- Awaria urzšdzeń wejcia. - Awaria urzšdzeń wejcia.
Awaria urzšdzeń wejcia.
Połšczenie z kolektywem przerwane. Inicjować protokoły drugorzędne.
Cinienie w komorze transwarp zbliża się do krytycznego.
- Musimy się ewakuować. - Zgoda.
Brak dostępnych koordynat kierunku.
- Tędy. Kierunek trzy zero jeden. - Zgoda.
Wecie tego człona.
STAR TREK VOYAGER S6 E02 - Survival instinct
INSTYNKT SAMOZACHOWAWCZY
/Dziennik kapitański, data 53049,2. /Dokujemy przy Markoniańskim posterunku.
/Zgodzilimy się na obustronne wizyty, /więc dałam przepustki wszystkim chętnym.
/Komandor Tuvok sprzeciwiał się tak dużej /liczbie goci. Ale bezpieczeństwo na bok.
/Nie mogę się doczekać wymiany kulturalnej /i zyskania kilku nowych przyjaciół.
Przepraszam, przepraszam. Proszę uważać. Przepraszam.
- Kapitanie! - Zaraz będę.
Kierownik stacji nie powiedział, że jest mięsożerna.
- Chciałam jš podlać i mnie chwyciła. - To podarunek od delegacji Kinbori.
Nie wiem co to jest. Wiem tylko, że używajš tego do więtych gier...
- I że jest strasznie ciężkie. - Połóż gdziekolwiek.
Podziękuj Kinbori w moim imieniu i przekaż im dowód naszego szacunku.
Już dałem im medal Voyagera. Wyglšda na to, że to doceniajš.
Proszę. Czyż nie wyglšda to jak bożo narodzeniowy ranek, komandorze?
Musi pan przyznać, że chojnoć gospodarzy jest imponujšca.
Tak jak i skłonnoć do przestępczoci. Poranny raport ochrony.
Uszkodzona linia ODN. Kilka brakujšcych przedmiotów osobistych.
Uszkodzony przekanik skanera. W końcowym rozrachunku nie jest le.
- Jest druga strona. - Jest kilka poważniejszych incydentów.
Po za tym mylę, że decyzja była dobra.
- Jest i trzecia strona. - Daj spokój, Tuvok.
Po tylu ksenofobicznych rasach, nie jest jakš odmianš
spotkać ludzi cenišcych otwartoć i wolnoć?
Z mojego punktu widzenia, otworzenie okrętu było fascynujšcym przeżyciem
i sukcesem nie do przecenienia. Jestem bardzo zadowolona.
- Ja też. - Cieszę się, że jest pani zadowolona.
- Jeli pani wybaczy. - Tuvok. Przyjmij ten wyraz szacunku.
Trzyma mnie za włosy!
- Jest za kwadrans pierwsza. - Jeli jeste głodna, jedz sama.
Powiedziała, że zjemy razem.
Nie skończyłam analizować matrycy konwertera energii.
- Ile to zajmie? - Kilka godzin.
- Siedem, obiecała! - Dobrze.
- Tłok jest większy niż rano. - Tak.
Przepraszam. Przepraszam. Próbujemy dojć do turbowindy. Bardzo przepraszam.
Odsunšć się!
Dziękuję.
Przykro mi ale nie ma już kangurzej niespodzianki.
Mielimy tylko dwa kilo toreb na poczštku i wszystkie wyszły.
- Może pizze? - Pizza, pizza.
- To Shivolianka? - Tak.
Gatunek pięć dwa jeden?
Twoja matka nie pochwaliłaby zapamiętywania oznaczeń Borga.
I ja także. Już rozmawialimy o niestosownoci udawania Borga.
- Przepraszam. - Skończyłam.
- Dopiero usiadłymy. - Nie lubię tłumu.
- Kiedy była w kolektywie, nie był to tłum? - I dlatego nie lubię teraz tłumu.
Przepraszam, nie wiedziałam. Chodmy.
Przepraszam, Siedem z Dziewięciu?
Tak.
- W porzšdku? - To przekaniki synaptyczne
z mojej oryginalnej unimatrycy.
- To twoje? - Gdzie je zdobyłe?
Od kupca z Orendal pięć. Powiedziano mi, że jeste byłym członem
i możesz być tym zainteresowana.
Wezmę je. Kapitan Janeway zapewni rekompensatę pieniężnš w stosownej wysokoci.
Zgoda.
- Muszę je bliżej zbadać. - Dobra.
Jak się pan nazywa?
To było niegrzeczne.
/Etap drugi gotowy. Ma /przakaniki. Idzie je zbadać.
/Jej alkowa jest /w drugiej ładowni.
/Tam pójdzie. Powinnimy /przygotowšć się do akcji tam.
/- Zgoda. /- Postanowione.
/Spotkamy się na moich koordynatach. /Przygotować się do penetracji ich ochrony.
- Błšd. - Wyjanij.
Nie powinnimy bezczecić ciała tego człona. To przeciw woli Brothery.
- Kim jest Brothera? - Nadrzędna istota
czczona przez gatunek pięć siedem jeden.
Ja jestem z gatunku pięć siedem jeden.
Przetwarzacie nieistotne dane. Zignorować.
Powiedziała, że jeste członkiem gatunku pięć siedem jeden.
Czy uważasz się za indywidualnoć?
- Nie ma tu indywidualnoci, jestemy Borg. - Zgoda.
Wróćcie do konstrukcji komunikatora.
Wyglšdajš na standardowe przekaniki synaptyczne Borga.
Musi być co więcej. Przy pierwszym kontakcie zasypały mnie obrazy, wspomnienia, dwięki.
Wyglšda na zupełnie naturalnš reakcję. To była częć twojej unimatrycy, tak?
Czy jest chociaż możliwe, że to nostalgia? Wiesz, sentyment w sprawach przeszłoci.
Wiem czym jest nostalgia. Ale nie mam żadnych uczuć zwišzanych z przeszłociš.
- Chyba zrobiłam wszystko, co mogłam. - Poruczniku...
Próbowała mi pani pomóc. Doceniam to.
Zawsze do usług. Może nie odczuwasz nostalgii,
ale żywisz uczucia dla przeszłoci i to silne.
/Protokoły bezpieczeństwa /sš skomplikowane.
/- Możemy mieć za mało czasu. /- Martwię się o Siedem.
/Powinnimy jeszcze raz /rozważyć opcję zapytania jej...
/Wiesz, jak zareaguje! /Nie pomoże nam, gdyż...
/Już przez to przechodzilimy.
/Możemy wywołać trwałe uszkodzenia. /Nie chcę zrobić jej krzywdy...
- Wystarczy! - Potrzebujemy zgody.
- Nie możemy działać bez niej. - Wiem.
Wszystko zależy do ciebie. Zaczynamy, czy nie?
Tak. My...
- Przepraszam za niezdecydowanie. - Przeprosiny sš nieistotne.
- Komputer, przeprowad analizę multipolarnš. /- Analiza w toku.
- Czas ukończenia? /- Pięć godzin i siedemnacie minut.
- Regeneruje się. - Przekierować ich sensory wewnętrzne.
/Przekierowuję wejcia sensorów /do procesorów drugorzędnych.
Stop.
- Co jest? - Fluktuacje zasilania sieci ochrony.
Wszystko, co wiemy, to że mamy naruszenie ochrony, ale nie wiemy gdzie.
Gotowe. Włóż moduł łšczšcy.
Gotowe.
Wcišż się martwisz czy jej nie zranisz.
Jeli się nie uda nigdy nie będziemy indywiduami.
- Musimy to pamiętać. - Zgadza się.
- Znalazłem jej pliki pamięci. - Wie o naszej obecnoci.
- Próbuje odzyskać wiadomoć. - Musimy zrezygnować.
Nie! Jestemy zbyt blisko.
Nie ulegnę!
Wykonywałam już tš czynnoć. Byłam z ojcem. Był wysoki.
Mam podobne wspomnienia. Ale byłem w domu, a ogień był w palenisku.
Biomateria jest gotowa.
Smakuje podobnie jak ptak, którego kiedy jadłam.
Przygotowywałem jedzenie dla rodziców.
Mieszkali w małym budynku przy rzece.
Ja bałam się ciemnoci.
Zanim zostałem zasymilowany, jadłem z grupš mężczyzn.
Pracowalimy z liczbami.
Matematyka. Liczyłem równania dla innego mężczyzny.
Ja mam imię. Marika. Marika Willkara. Wilkarah.
- Witaj, Mariko Wilkarah. - Jej oznaczenie to Trzy z Dziewięciu.
Ja ma imię! P'Chan. Syn Dornar i Ansha.
Mojš głównš funkcjš była opieka nad nimi.
Byłam mężatkš. Bylimy na okręcie. Excaliburze. Pracowałam w maszynowni.
To nie jest moja ręka.
Moi rodzice... Nie żyjš. Borg ich zabił.
Nienawidzę Borga!
To jest nieproduktywne. Musimy usunšć nieistotne dane.
- Chcę spowrotem mojš rękę. - Byłam na służbie.
Nocna wachta. Wtedy Borg się pojawił.
Boże! Spójrzcie, co mi zrobili! Te rzeczy włożone w moje ciało. Co oni zrobili?
Przejęcie dowodzenia. Zakończyć tš dyskusję.
Wykonać!
Nie będziemy używać tych plików pamięci.
Inicjować tylko predefiniowane protokoły serwisowe i przetrwania.
Niekonieczna jest żadna dalsza komunikacja póki nie zostaniemy ponownie zasymilowani.
- Zgoda. - Zgoda.
Zgoda.
Ktokolwiek usunšł ich implanty, był kiepskim chirurgiem.
Organy wewnętrzne zostały uszkodzone, a ich ciała poryte sš bliznami.
- Powiedziała, że ich poznajesz. - Nie od poczštku.
Ale kiedy próbowali zyskać dostęp do mojej pamięci...
miałam z nimi chwilowe połšczenie.
Dwa z Dziewięciu, Trzy z Dziewięciu, Cztery z Dziewięciu.
Wszyscy jestemy członkami tej samej unimatrycy.
Wiesz dlaczego próbowali zyskać dostęp do twoich wspomnień?
Nie.
- Jak długo sš odłšczeni od kolektywu? - Trzy lub cztery miesišce.
Jednak wcišż sš połšczeni ze sobš.
Jako ich płaty ciemieniowe zostały przetworzone w organiczne przekaniki.
- Stali się kolektywnym trójkštem. - Proszę ich ocucić.
Jestem kapitan Janeway. Wiemy kim jestecie i co próbowalicie zrobić.
Nie wiemy tylko dlaczego.
- Ona ma informacje, których potrzebujemy. - Jakie informacje?
- Chcemy stać się... - Indywiduami.
- Chcecie zerwać wię neuralnš między wami? - A pani by nie chciała?
Żadne z nas nie jest samo ze swoimi mylami, naszymi własnymi uczuciami.
Każdy dzień życia spędzam słyszšc ich głosy w mojej głowie.
- Kiedy pimy dowiadczamy snów innych. - Czym to się różni od życia w kolektywie?
W kolektywie sš miliardy głosów. Stajš się nieznacznym szumem.
- Ale kiedy sš tylko trzy... - Każdy głos jest dobrze słyszalny.
To musi się skończyć! Musimy przerwać połšczenie neuralne.
Doktorze, czy można co zrobić?
Modyfikacje sš zbyt rozległe. Ich cieżki neuronowe zostały gruntownie zmienione.
- Ty masz klucz do wszystkiego. - Dlaczego?
- Była tam z nami. - Planeta 1865 Alfa. Musisz pamiętać!
Osiem lat temu nasz okręt się rozbił.
- Tylko my czworo przeżylimy. - Kiedy zostalimy ponownie zasymilowani.
- Okazało się, że jestemy ze sobš powišzani. - Bylimy podgrupš kolektywu.
-To trzy głosy szepczšce do jednego ucha. - A tłum krzyczšcy do drugiego.
Musielimy się uwolnić, więc pracowalimy razem. W końcu ucieklimy.
- Usunięto nam implanty na Invar Jeden. - Ale nie można było zerwać połšczenia.
Musimy się dowiedzieć, co się stało osiem lat temu po katastrofie.
W nocy, w którš zostalimy ponownie zasymilowani.
Musimy wiedzieć jak stworzono połšczenie, ale nasze wspomnienia...
Sš fragmentaryczne i niespójne. Mielimy nadzieję, że ty będziesz wiedzieć.
Nie wiem. Jednak chcę podjšć próbę odzyskania tych danych.
Proszę ze mnš.
- Gotowi? - Tak.
Przeszukiwanie danych zakończone. Pamiętacie co więcej?
Nie. Moje ostatnie wspomnienie to...
- My stojšcy... - Wokół ogniska
A jednak dane w waszych procesorach korowych wyglšdajš na nienaruszone.
Nie widzę nic, co mogło by być przyczynš waszego zaniku pamięci.
A co z tobš? Dlaczego ty nie pamiętasz, co się stało?
Nie wiem. Nie znalazłam również żadnego powodu zaniku mojej pamięci.
Pamiętam ognisko, a póniej obudzenie się w kolektywie.
Jest oczywista luka, ale bez wskazań dlaczego.
Dlaczego wcišż nazywajš cię Siedem. Powinna mieć imię.
- To moje imię. - Nie. To oznaczenie.
- Jeste teraz indywidualnociš. - Moje imię nie jest już odpowiednie.
Przygotować się do ponownego uruchomienia kaskady pamięciowej.
Nie mogę się doczekać, kiedy zacznę znów używać mojego imienia.
Nic cię nie powstrzymuje.
Poza tym, że zwykle nie wiem, czy nazywam się Marika, P'Chan czy Lansor. Imiona...
Wspomnienia. nawet myli przepływajš od jednego do drugiego.
Nie mogę kochać, nienawidzić czy miać się.
Czy płakać bez dzielenia się tym z nimi.
- Jak którekolwiek z nas może przyjšć imię... - Dla siebie?
Nie jestemy indywidualnociami.
- Nie jestemy Borg. - Jestemy niczym.
Rozpoczšć kaskadę pamięciowš.
- Przyjacielska rozgrywka? - Tak się zaczęło.
Rozumiem. Możecie mi wyjanić jak się przerodziła w ulicznš bójkę?
Harry i ja chcielimy zwiedzić stację, poszerzyć nasze rozumienie obcych kultur.
Darujcie sobie tš gadkę, szukalicie baru. I co potem?
Znalelimy i spotkalimy tam parę Kinbori,
którzy powiedzieli nam o grze z tymi dziwnymi wielkimi rakietami.
- Macie na myli takš? - Tak.
Tak. W każdym razie wyzwali nas do gry, a my przyjęlimy.
Ale zdaje mi się, że nie wiedzielimy o wszystkich regułach.
- Bo pilicie. - Tak jest.
Widzi pani, mylelimy, że to jaka odmiana tenisa.
Ale kiedy tylko zaserwowalimy, Kinbori przeskoczył siatkę i zaatakował tš rakietš!
Zorientowalimy, że powinnimy mu oddać.
I wtedy... Sprawy wymknęły nam się z ršk.
Trochę? Siedmiu załogantów Voyagera, łšcznie z dwoma oficerami mostka...
I trzynastu Kinbori i jednym Morphiniańskim włacicielem kawiarni aresztowanych.
Zarzuty od niestosownego zachowania do napaci na oficera ochrony.
- Tak, ale to ostatnie to nie prawda. - Dziękuję. Zanotuję to sobie w dzienniku.
Jestecie zamknięci w kwaterach do odwołania, po wizycie w ambulatorium. Wszystko.
- A w ogóle, czy wygralicie? - Tak jest!
- Skopalimy im... rakiety. - Dobrze. Odmaszerować.
Postęp?
Mamy dokładnie takš samš lukę w pamięci. Wštpię by był to przypadek.
Więc mylisz, że Kolektyw celowo wymazał wspomnienia reasymilacji?
- Najprawdopodobniej. - Ale...?
Kolektywu nie obchodziłoby, że cztery człony pamiętajš reasymilację.
Co musiało się wydarzyć podczas procesu.
Co, co chcieli przed wami ukryć. Popatrzmy na to z innej strony.
Dlaczego kolektyw chciałby połšczyć ich w neuralnš triadę?
Nie wiem. Nie ma żadnych korzyci z takiego połšczenia.
To oczywiste, że musieli mieć powód. I mam przeczucie, że jeli ustalimy dlaczego,
reszta układanki sama się ułoży. Szkoda, że nie możemy usunšć tej luki.
Jest sposób.
Spodziewam się, że był powód, dlaczego nie powiedziała mi o tym do tej pory.
Wišzałoby się to z połšczeniem mojego i ich interfejsu neuralnego.
Razem być może będziemy w stanie odzyskać dane.
Jednak stałabym się znowu częciš wspólnej wiadomoci.
Nie podoba ci się perspektywa tego dowiadczenia?
Istnieje także możliwoć, że nie będzie można zerwać połšczenia.
Zamienić trio w kwartet. Nie będę cię prosić o takie ryzyko.
Czuję się zobowišzana im pomóc, ale mam wštpliwoci co do sposobu pomocy.
Powiedz mi co. Uważasz ich za rodzinę?
- Czy to istotne? - Jest stare powiedzenie:
"Krew jest gęstsza od wody".
Oznacza, że więzy rodzinne sš głębsze niż jakiekolwiek inne.
Często robimy rzeczy dla rodziny, których nigdy nie zrobilibymy dla kogo innego.
- Siedem, Siedem! - Naomi Wildman.
Słyszałam o członach. Czy zrobiły ci krzywdę?
- Jestem nieuszkodzona. - Czego chcieli?
Szukajš u mnie informacji. Ale nie wiem, czy mogę im pomóc.
Uważaj.
Naomi Wildman, czy uważasz mnie za rodzinę?
Ja... Tak. Czy nie masz nic przeciwko?
Nie.
A czy ty uważasz mnie za rodzinę?
Tak.
/Dziennik kapitański, uzupełnienie. /Siedem zdecydowała się przejć procedurę
/łšczšca jej pamięć /z pamięciš innych członów.
/Pomijajšc ryzyko, czuje się ona zobowišzana /pomóc tym "odległym kuzynom".
Będę monitorował twoje odczyty neuralne podczas połšczenia.
Ale nie wiem, czy będę mógł przeciwdziałać jeli zostaniesz w nim uwięziona.
Wiem, że zrobi pan wszystko, co w pańskiej mocy.
To niedobry znak kiedy pacjent potrzebuje pocieszyć doktora. Powodzenia.
- Gotów. - Gotów.
Jeste uszkodzony. Pomogę.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
- Kolektyw nas zlokalizował. Okręt w drodze. - Będziemy znów jednociš z Borg.
- Nie! Nie chcę wracać do kolektywu. - Zgoda.
To złamanie wszystkich protokołów.
Zapomnij protokoły! Nie jeste członem. Jeste osobš, jak my!
Masz imię, życie! Wszystko, co musisz zrobić, to trzymać sie tego!
Nie, ja nie istnieję. Jestem tylko częciš większej całoci!
Chcš, żeby w to uwierzyła! Chcš, żebymy wszyscy w to wierzyli!
Jestemy Borg. naszš głównš funkcjš jest służyć kolektywowi!
Już nie.
Błšd. Uszkodzenie urzšdzeń wejcia.
Wiedzš, na jakiej planecie jestemy, ale bez nadajnika będzie trudno nas zlokalizować.
Jeli zmodyfikujemy implanty korowe, będziemy mogli oszukać ich sensory.
- Musimy opucić to miejsce. - Ta dyskusja łamie wszystkie protokoły.
Zostań tu i daj się zasymilować jeli chcesz. Ja nie.
- Co robisz? - Nanosondy stworzš nowy przekanik
w twojej lewej półkuli. Opór nie ma sensu.
Nie wykonam polecenia! Nie wykonam polecenia!
Okrelcie swoje oznaczenia.
Dwa z Dziewięciu, pierwszy podzbiór unimatrycy zero jeden.
Trzy z Dziewięciu, drugorzędny procesor unimatrycy zero jeden.
Cztery z Dziewięciu, drugorzędny podzbiór unimatrycy zero jeden.
- Jaka jest wasza główna funkcja? - Służyć kolektywowi.
Naprawicie nadajnik.
/To była ty! /Ty jeste odpowiedzialna!
/Co z nami zrobiła? Połšczyła nas razem. /Jeste odpowiedzialna za nasze cierpienie.
/Jak mogła to zrobić? Jeli nie chciała /wracać do kolektywu... Nie musiała...
/Nie rozumiała co się stało. Postšpiła /le! Nic więcej! Nic więcej!
Niech kto mi pomoże!
- Co się dzieje? - Zerwali połšczenie z Siedem. Majš awarię.
Proszę pomóc mi zabrać ich do ambulatorium.
Zerwanie połšczenia przecišżyło ich implanty korowe. Wpadli w szok neuralny.
A jednak ja jestem nieuszkodzona.
Chyba wiem dlaczego.
Mówiła, że pamiętasz wstrzykiwanie im nanosond osiem lat temu.
Tak. Stworzyło to między nimi połšczenie.
To był jedyny sposób aby nie uciekli od kolektywu.
Wyglšda na to, że miało to efekty uboczne.
Wyższe funkcje ich mózgów zostały jako ze sobš połšczone.
Kiedy zerwali z tobš połšczenie, szok dla układów kojarzenia był zbyt duży.
- Można ich reanimować? - Mógłbym usunšć implanty mikrokorowe.
Przerwie to połšczenie, ale także ich zabije.
Przeżyliby kilka tygodni, miesišc najwyżej.
Jaka jest alternatywa?
Mogš wrócić do Borg. Jeli zostanš reasymilowani,
odzyskajš wiadomoć i będš żyli normalnie.
- Jako człony. - Jako człony. Ale będš żyli, Siedem.
Nie majš nadziei na przeżycie, chyba że wrócš do kolektywu.
- Nie do końca szczęliwe zakończenie? - Nie.
Na planecie. Dlaczego zareagowała inaczej niż oni? Tak bała się indywidualnoci?
Zostałam zasymilowana jako dziecko. Oni jako doroli.
Kiedy nasze wspomnienia zaczęły się pojawiać...
Twoje były wspomnieniami małej dziewczynki. Małej przestraszonej dziewczynki.
Pozwoliłam, żeby strach mnš kierował.
Kiedy zobaczyłam człona umierajšcego na bagnach wpadłam w panikę.
Zaczęłam widzieć mojš własnš mierć. W samotnoci...
Nawet bez słów innego człona próbujšcego mnie pocieszyć. Więc zmusiłam ich do powrotu.
Infiltrowałam ich lewe półkule nanosondami tworzšc nowš sieć.
Takš, której nie mogliby się oprzeć. Póniej zatarłam lady.
Była owładnięta uczuciami, których nie mogła zrozumieć. Nie odpowiadasz za to.
Przeze mnie będš zmuszeni żyć do końca w kolektywie. Jestem za to odpowiedzialna.
Jest różnica między przetrwaniem, a życiem. Przetrwajš w kolektywie,
ale będš na prawdę żywi. Wiesz to lepiej niż ktokolwiek z nas.
Nie ma alternatywy.
Jak długo przeżyjš jeli Doktor deaktywuje sieć, którš stworzyła?
Najwyżej miesišc.
Miesišc jako indywidualnoć, czy całe życie jako człon? Co by wybrała?
- Przetrwanie jest niewystarczajšce. - Przepraszam?
Osiem lat temu zmusiłam ich do powrotu do kolektywu. Nie popełnię znów tego błędu.
Zasługujš na życie jako indywidualnoci. Musimy przerwać połšczenie między nimi.
Rozumiem, że czujesz się odpowiedzialna za pacjentów. Ale jako lekarz ja też.
Moim obowišzkiem jest utrzymanie ich przy życiu, nawet jeli oznacza to...
Nie oddam ich Borgowi.
Mylisz o tym, co jest najlepsze dla nich, czy dla ciebie?
- Proszę wyjanić. - Już to powiedziała. Pomyliła się.
A Siedem nie lubi pomyłek. Dšży do perfekcji.
Chcę, żeby pomylała o motywacji stojšcej za tš decyzjš.
Czy robisz to, co jest dobre dla tych trojga...
Czy próbujesz złagodzić swojš winę, za to, co stało się osiem lat temu?
Szkód, które zrobiłam nie da się nigdy naprawić. A moja wina jest nieistotna.
Chcę tylko aby dowiadczyli indywidualnoci, tak jak ja. I ty.
Najpierw byłe ograniczony do ambulatorium,
a program był ograniczony do protokołów medycznych.
W pewnym sensie byłe jak człon.
Ale dano ci możliwoć odkrywania własnej indywidualnoci.
Pozwolono rozwijać program, a mobilny projektor dał swobodę ruchu.
Twoje myli sš twojš własnociš.
Jeli miałby znów być członem z pewnociš by się opierał.
Przypuszczam, że tak.
Oni też. Wybraliby wolnoć, niezależnie jak ulotna by była.
Tylko ty i ja możemy w pełni to zrozumieć.
Przetrwanie jest niewystarczajšce.
Jest tak cicho.
Nie miałem pojęcia, że to powiesz.
Nie wiem, co mylš inni z nas.
Już zapomniałem jak to jest być samemu ze swoimi mylami.
- Opuszczam to miejsce. - Gdzie się udasz?
Chcę zobaczyć stację. Poznać nowych ludzi.
Znów poczuć życie,
przez tyle, ile mi zostało.
Też odlatuję. Kilka lat wietlnych stšd jest niezamieszkana planeta.
Chcę spędzić ostatnie dni życia na otwartej przestrzeni.
Mój lud nie wierzy w chowanie urazy do innych. Życzę ci szczęcia, Siedem.
Dziękuję.
Miło znów być na okręcie Federacji. Chciałabym zostać na Voyagerze.
Kapitan powiedziała, że możesz zostać tak długo, jak chcesz.
Masz na myli, tak długo jak będę żyła?
Nie mogę ci wybaczyć tego, co nam zrobiła.
Ale rozumiem dlaczego.
- Naomi Wildman. - Pomylałam, że przyda ci się towarzystwo.
- Dlaczego? - Z powodu losu tych członów.
- Widzę, że wieci szybko się roznoszš. - To mały okręt.
Pomylałam, że może chciałaby spędzić trochę czasu z rodzinš.
Tłumaczenie i opracowanie napisów: Michał Ambroziewicz
Korekta techniczna i merytoryczna: Marek Kowalczyk
Zapraszamy na stronę: http://napisy.gwflota.com
Dopasowanie do wersji DVDrip: czapka
Korekta techniczna: tom2407