Wakker worden.
Wakker worden, slaapkop.
Je hebt het laken weer ingepikt, harige klootzak.
En al die nachtmerries die je hebt.
Daarvoor zou je extra moeten betalen.
Wees stil, mens.
Posca.
Lucius Vorenus.
Is je maandelijkse uitspatting alweer voorbij?
Die van jou nog niet. -Dit? Dit stelt niks voor.
Tegen de zenuwen. -Waar is hij?
Waar hij is? Dat is een diepzinnige vraag.
Z'n stoffelijk omhulsel is in de troonzaal met een senaatsdelegatie.
Zijn ze er al?
Senator Bibulus en andere heren wier naam ik kwijt ben. Sinds vanmorgen.
Waarom ben jij er niet bij?
Ik hecht aan m'n leven, voor wat het waard is.
Als de koningin naar me gromt, trek ik me terug.
Het is niet uit lafheid.
Wie zorgt er anders voor m'n vrouw?
Je laat het dier naar je toe komen, afhankelijk van hoe snel het gaat.
Ga drinken.
Dit is het goeie moment. Het dier denkt alleen aan z'n dorst.
Hij weet dat er gevaar dreigt, maar hij kan het water niet weerstaan.
Makkelijk zat. -Mijn beurt.
We zouden graag de huidige kwesties bespreken.
Je verschrikt het hert.
Hij bewoog. Het beest bewoog. -Nog een keer.
Wat betreft de graantoevoer:
Ik mag u de dubbele prijs bieden...
als u voor het eind van de maand levert. -De dubbele prijs, zei je?
Dat is niet slecht.
Driedubbel. -Akkoord.
We betalen driemaal de correcte prijs.
En Carthago. Carthago komt onder heerschappij van Antonius.
Dat is wellicht mogelijk.
Arme Octavianus. Hij moet wel echt wanhopig zijn.
De mensen lijden honger. Ze komen om.
Hij wil verder lijden voorkomen.
Omdat hij zoveel van het volk houdt. -Ja.
Hij houdt van niemand en andersom.
Hij kan de mensen leeuweriken en oesters voeren tot ze barsten.
Dan nog houden ze meer van mij. Dat is toch zo, Vorenus?
Je hoort het. De stem van het volk.
Ze houden van mij. -U heeft ongetwijfeld gelijk.
Maar we hebben nu toch een akkoord?
Driedubbele prijzen en Carthago.
En Spanje.
Spanje krijgt u niet.
Dat is jammer. Geen akkoord dan.
Dit gaat alle... -Geen akkoord.
Bravo, liefste. Vanavond hertenvlees dus.
Goeie reis terug, jongens.
Haal hem hier weg. Ik breng u naar uw verblijf.
Is hij altijd zo? -Hoe bedoelt u?
Als die oetlul ons nu niet de oorlog verklaart, weet ik het niet meer.
Het is een behoedzaam beest.
Misschien moet je de navelstreng doorsnijden en zelf de oorlog verklaren.
De oorlog verklaren?
Tegen Octavianus, de collega die ik het meest liefheb en vertrouw?
Tegen Rome, tegen m'n eigen volk?
Dat gaat niet.
Als ik naar Rome terugkeer...
kom ik als redder, niet als veroveraar.
Ik ben heel erg moe.
Helios, Selene, weg met jullie.
Zie je niet dat jullie vader moet slapen?
Waar ga je heen? Blijf nou. -Je hoort ze toch?
Wat wou je dan doen? Een taart voor ze bakken?
Soms vergeet ik wat een harteloos kreng je bent.
Zo heb je me toch het liefst? -Meen je dat nou?
Als iemand me een goed paard biedt inclusief tuig, ruil ik je zo in.
Laat hem door.
Stilte. Stilte.
Het rantsoen van vandaag is uitgedeeld.
We delen niet meer uit tot morgen op het afgesproken uur.
Ik weet dat jullie honger hebben. Maar jullie leven nog.
Als ik de graanschuren opengooi...
hebben jullie vandaag genoeg, maar verhongeren jullie morgen.
Ga naar huis. Ga naar huis en doorsta wat Moeder Aarde ons aandoet.
Kom morgen terug.
Nog heel? Ik dacht dat ze je opvraten. -Te veel kraakbeen.
Jullie moesten binnenblijven. -Ik schrik niet terug voor geweld.
Wacht tot je een baard hebt. Vorena, je moet luisteren.
Ze hebben alleen honger. Ze doen niks. -Dat weet je nooit.
Orbona beschermt ons. -Vraag haar om een lading graan.
Vooruit, jij. Ga leren lezen of zoiets.
Hoe staat het? -Tien dagen een kwart rantsoen.
Niet de moeite om uit te delen. We verlengen de misère.
Iemand van het bakkersgilde was hier. -Je moet niet met ze praten.
Dat deed ik ook niet. Hij praatte, ik zei niks.
Ze bieden 600 per zak.
600 en een paar dode kinderen voor iedere zak die het volk niet krijgt.
We zijn niet op winst uit. -Maar toch, 600...
Ik pis op het bakkersgilde.
Wat jij wilt. -Precies.
Waarom verspil je voedsel aan hem? Laat hem doodgaan.
Memmio?
Nee. Hij houdt de mannen eerlijk. -Wat moeten we nu?
Haal m'n beste kleren. Kijken of Octavianus ideeën heeft.
Stil, jij.
Verdomde harige klootzak.
Nu zijn het de ouden en zieken die sterven.
Maar onze graanschuren zijn bijna leeg. -Honden schijnen heel smakelijk te zijn.
Ze smaken naar varkensvlees. Allemaal weg.
Daarom is het 's nachts zo rustig. Geen geblaf.
Dit is geen tijd voor grapjes.
Onze pakhuizen zijn ook bijna leeg. Wat ik jou geef, gaat ten koste van anderen.
De militaire silo's liggen vol. -Het leger moet eten.
Stuur drie legioenen naar Afrika, naar Lepidus.
Dan heeft de stad een maand lang voldoende graan.
Akkoord. Het is slechts een tijdelijke oplossing, maar toch.
We sturen je wat we kunnen missen.
Zeg me wie het volk de schuld geeft van deze hongersnood.
U, zeggen ze. U hebt de leiding. -Niet Antonius?
De omroeper zegt wel dat hij de toevoer tegenhoudt...
maar het is Antonius.
Waarom zou hij ze laten verhongeren?
Hij is altijd geliefd geweest en hij genoot daarvan, terwijl u...
U bent u, toch? -Koud en harteloos?
Dat zeg ik niet.
Maar u bent nooit echt een hartelijk type geweest.
Hoor ik van u over het graan? -Agrippa regelt het verder.
Misschien heeft Bibulus succes.
Waarom zou Antonius geld afslaan? -Het gaat hem niet om het geld.
Hij wil dat het volk rebelleert en me afzet. Of dat ik hem de oorlog verklaar.
Is hij echt zo dom geworden? -Wie weet hoe hij nu is.
Wie weet wat Cleopatra hem influistert. Hij is vrouwengek.
Als hij oorlog wil, kan hij die krijgen.
Je hoort Pullo toch? Hij kan net zo goed wijn en gezang de oorlog verklaren.
Een oorlog tegen Antonius is gedoemd te mislukken.
Haal m'n moeder en zuster. Ik dineer vanavond met hen.
Oma.
Je mag hier niet komen. Dat is gevaarlijk.
Antonia, waar ben je? -Hier boven bij mij. We komen al.
Stoute meid. Je weet toch dat je het dak niet op mag?
Bij Diana, ik laat iemand haar slaan. Ze luistert helemaal niet naar me.
Ze is net zoals jij op die leeftijd. -En kijk mij nu.
Je broer daarentegen was zo mak als een lammetje.
Casto, zijn er nog brieven voor me? -Nee, domina.
Vreemd. Ik was ervan overtuigd dat het vandaag zover was.
Moeder, er komt geen brief. -Je vergist je.
Wordt het niet tijd om de waarheid onder ogen te zien?
Antonius heeft beloofd me te halen. -Octavianus laat u nooit gaan.
Dat maakt mij geen donder uit.
Is hij het echt waard om uzelf zo te kwellen?
Caesar vraagt uw aanwezigheid bij het avondeten.
Wat wil hij nu weer? -Niks dat ons wat oplevert.
Familie en vrienden. Daar gaat niks boven.
Octavia, ik wil je om een gunst vragen.
Je weet toch van het graantekort? De mensen sterven op straat.
Moet ik ze dan te eten geven? -Bij wijze van spreken.
Je man heeft in Egypte voldoende graan, maar hij onthoudt het ons.
Als jij eens met hem ging praten...
Ik? Naar Egypte?
De zachte stem van een liefhebbende vrouw kan hem overhalen.
Je maakt een grapje. -Ik maak nooit grapjes.
Op de markt zei je iets wat me aan het lachen maakte.
Dat was overdrachtelijk bedoeld.
Als je het echt meent, moet moeder gaan. Zij is z'n echte echtgenote.
Jullie gaan samen. Dan ziet Antonius wat schijn is en wat werkelijkheid.
Alles goed en wel...
maar ik heb geen zin in een lange zeereis. Jij wel?
Bovendien lijden wij geen honger. Wij hebben geen graan nodig.
Wat levert het ons op?
Hoe betaal je ons voor onze moeite? -Wat wilt u?
Pompeï is zo ordinair. Ik wil een villa op Capri.
Prima.
En Octavia, wil jij ook een villa?
Ik weet het niet. Een villa zou leuk zijn, maar gladiatoren zijn dat ook.
Dan vraag je geld en beslis je later. -Goed idee. Geld.
Zoals je wilt.
Maecenas, laat omroepen dat ze zo snel mogelijk vertrekken.
Ik hou van vogels...
maar niet van eieren. Die staan me tegen.
Die serveren we niet meer, tenzij jij bezwaar hebt natuurlijk.
Waarom stuur je Atia en Octavia naar Egypte?
Dat heb ik uitgelegd. -Ja, en dat geloof ik niet.
Je weet dat Antonius ze afwijst. -Hoogst waarschijnlijk.
Jij rekent erop dat als Antonius Octavia afwijst...
het volk vindt dat hij z'n vrouw publiekelijk vernedert.
Dat Cleopatra hem behekst heeft. En ze keren zich tegen hem.
Zoiets, ja.
Als Antonius echter nog van Atia houdt en haar verzoek inwilligt...
des te beter. Dan krijg jij je graan.
Slim van je. -Welterusten, liefste.
Hou alstublieft op. Zo komen we er echt niet sneller.
Ben ik veranderd sinds hij me voor het laatst gezien heeft?
U bent nog precies als vroeger. Bezeten van liefde stort hij zich in uw armen.
Meen je dat? -Nee.
Je bent heel gemeen en verbitterd geworden.
En u puberaal en sentimenteel. Walgelijk, eerlijk gezegd.
Land in zicht.
Geen punten. Ik was nog niet klaar.
Tien punten voor mij. -Goed gedaan, majesteit.
Klaar? -Nee, wacht even.
Waardeloos oud wijf. Ga weg.
Vorenus, kom met me spelen.
Nu echt gooien.
Vooruit dan.
Goed gevangen.
Vertel me meer over m'n vader. -Ik heb alles verteld.
Alleen wat iedereen al weet.
Hij was een groot soldaat, het volk hield van hem, bla bla bla.
Vertel me hoe hij echt was, als mens.
Het was een goed mens. Een goeie man om als vriend te hebben.
Maar niet als vijand. Hij kon heel driftig worden.
In het heetst van de strijd moest je je vader aan je kant hebben.
De moedigste man die ik ooit heb gekend.
Meer.
Een prima ruiter, slechte gokker, al gaf hij dat nooit toe.
Hij hield van vrouwen en van eten. Hij kon zo de hele tafel leeg eten.
O ja? Mij is altijd verteld dat hij zich aan een karig dieet hield.
Dat kan kloppen. Zo goed kende ik hem ook weer niet.
Waar zijn ze? -Wat is er?
Hoezo, hier?
Ze zijn onderweg naar het paleis en willen onmiddellijk een audiëntie.
Heerlijk toch? Vrouw en minnares verenigd om jou te zien.
Wat willen ze? -Dat weet ik niet.
Wat moet ik ze zeggen? Ze zijn er bijna.
Laat me even nadenken.
Ze komen niet uit zichzelf. Octavianus moet ze gestuurd hebben.
Met welk doel?
Hij stuurt m'n vrouw om tot een soort van verzoening te komen.
Je moet haar verstoten. -Vanzelfsprekend.
Maar dat is precies wat hij wil.
Hij dwingt me om publiekelijk te kiezen tussen haar en jou.
Als ik haar verstoot, wat ik zeker doe...
heeft hij een reden tot oorlog.
Waarom dan zo somber?
Je krijgt wat je wilt: een oorlog die hij begint en jij niet uitgelokt hebt.
Het bevalt me niks.
Hij ondermijnt m'n steun onder het volk.
Hij denkt dat hij me te slim af is. -Nou en? Zolang jij de oorlog maar wint.
Je hebt gelijk.
In ieder geval moeten we onze gasten een warme ontvangst geven.
We geven ze een prachtig feest. Charmian, haal de chefkok.
Nee? We moeten gastvrij zijn.
Dat zou je wel willen, niet?
Atia vernederen.
Zien hoe zij ineen krimpt terwijl jij de koningin speelt.
De koningin spelen? Ik ben de koningin.
Je snapt wel wat ik bedoel.
Nee, dat snap ik niet.
Jij wilt alleen maar dat ze ziet hoe dol we op elkaar zijn.
Waarom niet? We houden toch van elkaar?
En je houdt niet meer van haar. Waarom mag ze dat niet weten?
We bewijzen haar een dienst. Dan hoeft ze niet meer naar je te smachten.
Of vergis ik me? Je houdt toch niet meer van haar?
Natuurlijk hou ik niet meer van haar.
Je weet dat ik niet meer van haar hou.
Maar ik vind niet dat ze publiekelijk vernederd moet worden
Maar daar gaat het juist om.
Daarom zijn ze hier. Om vernederd te worden.
Als ze dat wist, zou ze hier niet zijn.
Dat klotejong heeft haar onder valse voorwendselen hiertoe gebracht.
Dan maken we ze dood.
Wat zeg je nou?
Atia wordt niet vernederd, omdat Atia dood is.
En dan weet Octavianus dat hij je niet te slim af kan zijn.
Het is perfect.
En het volk veracht me als vrouwenmoordenaar.
Het schip zinkt op de terugreis. Dat gebeurt zo vaak.
Ik begrijp het al. Of je bent een lafaard...
of je hebt nog steeds gevoelens voor haar. Wat is het?
Wat is het? -Waarom hou je je bek niet?
Wat een vreselijk oord.
Maar wel groot. -Dat bewijst hoe ordinair ze zijn.
De Ptolemeeërs zijn van oorsprong geitenhoeders.
Waarom staan de deuren niet open?
Dit is schandalig.
Wat een onbeschoftheid. Ik zei het toch: ordinair.
Fraaie hoogheden. -De hitte is onverdraaglijk.
Ik ga flauwvallen. -We krijgen niet eens water.
Ik wil terug. -Geen sprake van.
We blijven hier tot die vreselijke mensen... Dat werd hoog tijd.
Jocasta. Ben je het echt? -Tuurlijk, wie anders?
Wat is er gebeurd? -Majesteit houdt niet van Romeins.
Ze weet niet beter. Maar ik wil geen geruzie. En nu vind ik het wel leuk.
Komen jullie voor krokodillendag? Zo noem ik het. Een onmogelijke taal is 't.
Ze scheldt me uit, maar ik doe of ik gek ben.
Waarom is de deur dicht en worden we niet begroet?
Er zal zo wel iemand komen. Alles gaat zo traag hier. Dat komt door de hitte.
Zeg Antonius dat we hem willen spreken.
Hij weet vast niet dat we hier zijn.
Niemand mag Antonius aanspreken zonder haar toestemming...
behalve m'n lieve Posca en Lucius Vorenus.
Wat zit je haar leuk. Is dat nu de mode?
Dank Juno. Wat in 's hemelsnaam... -Jocasta, wat doe je daar?
Zwijg. -Waar is Antonius?
Ja, ja, we voelen ons zeer vereerd. Meekomen, jij.
Dank u wel.
Ze zijn allemaal gek geworden.
Het is echt beter zo.
Het paleisleven doet je geen goed. Je hebt actie nodig.
Je zult veel gelukkiger zijn als het oorlog is.
Ik heb een delicate opdracht voor je.
Jij ziet er tenminste niet uitheems uit. Misschien kun jij ze tot rede brengen.
Wat mankeert die mensen? Waarom weet Antonius niet van onze komst?
Op zijn bevel begeleid ik u naar uw schip...
en zorg ik dat u bij de eerste gunstige wind vertrekt.
Zonder hem te spreken?
Stuurt hij de moeder van z'n kind weg? -Dat klopt.
Zij heeft je hiertoe opdracht gegeven. Antonius zou dit nooit doen.
Ik voer alleen bevelen van Marcus Antonius uit.
Nee, we gaan niet.
We gaan niet.
Ik blijf hier staan tot Antonius me zelf zegt dat ik moet gaan.
Als u niet vrijwillig gaat, heb ik opdracht geweld te gebruiken.
Geweld tegen vrouwen van de Julii? -Ik niet. Maar deze mannen...
hebben daar geen bezwaren tegen.
Antonius, kom naar buiten, klootzak.
Zeg tegen m'n man dat hij een lafhartige ploert is.
Zeg hem dat maar.
We moeten al ons geld achterlaten. -Nou en?
Dan zijn we straatarm. -Ik ben bang. Ik wil naar huis.
Gaan jullie op reis? -Hoe kom je daarbij?
Alsjeblieft, Vorenus. Vertel het niet door. Wees genadig.
Ze gooien ons voor de krokodillen. -M'n vrouw is overspannen.
We gaan alleen bij de haven wandelen om de schepen te bekijken.
Snel dan. De wind draait. De schepen zijn 't mooist met gehesen zeilen.
Ga met ons mee.
Het wordt oorlog. Dit is geen plek voor beschaafde Romeinen.
Ik heb hier verplichtingen. -Het is nu of nooit.
Als je Titus Pullo ziet...
vraag hem dan m'n kinderen een kus van me te geven.
Daar zijn we weer.
Zou het u erg ontrieven als we ons hier verbergen tot het schip op volle zee is?
Ik heb u alles verteld wat ik weet. -Er moet meer zijn.
Kijk naar uzelf. U bent wat er van hem rest.
Ze zijn weg. -Mooi. Mooi.
Hoe reageerde Atia? Even rustig als altijd, neem ik aan.
Het moest gebeuren.
Waar is Posca? Ik kan hem niet bereiken.
Geen idee. Moet ik hem gaan zoeken? -Nee, laat maar.
Die komt wel weer tevoorschijn.
Uw vrouw gaf me opdracht u iets te zeggen.
Ik moest u zeggen dat u een laffe ploert bent.
Is dat zo?
Hoe denk jij daar zelf over?
Ik word niet geacht 'n mening te hebben. -Geef hem toch maar.
Is dat een bevel? -Ja, dat is een bevel.
U bent geen lafaard.
Wel heeft u een zware ziekte in uw ziel.
Een ziekte die aan u vreet tot u doodgaat.
Meen je dat?
Wat is dat voor een ziekte?
Dat weet ik niet. Ik ben geen arts.
Nee, dat ben je niet.
Hoe kan je dan zo zeker zijn van je diagnose?
Ik herken de symptomen.
Ik lijd aan dezelfde ziekte.
Een verre bal.
Dag, moeder. En Posca, wat een aangename verrassing.
Ik neem aan dat Antonius zich niet liet overhalen.
Nee, dat klopt. Maar dat wist je al van tevoren.
U wilde een villa op Capri. Die krijgt u nu.
Is alles goed met Octavia?
Posca heeft iets waarmee je Antonius te gronde kan richten.
Ik had gehoopt... -Verpletter Antonius en z'n koningin.
Die stomme villa mag je houden.
Wat heb je voor me, Posca?
De laatste wilsbeschikking van Antonius en Cleopatra.
Slechts te lezen na hun dood. Een schandalig document.
Hierdoor en door de verstoting van uw zuster...
zou het volk oorlog niet alleen onvermijdelijk, maar ook wenselijk vinden.
Is het echt? -Het is echt.
Je bent een goeie, loyale vriend.
Hij graaft z'n eigen graf. Hij wil in Alexandrië worden begraven.
Cleopatra is z'n echtgenote en ze zijn beiden goden: Zij is Isis en hij Osiris.
Hij laat z'n kinderen bij Cleopatra alle oostelijke provinciën na.
En haar zoon van Caesar behoort Rome en het westen te krijgen.
Na verstoting van z'n echtgenote Octavia...
heeft Marcus Antonius zich verenigd met de heks Cleopatra.
En hij belooft haar de heerschappij over Rome.
Hij aanbidt honden en reptielen.
Hij maakt z'n ogen zwart als een prostituee.
Hij danst en speelt op cymbalen in verachtelijke Nijlriten.
Ik begrijp uw verdriet. Die is terecht.
Wie weent niet als hij hoort dat de grote Antonius vreemde goden aanbidt?
Dat hij z'n vrouw, z'n kind en z'n land verstoten heeft?
Men vraagt mij of hij gek is geworden of behekst is. Ik heb geen verklaring.
Laat ons voor hem wenen, maar ook onze plicht doen.
Want hij is geen Romein meer, maar Egyptenaar.
Wat rest ons anders dan hem te bevechten en te vernietigen?
Pullo, oude vriend, fijn om je te zien.
Ga zitten.
Posca zegt dat Vorenus Antonius blijft steunen.
Hij is trouw.
Hij stuurt u z'n groeten en vraagt u om z'n kinderen voor hem te kussen.
Gaat het goed met hem? -U kent hem. IJzerhard als altijd.
Zijn jullie nog steeds bevriend?
Ik moet naar het oosten om Antonius te bevechten.
Ik wil dat je meekomt.
Gezien je band met Vorenus kun jij misschien bemiddelen.
Om onnodig bloedvergieten te voorkomen.
Met alle respect, dat is onmogelijk.
Sommigen zullen moeten sterven. Antonius natuurlijk, en Caesarion.
Ze hebben hem benoemd tot toekomstig koning van Rome. Hij moet dood.
Maar Cleopatra en haar kinderen van Antonius kunnen wellicht gered worden.
Het liefst wil ik dat je vrijwillig meegaat.
Geen probleem. Ik ga met u mee.
Net als in vroeger tijden.
Samen op avontuur.
Octavianus moet wel de oorlog ingaan. Anders gaat het oosten naar Egypte.
Dan moeten we honden en katten gaan aanbidden.
Octavianus heeft me bevolen om met hem mee te gaan. Dus dat doe ik.
Mag ik met je mee? -Nee, helaas.
Jij blijft hier bij mij. -Je merkt niet eens dat ik er niet ben.
En het goeie nieuws is dat ik hoogst waarschijnlijk jullie vader zie.
Ik moest jullie allemaal een kus van hem geven.
Mag ik hem een kus van jullie terug geven?
Nee. Hij heeft onze moeder vermoord. -Dat is toch zo?
Jij bent keihard. -Dat ben ik geworden door m'n vader.
Dat snap ik.
Ik wil geen gelazer tussen jullie. Geen diefstal van graan of vrouwenroof.
Geen afpersing, diefstal of brandstichting...
tenzij met toestemming van Mascius.
Wie in overtreding gaat, mag voortaan met Memmio eten.
Vergeet je azijnfles niet.
Kijk 's wat vrolijker. Ik blijf niet eeuwig weg.
Als je echt van me hield, liet je me meegaan.
Het is een oorlog, geen dagje uit.
Ik kan wel voor mezelf zorgen. -Daarom durf ik je hier achter te laten.
Waar ga je nu weer heen? -Azijn.
Memmio?
Dit is niet waar. Dit gebeurt niet.
Wat heb ik gedaan? Waarom straft u me zo?
Egoïstistische rotzak. Ik ben het die doodgaat.
Jij wordt niet gestraft, maar ik.
En dat is goed.
Zo moet het ook zijn.
Wat heb jij ooit gedaan? Je bent een goeie vrouw.
Ga nou niet sentimenteel doen. Ik ben geen goeie vrouw.
Je bent goed voor mij geweest. -Nee, dat is niet waar.
Eirene.
Eirene was een goeie vrouw. Niet zo'n beest als ik.
Ze had zo haar momenten. -Ze ging je een kind geven.
Het lot besliste anders.
Wij hadden het ook goed samen.
Het spijt me.
Ik kan niet met leugens naar het dodenrijk. Nemesis gunt me geen rust.
Wat voor leugens?
Wat wil Nemesis van je? -Stuur die mensen weg.
Wegwezen.
Als ik er niet meer ben, denk er dan om...
dat wat ik heb gedaan, ik uit liefde voor jou heb gedaan.
Wat gedaan?
Ik heb Eirene en je kind vermoord.
Ik wou je voor mezelf hebben, dus heb ik haar vergiftigd.
Vaarwel, m'n liefste.
Aangeboden door: Stevo