆ คือไม่มีหุ่นยนต์
‪สองปีที่ผ่านมา ฉันได้ทุ่มเทเวลาและแรงกาย
‪ไปกับการหลีกเลี่ยงไม่แตะต้องของเอเลี่ยน
‪แต่มาอยู่จุดนี้ซะนี่
‪เพนนี
‪โล่งอกจังที่พี่มา
‪พี่เข้ามาช่วยเหลือคนบาดเจ็บ
‪แต่กลับเจอเธอเดินเตร่อยู่ในเขตอันตราย
‪เราต้องเอาอันนี้ไปให้ห่างจากพวกมัน ‪พวกหุ่นยนต์ใช?
‪ระเบิดยักษ์ ที่น่าจะฉีกอวกาศให้เป็นรูได้
‪หยุดอธิบาย ลงมือเลยเถอะ
‪- ยกอีกข้างสิ ‪- ได้
‪ไม่ต้องห่วง
‪มันถูกทับอยู่ ไปต่อ
‪เพนนี!
‪เพนนี ตามมาเร็ว
‪มัวทำอะไรอยู่
‪เพนนี!
‪กำลังจะตายใช่ไหม
‪- เพนนี มาเร็วสิ! ‪- โอเค กำลังไป
‪เพนนี ไม่มีเวลาแล้ว ช่างมัน
‪โอเค ฉันจะไม่ทำร้ายเธอนะ ‪ดังนั้นอย่าข่วนฉันล่ะ
‪ฉันชื่อเพนนี โรบินสันนะ บอกไว้ให้รู้
‪และฉันไม่อยากมีเรื่องกัน
‪นิยายจบแบบนี้สินะเนี่ย
‪- เพนนี! ‪- ไหนบอกว่าเธอวิ่งตามมาติดๆ
‪ดูนั่น
‪หวัดดี
‪เธอมีชื่อหรือเปล่า
‪มีคนใช้ชื่อ "หุ่นยนต์" ไปแล้ว
‪ขอเรียกว่าแซลลี่ได้ไหม
‪ดูเหมาะกับชื่อนั้น
‪เพนนี
‪เพนนี เธอทำยังไง
‪ฉันช่วยเธอ
‪แค่นั้นเหรอ
‪ตอนฉันเห็นเธอดิ้นรน ‪ฉันนึกถึงเวลาฉันอยากให้ใครช่?
‪ฉันมีครอบครัวและเพื่อนๆ
‪แต่เธอไม่มีใครสักคน
‪พวกหุ่นยนต์ไม่มีใครเลย
‪ไป เราก็ต้องช่วยพวกเขาด้วย
‪ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ
‪พี่ไม่รู้จะบรรยายภาพนี้ยังไง
‪ไม่เป็นไร นั่นมันหน้าที่ของฉัน
‪เรื่องนี้เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ช่วยวิล โรบินสัน
‪นี่
‪ฉันมีอะไรจะบอกเธอ
‪อะไร
‪บอกแล้วไง
‪นายจูบเก่งขึ้นนะ
‪ปัญหา เพนนี โรบินสัน
‪หาว่าฉันเป็นตัวปัญหาเหรอ
‪ปัญหา
‪อ๋อ มีปัญหา ไว้ต้องสอนหลักภาษาให้แล้ว
‪เราต้องไม่ให้พวกมันเข้าใกล้เครื่องยนต์
‪แต่เธอรู้อยู่แล้วสินะ
‪ระวังตัวด้วยนะแซลลี่
‪ไง
‪ใช่ ฉันรู้
‪มันแย่ แต่นายมีงานต้องทำเยอะมาก
‪ใช่ วิล โรบินสัน
‪ว่าแต่… ใครเป็นคนขับยานเหรอ
‪คาดเข็มขัดซะ
‪แน่ใจแล้วเหรอ
‪ฉันสามารถขับยานจูปิเตอร์ลำนี้ได้…
‪ถ้าคู่มือการบินที่อ่านเล่มนั้นยังใช้อยู่น่ะนะ
‪จูปิเตอร์สองถึงเพนนีกับจูดี้ โรบินสัน
‪เราจะไปรับทุกคนกับเครื่องยนต์
‪งั้นเหรอ
‪เรากำลังไปหา แค่ต้องส่งตำแหน่งมาให้เรา
‪ไม่ได้ จูปิเตอร์สอง ห้ามเข้ามา ‪ไม่งั้นอาจโดนสอยร่??
‪รายงานสถานะด้วย
‪เราถูกตัดขาดจากขบวนรถ
‪แต่ตำแหน่งนี้ปลอดภัย
‪- วิล นายควรขึ้นรถพยาบาลไม่ใช่เหรอ ‪- ผมโอเค
‪หัวใจผมคงกระพันแล้ว
‪เออนี่ พี่ทำให้ผมคิดอะไรออก
‪ไอเดียแจ่มเลย
‪แม่กับพ่อรู้ไหม
‪ทุกระบบกลับมาทำงานแล้ว
‪โอเค เปลี่ยนไปขึ้นภาพจากดาวเทียม ‪ขอดูถนนออกจากเมื
‪รับทราบ กำลังเอาภาพขึ้น
‪หุ่นยนต์พวกนั้นอยู่บนพื้นผิวดาวเหรอ
‪พวกมันสู้กันเอง
‪เป็นข่าวดีนี่ ใช่ไหม
‪จูปิเตอร์สองถึงศูนย์ควบคุมปฏิบัติการ ‪นี่คือวิล โร
‪- วิลเหรอ ‪- วิล
‪ใครเป็นคนขับยาน
‪ฉันเอง มอรีน
‪สมิธเหรอ
‪ทำไมทุกคนต้องแปลกใจกันใหญ่ด้วย
‪- วิล… ‪- ฟังนะครับ
‪มีเวลาไม่มาก
‪เครื่องยนต์จากยานของซาร์อยู่ที่เพนนีกับจูดี้
‪ต้องไม่ให้เขาเข้าใกล้มัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪มันทำลายดาวทั้งดวงได้
‪เราทำได้
‪ลูกจะหนีไปสู้คนเดียวอีกไม่ได้นะ
‪ครั้งนี้ผมไม่ได้ตัวคนเดียว
‪ผมว่าในที่สุดผมก็รู้หนทางยุติสงครามนี้แล้ว
‪ซาร์คิดผิด…
‪ผมก็ด้วย
‪ผมกับหุ่นยนต์ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ ‪เพนนีเพิ่งพิ?
‪หุ่นยนต์ทุกตัวเป็นอิสระได้
‪แค่ต้องมีใครทำให้พวกเขาเห็น
‪แค่…
‪ยื้อต่อไปจนกว่าหุ่นยนต์จะกลับไปหา
‪หุ่นยนต์เหรอ
‪แล้วลูกล่ะ
‪ขอให้โชคช่วย
‪วิล
‪จอห์น หัวใจของเขาจะรับไม่ไหว
‪นี่ เขาบอกให้เรายื้อไว้ ‪ดังนั้นนั่นคือสิ่งที่เราจ
‪แต่ก่อนอื่น
‪ไปช่วยลูกๆ เราออกมาจากตรงนั้นกัน
‪แล้ว
‪เราจะไปไหนกันเหรอ
‪โอเค ฉันว่าข้างเรากำลังจะแพ้
‪ฉันรู้
‪จูดี้ เพนนี ถ้าได้ยินเสียงเรา
‪เราจะไปรับพวกลูกกับเครื่องยนต์
‪เจอกันที่ถนนใหญ่
‪มีรถมารับแล้ว ก้มต่ำเอาไว้นะ
‪- พ่อ โอเค ‪- เร็วเข้า
‪- นี่ค่ะ ‪- ขึ้นรถเร็ว
‪- ไปกันเถอะ ‪- เข้ามาแล้ว
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ไปกันเถอะ
‪เราต้องหาที่ไว้เครื่องยนต์นั่น ‪ที่ที่หุ่นยนต์เข้?
‪ตอนเรากำลังเสียบจูปิเตอร์ ‪เข้ากับระบบไฟฟ้าของเมื?
‪รู้จักสิ่งเดียวที่ไม่ว่ายังไงก็ห้ามทำหรือเปล่า
‪หมายถึงเสียบสายเข้าตรงช่องจ่ายเหรอ
‪เราจะทำแบบนั้น
‪ใช่
‪เธอควรจะนอนพักนะ
‪จะทำอะไรก็ไม่ต่างกัน
‪ที่นี่ที่ไหน
‪บ้าน
‪พวกเธอกลัวกันไหมว่าที่นี่อาจมีหุ่นยนต์หลายตัว
‪ขอให้มีเถอะ
‪นายเป็นพวกเดียวกัน
‪พวกเขาจะรับฟังนาย
‪ฉันรู้ว่านายจะไม่ยอมมาที่นี่ถ้าฉันไม่มาด้วย
‪แต่ตอนนี้นายต้องสานต่อเรื่องนี้ให้เสร็จ
‪เล่าทุกอย่างให้พวกเขาฟัง
‪เมื่อปิดเครื่องยนต์แล้ว ‪พวกหุ่นยนต์จับตำแหน่งมัน?
‪เลยตามค้นในยานจูปิเตอร์ทีละลำ
‪เจ 65 นั่นคือเรา
‪นั่นดอน
‪และนั่นคือพวกมัน
‪มอรีน เราเข้ามาแล้ว กำลังปิดประตู
‪หายากไหม
‪มันอยู่ในป่าช้ารถ กำลังจะถูกรีไซเคิล
‪ผู้มีอำนาจสั่งลากไปทิ้ง ‪เพราะสภาพไม่เหมาะจะขับขี?
‪มันยังวิ่งได้อีกหลายกิโลฯ หัวอกเดียวกัน
‪- หวังว่าจะไม่ต้องใช้ ‪- โอเคทุกคน
‪ผมอยู่ที่สถานีย่อย
‪หวังว่าทุกคนจะอยู่ในยานกันอย่างสุโขสโมสร
‪เข้ามาแล้วดอน เราพร้อมแล้ว
‪โอเค เสียบสายเข้ากับช่องจ่ายไฟ
‪นับหนึ่ง
‪นี่ดอน เรายังไม่มีกระแสไฟฟ้าเลย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แผนสะดุดนิดนึง
‪สะดุดแบบที่ซ่อมได้หรือเปล่า
‪ไม่มีปัญหา ก็แค่ต้องบัดกรีตัวเก็บประจุใหม่
‪อยู่ไหนเนี่ย
‪ไม่นะ
‪ไม่! ไอ้บ้าที่ไหนเอาตะแกรงมาปิดตรงนี้!
‪พวกมันกำลังใกล้เข้ามา
‪เร็วสิดอน จะปล่อยให้ครอบครัวต้องตาย
‪เพราะเชื่อมสายไฟไม่ได้หรือไง
‪พวกมันอยู่ทั่วจูปิเตอร์ข้างๆ เราแล้ว
‪ดอน ถ้ามีกลเม็ดอะไรซ่อนอยู่ ‪ตอนนี้ถึงเวลางัดมาใช้
‪นักเลงเถื่อนไม่เคยลืมกำพืด
‪ตอนนี้!
‪ขอบใจนะดอน ตอนนี้เราโอเค
‪เยี่ยมไปเลย
‪พวกมันไม่ยอมแพ้ ‪แค่เพราะเพื่อนโดนช็อตไปสองสามตัว
‪ดอน คุณทำเต็มที่แล้ว
‪ทีนี้ไปหาที่หลบให้ปลอดภัย
‪เจอกันหลังจบงาน
‪โอเค เราผ่อนคลายกันดีกว่า
‪สนามไฟฟ้าจะคงอยู่ต่อไป
‪จนกว่าเชื้อเพลิงยานจูปิเตอร์ทุกลำจะหมด
‪ได้นานแค่ไหนล่ะ
‪จนกว่าวิลจะกลับมา
‪วิล… อย่าหลับนะ
‪เรามาถึงแล้ว ‪แต่พวกนั้นดูไม่ค่อยจะดีใจนักที่ได้เ?
‪หุ่นยนต์กำลังวาดรูป
‪เรื่องราวของเธอสองคน
‪ว่าเจอกันยังไง
‪ว่าเธอเปลี่ยนเขาได้ยังไง
‪วิล เขากำลังวาดรูปใหม่
‪น่าจะเป็นรูปพี่สาวเธอที่ทำเหมือนกับเธอ
‪สร้างสายสัมพันธ์กับหุ่นยนต์
‪พวกเขาไม่ฟัง
‪พวกเขากำลังไป
‪นายพอจะทำอะไรได้บ้างไหม
‪ไว้ใจ วิล โรบินสัน
‪ไม่
‪ไม่นะ
‪นายทำอะไรลงไป
‪เขาทำแบบนั้นทำไม เขาไม่น่าทำแบบนั้นเลย
‪เธอก็รู้เหตุผล
‪กลับไปที่ยานกันดีกว่านะ
‪ผมยังสัมผัสเขาได้
‪เขาไปแล้ว
‪ฉันเสียใจด้วย
‪ไปกันเถอะ
‪คำสุดท้ายที่เขาพูดกับผม
‪คือ "ไว้ใจ"
‪บางทีเขาอาจไว้ใจให้เราไปโดยไม่มีเขา
‪จากข้อมูลในนี้ ผม…
‪ผมหายดีแล้ว
‪นั่นชิ้นส่วนของหุ่นยนต์นี่
‪เขาคงใส่มันเข้าไปตอนเอามือวางทาบหัวใจเธอ
‪เขาช่วยชีวิตผม
‪เขาช่วยชีวิตฉันด้วย
‪ยังไง
‪ตอนอยู่ที่ศูนย์การแพทย์
‪ฉันกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ‪ที่เมื่อทำแล้วถอยกลับไม?
‪ฉันนึกว่าฉันไม่มีทางเลือก
‪แต่หุ่นยนต์ให้ทางเลือกใหม่กับฉัน
‪ฉันนึกว่าเขาขอความช่วยเหลือ
‪แต่เขาไปช่วยฉันต่างหาก
‪เขารู้ว่าฉันต้องการอะไร
‪เหมือนเขาจะรู้เสมอว่าเราสองคนต้องการอะไร
‪เสียงนั่นมาจากพวกเขาเหรอ
‪มันเป็นคำสั่ง
‪คำสั่งทำอะไร
‪ถังเชื้อเพลิงหลักหมดแล้ว
‪กำลังเปลี่ยนไปใช้เชื้อเพลิงสำรอง
‪ปริมาณเชื้อเพลิงสำรองอยู่ที่ 10%
‪ปริมาณเชื้อเพลิงสำรองอยู่ที่ 9%
‪ผมได้ยินมาว่านอกจากคุณจะมีทักษะ ‪ด้านการทหารและกา?
‪คุณยังเคยทำโปรเจกต์ค้นคว้าชั้นป.สอง
‪จูดี้เล่าให้ฟังเหรอ
‪ทุกคนคิดว่าผมตายไปแล้ว ‪แต่คุณรักษาความทรงจำผมให้?
‪ผู้ชายหลายคนคงไม่ทำแบบนั้น
‪ก็คุณเป็นวีรบุรุษผู้สละชีพ
‪นักบินอวกาศที่มีเหรียญเยอะที่สุดที่เคยมีมา
‪เธอนั่งที่โต๊ะห้องครัว
‪เขียนประวัติการทำงานของคุณ ‪บนกระดาษแข็งแผ่นใหญ่
‪ใช้ปากกาที่มีกลิ่นเหมือนสตรอว์เบอร์รี
‪คนแรกที่ไปดาวอังคาร
‪คนแรกที่ออกจากระบบสุริยะเรา
‪คนแรกในหลายๆ เรื่องเลย
‪ผมต้องทำตามความคาดหวังที่สูงมาก
‪ปากกาที่มีกลิ่นเหมือนสตรอว์เบอร์รีงั้นเหรอ
‪ฟังดูน่ารักดี
‪ใช่
‪การเป็นคนแรกในเรื่องพวกนั้น ‪แทบไร้ค่าเทียบกับสิ่?
‪กว่าผมจะคิดได้อย่างนั้นก็นานเหมือนกัน
‪เชื้อเพลิงสำรองถึงระดับวิกฤต
‪เชื้อเพลิงหมดแล้ว
‪ไป!
‪เร็วเข้า เข้าไปเด็กๆ
‪รู้แผนใช่ไหม
‪ใช่ เราพร้อมแล้ว
‪ดูแลลูกๆ เราด้วย
‪ระวังนะ!
‪คุณขับนะ
‪นี่
‪ผมเห็นว่ามีร้านอาหารอิตาลี ‪ใกล้ๆ กับสวนสาธารณะ
‪- เหรอคะ ‪- ครับ
‪คุณว่าย็อกกี้ของที่ร้านอร่อยไหม
‪พอเรื่องนี้จบแล้ว เราไปชิมกันไหมล่ะ
‪แค่คุณกับผม
‪ยินดีมากค่ะ
‪จอห์น
‪จอห์น!
‪สักวัน ฉันจะได้ไปเห็นแกใกล้ๆ
‪มองจากบนนี้แล้วไม่เหมือนบนโลกเนอะ
‪ครับ
‪ตอนแม่อายุเท่าลูก แม่เคยใฝ่ฝันอยากขึ้นมาบนนี้
‪แต่มันดีกว่าในจินตนาการแม่ซะอีก
‪- เหรอครับ ‪- จ้ะ
‪เพราะแม่ได้ขึ้นมากับลูก
‪กับพี่ๆ แล้วก็พ่อ
‪เฮ้ย!
‪รู้จักวิล โรบินสันไหม
‪ฉันเป็นแม่เขาเอง
‪แกเป็นรายต่อไป
‪ข้อความจากวิล
‪(เปิดคลิปเสียงนี้)
‪ฉันคุ้นเสียงเครื่องยนต์
‪วิล โรบินสัน
‪นายต้องปิดมัน
‪ไม่
‪ปิดมันเดี๋ยวนี้!
‪ฆ่าพวกเจ้านาย
‪ฆ่าหัวใจ
‪มันจะไม่ยอมแพ้ฝ่ายเดียว
‪วิล!
‪วิล ไม่นะ!
‪ไว้ใจ วิล โรบินสัน
‪เขารู้ว่านายจะแทงหัวใจอีกรอบ
‪และฉันไว้ใจเขา
‪ผมโอเค
‪หุ่นยนต์
‪หุ่นยนต์ นั่นนายใช่ไหม
‪ปลอดภัย ครอบครัว
‪บ้านโรบินสันมาถึงที่นี่ยังไม่ทันข้ามวัน
‪อัลฟาเซนทอรีก็ถูกพังเละ
‪ไม่ได้จะพูดว่ามันเชื่อมโยงกันนะ แต่ดูไม่ดีเลย
‪แม่มองว่ามันเป็นโอกาส ‪ที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้?
‪รายการสิ่งที่ต้องทำต้องยาวมากแน่ๆ
‪ถ้ามีใครกอดตอนนี้จะดีมาก
‪มีใครเสนอไหม
‪ฉันคงมีหน้าที่ต้องเขียนบทส่งท้าย
‪ไม่เป็นไร เทียบกับหน้าที่อื่น อันนี้สบายมาก
‪แค่ต้องนั่งเก้าอี้แล้วเขียนบนกระดาษ
‪ระหว่างที่แม่ขึ้นไปบนวงโคจร
‪เพื่อสร้างยานอวกาศอีกลำมาแทนที่เรโซลูท
‪แม่ได้รับความช่วยเหลือจากสิ่งมีชีวิตขั้นสูง
‪ที่มีเทคโนโลยีล้ำยุคเหมือนเวทมนตร์
‪ก็…
‪แล้วก็ดอน
‪- ใช่ แต่ถ้า… ‪- ตรงนั้น
‪ผมรู้ แต่ถ้าเราย้ายอะไรไปมา…
‪เอานี่ไป เตรียมตัวรับ
‪เมื่อเหล่าหุ่นยนต์เป็นอิสระจากโปรแกรมเดิมแล้ว
‪พวกเขาจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
‪หุ่นยนต์ส่วนใหญ่จากไป ‪โดยไม่คิดจะบอกพวกเราว่าไปไ?
‪พอสั่งใจตัวเองได้ ‪ก็มีนิสัยแตกต่างกันหมด เหมือนพว
‪หลังจากที่เราประกอบแซลลี่ ‪กลับขึ้นมาใหม่ เธอจากไป
‪ตอนแรกฉันก็ผิดหวังนะ ‪แต่แล้วฉันตระหนักว่าเธอเป็น?
‪ผู้ไม่กลัวที่จะออกไปหาเป้าหมายในจักรวาล
‪ฉันแอบคิดว่าได้นิสัยมาจากฉัน
‪ฉันไม่เคยเห็นพ่อผ่อนคลายขนาดนี้มาก่อน
‪ว่ากันว่าทหารมักเห็นคุณค่า ‪ของสันติภาพมากกว่าใคร
‪จูดี้ไม่พักสักนิด
‪แต่ฉันว่าในที่สุดพี่ก็รู้ว่า ‪ไม่จำเป็นต้องพิสูจน?
‪ฉันไม่ได้เจอด็อกเตอร์สมิธมาพักใหญ่ ‪ซึ่งทำให้หวั่?
‪คุณดูดีขึ้นนะ
‪คุณอาจกำจัดหลักฐานไปหมดแล้ว
‪แต่ผมรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป ‪และแท้จริงคุณเป็นใคร
‪คิดว่าผมจะหลงกลเดิมซ้ำสองเหรอ
‪นี่ไม่ใช่กล
‪มันคือคำสารภาพ
‪นักโทษหมายเลข 002 มีคนมาเยี่ยม
‪อบเค้กสอดไส้ตะไบแหกคุกมาให้เหรอ
‪ฉันไม่อบขนม
‪และคุณไม่ต้องใช้ตะไบ
‪ตอนที่ฉันตรวจสอบรายชื่อผู้โดยสาร ‪ของเที่ยวแรกที่?
‪ฉันได้ไปเจอชื่อเจสซิกา แฮร์ริส
‪ผู้อนุมัติคือดร.โซอี้ สมิธ
‪เธอเป็นใครเหรอ
‪น้องสาวฉัน…
‪ตามสายเลือดน่ะนะ
‪ไม่นับญาติฉันแล้ว
‪งั้นเธอก็ไม่รู้ว่าแท้จริงคุณเป็นใคร
‪ตอนนี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าฉันเป็นใคร
‪ฉันรู้
‪พอออกจากที่นี่แล้ว
‪มาหาฉันนะ
‪แม่ เข้ามาเร็ว อาหารจะเย็นหมดแล้ว!
‪ดูซิว่าจะอร่อยไหม
‪ในสูตรมันไม่ได้ใช้ข้าวโพดพันธุ์ไฮบริด ‪ก็เลยต้องด?
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪โทษทีที่มาช้า เดบบี้ไปตีกับแพะ
‪ว้าว
‪กลิ่มหอมตลบอบอวล ‪ไม่ได้พูดประโยคนั้นมานานมาก
‪ใช่ ความศิวิไลซ์มันก็ดีเนอะ
‪เราไม่ได้คิดจะออกจากกาแล็กซีนี้ด้วยซ้ำ
‪- คุณโอเคกับเรื่องนี้เหรอ ‪- ผมก็เพิ่งรู้เนี่ย
‪ผมเก็บชั่วโมงบินกว่า 100 ชั่วโมงแล้ว
‪และครั้งนี้ผมจะไม่ไปคนเดียว
‪ไว้ใจวิล โรบินสัน
‪ก็ได้ แค่กลับบ้านให้ทันคริสต์มาสนะจ๊ะ
‪กลับแน่ครับ ไม่ต้องห่วง
‪ผมสัญญา
‪ทุกคน ผมสัญญา
‪โอเค
‪เอาละ หิวไส้กิ่วแล้ว
‪ไม่สวดมนต์ก่อนเหรอ
‪- กินได้ยัง ‪- ได้
‪ขอบคุณ
‪ส่งต่อไป
‪ใช่เลย นี่ให้ผมเหรอ
‪ทำแบบนั้นง่ายกว่า
‪นี่ ค่อยๆ กิน ไม่ต้องยัด
‪วิลบอกว่า "ไม่ต้องห่วง ‪ผมสัญญาว่าจะกลับมาวันคริสต?
‪แต่พวกเราทุกคนรู้ว่า ‪ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ตั้ง?
‪จบ
‪บทที่หนึ่ง
‪นี่คือวิล โรบินสัน ‪จากกลุ่มสำรวจมนุษย์-หุ่นยนต์แร??
‪ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันแน่
‪แต่มันงดงามมาก
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล
‪(ด้วยความระลึกถึงเควิน เบิร์นส์)