We verspillen tijd. Er is geen weg van het plateau af hier.
Waar is Marguerite? Misschien heeft zij meer succes.
Nou, nou, wat een verrassing.
Ik probeer er nog wat van te maken. Ik vertrek tenminste niet met lege handen.
Dat geluid is voor mij genoeg reden, maar doe vooral rustig aan.
Hij klinkt vast hongeriger dan ie is
Het is kilometers ver.
Roxton, wacht even.
Je vergeet wie deze expeditie betaald heeft.
Nee hoor, dankzij jouw constante herinnering
Waarom heb je toch altijd zo'n haast?
Omdat ik graag naar huis wil voordat we het loodje leggen.
Nou, ik wil graag rijk thuiskomen.
Wat in godsnaam? - Waar komt dat vandaan?
Ik vind dit maar niks, Roxton.
Zie je iets? - Blijf samen.
Ga weg! - Blijf van me af!
Nee! - Marguerite!
Nee! Help! - Laat haar los.
Ze is teruggekeerd.
Gaat het? - Je maakt een grapje, toch?
Ze zien er uit al druïden.
Ze behandelen je als een soort godin.
Geen godin...
een hoge priesteres. - En jij bent?
Iik ben Bokra...
en dit is je volk.
Mijn?
Al bijna bijna 2000 jaar verloren in de cosmos.
Wat laks van je.
Het was me een genoegen. Moeten we gauw weer eens doen.
Maar je draagt het teken.
De zon en maan, de slang.
Mijn moedervlek. - Je geboorterecht.
Het is het teken van ons volk.
Even voor de duidelijkheid, jullie zijn niet mijn volk.
Waar je nu twee haveloze gaten ziet,
schitterden ooit twee prachtige smaragden.
Zulke grote smaragden?
Jij kunt ze als enige terugbrengen.
Volgens mij kent hij je al goed.
Het is je lot ze terug te krijgen.
Om ons weer te verankeren in een bepaalde tijd.
Waarom ik?
Jij bent de reïncarnatie van Morrighan.
Onze priesteres, onze redder.
Het spijt me, maar volgens mij haal je me door de war met een ander.
Komen jullie?
Wat gebeurt er als Marguerite de smaragden niet terugbrengt?
Dan zijn we verloren.
Bijna...
Geweldig, bravo.
Genoeg vlees voor een maand, maar niet echt veilig jagen zo.
Alleen voor de dinosaurus.
Dat is waar.
Nu moeten we hem nog terug sjouwen...
Wat is er?
Hoor je dat?
Daar.
Kijk eens.
Zo, alles is goed. - Een baby, hier?
Ongelofelijk. Waar komt ie vandaan?
Hij is vast achtergelaten. - Of verloren,
en dat betekent dat z'n ouders in de buurt zijn.
Hoe konden ze jou nou achterlaten? Niet huilen.
Veronica, zijn ouders kunnen niet ver zijn.
Ze zoeken hem nu waarschijnlijk. Waar ga je heen?
We kunnen hem niet zomaar achterlaten.
Nee, natuurlijk niet. Wat moeten wij aan met een baby.
We bidden al eeuwen voor je terugkeer.
Luister, jullie zijn erg aardig geweest...
de kleren zijn prachtig, maar mijn vrienden wachten op me.
Denk je dat het leven hier en nu is?
Er is zo veel meer.
Ja, ik weet het. Ik ben een gereïncarneerde priesteres en jullie zweven rond in de tijd.
Ik begrijp je scepticisme.
Wij trotseren alle natuurwetten.
Zelfs als kind geloofde ik niet in sprookjes.
Hoe verklaar je onze aanwezigheid hier dan?
Je weet nogal een entree te maken, dat is zeker.
Tweeduizend jaar terug werd onze beschaving bijna uitgeroeid.
Slechts Morrighan kon verder kijken. Alleen zij zag onze redding.
Door je te op drift te sturen in een andere dimensie.
Voor wat voelt als een eeuwigheid, glippen we in en uit de realiteit
en wachten we al op Morrighan's terugkeer.
Het spijt me, misschien hou je de volgende brunette voor de gek.
Ik ken je, Marguerite.
Je hele leven word je al gedreven door iets dat je niet begrijpt.
Een leegte in je,
een gat dat alle rijkdom in de wereld niet vullen kan.
Het is je lot ons te redden, of het tenminste te proberen.
Onze levens hangen van jouw sprong in het diepe af.
Lieve hemel, wie laat er nou een baby achter in de jungle.
Hij overleeft het nog geen dag. - Dat bedoel ik.
Zijn ouders zijn in de buurt, we moeten ze vinden.
Ja, dat is het eerste wat we moeten doen.
De kleine hummel moet doodsbang zijn.
We moeten hem eerst wassen en voeden.
Kijk dan Summerlee, hij is geen inboorling.
Hij ziet er inderdaad europees uit.
Dan moet er nog een andere expeditie op het plateau zijn.
En als ze een weg naar boven gevonden hebben dan kunnen ze misschien ook terug.
Precies. - Een moeder zou haar kind nooit achterlaten.
Tenzij ze het wou beschermen.
En de rest van de expeditie?
We moeten ze proberen te vinden.
Als ze nog leven dan kunnen we elkaar helpen.
Of ze zijn niet meer te helpen.
Dus, geloof jij er iets van? - Voor geen meter.
Wat denk je dat ze van plan zijn?
Al sla je me dood. Een soort massahysterie.
Misschien zijn we gedrogeerd.
Ik begin te geloven dat alles hier mogelijk is.
Hare hoogheid is terug.
Ga je ze helpen?
Marguerite iemand helpen?
Alleen als ze er voor betaald word.
Dan kun je beter meekomen. Om me een beetje eerlijk te houden.
Dit meen je toch niet?
Volgens mij wel.
Marguerite? - Waar beginnen we?
We? - Ik doe mee.
Kom op zeg. Je bent net zo gek als zij.
Ach wat maakt het ook uit.
Als je de eerste stap neemt dan zal het pad zich prijsgeven.
Ik hou niet van raadsels.
Oh mijn God.
Daar komt de mist. - Wat nu?
We nemen de eerste stap.
Kun je iets zien? - Alleen maar mist.
Ik vind dit maar niks. - Je kunt teruggaan.
Ik zie geen terug.
Een ook geen vooruit.
Mooie eerste stap.
Ik zie geen pad. - Kijk om je heen.
Laten we hier weggaan.
Goed idee, uwe heiligheid.
Welke richting stel je voor?
Waar wacht je nog op, schiet!
Ik wist niet dat je zo graag dood wou.
Ze komen dichterbij!
Moet ik dan echt alles zelf doen. - Niet doen!
Zodra ze bloed ruiken draaien ze door.
We kunnen ze niet allemaal aan.
Suggesties? - We blijven samen.
We zijn een lopend buffet zo. - Als we nou bij die bomen kunnen komen
en beschutting vinden, dan kunnen we ons misschien verdedigen.
Dat is de enige optie. Geen plotselinge bewegingen, rustig aan.
Ik vind dat we moeten rennen. - Nog niet.
Ze kunnen ons elk moment bespringen. - Keer ze de rug niet toe, toon geen angst.
Een spoor...kijk!
Waar zijn ze heen? - Dat is onmogelijk.
Het is allemaal onmogelijk.
Laten we gaan voor ze terugkomen.
Gaat het goed met hem?
Hij is zo mooi.
Wel wanneer ie zo is.
Jij zou ook huilen als je hongerig en alleen was.
Ja, daar zit wat in.
Ik heb de hele omgeving doorzocht, waar we hem...
Geen enkel teken van mensen.
Helemaal niets?
Ik heb alleen voetsporen van aapmensen gevonden.
Hoeveel? - Geen idee.
Veel waar we de baby hebben gevonden, en meer op het spoor.
En ze waren vers.
Het lijkt erop dat Veronica gelijk heeft.
De aapmensen kunnen de ouders gedood hebben.
En de baby zagen ze niet? - Wat kan er anders gebeurd zijn?
Hoe zal ik je noemen?
Mijn vader heette Tom.
Hij is geen zwerfkat. Hij is niet van jou omdat je hem gevonden hebt.
Wil je hem weer terug leggen?
Nee, natuurlijk niet.
We moeten de ouders blijven zoeken.
Ze zijn dood, professor. - Dat weet je niet zeker.
Dit is mijn thuis.
En nu ook de zijne.
Dus, wanneer ga je het me vertellen? - Wat vertellen?
Waarom je Mozes wilde worden om de druïdes naar het beloofde te leiden.
Mensen op verdoemde expedities leiden is jouw ding, niet het mijne.
Wat u maar zegt, uwe heiligheid.
Lijkt erop dat we een keuze moeten maken.
En nu? - Priesteres.
Filistijn. - Jullie gaan deze kant op.
Ik neem deze. Er moet toch ergens een bord staan.
Vast wel. - Wat geruststellend zeg.
We ontmoeten elkaar hier over tien minuten.
Hier.
Zie je iets wat je wilt?
Wat bied je aan?
Waarschijnlijk meer dan je aan kan. - Oh, van wat ik gezien heb,
moet dat geen probleem zijn.
Probleem?
Kun je niks beters verzinnen?
Waar zal ik beginnen?
Help! Marguerite! Roxton! Help!
Klinkt serieus.
Best wel.
Iemand, help!
Wat een bende, hoe heb je dit voor elkaar gekregen?
Help me nou maar! - Achteruit.
Waar ga je heen? - Ik ga nergens heen.
Ik stap alleen even uit het drijfzand. - Ik zink snel!
Niet bewegen, dan maak je het alleen maar erger.
Marguerite, ga liggen.
Wat?
Je moet je naar hem toe uitrekken.
Ik hou je voeten vast, het is de enige manier.
Uitrekken in dat? - Kom op, je verdoet tijd.
Doe jij het maar. - Ik ben te zwaar, jij moet het doen.
Marguerite, alsjeblieft! - Al goed, al goed.
Ok, plat op je buik.
Dit is walgelijk.
Marguerite, je doet het goed. - Ik zink!
Ontspan je lichaam, geef je over aan het drijfzand.
Ik maak je af, Roxton. Ik zweer het.
Nee!
Dank je!
Weet je? - Wat?
Volgens mij was het het andere pad.
Slaap kindje slaap...
daar buiten loopt een schaap...
Morgenvroeg gaan we weer zoeken.
Denk je dat we ze vinden? - Levend? Waarschijnlijk niet.
Kijk dan toch. Ze is een natuurtalent,
ik zou bijna willen dat ze hem kon houden.
Begin niet. - Als het niet te persoonlijk is, George,
waarom hebben jij en Jessie nooit kinderen genomen?
Te persoonlijk, Arthur.
Het spijt me.
Één van ons wou geen kinderen.
Daar komt niks van in!
Waar denk jij heen te gaan? - Aan de kant!
Veronica, nee! - Laat me los!
Wacht to het licht is, we kunnen ze 's nachts niet volgen.
Ik vertrek nu, met of zonder jullie.
Ik kan wel een bad gebruiken.
Hoe lang lopen we al?
Elf uur sinds het drijfzand. - We hebben niet veel tijd.
Als de druïdes hun smaragden zo rap willen hebben,
waarom hebben ze ons dan niet dichterbij afgezet?
Omdat we moeten bewijzen dat we waardig zijn.
Waardig waarvoor? - Om in leven te blijven.
Wat ben je toch aan het doen?
Koppensnellers.
Ze zijn weg. - Ik heb hier genoeg van.
Wat word er nog meer onze kant op gestuurd?
Hoef je niet naar mij te kijken. - Naar wie moet ik dan kijken?
Je hoefde niet meer hoor.
Alles loopt uit de hand.
Die pijl had je bijna gedood.
Mij beschermen is jouw levensmissie niet.
Jou beschermen? De wereld heeft juist bescherming tegen jou nodig.
En wat bedoel je daar mee?
Jongens, dit is niet echt een geschikt moment.
Ik bedoel dat je een vervelend stuk vreten bent.
Volgens mij willen ze dat we doorlopen... nu!
Waarom zou je geloven wat de druïdes zeggen?
Omdat ik geen andere verklaring voor dit alles kan bedenken.
Misschien wil ik wel dat het waar is.
Ze vertrouwd niemand, maar dat verhaal slikt ze wel.
Hoelaat is het?
Tien minuten later dan net.
Zo komen we nergens.
We volgen het pad.
Hoe weet je dat het het goeie pad is?
Misschien hebben we iets gemist, misschien moeten we moeten omkeren.
We keren niet om. Dit is het goeie pad, dat weet ik zeker.
Hoe weet je dat zeker? - We zijn deze kant op gestuurd.
De gemene beestjes op het strand, het drijfzand,
koppensnellers. Er zullen andere tekens zijn.
Hopelijk wat traditionelere tekens.
Er komt geen eind aan dit bos. - Geduld,
wat onthuld moet worden, zal ook onthuld worden.
Wijze woorden? Luister, Marguerite,
omdat een ouwe druïde denk dat je een
hoge priesteres bent, maakt je er nog niet een.
Misschien hadden we om het drijfzand heen moeten lopen.
Als jullie willen teruggaan, dan mag dat van mij.
Ik ga even een boodschap doen en dan ga ik wat smaragden halen.
Ze neemt dit nogal serieus, vind je ook niet?
Ik weet niet wat ik hiervan moet vinden.
Magische mist, verdwijnende dino's, smaragden zo groot als je hand.
Klinkt me niet echt logisch in de oren.
Er moet een rationele verklaring zijn.
Laat maar horen als je erachter bent.
Dat was snel.
Heb je gemerkt dat er geen enkel teken van dieren is.
Geen eekhoorn, geen vogel.
Slechts eindeloze bomen en stilte.
Dat begint op je in te werken op den duur.
Ik hoop alleen dat dit ergens toe leid.
Roxton?
Malone?
Verdomme, konden jullie niet even wachten.
Loop maar door. Ik haal jullie wel in. - Twee minuten, Veronica.
De aapmensen zijn niet aan het rusten.
We volgen ze al de hele nacht. - Zij rennen, wij lopen.
We weten in ieder geval dat het er maar twee zijn.
Nu nog wel. - Ja, maar ze gaan niet naar
het apendorp toe. - Dus ze gaan Tommy met z'n
tweetjes opeten en niet delen.
Veronica,
doe maar rustig. We zullen hem wel vinden.
Dat is ons geraden.
Voel je je beter?
Ja, maar ik maak me zorgen.
Voor hetzelfde geld lokken ze ons in de val.
Daar dacht ik ook al aan. Geen leuke gedachte.
Denk je dat ze weet waar ze heen gaat?
Het lijkt wel zo.
Lopen we niet precies dezelfde weg terug?
Voelt alsof we rondjes lopen. - Weet je het zeker?
Jij niet? - Moet iemand het haar niet zeggen?
Terwijl ze zo vrolijk is? - Iemand moet het doen.
Het is jouw begrafenis. - Marguerite!
Marguerite!
Hoe heb je dat in godsnaam gedaan?
Wat ben je aan het doen?
Ben je helemaal gek geworden? Laat dat mes los! Leg het neer!
Waar is ze? - Geen idee.
Ze is verdwenen. Gaat het? - Wat zei ik?
Waarom ging je deze kant op? Je loopt rondjes.
Stop.
Eerst laat je me achter en nu ga je me neerschieten.
Ik zei blijf waar je bent. - Dat doe ik niet.
Doe het geweer weg, maak geen rare grapjes.
Je wilde me doden. - Ik wilde je doden?
Ja. - Met mijn mes.
Hoewel de verleiding soms erg groot is, heb ik er nog nooit wat aan gedaan.
Daar leek het wel op. - Ik heb je twee minuten alleen gelaten.
Toen ik terug kwam was je weg.
Ik hoorde geluiden komen van wat duidelijk de verkeerde richting is.
En hier ben ik. - Roxton,
er zit geen bloed op haar gezicht. Geen teken dat je haar geslagen hebt.
Heb je me geslagen? - Hij moest wel.
In het gezicht?
Ze leek precies op jou.
Identiek.
Jullie zijn allebei aan het hallucineren. - Ik zeg je, we zijn niet alleen.
Daar!
Laten we terug naar het pad gaan. - Kom op. Blijf uitkijken.
Ongelofelijk!
Dit is te vreemd.
Hoeveel zijn er? - Te veel.
Ze zijn overal.
Rennen!
Boom!
Kom op!
Ze zitten nog achter ons.
Als ze me willen doden, dan doen ze dat maar. Ik ren niet meer.
We verdedigen ons hier.
Kom maar op! Pak ons maar!
Roxton? - Geduld.
Ik zie niks.
Waar zijn ze toch?
Blijf hier. Verlies me niet uit het oog.
Zie je iets?
Ze zijn weg.
Summerlee?
Wat is er? - Ik zag iets.
Kijk!
Wat doet ze?
Dat is ongelofelijk. - Is het haar baby? Dat kan niet.
Het kan niet anders.
Ik ben haar kwijt.
Gaat het?
Waar is ze? Ik moet haar vinden! - Nee, wacht!
Verdomme!
Had ik maar met hem kunnen praten. - Je had geen keus.
Het was hij of Veronica.
Laten we haar vinden.
Als iemand me over deze plek had verteld, dan had ik ze laten opnemen.
Gaat het?
Prima.
Wat is er?
Dit is niet het moment voor geheimen. - Wat nou als ze het mis hebben?
Geloofde je echt dat je de hoge priesteres was?
Als we de smaragden niet terugbrengen dan zijn ze verloren.
En jij geeft wat om hun welzijn? - Ja
Sorry hoor, Marguerite, maar jij bent een van de meest egoïstische,
egocentrische mensen die ik ken. Waarom maakt jou het wat uit?
Sorry hoor, Roxton, maar dat begrijp jij toch niet.
Jongens!
De pauze is voorbij.
Onze vrienden zijn terug.
Ze willen dat we deze kant op gaan.
En nu?
We moeten een teken gemist hebben.
Ik denk het niet.
De smaragden.
Ze willen niet dat we teruggaan.
We gaan mooi niet vooruit.
We kunnen ze hier niet tegenhouden.
Wel tot de kogels op zijn. - En daarna?
En dan bedenken we iets anders. Nu maken we ons klaar.
We vluchten voor alle kogels op zijn.
Mooi niet. - Het is dat of leren vliegen.
Wat zeg jij, Marguerite?
Laat die stomme smaragden toch.
Al je hele leven drijft iets je voort, iets dat je niet begrijpt.
Het is je lot ons te redden.
Onze levens hangen van jouw sprong in het diepe af.
Marguerite, wat doe je?
Marguerite!
Ik kan het niet geloven.
Onmogelijk!
Duidelijk niet.
Hoe wist je dat daar een brug was?
Dat wist ik niet. - Je moet het gezien hebben.
Heb jij hem wel gezien? - Nee, maar dat is mijn punt.
Gebruik je punt maar... om de smaragden los te breken.
Dan moeten we ze nog terug naar de druïdes brengen.
Ach, we hebben het moeilijkste al gehad.
Zeg maar niks meer, Malone.
Weet je zeker dat we gelijk hebben? - Wat kan een ander verklaring zijn?
Hoe gaan we het haar vertellen? - Geen idee.
Beter nu dan later.
Ze kan niet ver zijn. - Ze rent voor haar leven.
Mijn baby stelen. - Niet van jou.
Hier hebben we het al over gehad.
Zijn moeder is dood. - Ik ben bang van niet, Veronica.
Wat? - Je hebt ze ook gezien.
De baby was niet bang voor haar, omdat ze zijn moeder is.
Ik heb de vader neergeschoten. - Nee.
Je zag ze, Veronica, ze verzorgde hem.
Maar Tommy is menselijk, dat heb je zelf gezegd.
Niet echt menselijk, maar de volgende stap in de evolutie.
Nee, ik geloof het niet.
Dat is waarom de aapmensen hem achtergelaten hebben in de jungle.
Omdat hij anders is. - De ouders konden hem niet laten sterven.
Ze kwamen achter hem en ons aan.
Ze hielden van hem, Veronica.
Zijn moeder houdt van hem.
Ik zal je niks aan doen.
Geef me gewoon de baby.
Geef me de baby.
Geef hem aan mij.
Het is al goed, geef hem aan mij.
Geef me gewoon de baby.
Geef hem aan mij!
Pak mijn hand.
De druïdes hadden het vuur wel even mogen noemen.
Beesten en wilden zijn één ding. - De enige weg is door het vuur.
Maar natuurlijk. Na u.
Marguerite! Oh mijn god! Marguerite! Stop!
Dat is Marguerite niet. Het is Morrighan.
Wat gebeurt er nu?
Nu je de sprong hebt gemaakt.
Dit is slechts een deel van je lot. De rest zal zich vanzelf onthullen.
Ik begrijp het niet, waarom kun je het me nu niet vertellen.
Jij hebt ons leven gegeven.
We moeten terug naar een tijd waar we kunnen opbloeien.
Een moment in de geschiedenis, een plek genaamd Stonehenge.
En ik dan?
Als we gaan, zal de geschiedenis veranderd zijn.
Het zal zijn alsof we hier nooit geweest zijn.
Moge de goden met je zijn, Marguerite.
En de geest van Morrighan...
je leiden.
Wacht!
Bang van een beetje mist?
Ik kon niet zien waar ik liep, dat is alles.
Het was even erg dicht.
Laten we terug naar de ballon gaan.
We moeten net genoeg tijd hebben om het schiereiland te bekijken.
Mits we niet stoppen voor geologische monsters.
Ik heb nog genoeg plek. - Kun je dan ook aan niks anders denken?
Momenteel niet nee.
Kom, we gaan.
Vandaag nog, graag.
En hoever ben je gekomen?
De noordelijke grotten en iets verder.
Niks? - Nog minder.
Niet geheel voor niks.
Lijkt kleiner dan ik me herinner.
Dus, hier nog iets gebeurd? - We hebben nogal een avontuurtje beleefd.
Vertaling + resync door kennyek93