In 2014 werden Susan en Christopher Edwards...
veroordeeld voor moord tot ten minste 25 jaar gevangenisstraf.
Tot nu toe houden ze vol onschuldig te zijn.
Oké.
Vertel eens waarom je hier bent.
Waarom ik hier ben?
Nou...
Eigenlijk iedereen.
Ik lees graag, wat logisch is.
Ik ben bibliothecaris.
Iedereen die van boeken houdt, denk ik.
Ik hou van films.
Ik ga graag naar de bioscoop. Ik hou vooral van oude films.
Ik hou van romantische films, Franse films.
Ik hou van oude Westerns. Die bekeek ik met m'n opa.
De oudere. "Some Like It Hot". De gouden jaren.
Maar ik hou wel van, hoe heet-ie...
Gérard Depardieu.
Hij heeft iets interessants over zich.
John Wayne films...
Ik ben gek op die film "High Noon". Alles met Gary Cooper erin.
Kun je wat meer vertellen over wie je bent, als mens.
Wie ik ben?
Ja, je weet wel...
Wat voor soort mens ben je diep van binnen?
Diep van binnen. Dat is best lastig, hè?
Ik denk...
Neem de tijd.
Ik...
Sorry, ik verwachtte die vraag niet. -Niet erg.
Hij was vaak erg trots, erg koppig.
Slimme jongen in veel opzichten.
Had naar de universiteit kunnen gaan.
Maar daar had hij de motivatie niet voor.
Hard werkend, maar niet altijd productief als u begrijpt wat ik bedoel.
En hij wou niet bij zijn moeder weg. Dat kwam er ook bij.
Of zijn broer.
Hij was hecht met z'n moeder en zijn broer. Was dat David?
Ja. Dat was David.
En z'n band met de slachtoffers, de Wycherleys?
Ik heb de Wycherleys maar één keer ontmoet.
Op de bruiloft.
Nou, de moeder dan.
De vader herinner ik me niet.
Maar daarover sprak Chris nooit met me.
Eerlijk gezegd spraken we zo goed als nergens meer over...
nadat hij en Susan getrouwd waren.
Ze verdwenen alle twee in hun eigen wereld.
Hoe bedoelt u?
Nou, geen van beiden is gemaakt voor deze, hè?
Als u zei dat ze opgestraald waren in ruimteschepen, zou ik u bijna geloven.
Zeg niet dat ik in de richting zit. Zijn het buitenaardse wezens?
Dit is misschien een stomme vraag...
maar mag ik vragen naar het woord "fragiel"?
Chris noemt Susan vaak "fragiel"...
in zijn e-mails en gesprekken.
Ja, dat doet hij.
Ik vraag me gewoon af waar dat over gaat.
Als u mijn stiefzoon wilt begrijpen...
moet u weten dat hij zichzelf altijd zo vond.
Een fragiel persoon, zeg maar.
Of het nou z'n moeder of z'n broer was.
Het is helaas niet aan mij om dat te vertellen.
Maar beiden stierven ze voor hun tijd.
Zeg het zo maar.
En Chris had het daar erg moeilijk mee.
Vooral toen David overleed.
Ik heb een man nog nooit zo zien huilen.
Best schrijnend eigenlijk.
Het is een van de weinige keren dat ik hem vastgehouden heb.
Hij is veel groter dan ik, maar wat voelde hij klein aan.
Maar dat is Chris, snapt u?
Hij probeert altijd iemand te redden.
En daar slaagt hij nooit in.
Zal ik thee voor je zetten?
Nee, dank je.
Ik ben zo weer in orde.
Laat 't me weten als je van gedachten verandert.
Ja, alsjeblieft, eigenlijk.
Twee suikerklontjes, alsjeblieft.
Ik heb een opkikkertje nodig. -Komt eraan.
"Beste Gérard Depardieu...
Mijn man en ik zijn grote fans van uw werk...
vooral de drama-films, al vinden we u ook...
een uitstekende komedie-acteur.
Ik schrijf u om u nederig te vragen om een gesigneerde foto.
Die zou ik mijn man Chris zo graag geven...
om hem op te vrolijken, want sinds kort is hij in de rouw.
Hij verloor zijn broer David enkele maanden geleden...
en is sindsdien ontroostbaar.
Ik weet dat een bericht en een geschenk van u hem kracht zouden geven.
We wonen in Engeland, maar we houden van Frankrijk.
U woont in het meest romantische land ter wereld.
Bij voorbaat Un grand merci, Mr. Depardieu.
Hoogachtend, Susan Edwards."
Susan in haar ouderlijk huis in Mansfield zonder Chris. Hij is in Londen.
Haar moeder, Patricia Wycherley, mogelijk alcoholist.
Haar vader, William, misbruikte Susan seksueel.
Vermoedelijk. -Laten we het voor waar aannemen.
Patricia schiet haar man dood. Ze is boos. Een ruzie.
Pang, pang. Vraag één: waarom heeft Patricia een pistool?
Patricia laat het pistool vallen, Susan pakt 'm.
Patricia gaat tekeer tegen Susan, die boos wordt.
Weer pang, pang. Oeps. Mam is ook dood.
Ze wikkelt haar ouders in een deken en ze liggen een week onder bed.
Correct. Dan neemt ze de bus terug naar Londen...
zegt haar man dat haar ouders naar Blackpool zijn...
en zij dus op het huis moeten passen.
Ze gaan terug naar Mansfield. -Eten vis.
Susan houdt 't niet meer uit.
Bekent alles. Man graaft groot gat...
begraaft de lijken in de tuin.
En wij vinden dat groot...
Gelul. -Goed.
Eerst moeten we bewijzen dat het onzin is.
Dan moeten we vaststellen wat er echt gebeurde.
Met voorbedachte rade? Deden ze 't samen?
Zo ja, hoe overtuigen we het OM?
Voor het verslag: Ik leg bewijs uit Catalogus A op tafel.
Gary Cooper.
President Eisenhower.
John Wayne.
Kirk Douglas.
Sir Winston Churchill. -Charles de Gaulle.
Privé-correspondentie met de acteur Gérard Depardieu.
Ja, Gérard. Wees daar voorzichtig mee.
Ben je met hem bevriend?
Niet echt. Susan schreef hem eens en we hielden contact.
Dit zijn allemaal beroemde mannen, hè?
Heroïsche mannen.
Hoe pas jij daarin?
Dit is het enige dat je meenam uit Frankrijk. Meer heb je niet, hè?
Geen geld op de bank. Geen andere noemenswaardige zaken.
De helft ervan is gekocht met geld dat jij moest verdienen.
Ze gebruikte je zuurverdiende geld om rommel te kopen.
Kijk...
dit mag dan jouw smaak niet zijn, maar het is geen rommel.
Sommige zijn zeer gewild en zeer zeldzaam.
Susan heeft een perfecte smaak voor dit soort dingen.
700 pond.
Ik weet niet wat jullie ervoor betaalden, maar het is getaxeerd op £700.
Het is helaas wat wij in ons vak noemen...
een grote stapel onbruikbare rommel.
Je liegt.
Ik doe dat wel. -Het is oké, schat.
We hebben toch nog wel? -In de kruidenla.
Verdomme.
Het deksel is eraf. Ze liggen overal.
Nee, eet jij je eieren maar rustig op.
De afvalbak staat onder de gootsteen.
Gaat het?
Ze zitten in alle hoeken en gaten. Ik pak de stofzuiger.
Dat doe ik wel. Het is een rommeltje daar.
Ik ben geen kind, Susan. En die rommel valt wel mee.
Wat zijn dit?
Dit is veel geld, Susan.
Een investering. We kunnen 't verkopen.
Filmmagazine, £400.
Gesigneerd door Gary Cooper. -We hebben dat geld niet.
Nooit gehad. Ik verdien niet genoeg.
Dat zou ik je vertellen.
"Beste Mr. Wycherley". Deze is voor je vader.
Ik kan 't uitleggen. -"Nu u 100 wordt...
willen wij van de afdeling Werk & Pensioenen...
u thuis bezoeken voor een persoonlijk gesprek."
Ja, maar het zit wel goed. -Hoe dan?
Hij woont niet hier, zoals we zeiden.
Maar ik heb uitstel gevraagd.
Hoe lang we ook wachten: je vader zal dat gesprek nooit voeren, hè?
Dat weet ik. -Wat dacht je dat zou gaan gebeuren?
Waarom verstop je die brief voor me?
Dat is dwangmatig. Zo gaat ze om met dingen die...
Alsof ze het geluk wil terugkopen dat haar ouders van haar gestolen hadden.
Maar toen was ze een kind. Dertig jaar eerder.
Ze is nu volwassen.
Je wilt me vast tot iets prikkelen met deze opzettelijke versimpeling.
Maar zulke ervaringen schud je niet even van je af.
En William en Patricia bleven altijd even vreselijk tegen haar.
Ze bleven elke kans op geluk van haar afpakken.
Je moet ze hebben gehaat.
Ik probeerde dat niet te doen. Ik probeerde er buiten te blijven.
Hoe pakten ze dan haar geluk af?
Ze misbruikten haar verbaal. Ze ondermijnden haar zelfvertrouwen.
En één keer stalen ze letterlijk iets van haar.
Bestalen ze haar letterlijk? -Zo goed als.
Dat is een klein voorbeeld, maar in het algemeen...
waren ze helemaal niet aardig tegen haar.
Wat stalen ze van haar? -"Stelen" is overdreven.
Wat ik bedoel is: die macht hadden ze over haar.
Ze gaf het ze geheel vrijwillig als een geschenk.
Omdat ze wou dat ze haar aardig vonden, wat ik nooit begreep.
Wat voor geschenk?
Geld. -Wanneer was dat?
Dat weet ik niet meer. Lang geleden.
Eind jaren '80 misschien?
Het was niet baar geld.
Ze bezaten gezamenlijk een huis.
Susan en ik waren getrouwd, dus ze trok bij me in...
en zij, de Wycherleys, vonden het beter...
Als Susan haar deel aan hen gaf?
Susan had bijgedragen aan de aankoop, dus haar naam stond op de akte.
Droeg ze geld bij? -Ja...
Ze erfde van haar opa van haar moeders kant.
Hij had haar de liefde voor oude Westerns bijgebracht.
Hij was een oorlogsheld en bijna even oud als William, haar vader.
William haatte hem natuurlijk maar William haatte iedereen.
William, goed je te zien. -Insgelijks.
Loop maar door.
Erfde haar moeder dan zelf niks?
Nee. Dat was lastig. Door de wrijving met William...
wilde haar vader voorkomen dat William iets kreeg.
Dus liet hij alles na aan Susan.
Chris, neem William even mee voor een port.
We hebben geen port. -Of iets anders. Snap je?
Laat ons meisjes even alleen om bij te praten.
Wat is jouw gif, William? -Mijn vrouw.
Je hebt geen idee hoe erg het is.
Zo had m'n leven niet moeten zijn.
Vroeger had ik vrienden en lachte ik.
Zo erg is het toch niet. Je hebt mij nog.
Je hebt verdomme geen idee.
Jij bent ontsnapt. Ik zit bij hem vast.
Het spijt me.
Nee, het spijt mij, Susan.
Ik ben mezelf niet.
Hoe is 't met je orgel?
Kapot.
Patricia die er op los gaat met haar dikke vingers.
Ik ga even plassen.
Wil je iets als ik boven ben? -Alweer?
Je hebt de blaas van een muis. Een vrouwtjesmuis.
Dat was mijn geld. Hij was mijn vader.
Je kunt soms een onattent kreng zijn.
Het spijt me, Susan.
Ik heb je nooit willen kwetsen.
Dat weet je toch, hè?
Wil je erover denken?
Om je arme oude moeder wat rust te geven?
Zie het gewoon als een lening.
Meer is het niet.
Domweg een lening.
En dus geeft ze het? -Ja.
En wat gebeurt er met het huis? -Het is helaas voorspelbaar.
Voor de inkt van de akte droog is, verkopen ze het huis met veel winst...
en ze gaan naar Mansfield.
Naar Mansfield? -Ja.
Ik snap dat dat je geërgerd zal hebben.
Nou, ik was niet geërgerd.
Ik betreurde het vooral. Maar je probeert daar boven te staan.
Wees alsjeblieft niet boos op me. -Hoe kon je zo stom zijn?
Het is jouw geld. Het is ons geld.
En jij laat ze dat gewoon afpakken, zoals ze alles van je afpakken.
Ze beloofden het niet te verkopen. -Hun beloften zijn niks waard.
Natuurlijk gingen ze 't verkopen. Ze liegen. Dat doen jullie allemaal.
Waarom leer je er nooit van?
Zullen we even een tijdje iets anders doen?
Bijvoorbeeld 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet'
Er zijn hier maar vijf dingen.
Of we kunnen kaarten. Die heb ik niet bij me.
Of we kletsen wat.
De bedoeling is dat je even ergens anders aan denkt.
En over jouw leven? -Tja...
Of dat spelletje waarbij de eerste letter de laatste letter is van het vorige woord.
Hoe was jouw vader?
Mijn vader...
Mijn vader was er niet vaak.
Dat is wel een beetje een cliché, denk ik, maar 't is waar.
En je moeder? -Ik hou van mijn moeder.
Ze is geweldig.
En een vrouw?
Ik heb een vriendin.
En eigenlijk...
gisteravond op weg naar huis dacht ik er aan...
hoe jij over Chris praat.
Ik hoop dat zij ook zo over mij praat.
Zoals je voor hem opkomt en zo.
Ik weet 't niet...
Dat is echt, hè?
Je houdt echt van hem.
Ze pakte hen niet aan, zoals jij hoopte.
Jij wou dat ze voor zichzelf op kwam, maar zij veranderde niet.
Dat wou ze wel, maar ze kon 't niet.
Dan had jij hen moeten aanpakken.
Wist ik veel wat ze van plan waren? 't Was aan haar.
Je keek tv met de man die je vrouw misbruikt had...
terwijl je schoonmoeder haar erfenis stal.
Dat is te kort door de bocht.
En de avond dat de Wycherleys gedood werden, deed je exact hetzelfde.
Je liet Susan in de steek. -Niet waar.
Je liet haar alleen naar Mansfield gaan...
naar de mensen die ze het meest haatte...
en zag toe wat er met haar gebeurde.
Tenzij je het toen zag.
Dat Susan nooit zal veranderen.
Ze kan niet opeens voor haarzelf beginnen op te komen.
En toen besefte jij dat jij dat moest doen.
Ik was niet in Mansfield in het weekend dat de Wycherleys gedood werden.
Was ik dat maar. Dan had ik 't misschien voorkomen...
maar ik was in Dagenham.
Daar gaan we.
Ik laat de verdachte voorwerp PW-56 zien.
Ik bezocht je stiefmoeder vandaag weer en...
zij gaf ons deze doos met foto's te leen.
Is dat je schoonmoeder Patricia? -Ja.
Waar is William?
Die kwam niet.
Hij keurde mijn huwelijk met z'n dochter af...
om wat voor reden dan ook.
Deed dat pijn? -Niet echt.
Is dat je moeder Ange?
Ja.
En is dat je broer David? -Ja.
Emma en ik maakten een praatje en...
we willen je niets laten herbeleven dat duidelijk pijnlijk is, maar...
maar we hebben het gevoel dat deze geschiedenis...
relevant voor de zaak kunnen zijn. Dus mogen we daar nog wat over vragen?
Mijn vader drinkt ook, dus ook mijn familie kent "fragiel".
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn vader.
Maar wat is hij vermoeiend.
Elke keer als hij belt, weet ik dat er een drama aankomt.
Maar weet je wat mij 't kwaadst maakt?
Dat mijn moeder al haar energie opgaat in het zorgen maken over hem.
Ze zijn niet eens meer samen.
En toch draait elk besluit van haar om hem en zijn drankmisbruik.
En ik heb haar zo vaak gezegd...
"Laat het los."
"Het is het niet waard."
Omdat sommig mensen niet meer echt te helpen zijn, nietwaar?
Wees nou eerlijk.
Help geen mensen die niet geholpen kunnen worden.
Kijk waar dat jullie beiden bracht.
Ik ben het niet met je eens.
Ik ben het er niet mee eens dat iemand te ver heen kan zijn voor hulp.
Dat is niemand op deze wereld.
Dat is juist waar 't om draait in deze wereld.
Mijn moeder niet.
David niet. En zeker Susan niet.
Ik probeerde m'n moeder of m'n broer niet te redden.
Ik probeerde van ze te houden.
En dat heb ik ook altijd van Susan gedaan: van haar gehouden.
Kan zij de jury uitleggen waarom ze haar ouders geld opnam...
een dag nadat ze waren doorgeschoten?
In provocatie gelooft niemand.
Ze hangt voor dubbele moord.
En dat jij van haar houdt, verandert daar niks aan.
Ze schoot niet beiden dood.
Dat kon ze niet. -Wel.
De kogelinslag geeft aan dat wie op William schoot...
Ze kan het niet gedaan hebben.
Ze is doodsbang voor vuurwapens.
Wat bedoel je daarmee?
Ik weet hoe dit zal lijken.
Maar ik moet opkomen voor mijn vrouw.
Ze kan hen niet beiden hebben gedood.
Ik weet dat ze bang voor wapens was, omdat ik lid was van een schietclub.
Ik bezat eigenlijk zelf twee wapens...
die ik lang voor de dood van de Wycherleys verkocht.
Zelfs voor de Wet Dunblane...
waardoor ik ze toch had moeten inleveren.
Ik nam Susan eens mee naar de schietbaan...
en toen kon ze zelfs geen wapen aanraken, laat staan ermee schieten. Dus ik weet...
dat ze nooit twee mensen zou kunnen doden met een vuurwapen.
Ze zou niet eens overwegen om twee mensen dood te schieten.
Dat is onmogelijk.
Dat vreselijke weekend in mei toen je volgens jou alleen was.
Je ouders zijn dood.
Je piekert 's nachts hoe je van de lijken af komt...
wat te doen met dat wapen.
Je slaapt in dat huis...
en dan ga je die bankrekening openen.
Dat is voor iedereen zwaar en voor een fragiel iemand als jij...
Wat is uw punt, alstublieft?
Mijn cliënt is al uitgeput na 'n hele dag wachten...
dus kunt u ten minste beknopt zijn?
We denken dat je dit niet alleen aan kon en dat Chris je hielp.
Daarom vragen we niet om doodslag...
maar om moord door jullie beiden. -Nee.
We denken dat Chris bij je was in dat eerste en enige weekend...
en dat jullie samen hen doodden en begroeven.
Nee. -Op grond waarvan?
Jullie dachten geld tegoed te hebben van dat huis in Edgeware...
dat ze van jullie stalen, om je man te citeren.
Ik zal je vertellen wat in ons verslag komt...
om te zien of je dat logisch vindt. Kom mee.
Ik moet bezwaar maken. -Jij ook. Hierheen.
Waar ga je heen? -Wat gebeurt er?
Moet de camera mee, Emma? -Nee, laat die maar hier.
Waar ga je heen?
Je hoeft niet met haar mee. Je mag terugkomen, Susan.
Grant, kom mee.
Neem me niet kwalijk...
Nee. Waar ga je naar toe? Nee.
Goedenavond samen.
U ziet er frisser uit dan de vorige keer.
Hou op. Leuke vrouw, hè?
Waar ga ik staan?
Of zal ik gaan zitten?
Moet ik 'm aanzetten? -Nee, laat maar.
Kom verder. -Nee, dit is dom.
Dag, lieverds. Wat zie je er leuk uit.
Kom binnen.
Dag, meisje van me. -Rot op, pap.
Dat zou ik niet zeggen. Ik vloek niet.
Goed je te zien. -Ja, jou ook.
Waarom knijp je zo? -Om wat je met m'n vrouw deed.
Dat is overdreven, niet? -Geloof me, zo ging het niet.
Nee, zo ging het niet.
Ik zeg toch: Chris was er niet.
Hallo, schat. -Wat doe je?
Pardon. Zou u op willen staan?
Graag.
Als jullie zwijgen, weten we niet precies wat er gebeurd is.
Of het gezellig is of ruzie hebben.
Maar op een gegeven moment waren jullie hier in de slaapkamer.
Mag ik die...
Nu? -Doe maar.
Eigenlijk... William en Patricia? -Ja.
Belachelijk. -Kunt u gaan liggen en slapen?
Dat is logischer.
Dat is een goed punt. Dank u wel, agent.
Patricia sliep vast licht wegens haar rugpijn.
Ga je gang, Chris.
Maak je daar geen zorgen over.
Juist, ja...
Chris was bij je dat eerste weekend, vast het enige weekend.
Jullie doodden hen samen.
In de dagen erna begroef hij de lijken. -Nee, dat was het volgende weekend.
Het weekend van het Songfestival. Want we bleven daarvoor op.
Onze buren gingen naar bed, dus konden we de lijken begraven.
Ik weet 't nog, omdat Dana International dat jaar won.
Jij geeft nooit op, hè?
Chris zei ons dat hij revolvers had, toevallig .38.
Susan, je mag dit even te bespreken. -Dat was lang geleden. Hij verkocht ze.
Je kon niet tegen wapens. -Dat klopt. Ik was er doodsbang voor.
Dat zei hij. Je kon ze niet eens aanraken.
Zie je niet dat hij daarmee bedoelt dat híj schoot?
Net als toen hij z'n stiefmoeder belde. -Nee. Hij bekent niks.
Wil je dit niet even bespreken? -Wat maakt dat uit?
Ik kan adviseren hoe je 't best... -Wat?
Er komt veel aan de orde. -We zijn geen moordenaars, zoals zij zegt.
Waarom vertelde hij over z'n pistolen? Dat was niet slim.
Maar het was net als toen hij zijn stiefmoeder belde...
die hem trouwens kwetste met haar verraad...
het toont aan dat hij niks verbergt.
En dat pistool was van mijn vader.
En je denkt vast dat ik lieg...
maar hij was gefascineerd door fascistische beelden en Nazi's.
En dat is waar.
Hij verzamelde ze, maar we deden ze weg...
omdat we ze niet in huis wilden.
Dus we deden alles weg. Je moet me geloven, alsjeblieft.
Ben je klaar?
Het doet er niet meer toe wat ik geloof. We stoppen. Dank je wel.
We gaan de gevangenis in.
Mijn Chris gaat de gevangenis in en ik zie hem nooit meer.
Je kunt hier doorheen komen.
Je moet rustig blijven. Het is...
Er komt nog een hele rechtszaak. Vertrouw me.
Wanneer zie ik Chris weer? -Misschien een tijdje niet.
Maar als er een proces komt, zorg ik dat hij een goede advocaat krijgt.
Als jullie aangeklaagd worden en de gevangenis in moeten...
maar als je dat eenmaal hebt aanvaard, is het niet zo erg.
Het is eigenlijk veel comfortabeler dan hier.
Vertrouw me. -Ik vertrouw je niet.
Ik vertrouw niemand, behalve Chris. -Dat snap ik.
Ik weet dat je van streek bent en het spijt me...
maar ga er niet aan onderdoor.
Ik snap 't. Echt. -Je snapt het niet.
Waarom hield je ze niet tegen? Je deed niks.
Het spijt me als je niet blij bent met hoe ik optrad...
maar het is een grote zaak voor me...
en ik wist het gewoon niet. Ik wist niet van het huis...
de bankrekening...
Chris en z'n pistolen.
Dat had je niet verteld. -Dat hoorde ik ook niet te doen.
Waarom zou ik 't dan vertellen?
Stomme Chris. Wat doet hij toch?
Hij is twee dagen lang verhoord zonder begeleiding. Dat is zwaar.
Mensen breken. Het is zo zwaar.
Luister. Ik zeg dit normaal tegen niemand en zeker niet tegen cliënten...
omdat ik er niet erg trots op ben...
maar wellicht heb je er baat bij: ik heb gezeten.
Ja, ik snap 't, maar het is waar.
Ik was wel jonger en het waren domme dingen...
vechten en zo. Maar ik had m'n moeder...
en mijn meisje. Net zoals jij Chris hebt.
En nu ben ik hier. -Dat is niet hetzelfde.
Wat is niet hetzelfde? -Het is niet hetzelfde.
Het is niet hetzelfde.
Chris is het enige waarvan ik hou...
en ik mag hem niet verliezen.
Dat mag ik niet.
Rustig maar. Ik ga niet op de tafel dansen.
Hier zit duidelijk veel werk in...
ook van jullie achter de schermen.
Maar we zullen het erover eens zijn, dat DC Lanting en DC Wilke ons trots maken.
Petje af voor je, Emma. Stalen ballen.
We zijn er nu zeker van...
dat het verhaal van die vampieren...
een sprookje van Moeder de Gans was, al heeft die nooit iemand gedood.
Wij hebben haar niet betrapt.
Maar serieus...
de hoop is dat dankzij ons werk...
een dubbele moord is opgelost en twee koelbloedige criminelen...
terecht zullen staan. En daar gaat het om.
Daarom word ik 's morgens wakker.
En daarom hou ik van dit werk.
Als de juristen 't niet verpesten.
Dat klopt, Paul. Het hangt nu af van die verdomde pinguïns.
Daarom krijgen zij 't grote geld, hè?
Hoe dan ook: goed werk.
Laten we wat drinken.
Grote zaak, maar op naar de volgende.
Op gerechtigheid.
Mooi werk.
"Beste Chris..."
Dank voor je aardige brief met je verzoek om 'n gesigneerde foto.
Die stop ik in deze envelop.
Ik kan me de pijn die je nu voelt, niet voorstellen.
En ik wou dat ik die weg kon nemen."
Hallo? -Dag, pap.
Ben jij dat, Ducky?
Ja. Gaat 't met je?
Ja. Met jou ook?
Ja.
Nou, dit is een aangename verrassing.
"Er zijn duistere momenten in het leven.
Die heb ik ook vaak ervaren in mijn leven.
Maar ik weet dat er altijd een sprankje hoop nabij is.
Beste Chris, in donkere tijden is rouwen natuurlijk.
Maar wanhoop niet.
Je prachtige broer David is in de hemel...
tussen de engelen, waar enkel licht is.
En je zult hem ooit weer zien op die plek.
Schrijf me alsjeblieft weer.
Ik zou graag je vriend worden.
Hoogachtend, Gérard Depardieu."
Ongelooflijk.
Ongelooflijk dat zo iemand aan ons soort mensen schrijft.
Ja, het is zeker verrassend.
Wat een bijzonder gebaar. Wat een bijzondere man.
Ja.
Voel je je er beter door?
Ik denk 't wel.
Het geeft me het gevoel dat er goed is in de wereld...
en 't is goed dat je dat af en toe beseft. -Zeer zeker.
Gérard Depardieu, vrienden met ons soort mensen.
Mag ik je een geheim vertellen?
Een geheim?
Toen ik klein was, ging ik soms alleen wandelen...
om bij mam en pap weg te zijn als ze ruzieden.
Dan ging ik soms naar een paard om ernaar te kijken.
En ik wist niet van wie hij was...
maar hij stond in zijn wei langs de weg gras te eten...
en zijn dag door te komen.
En soms sprak ik tegen hem.
Oh ja? -Ja.
Hardop? -Ja. Ik noemde 'm Susan.
Nee... -Wel.
En dan zei ik: "Dag, Susan. Hoe gaat 't met je?
Hopelijk geniet je van dat heerlijke gras.
Wat waait het vandaag, hè? Dat soort dingen.
En als ik dan thuiskwam, ging ik zo op de bank zitten...
en dan keek in naar de muur.
Zie je waar die lijn komt op de muur? Zie je het? Net een horizon.
En ik beeldde me in dat de muur de hemel was...
en dit een grote, stoffige vlakte als in de film.
En ik zag een heel kleine Susan...
urenlang galopperen en galopperen.
Dan zat ik en beeldde ik me dat in.
Kun je het zien?
Ja, dat kan ik.
Dat paard is mijn leven, hè Chris?
Ik denk van wel, ja.
En nu ik jou ken, stel ik me jou voor op dat paard.
Mij? -Ja.
En ik ben bij je.
En we rijden en rijden over de prairie met de wind door ons haar.
En ik hou je zo stevig mogelijk vast.
En wat gebeurt er dan?
Niks.
Enkel rijden, Chris.
Enkel rijden.
Nou, ik kan helaas niet paardrijden.
Maar ik kan het leren.
In 2005 vervalsten de Edwards handtekeningen en documenten.
En in die tijd liep hun bankrekening leeg.
Later werd het huis verkocht...
en de winst werd in hun naam geclaimd.
Ze hadden ongeveer £300.000 gestolen...
die tot op de laatste penny lijkt te zijn uitgegeven.
Maar het bedrog ging verder.
Om hun daad te verhullen liet het echtpaar ook...
vrienden en familie denken dat de Wycherleys nog leefden.
William en Patricia Wycherley waren toen al 13 jaar dood.
Maar uiteindelijk liep het fout.
Toen William Wycherleys 100 zou zijn geworden...
wilde het ministerie van Werk & Pensioenen hem persoonlijk spreken.
Dit was een dubbele moord met als motief geld.
Met hebzucht als motief.
De Edwards houden vol dat zij de waarheid hebben verteld.
Maar volgens de politie spreidt het echtpaar...
al sinds de arrestatie een harteloze houding ten toon.
Christopher en Susan Edwards...
verschijnen maandag voor de rechter.
Vertaling: Theresa van der Gruit