Weet je...
Op een gegeven moment geloofde ik het niet meer.
Ik dacht dat ik je voor altijd kwijt was.
Maar we zijn zo hecht...
en ik ben zo gelukkig.
Je hebt gelijk. Een ander leven is mogelijk.
Ik wil wat het beste is voor jullie.
Als we eenmaal daar zijn, is alles anders.
Dat beloof ik je.
Er staat een auto voor je klaar.
Dat is niet nodig.
Ik ga met hem mee in de ambulance. Als er nieuws is, bel ik.
Ik wil naar m'n zoon. -We brengen je nu.
Waar is Pietro?
Zodra hij in Napels is, breng ik hem naar je toe.
Waarom moest ik het doen?
Had hij het niet kunnen doen?
Verraden worden door je geliefde doet meer pijn.
Gennaro.
Eindelijk ben je wakker.
Het medicijn in je lichaam werkt als een gif.
Een verkeerde dosis had je kunnen doden...
maar je vrouw heeft het goed gedaan.
Vergeef me.
Je hebt het juiste gedaan.
Pietro komt op de eerste plaats.
Ik heb nog nooit zo'n nare droom gehad.
Maar dit is de werkelijkheid.
Waar is m'n zoon?
Alleen ik weet waar hij is. Alles op z'n tijd.
We gaan niets overhaasten.
Ten eerste, onze mensen.
Vertel iedereen dat je stopt. Dat de Savastano's ermee stoppen.
Ik wil dat iedereen voor me staat.
Degene die jou nog volgen en mijn mannen.
Vertel ze dat de koningszoon...
is afgezet door de zoon van een nul.
En daarna?
Daarna gaan we je zoon halen.
Zodat hij en je vrouw vrij zijn...
en je op die mooie boot van je kunt stappen.
Wat zijn m'n garanties?
Die heb je niet.
We wijzen u de weg.
Vuile klootzak.
Eindelijk kan ik je in de ogen kijken.
Je hebt m'n geliefde vermoord, maar dat was niet genoeg.
Je hebt zijn graf en dat van onze zoon bezoedeld.
Zelfs voor de doden had je geen respect.
Ik wil je zien sterven.
Je moet lijden en je vrouw horen huilen als ze hetzelfde doormaakt als ik.
Ik ben m'n belofte nagekomen...
maar er moet nog één ding gebeuren.
Doe wat je moet doen, maar daarna is hij van mij.
Om te zorgen dat je het niet vergeet...
blijft zij hier als garantie.
Ze blijft bij mij...
tot het moment daar is.
Het komt goed, echt. Maak je geen zorgen.
Ik zie je daar.
De eerste keer dat ik hier kwam, was ik nog maar een kind.
Ik had niets of niemand.
Iedereen zei dat er een rijk werd geboren...
dat ons en onze families welvaart zou brengen.
Dat rijk had een naam.
Savastano.
Ik ben met ze opgegroeid. Ik was soldaat voor hen.
Jarenlang heb ik m'n leven gewaagd, zoals velen van jullie.
Het was geen vredig leven.
Ik ben alles kwijt.
Vrienden, kameraden...
familie.
Maar nu is het afgelopen.
We stellen allemaal niets voor...
maar kijk waar we nu staan.
Dat zal onze voormalige vijand ons ook vertellen.
Hij staat hier voor ons...
om te knielen.
Ik ben een Savastano. Geboren om te leiden, doden en geld te verdienen.
Ik heb veel doorstaan om respect te krijgen en m'n naam eer aan te doen.
Toen kwam Ciro Di Marzio in m'n leven.
Hij was als een vader voor me.
Een broer. Een vijand.
We hebben elkaar gekust en op elkaar geschoten.
Maar dat is nu verleden tijd.
Secondigliano is niet meer van de Savastano's.
Vanaf vandaag is het van jullie.
Het is van jou.
Deze avond wordt er een nieuw rijk geboren...
dat helemaal van ons is.
Onze wedergeboorte begint hier.
Jullie hebben de leiding tot ik terug ben.
Maak je geen zorgen.
Volg ons.
Ik wil dat dit eindigt waar het is begonnen.
Alles waar we op hoopten...
We wilden de wereld verslinden.
Maar de wereld verslond ons.
Misschien ben je vergeten wie ik voor je was.
In m'n borst zit de kogel nog...
van toen ik je leven had gered.
Een dagelijkse herinnering aan wie je bent.
Jij moet me doden.
Niemand anders verdient het.
Azzurra en Pietro zijn voor altijd vrij. Beloof me dat.
Ik kan niets beloven.
Ze zijn onschuldig.
M'n dochter was ook onschuldig.
Hier afslaan.
Hier afslaan, zei ik.
Let op hem.
Ik heb de laatste Savastano in handen.
Maak je geen illusies, Kleine Monnik.
Ratten als jij leven niet lang.
Rijden.
Toen ik de deur in die goelag dichtdeed, dacht ik vrij te zijn.
Eindelijk kon ik stoppen met huilen voor de broer die ik dacht gedood te hebben.
Maar hij had me slechts verlaten.
Weet je hoe ik me voelde?
Alleen.
Ik voelde dezelfde pijn als jij nu.
Je zal dezelfde eenzaamheid voelen als ik.
Je hebt het mis.
De pijn die ik elke dag voel, is voor wat ik m'n gezin heb aangedaan.
Maar nu voel ik me sereen.
En waar brengt dat ons?
Hoe gaat dit aflopen? -Dat weet je snel genoeg.
Het is jij en ik. Samen.
Tot het eind.
Meneer Sellero?
Heeft u even? -Zeg het maar.
We brengen u naar uw werk. -Ik ken jullie niet. Wat moeten jullie?
We willen niemand kwaad doen.
Maakt u zich geen zorgen over uw gezin.
M'n maat blijft bij ze.
Ik bel hem als we klaar zijn en dan is alles weer goed.
Niet zo moeilijk doen, we hebben geen tijd te verliezen.
Geef de sleutels.
-Opschieten.
Stap uit.
Niet met zo'n gezicht naar binnen gaan.
Denk aan je gezin en alles komt goed.
Eruit.
Pasquale, is er iets?
Nee, niets. Haal Pietro Savastano, nu meteen.
Nu? De kinderen slapen, het is laat.
Ik moet hem ergens heen brengen.
Waarheen? Heb je toestemming?
Tommaso, stel geen vragen.
Haal Pietro, ik leg het later uit.
Leg het nu uit.
Dat gaat niet goed.
Ik kan het niet uitleggen. Doe wat ik zeg.
Blijf hier.
Zonder toestemming gaat hij nergens heen.
Wie is dat?
Doe wat ik je vraag. -Ik bel de politie.
Je belt niemand. Naar binnen.
Opschieten. Jij ook.
Opschieten.
Haal je niks in je hoofd.
Stop.
Kijk me aan. Is hier nog iemand?
Ja. -Waar?
Daarbinnen.
Vooruit.
Loop door.
Niet bewegen. Ga zitten.
Pak haar telefoon. Geef mij die van jou.
Schiet eens op.
Snel een beetje.
Gedraag je en het komt goed.
We moeten hem helpen.
Als er iets misgaat, zijn we de klos.
Je bent al de klos. Heb je dat door?
Jij stelt geen zak meer voor.
Je bent een nul.
Waar ga je heen?
Pietro?
Papa.
Pietro...
Papa.
Ik zie je snel.
Dat was Ciro. Het is zover.
Ga naar het strand.
Jullie weten wat je te doen staat.
Haal de auto, we moeten gaan.
Ciro heeft gebeld. Hij heeft de jongen.
Laten we gaan.
Ik breng je naar je man, zodat je hem nog één keer kan zien.
Wat is er?
Gennaro gaf me die kans niet.
Z'n dood verandert niks.
Ik wil wraak omdat ik het verleden niet kan veranderen.
Dat is alles wat ik nog heb.
Ik ben Gennaro niet.
U kunt me geloven.
Als u ons laat gaan, ziet u ons nooit meer.
Dat beloof ik.
Pietro heeft z'n vader nodig.
U bent moeder, u kunt dat begrijpen.
Ik ben niet lang moeder geweest. Dat gevoel herinner ik me niet meer.
Ik weet dat vrouwen als jij en ik geen kinderen zouden moeten hebben.
Onze kinderen zijn verdoemd...
zelfs al zijn ze nog onschuldig.
U heeft het mis.
Ik haal Pietro weg van deze puinhoop...
zodat hij een normaal leven kan leiden.
O, ja?
En als hij opgroeit en vraagt naar z'n vader en grootouders...
wat zeg je dan?
Sprookjes zijn prima als je kind bent...
maar daarna voert het bloed het bevel. Daar is niet aan te ontsnappen.
Laten we gaan.
Papa.
Wat is dat? Een ongeluk?
Ik weet het niet.
Kom mee.
Azzurra is gearriveerd.
Mama.
Liefste.
Wacht hier. Ik ga met ze mee.
Ciro.
Ze hebben hier niets mee te maken.
Als je ooit van me hebt gehouden, dood mij dan.
Ik wil dat je dezelfde pijn voelt als ik.
Alleen dan staan we quitte.
Je moet je dierbaarsten verliezen.
Ciro...
Laat Pietro in leven.
Ciro.
Dat is het verschil tussen jou en mij.
Ik wilde dat je dat begreep.
Dat jullie de geur van je zoon nog kunnen inademen.
Verdwijn.
Verdwijn, zei ik.
Wat gebeurt daar?
Rennen.
Snel. -De jongen.
Snel. -Opschieten.
Je had gelijk, Azzurra. Je moet jezelf tegen mij beschermen.
Gennaro.
Nee.
Je had gelijk.
Gennaro.
We moeten hier weg. Geef dekking.
Rennen.
Gennaro.
ter nagedachtenis aan Gianni Di Prisco
Aangeboden door: Stevo