Mieszkańcy Ziemi! Wasz los jest w moich rękach!
Jeli spełnicie moje żšdania, będziecie dobrze traktowani.
Opierajšc się, zapewnicie sobie ciężki los niewolników.
W kopalniach Merkurego! Macie... jednš godzinę.
- To ci się nie uda! - Ależ uda się!
Wasz niegdy dumny kraj padnie na kolana. Ironiš losu jest fakt,
że używam waszego rakietoplanu, by poprowadzić moje armie do boju...
Mylisz się, Chaotyka. Zanim wszedłe na pokład, kto uruchomił samodestrukcję.
- Za trzy minuty zginiemy. - Nie!!!
- Koniec zabawy, Wasza Wysokoć. - Kapitan Proton...
Kosmonauta Pierwszej Klasy, Obrońca Ziemi, Pogromca Galaktycznego Zła. Do usług.
- Przecież wpadłe w paszczę wulkanu! - Lawa to za mało, by zatrzymać Kapitana Protona.
Odwołaj inwazję i oddaj mi mój rakietoplan.
Jest we wszechwiecie siła, której nawet ty nie powstrzymasz.
- I wzajemnie... - Doktorze?!
Pan Paris... Mogłem się domylić, że to pan przejšł holodek.
- Kim jest ten bezczelny głupiec? - To... jeden z naszych.
Komputer, dostosuj częstotliwoć spektrum widzialnego Doktora.
Nie interesujš mnie wasze głupie fantazje. Chciałem poćwiczyć duet z "Don Carla",
- a wy przekroczylicie czas o trzy minuty. - Doć! Robocie, atakuj!
- Zniszcz ich! Zacznij od niego! - Komputer, zatrzymaj program.
To ostatni rozdział! "Szatański Robot podbija wiat". Nie możemy teraz przerwać.
A zna pan powiedzenie "cišg dalszy nastšpi"?
- Twoje opery mogš poczekać. - Wasz program to tylko strata energii.
Doprawdy? Rozejrzyj się. Tak w dwudziestym wieku wyobrażano sobie przyszłoć.
- Studiujemy socjologię. - Może poprowadzi pan wykłady w Akademii.
"Szatański Robot: przeglšd historyczny".
Mostek do holodeku pierwszego. Co się tam dzieje?
/Nic takiego, komandorze. /Mały skok napięcia.
- Wyglšda na to, że zerwało holosieć. /- Już to naprawiamy.
Byle szybko, zepsuty holodek to ostatnia rzecz jakiej nam trzeba.
Siedem, chcę dobrych wieci. To rozkaz.
Więc muszę wykazać niesubordynację. Nie mam dobrych wieci do przekazania.
Skończyłam astrometryczny skan okolicy. Na przestrzeni dwóch i pół tysišca lat wietlnych
- nie ma żadnych układów gwiezdnych - Nic?
Nic.
- A czemu nie widzimy dalszych gwiazd? - Silne promieniowanie theta zakłóca sensory.
- Jakie statki? - Nie ma. Jestemy sami.
- Koszmar każdego żeglarza... - Komandorze?
Jak brak wiatru na rodku oceanu.
Gdyby nie sensory, nie wiedzielibymy nawet, że lecimy w warp...
Jestemy w tym obszarze od dwóch miesięcy i już odczuwamy skutki.
- Jak mamy tu wytrzymać jeszcze dwa lata? - Przystosujemy się.
Łatwiej powiedzieć niż zrobić...
Czy mam złożyć raport kapitan?
Nie.
Ja to zrobię.
STAR TREK VOYAGER S5 E01 - Night
Na podstawie "STAR TREK" stworzonego przez GENE RODDENBERY
W ROLACH GŁÓWNYCH
KATE MULGREW jako Kapitan Kathryn Janeway
ROBERT BELTRAN jako Chakotay
ROXANN DAWSON jako B'Elanna Torres
ROBERT DUNCAN McNEILL jako Tom Paris
ETHAN PHILLIPS jako Neelix
ROBERT PICARDO jako Doktor
TIM RUSS jako Tuvok
JERI RYAN jako Siedem z Dziewięciu
GARRETT WANG jako Harry Kim
TWÓRCY RICK BERMAN & MICHAEL PILLER & JERI TAYLOR
NOC
/Dziennik Pierwszego Oficera, /data gwiezdna 52081.2...
/Od pięćdziesięciu trzech dni /przemierzamy ten opuszczony obszar.
/Musimy go pokonać, jeli chcemy /pozostać na kursie do domu.
/Nie będziemy mogli uzupełnić zapasów, /więc wszystkie działy oszczędzajš energię.
/W ogniwach energetycznych zbieramy deuter.
Trudno to nazwać odprawš, nie ma czego meldować.
- Rozwesel mnie. - Pomylmy...
Rdzeń jest w szczytowej formie, tak jak tydzień temu. I tydzień wczeniej.
- A załoga maszynowni zaczyna wariować. - Dzięki.
- Choršży? - Nic.
- Może bardziej konkretnie? - Wszystkie układy działajš prawidłowo.
- Co nowego na sensorach? - Wykryłem nagły wzrost promieniowania theta.
- ródło? - Nieznane.
- Może warto sprawdzić? - Nareszcie jaka rozrywka!
Promieniowanie!
- Kolejna sprawa - morale załogi. - Pogarsza się. Jak widać.
- Mam parę pomysłów jak temu zaradzić. - Słucham.
Zmiana zadań załogi odmieni nieco codziennš rutynę.
- Chętnie przejdę mały trening taktyczny. - Przyjšłem.
Holodeki sš bardzo przydatne. Zainstalujmy parę emiterów w ładowni drugiej.
- Zrobimy z niej trzeci holodek. - No proszę...
- Zajmij się tym, Harry. - Jeszcze jedna sprawa, która...
... nieco martwi załogę.
Chodzi o kapitan.... Ostatnio bywa raczej ulotna...
- O co ci chodzi? - Załogę pociesza rozmowa z niš.
- Gdy kapitan się cieszy, oni też się cieszš. - Chodzš plotki, że nie opuszcza kajuty.
Przywilej kapitana. Przyjdzie na mostek jeli będzie potrzebna.
Daruj sobie, Chakotay. Sam musisz przyznac, że to dziwne.
To jej wybór. Może dowodzić okrętem skšd tylko chce! Jasne?
Jasne...
Wszyscy jestemy spięci, ja także.
Może mamy złe nastawienie? Potraktujmy to jak dwuletnie wakacje!
Rozejć się.
- wietna myl, Harry. - Rany, Harry! Jeste geniuszem!
- Skšd bierzesz te wspaniałe pomysły? - Ależ z ciebie optymista...
Komputer, wiatła! Maksymalny poziom!
Goršca herbata Bergamot!
Z samego rana zreplikuję zasłony...
Łatwe do przewidzenia.
- Gambit Nowakowicza. Zawsze tak zaczynasz. - Bo zawsze się na to nabierasz.
- Czuję się, jakbym tak grała setki razy. - Derata to gra pełna subtelnoci.
Jest zbyt subtelna jak dla mnie.
- A pewnie... - Co to miało znaczyć?
- Nie ma tu klingońskich prętów bólu. - Dobranoc.
No i proszę! Gdy tylko zaczynam wygrywać. I kto tu jest łatwy do przewidzenia?
- Nie chcesz się kłócić. Jest trzecia rano. - Trzecia rano, czwarta popołudniu, jest różnica?
- Ty się wciekasz przez całš dobę. - Uważasz, że to mieszne?
Dobry wieczór. A raczej dzień dobry. Widzę, że też nie możecie spać?
- Spać? Gdy się tak wietnie bawimy? - On żartuje, Neelix. Powinnimy się miać.
Ja się mieję. Tak wewnętrznie. A przynajmniej się umiecham.
- Zagrajmy w co. Może w karty? - Nie. Mam lepszy pomysł.
Zróbmy grafik kłótni. Zoptymalizujmy nasze możliwoci. Raz ja zacznę, potem ty...
- Proszę... - Mam już dosyć twoich gierek...
- Więc w nie graj... - Przestańcie!
Jestecie starszymi oficerami! Powinnicie stanowić przykład...
... dla reszty... Reszty załogi...
Paris do ambulatorium...
- Niezły ze mnie oficer od morale... - Dałem panu lekki rodek uspokajajšcy.
Powinien zapobiec hiperwentylacji. I złagodzić pański niepokój.
Niepokój? Niepokój odczuwam, gdy przypalę jedzenie. To było co jak...
- Zawroty głowy, nudnoci, przerażenie? - Włanie tak.
Nihilifobia. Lęk przed nicociš. Znany potocznie jako lęk przed...
... nicociš.
Może pocieszy pana to, że ja trafiam do nicoci przy każdym wyłšczeniu.
Pustka. Całkowita i dosłowna nicoć... Z poczštku było to niepokojšce.
- Stanowiło egzystencjalny horror... - Nie pomagasz mi, Doktorze...
Przepraszam. Chciałem powiedzieć, że się pan do tego przyzwyczai.
Mam nadzieję.
Komandorze?
- Przeszkadzam panu? - Nie.
- Astrometrii nie zbudowano dla rekreacji. - Przyszedłem tu medytować.
Nie muszę mówić, że widok z mojego okna nie sprzyja owieceniu...
- Zjawiska astronomiczne pomagajš panu w koncentracji?
Tak. Wyobrażam sobie, że każda gwiazda reprezentuje jednš myl.
- Medytacja dodaje panu sił? - W rzeczy samej.
Polecam regenerację Borga. Jest wydajniejsza. Potrzeba jedynie implantu korowego.
Może innym razem.
- Co to? - Sensory wykryły promieniowanie theta.
- Niebezpiecznie wysoki poziom. - Pochodzenie?
Nieznane.
To pewnie nic takiego, może promieniowanie tła. Ale może też oznaczać, że kto tam jest.
- Odległoć? - Około dwudziestu pięciu lat wietlnych.
Nikła nadzieja, ale zmień kurs.
Tak jest.
- Jeli to wszystko, komandorze... - Właciwie, chciałem złożyć probę.
Oszczędzałem przydziały holodeku i uzbierały sie pełne trzy godziny.
Czy mam szansę namówić paniš na kilka rund Velocity?
- To rozjani umysł. - Mój umysł jest całkiem jasny.
A jeli powiem, że nie wyjdę stšd, póki się pani nie zgodzi?
Powiedziałabym, by usiadł, bo to trochę potrwa.
Więc powiem wprost.
Wybrała zły moment na izolowanie się od załogi. Okręt potrzebuje kapitana.
Zwłaszcza teraz.
Czy wystarczy jeli powiem, że tylko się zaczytałam?
Sama niezbyt siebie rozumiem. Zaczęło się, gdy wlecielimy w... jak nazwała to załoga?
- Pustkš. - Urocze.
Czego bym nie dała za kilka szecianów Borga... Za cokolwiek, co odwróci mojš uwagę...
Brzmi to dziwnie, ale niemal tęsknię za okresem, gdy cišgle nas atakowano.
Gdy nie było czasu by się zatrzymać i pomyleć nad tym, jak trafilimy do Kwadrantu Delta.
Jak to właciwie było?
Odpowiedz.
Stanęlimy przed dylematem. Mielimy możliwoć powrotu do domu,
ale skorzystanie z niej było zagrożeniem dla niewinnych istot.
- Więc postanowilimy zostać... - Nie! Nie...
To ja postanowiłam zostać... Dokonałam tego wyboru za nas wszystkich...
Wcišż żyjemy.
I zebralimy doć danych o kwadrancie, by naukowcy siedzieli nad tym przez dekady.
Nasza misja to sukces.
Przez ostatnie cztery lata powtarzałam sobie to samo.
Jednak gdy dotarlimy do Pustki, zdałam sobie sprawę, jak pusto to brzmi...
- Kathryn... - Popełniłam błšd, Chakotay.
Krótkowzroczny i samolubny. A teraz wszyscy ponosimy konsekwencje mojej pomyłki.
Tak więc wybacz, ale nie skorzystam z twojego zaproszenia,
a morale załogi pozostawię w twojej gestii.
Jeli załoga będzie o mnie pytać...
... przekaż, że kapitan ich pozdrawia.
Spokojnie, choršży. Ma pan co do zameldowania?
Nawet jednego elektronu... Ale skończyłem pisać mój koncert.
Nazwałem go "Echa Pustki". Ma pan wolnš chwilę?
- Mam ich aż zbyt wiele. - To poproszę o opinię.
Gdy ostatnio widzielimy naszych bohaterów, włanie odzyskali swój rakietoplan.
Doktor Chaotyka uciekł, ale swojemu robotowi nakazał zajšć się Kapitanem Protonem.
- Moje oznaczenie? - A, tak... Jeste Konstancja Goodheart.
- Jeste mojš sekretarkš. - Sekretarkš?
Tak, towarzyszysz mi w każdej misji. Zajmiesz się robotem, a ja uratuję Ziemię.
Komputer, uruchom program.
Mieszkanko Ziemi, poddaj się! Nie stawiaj oporu!
- Jestem Borgiem. - Poddaj sięęęęęę...
Robot został unieszkodliwiony. Czy mogę już ić?
Siedem, daj mu szansę! Tu chodzi o dobro całej galaktyki.
- Wyszlimy z warp! Tracimy zasilanie. - Przełšczyć na awaryjne.
Bez efektu.
Liczyłem, że co się zacznie dziać, ale nie chodziło mi o zaciemnienie.
Spróbuje podłšczyć się do rezerw energetycznych.
Sprawdcie iniektory plazmy. Odpalcie je ręcznie, jeli trzeba!
- Poruczniku? - Chwila, nie jestem pewny jak to działa...
Kapitan Proton na ratunek!
Flota takich nie używa...
Zanik mocy na całym okręcie. Wysiadło zasilanie główne i pomocnicze.
Niezależne podsystemy wcišż sš sprawne. Podtrzymanie życia, holodeki...
Przerzuć energię z tego holodeku do przekaników awaryjnych.
Tak jest.
Nic z tego. Holosieć się zawiesiła.
Proszę nie zwracać na mnie uwagi...
- Mamy zanik mocy. Żadne zmartwienie. - A kto sie martwi?
Chodmy.
Oddychaj głęboko. Spokojnie i powoli. Włanie tak...
Bingo! Uruchomiłem częć sensorów.
Znam przyczynę zaniku mocy. To jakie pole tłumišce.
Jego ródło jest gdzie po lewej burcie, tylko tyle wiem.
Na ekran.
- Czy możemy wystrzelić torpedę? - Może jednš. Dlaczego pan pyta?
Może ona rozjani nieco nasze położenie.
Rekonfiguruję torpedę, by wyemitowała przedłużony rozbłysk wietlny.
- Jak flara? - Włanie.
Trzeba czym otworzyć ten właz.
Komputer, wyłšcz protokoły bezpieczeństwa!
Co widziałem! O tam!
Mówię panu, że co widziałem. Mogę być nihilifobem, ale wzrok mam dobry.
Słyszę czyj oddech...
- Za mnš! - Tak jest.
Torpeda gotowa. Odpalam.
Ledwie widzę wtyki iniektorów.
- Dajcie tu więcej wiatła! - Mamy co lepszego!
Te ogniwa pozwolš ponownie uruchomić zasilanie awaryjne.
Tutaj! Podłšczcie je bezporednio do przewodów EPS.
Mamy zasilanie awaryjne. Systemy taktyczne sprawne.
Podnoszę osłony.
Rdzeń uruchomiony.
- Janeway do mostka, raport! /- Zablokowalimy pole tłumišce.
/Otaczajš nas trzy obce okręty. Na pokładzie jest siedemnastu intruzów.
- Okręty nie reagujš na wezwania. - Nasza broń już działa.
Tuvok, wyceluj w okręt po lewej burcie. Daj parę strzałów ostrzegawczych.
/- Osłony szećdziesišt cztery procent. - Czy napęd jest sprawny?
Jeszcze nie.
- Zaatakował go obcy. - Jest poważnie poparzony.
- Postrzeliłam obcego, może wcišż żyje. - Przyniecie go tutaj.
- Osłony opadły. - Znów to pole tłumišce. Tracimy moc.
Nie znowu...
Przestali atakować. Opuszczajš nasz okręt.
Zbliża się kolejny statek.
- Jestemy wywoływani. - Na ekran.
Jestem komandor-porucznik Tuvok...
/Wystrzeliłem trzynacie ładunków, /by ich przegonić. Oczekuję wyrównania strat.
Oczywicie.
/Powiedzcie mi, co /robicie na tym pustkowiu?
- Biofiltry wykazujš silne promieniowanie theta. - Skompensuj.
Witam na pokładzie. Niestety musimy rozmawiać tutaj - przecieka pan.
Tak, mój kombinezon izolacyjny. Nie bójcie się.
- Zachowamy bezpieczny dystans, panie... - Emck, kontroler Emck.
- Maloński okręt eksportowy klasy jedenastej. - Miło mi pana poznać, ulżyło nam...
Radzę natychmiast zawrócić. Przed wami jest więcej tych istot. Tysišce okrętów.
Sš niemal nie do wykrycia, a kolejnego ataku nie przetrwacie.
Nie możemy zawrócić. Lecimy tędy, by dotrzeć do domu.
- No to chyba musicie lecieć ze mnš. - Co pan ma na myli?
Parę lat wietlnych stšd jest wir przestrzenny. Prowadzi na drugš stronę obszaru.
Używamy go od lat.
Dzięki niemu ominiemy Pustkę i oszczędzimy dwa lata podróży.
Jestemy wdzięczni, jednak chciałabym zapytać, co pan tu robi?
- Poza ratowaniem okrętów w potrzebie? - To misja transportowa.
Moje sensory wykryły jednego z tych obcych na waszym statku.
Został ranny podczas ataku. Nasz Doktor go leczy.
- A o co chodzi? - Starczy pytań.
Przekażcie mi obcego. Wtedy zabiorę was do wiru.
Przykro mi, panie Emck, ale chciałabym wiedzieć w czym rzecz.
- Prowadzicie z nimi wojnę? - Nie wasza sprawa.
Wasz statek wydziela promienie theta. Co konkretnie pan przewozi?
Odlatuję za dwie godziny. Działamy razem, albo zostajecie tutaj.
Nie będę was ratował, gdy obcy powrócš.
Skończyłem.
Chyba powinnimy usłyszeć opowieć drugiej strony...
Nie potknijcie się. Musiałem przygasić wiatła.
- Pacjent nie lubi wiatła. - To wyjania, czemu odcięli nam zasilanie.
Zgadza się. Wydaje mi się, że ta forma życia pochodzi włanie z Pustki.
Jego fizjologia zapewnia mu przeżycie w całkowitych ciemnociach.
- W jakim jest stanie? - Jest lekko ranny w pier i szyję.
To jednak najmniejszy problem. On umiera, kapitanie.
Jego narzšdy rozpadajš się na poziomie komórkowym.
- Zatrucie promieniowaniem theta... - Krytyczne stadium.
Musiał być długo wystawiony na jego działanie. Nie mogę nic zrobić.
Chcę z nim pomówić.
Jestem Kathryn Janeway, dowódca tego okrętu.
- Jestecie sojusznikami Malonów. - Nie.
Po prostu tędy przelatujemy. Malonów poznalimy dzisiaj.
- Będš mnie chcieli. - Ale nie dostanš.
Nie jeste więniem.
Doktorze! Prowadzicie wojne z Malonami?
- Ich statki nas zatruwajš. - Promieniowanie theta...
- Zabijajš nas! - Dlaczego? Czego od was chcš?
Niczego!
To złagodzi jego ból.
Nie rozumiem...
Nasz atak na was był spowodowany naszš ignorancjš. Wybaczcie...
Oczywicie, ale chciałabym wiedzieć, z jakiego powodu Maloni was zabijajš.
Zatruwajš naszš przestrzeń. Nie wiemy czemu.
Ma problemy z oddychaniem. Musimy oddać go jego ziomkom, może oni mu pomogš.
- Powiem wam jak... - Potrzeba konsoli połšczonej ze sterem.
Jeli wprowadzisz współrzędne, mój pilot wyznaczy kurs.
Jestem wdzięczny...
- Obejmij mostek, ja zostanę tutaj. - A co z ich polem tłumišcym?
- Jeli znowu zaatakujš... - Jestem pewna, że tego nie zrobiš.
Nareszcie mam co wpisać do dziennika...
- Potrzebna mi twoja rada. - Po raz pierwszy...
Wiem, że nie jestemy przyjaciółmi. Od poczštku trzymamy się na dystans.
Jednak zawsze szanowałem twoje opinie, a teraz przyda mi się wolkańska klarownoć.
- Prosze mówić. - Chodzi o kapitan.
Pewnie zauważyłe, że odizolowała się od załogi.
Uważa, że cztery lata temu popełniła błšd. Że przez niš zostalimy w Kwadrancie Delta.
- Powiedziała ci?! - Nie.
Jednak od czterech lat obserwuję jej zachowanie.
Poczucie winy wcišż jej towarzyszy.
Znasz jš dłużej niż reszta. Czy kiedykolwiek się tak zachowywała?
Tylko raz. W pierwszym roku dowodzenia na U.S.S. Billings.
Wysłała ekipę na powierzchnię, celem zbadania wulkanicznego księżyca.
Erupcja magmy uszkodziła prom i troje członków ekipy zostało poważnie rannych.
Następnego dnia, kapitan sama wróciła na powierzchnię, by dokończyć badania.
Nie chciała, by cierpienia załogi poszły na marne.
- Mogła zginšć. - Szukała odkupienia...
Dokładnie. Jej metody sš... nietypowe.
To jej największa zaleta, jako dowódcy. Niestety, to także jej największa słaboć.
- Uparta jak Klingon. - Łagodnie rzecz ujmujšc...
Jeli znowu będzie chciała tak postšpić, chcę być przygotowany.
I przyda mi się twoje wsparcie.
- Jestemy na miejscu. - Cała stop. Podnieć osłony.
- Sensory nic nie wykryły. - Mostek do kapitan.
/- Dotarlimy. - Czekajcie.
Sš tutaj. Muszę im przekazać, że jestecie przyjaciółmi.
Systemy łšcznoci...?
Wyładowania fotonowe! Wszędzie dookoła.
Kapitanie, mamy towarzystwo. Osiem /statków. Tuzin kolejnych w drodze.
- Przeprowad pełne bioskanowanie. - Mieszkalimy tu w spokoju miliony lat...
- A potem przybyli Maloni. - Wszyscy obcy sš napromieniowani.
Mówilimy im, że nas zabijajš, ale nie chcieli słuchać...
Chcielimy ich powstrzymać, ale sš zbyt silni...
A co z wirem? Nie możecie go zamknšć? Trzymać ich z daleka?
Nie wiemy jak!
Wasz statek jest potężny, a wy jestecie zaradni...
- Potrzebujemy waszej pomocy! /- Mostek do kapitan!
- Namierzajš obcego w ambulatorium. - Opucić osłony.
Pomożecie nam?!
- Trucizna... - Wyrzucajš skażonš antymaterię.
Majš jej pełne ładownie. Ponad 90 milionów izoton.
Wywołać ich.
/Kapitanie? Zdecydowała się /pani nam towarzyszyć?
/- Przelijcie obcego... - Oddalimy go jego ziomkom.
Chciał go pan dostać, by nie zdradził szczegółów waszej... misji transportowej.
/- Mówiłem, że to nie wasza sprawa. - Teraz już nasza.
Zrzucacie swoje odpady w ich przestrzeni. Dlaczego?
/Wytwarzamy codziennie ponad szeć miliardów /izoton przemysłowych produktów ubocznych.
/- Ten obszar to doskonałe wysypisko. - Dobrze się składa. Dla was.
Wir prowadzi na sam rodek pustkowia, odległego od waszych układów.
Czego oczy nie widzš, tego sercu nie żal... Tyle, że tu kto mieszka.
/- Jeden gatunek. - Jeden wystarczy. Nie chcemy dyskutować.
Chcemy przedstawić pokojowe wyjcie.
/- Jakie wyjcie? - My także używamy antymaterii.
Jednak potrafimy oczycić składniki reakcji, by nie powstawały trujšce odpady.
- Pokażemy panu jak to robić. - Proszę nas zabrać przez wir.
Porozmawiamy z waszymi naukowcami po drugiej stronie. Wymienimy informacje.
/Pokażcie teraz.
Proszę się przygotować do transportu.
Zabierz naszego gocia do maszynowni. Zorganizujcie mały pokaz.
Przeskanujmy ten wir, chcę wiedzieć jak on działa.
Na wypadek, gdyby zawiodła dyplomacja.
Chce go pani zniszczyć?
Osadowš antymaterię rozbijamy do poziomu subatomowego w komorze transkinetycznej.
- A co z promieniowaniem theta? - Wchłaniajš je przetworniki radiometryczne.
Odzyskujemy energię promieniowania, zasilajšc niš niemal wszystko.
Od układów podtrzymania życia, aż po replikatory.
- Nie mamy takiej technologii przetwarzania. - Wasz frachtowiec ma kanały plazmowe.
- Podstawy działania sš identyczne. - Nie twierdzimy, że to będzie łatwe.
Czekajš was miesišce przeróbek, zależnie od rozmiarów waszej floty.
Tu sš schematy. Chętnie wam pomożemy. Nawet damy wam parę przetworników.
Genialny projekt...
Nasi technicy byliby zadowoleni...
To rozwišzałoby sporš częć problemów mojego wiata.
- Niestety, straciłbym pracę. - Co takiego?!
Wasza technologia wywołałaby chaos w przemyle przewożenia odpadów...
Po jakim czasie, okaże się, że jestem zbędny.
Miałem nadzieję, że wasze opowieci były przesadzone, ale się myliłem.
Możecie zachować sobie waszš technikę.
Ty kłamliwy... Od poczštku nie miał zamiaru...
To bez znaczenia!
Ważne jest, że rozmawiamy. Oferujemy zmiany, także te trudne.
Jednak postęp niesie nowe możliwoci. Ostatecznie, może to panu dać przewagę.
Już mam przewagę! Wir. Tylko ja i moja załoga o nim wiemy.
Wyrzucajšc tu ładunek, ograniczam koszty o połowę.
- I nie zrezygnuję z tego. - Wolicie masowe morderstwo?!
Skoro tak wam zależy na tych obcych, to zostańcie tu.
Przykro mi, że nie słucha pan głosu rozsšdku...
- My jednak nie poddamy się tak łatwo. - Zbadalicie mój okręt i jego siłę ognia.
Nie przetrwacie dziesięciu sekund w walce ze mnš!
Zabierzcie go stšd...
- Co proponujesz? - Przebijmy się do wiru i lećmy sami.
Po drugiej stronie skontaktujemy się z ich władzami i powiemy co Emck tu robi.
- Damy im technologię i lecimy do domu? - Włanie tak.
Nawet jeli przelecimy przez wir, nie wiemy czy Maloni zrobiš co trzeba.
A jeli sš tacy jak Emck?
Póki ten wir istnieje, mieszkańcy rejonu sš zagrożeni.
- Możemy zniszczyć wir? - Tak sšdzę.
Ale jest haczyk. Trzeba go zamknšć od tej strony. Tutaj jest najsłabszy.
Jednak w ten sposób zamkniemy sobie drogę na skróty.
Dwa lata w Pustce... Jako przeżyję.
Nie wiem czy ja dam radę...
Przed czterema laty zniszczyłam stację Opiekuna, by ochronić lud Ocampa.
Ów akt współczucia uwięził nas w Kwadrancie Delta. Nie powtórzę tego.
- Ta sytuacja jest inna. - Wystarczajšco podobna.
Załoga sporo powięciła przeze mnie. Nie popełnię tego błędu ponownie.
Skoro masz inny pomysł, to słucham.
Nie ma tu nikogo, komu ufałabym bardziej niż tobie.
Jeste wietnym pierwszym oficerem.
Czy jeste gotów, by zostać kapitanem?
- Tak... - Zwołaj załogę.
Kapitan na mostku.
Spocznij.
- Jak leci, Harry? - wietnie, kapitanie.
To dobrze.
- Brakowało nam pani. - I wzajemnie.
Powiem krótko.
Macie rozkaz udać się do wiru.
Użyjcie wszelkich rodków, by przebić się przez Malonów.
Ja pozostanę tutaj w wahadłowcu i zniszczę wir.
Tuvok, potrzebny mi prom typu II, uzbrojony w torpedy.
- Tom, wyznacz kurs na... - Nic z tego.
- Nie pozwolimy, by pani tu zginęła. - Trochę wiary, B'Elanno.
Będę mieć prom, zapasy żywnoci... Dam sobie radę.
Sama w Kwadrancie Delta? Bez urazy, ale...
- Podjęłam już decyzję. - A co z nami?
- Nie mamy nic do powiedzenia? - Racja, kapitanie.
Wytrzymam dwa lata w Pustce, jeli to ma paniš zatrzymać.
Tom, wyznacz kurs.
Poruczniku, otrzymał pan rozkaz!
Nie mogę go wykonać, kapitanie.
Harry, przejmij ster!
Przykro mi, kapitanie.
Nie zrobię tego.
Cóż może zrobić hologram?
Jak widać, nie tylko pani miała czas, by ocenić przeszłoć.
Włanie widzę.
Zdajecie sobie sprawę, że za bunt można wisieć?
- Potrzebne nam inne wyjcie. - Wystrzelimy torpedę wlatujšc w wir.
Gdy ten zacznie się zapadać, przechodzimy w warp.
- Za nami ruszy fala uderzeniowa. - Wzmocnię tylne osłony.
- Pozostajš jeszcze Maloni. - Odpady osłabiły kadłub ich ładowni.
- Bezporednie trafienie unieruchomi ich. - Poetycka sprawiedliwoć...
- W rzeczy samej. - Wiecie, że mamy małe szanse.
Szanse sš nieistotne. Powiedzie nam się.
Jak można wštpić w słowa pewnego siebie Borga?
No dobrze. Wracać na stanowiska. Do dzieła!
Czerwony alarm! Kurs na wir, wszyscy na stanowiska bojowe.
Powiedziałe im. Wiedzieli, co zamierzam.
Nie byłbym "wietnym pierwszym oficerem", gdybym im nie powiedział.
Odpowiedzieć ogniem. Ze wszystkiego co mamy.
- Ich osłony wytrzymujš. - Wywołać ich.
Tu Voyager. Wyłšczcie broń i wycofajcie się.
- To chyba znaczy "nie". - Odległoć do wiru?
- Dwa miliony kilometrów. - Maszynownia, zbliżamy się do wiru.
/- Wzmocnić osłony rufowe. - Przyjęłam.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
- Status? - Lewa gondola uszkodzona. Tracimy plazmę.
- Dasz radę z jednym silnikiem, Tom? - Chyba tak.
- Torpedy gotowe do odpalenia. - Na mój rozkaz, Tuvok. Mamy tylko jeden strzał.
- Wystrzelili ładunki przestrzenne. - Manewry uchyleniowe.
Kapitan Proton na ratunek...
- Póniej wyjanię... - Wir w zasięgu wzroku.
- Kiedy tam będziemy? - Za czterdzieci siedem sekund.
Naprzód. Unikaj ich ognia.
- Prawa gondola trafiona! - Silniki nie działajš!
Lecimy siłš rozpędu. Jedno trafienie i staniemy.
- Bez napędu, fala uderzeniowa nas dogoni. - Tuvok, możesz wzmocnić osłony deflektorem?
- Sšdzę, że tak. - Zrób to.
Pozwolimy, by fala wypchnęła nas na drugš stronę.
- Dostrajam częstotliwoć osłon. - Kapitanie.
- Chcš uniemożliwić nam przelot. - Dwadziecia sekund!
- Przygotować się do otwarcia ognia! - To nie będzie konieczne.
- Frachtowiec rusza do walki z obcymi. - Chcš odcišgnšć Malonów i dać nam szansę.
- Dziesięć sekund! - Osłony frachtowca słabnš!
Celować w ich ładownię. Czas wyrzucić mieci...
- Wlatujemy w wir! - Torpedy!
Fala uderzeniowa nadchodzi. Szećset metrów. Pięćset. Czterysta.
- Osłony rufowe na maksimum! - Przygotować się na wstrzšs!
Wzrasta naprężenie kadłuba! Osłony słabnš!
- Wylecielimy! - Wir został zniszczony.
- Jestemy poza Pustkš? - Jeszcze nie. Nasza akcja wydłużyła trasę.
Jestemy dwiecie tysięcy kilometrów od granicy.
Na ekran.
Utrzymać kurs.
- Tam! - Co?
Co widziałem... Gwiazdę...
Może zbadamy pański wzrok?
Harry, co tam widzisz?
Widzę obszar pełen układów gwiezdnych...
Ten widok ożywia...
Cała naprzód...
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Piotr Pajerski
Zapraszamy na stronę grupy tłumaczy pod adresem: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDRip: czapka
Korekta techniczna: tom2407