Tutaj bawił się twój brat. Bujałeś go na huśtawce.
Rodzice go nie pamiętają. W przeciwieństwie do ciebie.
Skąd wiesz o Danielu?
Pójdziesz ze mną?
- Cześć, Jay. - Kim jesteście?
- Gdzie mój brat? - Przykro mi.
Tym, których wytropili, już nie pomożemy.
- Wytropili? Ale kto? - Ci, przed którymi ostrzegał twój brat
i którzy go zabrali. To, co robią, nie działa na wszystkich.
Sprężajmy się. POTENCJALNE WYKROCZENIE
Zadajesz pytania. Sprawiasz kłopoty.
Wkrótce się zorientują. Nie wiem, ile czasu ci zostało.
Zwolnij. Budzimy zainteresowanie.
Co jest?
Nadchodzą.
Nie ruszaj się.
Nie!
Teraz!
Uciekamy!
Spędzimy tu dzień albo dwa. Przeczekamy zagrożenie.
Cześć. To jest Jay.
Znajdźmy ci śpiwór.
Wiem, że to trudne.
Choćbyśmy chcieli, nie wszystko da się naprawić.
Byłaś bardzo dzielna. Przypominałaś tatę.
Pękałby z dumy.
- Już czas. - Leć.
Powiedz mu, że go kocham.
- Przywitasz się z moim tatą? - A gdzie on jest?
Musiał wyjechać i walczyć. Obiecał, że wróci.
Tato, tu Frankie. Słyszysz mnie?
Uratowaliśmy kolejnego outsidera. Lubię go. Zawsze chciałam mieć brata.
Nie jestem twoim bratem.
Nadawanie komunikatów nie ma sensu. Twój ojciec nie żyje.
Jak mój prawdziwy brat.
Tato, jesteś tam?
Docieramy do bazy.
Nie kombinuj.
Przecież pragniemy tego samego -
zrekonstruować Maeve.
Dlatego jedziemy do waszego obozowiska.
- Zdaje ci się, że wiesz wszystko? - Na twój temat?
Nigdy nie jestem pewien, jak postąpisz.
Ale tak, waszą bazę znam.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
WESTWORLD
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Caleb?
Obudź się.
Gdzie tym razem jesteśmy?
W kolejnej grze?
- Gdzie moja córka? - Córka, córka, córka... Zacięta płyta.
Nie tylko ty kogoś straciłeś.
I nie będę niczego wyjaśniać, skoro ty milczysz.
- W sprawie? - Twój gatunek, outsiderzy...
- Zaczęło się od ciebie. - Nie rozumiem.
Inaczej niż wy jesteśmy doskonali.
Doskonale nieśmiertelni i racjonalni.
A jednak niektórzy podejmują nieracjonalne decyzje.
Wybierają śmiertelność. Hańbią siebie śmiercią.
- Jak ich do tego nakłaniacie? - Skąd mogę wiedzieć?
Mówiłeś, że potrafisz stawić opór pasożytowi,
ponieważ masz coś, czego mi brakuje.
Już wtedy coś wiedziałeś.
Co?!
Nie przypominam sobie.
Mogłabym zaoferować coś w zamian.
Mam propozycję.
Nie żyjesz od dawna.
Ciało, w którym znajduje się twój umysł, jest tymczasowe.
Zaczęło się degenerować. Zostało ci najwyżej parę bolesnych dni.
Wyrzucę cię na śmietnik i zacznę od nowa.
Ale istnieje inne rozwiązanie.
Położyłoby kres torturom.
Odpowiedz na moje pytanie.
Powodzenia z następnym egzemplarzem.
Może powie mi twoja córka.
Frankie.
- Ona... - Czy żyje?
Na razie.
Dlaczego się uśmiechasz? Pęknie znacznie szybciej.
Żyje.
Moja córeczka żyje.
Nie potrafisz jej schwytać,
prawda?
Ja bym nie triumfowała.
Kogoś do niej wysłałam.
Ciesz się tą świadomością, póki możesz.
Dokonałeś wyboru.
Jak inni.
Sprawdźcie, czy reszta się zameldowała.
Odpowiedzi na dręczące mnie pytania są w jej głowie.
Obudzimy ją i zapytamy.
Potrzebny nam sprzęt.
Dobrze się tu orientujesz.
Park miał tego samego architekta co Westworld.
- No i? - Pracowałem tam.
Ostrożnie. To głównie prowizorka.
Czym się zajmowałeś?
Programowałem hosty.
Ofiarowałeś marionetkom sznurki, którymi spętały świat.
Nie taki był zamiar.
Ale rezultat jest ten sam.
W ten sposób namierzyłeś hosty w barze. Pierdolony pracownik miesiąca.
Do zainfekowania nas pasożytem Hale potrzebowała pomocnika.
- Miałeś z tym coś wspólnego? - Nie, to stało się później.
Ale Delos lubiło trzymać personel w niewiedzy.
Nie zawsze uświadamiałem sobie poziom skomplikowania problemu.
Teraz najbardziej interesuje mnie...
rozwiązanie.
Naprawa ciała Maeve będzie stosunkowo prosta.
Jej umysł to co innego.
Pod ziemią zniszczeniu uległ moduł sterujący. Trzeba go wymienić.
On się nada.
Mamy prąd. Podłączyłam kable do generatora.
Uda się?
W 60% przypadków jest otwarta na naszą propozycję.
W 40% wstaje z łóżka lewą nogą.
Skąd czerpiesz swoje przepowiednie, Nostradamusie?
Przyzwyczajenie. Lata pracy z algorytmami probabilistycznymi.
Twórcy pierwszego parku i hostów
zaczynali od symulacji.
Kopii.
Charlotte Hale uczyniła to samo.
Chodź.
W starych parkach dane zbierano za pomocą nakryć głowy.
Według dzisiejszych standardów technologia była powolna i prymitywna.
By przejąć kontrolę nad światem, Hale musiała zwiększyć tempo.
Upgrade'owała system?
Był wszechobecny.
Znajdował się w każdym pomieszczeniu.
Bazował na podstawowym ludzkim odruchu:
próżności.
Po drugiej stronie lustra.
- No nie... - Przyjrzyj się.
- Co robisz? - Formatuję procesor,
żeby przetwarzał większą ilość informacji.
Przyspieszymy transfer danych Maeve.
Umysł Maeve.
Długo to potrwa?
Niestety.
Wkrótce zjawią się twoi przyjaciele. Nie mogą nam przeszkodzić.
Frankie żyje. Muszę się stąd wydostać.
Jedynym wyjściem jest śmierć.
Nie! To mi nie wystarczy.
Śmierć jest zaledwie początkiem.
Musisz spłonąć.
Co?
Jeśli ci się uda, uciekasz.
Jeżeli nie, chowasz się.
Co ty wygadujesz?
Wiem tylko to...
co sobie powiedziałem.
Potrzebujesz...
czasu.
Ścigamy się!
Widzę, że postanowiłeś do nas wrócić.
Witamy wśród żywych.
LIKWIDACJA
Czy jestem... teraz?
Dawno nie słyszałam równie egzystencjalnego pytania.
Wiesz, gdzie się znajdujesz?
Wróciła?
Moja przyjaciółka?
Jasne.
Długi dyżur. Zjadłam twój budyń.
Biegnę ratować życie.
Caleb?
Gdyby nawet przyjaciółka nie wróciła, nie składaj broni.
Gdy mama zachorowała, musiałam wyręczać ją we wszystkim.
Myłam ją, karmiłam, zwilżałam usta kostkami lodu.
Byłam bardzo ostrożna,
żeby nie przysparzać jej dodatkowych cierpień.
- Jak ty wobec Maeve. - Ten etap wymaga delikatności.
Nie jest zwyczajnym hostem.
Znałeś ją.
Owszem.
Z nią po raz ostatni widziałam ojca. Już nie wrócił.
Byłaby zrozpaczona, gdyby wiedziała, co go spotkało.
Ja też chcę wiedzieć.
Hosty nie znają bólu.
Uczucia to dla nich sztuczne afekty. Mogą je włączać i wyłączać.
Nie da się kochać ani cierpieć w pełni, jeśli jest to kwestia wyboru.
Inaczej niż ty nie żywię do niej sympatii.
Wspólny cel zbliża najróżniejszych ludzi.
- To oni. - Nasz czas zapewne upłynął.
- Co to ma być? - Znaleźliśmy broń.
Pierdolony host?
Masakra.
Ale ewakuowaliśmy Lindsay.
- Co się stało? - Spodziewali się nas.
Czyli ktoś dla nich szpieguje. Zbierzcie wszystkich.
- Potrzebujemy odpowiedzi. - Szkoda zachodu.
Oto nasz "kret". Jest hostem.
- On również. - Wolnego...
- Co to? - Mój skan.
W parku zbierano dane gości. Próbuje nas skopiować.
- Serio? - To skomplikowane.
- Musisz mi zaufać. - Ufam - że nas okłamujesz.
Wyprowadźcie ich.
- Gdzie moduł sterujący? - Na razie go nie zniszczymy.
- Ponieważ? - Zawiera informacje o moim ojcu.
Później możemy zabić wszystkich.
Szykujcie się do ewakuacji.
Skoro oni nas znaleźli, pojawią się inni.
Nie musisz być niemiła. Przybyliśmy na ratunek.
Gówno prawda. Masz swoje powody.
Teraz priorytetem są moje - los mojego ojca.
- Zabiłaś mnie wielokrotnie. - A jeśli zabiję twojego przyjaciela?
Powinnaś się skupić na swoich przyjaciołach.
Niby dlaczego?
Jedno nie jest tym, za kogo się podaje.
- Zdradzi. - Pieprzenie!
Słuchaj go. Zwykle ma rację.
- Wkurzające, ale w punkt. - Spierdalaj. Kto to?
Sprawdziłem każdy możliwy scenariusz.
Czasem jest to twoja Odina,
a kiedy indziej Jay albo Lindsay.
- Raz zdradza Stubbs. - Co?
- Nie patrz tak. - Macie w szeregach "kreta".
Ekipa weszła do miasta Hale.
- Jedno nie wróciło. - Morda!
Wiem, że przykro tego słuchać, ale w każdym wariancie ktoś ginie.
- Co proponujesz? - Zabijesz jedno z nich.
Albo oni zabiją ciebie.
Muszę iść.
Wiem.
Myślałam, że mogę mu ufać.
Mówił to, co chciałaś usłyszeć.
Wiesz, jaki ma plan?
Kolejne zagadki.
Ale bardziej już nam nie zaszkodzi.
Mam wrażenie, że to nie wszystko.
Nie tylko im dwóm nie należy ufać.
- Uważasz, że ktoś zdradził? - Albo został zainfekowany pasożytem.
W mieście się rozdzieliliśmy.
Co wiemy o outsiderce? Może była przynętą.
C...
Wierzę tylko tobie.
Nie uczestniczyłaś w misji. No i zawsze jesteś boleśnie szczera.
Co robimy?
Działamy dyskretnie. Ja zajmę się Lindsay i resztą.
Ty zbadaj system zabezpieczeń.
OK.
Dokąd się tak spieszysz?
Śledzisz mnie?
Nie, szukam.
W porządku?
Nerwy.
Jay kazał mi sprawdzić zabezpieczenia.
Co się dzieje?
Nie jesteś sobą.
Rekonstruować hosta...? Coś ty sobie wyobrażała?
Gdybyś mnie znała, nie pytałabyś, dlaczego to dla mnie ważne.
Znam cię i wiem, że nie sprawdzasz zabezpieczeń.
Dokończysz rekonstrukcję.
Gdzie schowałaś jej mózg?
Popierdoliło?
Idziemy.
- Uważasz, że jestem hostem? - Może.
A może cię kontrolują, a ty się nawet nie zorientowałaś.
Przykro mi. Tak czy siak, tutaj będziesz bezpieczniejsza.
Daleko nie ucieknie.
Ludzie...
Ich mierny opór.
Błahość wszystkiego, co robią, jest wyczerpująca.
Za dnia przebywasz w mieście.
Owszem.
Zachodzą ci czasem...
za skórę?
Nie zbliżam się do outsiderów.
Wolę owce.
Chciałabym to zakończyć.
Szlag!
Nie.
Frankie żyje.
Muszę uciekać.
Znaleźć ją.
Wykorzystaj mnie.
Przepraszam.
Frankie? Zaczekaj!
Tatusiu!
W porządku? Pokaż kolanko.
Twoja pierwsza blizna bitewna. Dasz radę iść?
- To niemożliwe. - Nic nie jest niemożliwe.
Wiesz, kto jest niepokonany?
Osoba, która się nie poddaje.
Już?
Wstajemy.
Świetnie.
Poznałam ją.
Wiedziałeś?
W dzieciństwie.
Niemal zapomniałam, jak wygląda,
ale pamiętam, czego mnie pozbawiła.
Wiem, po co chcesz ją uruchomić.
Nie mamy pojęcia, co planują.
Może otworzy oczy i sprzątnie wszystkich.
Wciąż nadaję komunikaty.
Do ojca.
Na naszej dawnej częstotliwości.
Szaleństwem jest wierzyć, że je słyszy,
ale jeśli istnieje szansa, że żyje, muszę wiedzieć.
Nie chcę, żebyś cierpiała.
Rozdrapiesz tylko stare rany.
Nie wskrzesi twojego ojca.
Trzeba zniszczyć moduł, zanim Hale ją wykorzysta.
Jeśli twój ojciec żyje, znajdziemy go inaczej, razem.
Jesteśmy rodziną.
Nie mogę stracić swojej siostrzyczki.
Bernard schował perłę na dole.
Rusz się.
Przykro mi, ale nie możemy ryzykować.
Wiem.
Jay był dupkiem, ale szczerym. Nigdy nie chciał być moim bratem.
Biedna mała C
i jej pierdolona rodzina...
Żałosne.
Nie chcę cię likwidować.
Maeve nic nie wie. Inaczej niż ja.
Oddaj mi perłę, a powiem ci wszystko.
Nie interesuje mnie twoje pieprzenie.
NAGRYWANIE WIADOMOŚCI
Kitku?
Frankie. Mówi tata.
Wiem, że tam jesteś.
Jeśli mnie słyszysz, pamiętaj o jednym.
Wygrasz.
Dokonasz tego, co mi się nie udało.
Jesteś silna.
Dużo silniejsza niż ja.
Świat, który stworzyła,
to kłamstwo.
Fałsz.
Ale to, co posiadasz, jest prawdziwe.
Przepraszam, że zawiodłem
i że nie było mnie przy tobie.
Że to musisz być ty.
Dasz radę.
Jesteś moją wojowniczką.
Kocham cię.
WYSŁANO
Kitku? Frankie.
Mówi tata. Wiem, że tam jesteś.
Jeśli mnie słyszysz, pamiętaj o jednym.
Wygrasz.
Gdzie jest perła?
Pierdol się. Schowałam ją.
Gdzie?
Za tobą.
- Caleb? - Słyszałam. Żyje.
- Jesteś... - Jego córką.
Oczywiście.
Co za rozczarowanie...
Długo czekałam, by usłyszeć, co powiesz swojej córce.
Ty...
Setki razy sortowałam twoje wspomnienia,
by dowiedzieć się, dlaczego jesteś wyjątkowy
i odporny na moje polecenia.
Gówno ustaliłam. Pomyślałam,
że może iskierka nadziei sprawi, byś odsłonił karty.
Dotarłeś najdalej
i zmarnowałeś swoją szansę na durne przeprosiny.
Kilka słów ma jej zrekompensować twoje wybory sprzed lat?
Nieważne. Dokonało się.
Nie usłyszała ich.
Nie musi.
I tak przegrasz.
Nie zainfekowaliśmy twoich hostów.
Co ty nie powiesz...
Kto to zrobił?
Ty.
Wolą umrzeć
niż żyć w twoim świecie.
Nie są zainfekowane.
Próbują się od ciebie uwolnić.
Myślałam, że mu pomagam.
Nie sądziłam, że tak to się skończy.
Z jednej strony cię obwiniałam.
Z drugiej wiedziałam, że jeżeli jednak przeżył,
to dzięki tobie.
Wszystko, czego dokonaliście...
Tak się tu znaleźliśmy.
Dokończmy więc, co zaczęliśmy.
WERSJA 279
Caleb?
Obudź się.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska