Alex?
Kirsten?
Toe dan.
Ik weet nog steeds niet hoe je heet. Dit boek...
is begonnen door een Rode Bandana. Ken je ze?
Een beetje.
Weet je hoe ze leden wierven?
Ze hebben alleen op me gejaagd. Ik heb ze gedood.
De rode bandana was een bebloed vod. Zo'n ding dat je overal zag liggen.
Zo'n ding waarin stervenden bloed ophoestten.
En de kern van het verhaal... -Ik ben de baby kwijt.
Ik zat in m'n boek te lezen. Ik kan haar nergens vinden.
Je bent de baby kwijt.
O jee.
Hallo, Alex.
Ze houdt ervan om weg te lopen.
Geef haar maar een schone luier.
De Rode Bandana's zijn in elk geval allemaal dood.
Vanavond voeren we 'De storm' op voor de sectie Engels van Pingtree.
Rare wereld, hè?
De vorige keer dat ik hier was, draaide het om golf en wapens.
Weet je wat ik zei toen ik hier binnenkwam?
Ik zei: Dit moet een theater worden.
We kunnen ons hier vestigen, kunst maken, veilig zijn...
en ophouden met vluchten.
Dag, Alex.
Hoe is het?
Sorry, hoor. Ik werd afgeleid. Dat overkomt me niet nog eens.
Ik doe het boek weg. Het spijt me.
Ik ben Kirsten.
Eindelijk horen we haar naam.
Kirsten?
Wat is er gebeurd? -Ze stelen de mijnen.
Daar verderop. Kirs, wat is er gebeurd?
De Profeet heeft Gil vermoord. -Waarom zou hij dat doen?
Hij had de kinderen teruggestuurd met mijnen op hun borst.
Ik probeerde het te voorkomen.
Kirs, je arm.
Misschien heeft hij Alex. -Je verkeert in een shock.
We moeten direct teruggaan. Alleen wij zijn hier.
Daar staat iets in brand.
Hier is Dieter.
En hier is S.
hier ligt Kirsten Raymonde
Hij...
Hij gaat het Reizende Symfonieorkest doden.
Gaat het?
Is dat het tankstation? De muzikanten zouden zich er verzamelen.
Ik maak me zorgen om Kirsten. En Sarah.
Ga haar maar helpen.
Sarah, jij gaat mee.
Is er een lijk? -Nee.
Ik denk niet dat er nog een lijk is.
Probeer deze eens.
Zie je iets?
Maakt het wat uit?
Doe niet zo dom. Blijf nog een paar dagen. Het is te gevaarlijk.
Dat monster is in de buurt.
We zoeken onze mensen op...
zorgen dat we onze wagens terugvinden en dan gaan we verder.
We missen Kisten, Sayid en Alex.
Alex niet. Ze heeft de hele nacht bij mij liggen huilen.
Daar is ze al.
Ze zei dat een paard haar had afgegooid.
Het paard van Kirsten.
Kirsten en Sayid voegen zich bij ons bij de tweesprong.
En de anderen ook.
We zijn vannacht iemand kwijtgeraakt.
In elk geval geen doden. -Kijk.
Ze komen hierheen. -Ja, en twee zijn er niet. Dat zijn wij.
Dus Alex is bij hen. Alles is oké, Kirs.
Zie je dit achter ons niet? -We zijn vaker Jezussen tegengekomen.
Hij is anders. Dit is mijn schuld.
Die kinderen waren gehersenspoelde terroristen.
Dat bedoel ik niet. -Wat dan?
Ik heb dit gedaan, oké?
Ik heb hem neergestoken in Saint Deb's. Hij is alleen niet doodgegaan.
Hij zat in het hoofd van Alex.
Alex is geen kind. Ze wordt niet verliefd op sekteleiders. Hou je hoofd erbij.
Ik zal me beter voelen als hij dood is.
En ik hou m'n hoofd er echt wel bij.
We moeten hier wachten.
Blijf dan maar hier. Ik ben voor het donker terug. Ze komen zo wel.
kapitein, u moet een onmogelijke taak volbrengen
Hé, mensen.
Kom hierheen. Het is droog hieronder. Vooruit.
Alex, ik wist het wel. Kirsten dacht dat je bij de sekte was gegaan.
Ik zit al bij een sekte. -Waar is ze?
Wat is er gebeurd? -Verdomme.
Ze wil die gast gaan ombrengen, de Profeet.
Waarom heb je haar laten gaan? -Kirsten doet wat ze wil.
Verdomme, Sayid.
De muzikanten gaan zo vertrekken.
Kirsten zei dat ze voor het donker terug zou zijn. Heb je hulp nodig?
Gaat het?
Kirsten zei dat je de Profeet wilde ontmoeten.
Dat klopt. Maar wees maar gerust, ze heeft hem neergestoken.
In Saint Deborah's.
Heb je haar bedankt? Want die gast gebruikt kindsoldaten.
Hallo, daar.
Hallo, daar. Sorry dat ik jullie stoor.
We hebben jullie orkest gisteravond gezien. Heuvelafwaarts.
In Nuevo Santiago.
Wie zijn 'we'? -M'n partner en ik.
Jullie vrienden gaan naar het Museum van de Beschaving.
Ze hebben ons aanbod aangenomen. -Verdomme.
We willen heel erg graag dat jullie Shakespeare voor ons gaan spelen.
En het museum is comfortabel. Het is er warm. Een plek om uit te rusten.
Je hebt al die onnozele gevaren. Er kan hier zo veel misgaan.
Hoe is het met het symfonieorkest?
Vlad klaagt veel.
Ik vind dit een heel goed idee. -Geweldig.
Vooruit. -Volg mij maar.
Jullie ontvoeren ons, hè? -Nee.
Ik ben die onnozele gevaren beu.
Dit is niet goed.
Kirsten vindt ons wel, zoals altijd.
Luli.
We hebben hem geduwd.
Hoe heet jij? -Dr. Elf.
Weet je waar David is?
Is hij je vader? -Hij zei dat je zou komen.
Hij heeft je uitgenodigd om bij de Onderzee te gaan.
Ze zullen geen chloroform gebruiken als je de profetie kent.
Je moet het zeggen.
We gaan allemaal naar dezelfde plek.
Zeg het. Zeg de profetie.
Hij zei dat jij het ook kent.
Mijn herinneringen zijn dezelfde als die van jou.
Ze betekenen niets.
Ik voel dit voor de eerste keer opnieuw.
Er wacht me een taak.
Ik heb je negen keer eerder gevonden.
Misschien tien.
En ik zal je opnieuw vinden.
Tot het eind.
Het lukt me altijd.
Ik vind je omdat ik je ken.
En ik ken je...
omdat we gelijk zijn.
Het Museum der Beschaving nodigt het Reizende Symfonieorkest uit...
om ons theater in te wijden op midzomeravond (21 juni 2040)
Wij mogen niet naar boven.
Hij wil alleen met jou praten, zei hij. -Hij wist niet dat ik zou komen.
Die wond was diep.
Hij overlijdt vast aan complicaties.
Wil je dit aan hem geven? Over z'n wond gesproken.
Medicijnen, antibiotica. Ze kwamen omlaag in een lage-baandropping.
Een lage-baandropping? -Acremonium.
Dat is een soort schimmel.
Een oude dame uit Pingtree kan het maken.
Ze vinden het mooi als dingen profetisch klinken.
Zorg dat hij iets eet.
Als ik doodga, verlies ik de controle over het verhaal.
Het is al eens gebeurd.
Toen ik gewond was, heeft Haley de kinderen een ander verhaal verteld.
Dat de mijnen het verleden wissen. Dat was Pingtree.
Je vrienden zitten in moeilijkheden.
De helft van ze zit al gevangen en de andere helft bijna.
Waar heb je het over? -Het Museum der Beschaving.
Wat is daarmee?
Er is daar pure slechtheid.
Het is al twee decennia aan het woekeren.
Ze verzamelen dingen.
Ze hebben je vrienden.
Ze hebben ook iets van mij in hun toren.
Jij bent de sleutel.
Als je mij binnen krijgt, breng ik je naar het symfonieorkest.
Geef me de antibiotica eens.
De groep is al binnen als wij er aankomen.
Ze hebben scherpschutters, hekken die onder stroom staan en wachtposten.
En wie weet wat nog meer.
Je kunt zeggen dat ik ook een acteur ben.
Jij beslist. We dwingen hier niemand.
Ik heb je nier net gemist.
Het komt vast door het stuk.
Je leek van streek op het podium.
Waarom?
Je herinnerde je iets.
Wie?
Als ik je naar binnen krijg, hoe weet ik dan dat je ons met rust zult laten?
Dat weet je niet.
Ze zijn mijn familie.
Ik geef alleen om hen.
Vanavond bereiken we het Einde van de Weg.
Ze zit in de Onderzee.
Ze is een van ons.
Je zit nu in de Onderzee.
Als ik iets kan doen om jullie verblijf te veraangenamen, zeg het dan.
Hoe ver is het?
Weet je wat ik mis? Hottubs. Hebben jullie die?
Hoe ver is het?
Het gaat wel. Ga maar verder. -Hoe ver is het?
Dit lijkt allemaal hottub-spul. Is er echt niet een op het terrein?
Nee. -Hoe weet je dat?
Waar zijn onze wagens? -Alles is geregeld.
Zoals de bril van je dirigent. We hebben alles wat jullie nodig hebben.
Je vrienden zijn veilig.
Ze heeft speciale glazen nodig. -Het geeft niet. Ik wil naar hen toe.
Bedek jullie ogen. -Ik zie toch al niets.
Oké, daarom dus.
De quarantaine zal niet lang duren. Welkom in het Museum der Beschaving.
Zijn zij het? Hebben we het gered?
Er is stromend water. De druk is niet altijd goed.
Jullie hebben het gered.
Jullie hebben het verdomme gehaald. Niet te geloven.
Vlad, verdomme.
Alles oké? Vlad, verdomme.
Echt niet.
Het is echt een fijne plek.
Ik ben een tijdje weggeweest, zeggen ze, maar ik ben teruggekomen.
Ik weet er niets meer van, maar ik ben hier gelukkig geweest.
Hoe kan die lift werken?
Alles werkt. We sturen eten naar beneden.
We hebben douches en we...
Doe die deur open, verdomme.
Ik had moeten opletten. Ik werd afgeleid.
En dan had je me opgevangen, hè?
Wie kan me helpen? Help me.
Je ziel is zo lief.
Ik ben blij dat je verliefd werd.
Daardoor ging je niet meer altijd naar je werk.
We werken veel te veel.
Ik heb hulp nodig. Wie kan me helpen?
Dr. Elf is weer verschenen.
De uitzending was: We hebben het gehaald.
Het is bijna zover. De tijdlijnen komen eindelijk samen.
Ze hebben me gevraagd om de fakkel aan te steken.
Daar.
Kijk dan.
Dat zijn ze.
Zie je ze?
Elf werkt samen met Lonagan.
Deze cyclus is anders.
Kirsten is nu bij ons.
Ze is een van ons.
Ze slapen.
Het kostte een paar extra verhalen.
Ze zijn zenuwachtig.
We zouden tijd moeten inhalen, niet oppassen.
Ik kan ze niet alleen laten.
Die bossen zijn 's nachts echt eng.
Je bent gek op dat verhaal.
Waar ken je het van?
Toen ik klein was, gaf iemand me een stripboek.
Ik heb het gelezen en ben het kwijtgeraakt.
Ik probeerde het te vergeten.
Het kwam allemaal terug toen ik het het meest nodig had.
Ik werd echt rustig van die blauwe astronaut.
Omdat dr. Elf een kind is.
K zit in het pak, de Onderzee-rebellenleider.
Ze zit in een tijdlus.
Zo heb ik er nooit over nagedacht.
Maar ik kan me er wel in vinden.
Ik ben een post-pan, alleen ervoor geboren.
Veel pre-pans zijn gek geworden.
Ja, dat is het hele probleem.
De eerste vrouw van m'n vader was kunstenares. Niet m'n moeder.
Ze zijn allebei al eerder overleden.
Toen hij nog leefde, sprak hij Spaans. Hij dacht dat zij dat niet kon.
Hij voerde hele gesprekken in haar bijzijn met z'n vader...
over hoe egoïstisch ze was, hoe gestoord.
Dat hij van haar hield, maar zij niet van hem en dat hij haar kunst niet snapte.
Na de scheiding belde ze om te zeggen dat ze van hem hield.
Dat gesprek voerden ze in het Spaans.
Ze zei dat hij haar nooit iets over haarzelf had gevraagd.
Dat klinkt niet eerlijk.
Hij was een egoïstische rotzak.
Maar het maakt niet uit. Er is geen 'voor'.
Alleen wat nog moet komen.
Ik spreek geen Spaans.
Ik ook niet.
Ga slapen. We vertrekken zodra het licht wordt.
Welk spel spelen ze?
Het lijkt op tikkertje.
Besmetting. De enige manier waarop iedereen wint, is als iedereen ziek wordt.
Leuk.
Soms wint er niemand. De kinderen blijven gewoon rennen.
Ze komen bij een stadje.
Ze zeggen tegen mensen dat ze de Profeet heten.
Ze vragen kinderen of ze bij de Onderzee willen.
Ken je het daarvan?
Ben je een van ze tegengekomen?
Nee.
Dus het internet bestond echt?
Ja, het internet bestond echt. -Hoe was dat?
Heel veel computers konden met elkaar praten...
vanaf overal ter wereld. Je kon berichten en foto's versturen.
Je kon elk boek en elke film bekijken.
En je kon iedereen vinden.
Dat klinkt mooi.
Waarom vraag je ernaar? -Dat is in het museum.
Op een klein zwart ding. Zo groot ongeveer.
Hij zegt dat oude gegevens net onkruid zijn.
Dat weet ik niet. Ik was gek op Instagram.
En jij?
Wat wil jij? -Dat hij in leven blijft.
Zodat het Reizende Symfonieorkest het overleeft.
Denk je...
Denk je dat we het niet redden als de Profeet het niet redt?
Echt niet. Ze zullen je vinden.
Hij bouwt al tien jaar aan de Onderzee. Ze komen als hij de fakkel aansteekt.
Bandana's, bandana's...
Vertaling: Sikko Bos Iyuno-SDI Group