Στα προηγούμενα...
- Δεν θέλεις να έρθω; - Όχι, πρέπει να έρθεις.
Πρέπει ή θέλεις να έρθω; Ίσως δεν είναι άσχημη η ιδέα να χωρίσουμε.
Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο.
Ήταν δύσκολο, το είπες χωρίς να χρησιμοποιήσεις αυτές τις λέξεις.
Αν έρθω, δεν γίνεται να πάω στο Βερολίνο.
Και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να πάω.
Θα έρθεις...μαζί μου;
- Θέλεις να έρθω; - Ναι.
Αγαπητή Σάλλυ,
την σκεφτόμουν πολύ,
αυτή τη στιγμή που είχα με τον Μπεν,
και έφτασα το συμπέρασμα ότι, προφανώς, απλώς το φαντάστηκα.
Κατά κύριο λόγο, τουλάχιστον.
- Συγγνώμη. - Τι;
Χαζεύεις. Πνιγόμαστε στη δουλειά κι εσύ χαζεύεις.
- Θα 'πρεπε να γεμίζεις. - Συγγνώμη.
Είναι μέρος της δουλειάς μου αυτά τα πράγματα, γιατί είμαι βοηθός διευθυντή.
Το ξέρω. Έχεις δίκιο.
Δεν τα καταφέρνω καλά, ε;
Δηλαδή καλά, αλλά όχι σπουδαία.
Κάνεις εξαιρετική δουλειά.
Είσαι πολύ γλυκιά.
Ελπίζω του χρόνου να ξανάρθεις για δουλειά.
Κι εγώ.
Θέλω να πω, μου φάνηκε πως παραλίγο να φιληθούμε με τον Μπεν,
ότι το χαζο-ξόρκι αγάπης της Μέγκαν δούλεψε,
αλλά τελικά, σίγουρα, δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο,
και εγώ το ερμήνευσα σαν κάτι το διαφορετικό.
Τέλος πάντων, ότι κι αν ήταν, είχε πολύ παράξενη επίδραση.
Μου υπενθύμισε τον κύριο λόγο για τον οποίο ήρθα εδώ,
πως αισθανόμουν στο Λύκειο, και τι ένοιωθα για τον Μπεν.
Δεν ήταν τίποτα, κι ευτυχώς,
γιατί αν ήταν όντως μια αυθεντική στιγμή παρολίγον φιλιού
η ζωή μου θα γινόταν εξαιρετικά πολύπλοκη.
Λοιπόν, τι στο διάολο ήταν αυτό;
- Τι; - Παραλίγο να φιληθούμε;
- Δεν ξέρω. - Έτσι νομίζω.
Συγγνώμη Μπεν. Σε θέλει η Λόρι στην αποθήκη. Συγγνώμη.
- Δεν πειράζει. - Πολύ μου αρέσει το κούρεμα σου.
Ευχαριστώ.
Τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ περίπλοκα.
Ναι.
Υπότιτλοι Vagman
Σάλλυ, είναι η ιδέα μου, ή αυτή η χρονιά πέρασε γρηγορότερα από ποτέ;
Ο χρόνος μοιάζει να περνά με πιο γοργό ρυθμό.
Τελευταία ξυπνώ νωρίτερα κάθε μέρα, δεν ξέρω γιατί.
Ίσως από τον ενθουσιασμό για το τέλος της περιόδου.
Μόνο λίγες μέρες έμειναν.
Ξεκίνησα να μαζεύω τα πράγματα μου.
Στην ντουλάπα μου, ανακάλυψα κάτι στο τοίχο.
Τα ονόματα όλων όσων έμειναν στο δωμάτιο μου πριν από εμένα.
Από το 1968.
Ράνταλ Κλαρκ, Μελίσα Στόουν, Κιθ Μπράντσορ, Πάτι Τάγκλιαμπου.
Τόσα ονόματα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν ήξερα.
Και ξεκίνησα να αναρωτιέμαι...
...που να βρίσκονται σήμερα...
...πόσα θυμούνται από τη πρώτη τους χρονιά.
Αν βρίσκονται ακόμη στη ζωή.
Ο χωρισμός είναι χάλια.
Ναι.
Θα έρθεις στο Έπστιν μπαρ το Σάββατο;
Ναι, σίγουρα.
Ωραία. Σε ευχαριστώ.
Και με την ευκαιρία, σκεφτόμουν,
πως ίσως δεν θα έπρεπε ούτε εγώ να πάω με τον Μπεν
Γιατί; Μην το κάνεις εξαιτίας μου.
Έτσι κι αλλιώς, θέλω να πας, για να μου κάνεις μια χάρη.
Τι;
Οι άντρες δεν λένε "θέλω να είμαι μόνος" αν δεν έχουν κάτι άλλο στα σκαριά.
Όταν θα ταξιδεύεις με τον Μπεν,
αν καταλάβεις ότι υπάρχει κάποια άλλη, θέλω να μου το πεις.
Εντάξει.
- Το βρήκα. - Ωραία. Ευχαριστώ.
Αλλά δεν βρήκα τη δισκέτα σου. Έψαξα παντού.
Κάπου εδώ είναι, το ξέρω.
Θα έμενα για να ψάξω, αλλά έχω μάθημα.
Μπορείς να ξανάρθεις όποτε θέλεις.
Ορίστε.
Γιατί δεν τα κρατάς; Αφού θα ξανάρθεις.
Εντάξει.
- Θα μείνεις εδώ και του χρόνου; - Ναι.
Ο Σον βρήκε κάποιον να μείνει για το καλοκαίρι, μέχρι να γυρίσω.
Οπότε, ίσως να μην σε δω πριν φύγω.
Ναι.
- Θα σου τηλεφωνήσω. - Εντάξει.
Ή μάλλον ξέρεις τι; Μην τηλεφωνήσεις.
Δεν το λέω με κακία. Αλλά...
Δεν θέλω να ανυπομονώ για ένα τηλεφώνημα
τόσο άβολο.
Εντάξει.
- Καλό καλοκαίρι να έχεις. - Ναι, κι εσύ.
Καλημέρα.
- Έλα μαζί μου. - Τι;
Ήμουν ξαπλωμένος χθες βράδυ, μόνος, ήταν περίεργα,
και μου ήρθε μια επιφοίτηση. Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου;
Στο Βερολίνο; Πρέπει να δουλέψω με τον Δρ. Κέσλερ.
Μόνο για δυο εβδομάδες. Όσο θα διαρκούσε και το ταξίδι με τον Μπεν.
Σου παρήγγειλα ήδη εισιτήριο.
Θεέ μου! Νόελ!
Είναι μεγάλη υπόθεση να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι μόνη σου, και πόσο μάλλον μαζί μ
αλλά το σκέφτηκα πολύ και είναι ιδιοφυής κίνηση.
Μα δεν έχεις χρήματα να μου πληρώσεις το εισιτήριο.
Υποτιμάς πολύ το οικονομικό μου δαιμόνιο.
Επιστρέφεται,
οπότε, στην απευκταία περίπτωση που θα πεις όχι,
δεν τρέχει τίποτα.
- Δεν σε πιστεύω. - Μην δεχτείς αμέσως.
- Σκέψου το, και δέξου το αργότερα. - Εντάξει.
Εντάξει, θα 'ρθεις ή εντάξει θα το σκεφτείς;
- Εντάξει, θα το σκεφτώ. - Εντάξει.
Κάτι που δεν χρειαζόταν και ιδιαίτερη σκέψη.
Ποια θα έλεγε όχι σε ένα ταξίδι στην Ευρώπη με κάποιον που αγαπά;
Έτσι, αποφάσισα να αντιμετωπίσω μετωπικά το θέμα του Μπεν.
Κατευθύνομαι προς τα εκεί τώρα.
Ευχήσου μου καλή τύχη.
- Δεν μπορώ να έρθω. - Δεν μπορείς να έρθεις μαζί μου;
- Όχι. - Γιατί;
- Ναι.
Για χιλιάδες λόγους.
Μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον τρεις.
Θα ήθελα να τους ακούσω.
Πρώτα από όλα, ο Νόελ.
- Πιστεύεις ότι θα ζηλέψει; - Όχι.
Είναι πολύ ώριμος για κάτι τέτοιο.
Με κάλεσε στο Βερολίνο.
- Στο Βερολίνο; Αλήθεια; - Αλήθεια!
Και μετά είναι η Τζούλι, κάτι που με τρώει μέσα μου.
Το ξέρω, είναι κι η Τζούλι.
Θυμάσαι πώς η Νικόλ σε έκανε να νοιώθεις άβολα με τον Λιν,
- γιατί σου... - Ξέρω.
Τώρα κάνεις το ίδιο με εμένα και την Τζούλι!
Αισθάνομαι άσχημα όταν είμαι μαζί της.
Μα υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Ο Λιν κι η Νικόλ έβγαιναν.
Κι εσύ με τη Τζούλι μόλις τώρα τα χαλάσατε!
Ακριβώς, τα χαλάσαμε.
Το τρίτο ποιο είναι;
- Κι οι δυο ξέρουμε ποιο είναι το τρίτο. - Πες μου. Ποιο είναι;
Η στιγμή. Του παραλίγο φιλιού. Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.
Και πως είναι αυτό, λόγος για να μην ταξιδέψουμε μαζί;
Επειδή...
Επειδή; Αυτός είναι ο λόγος; Επειδή;
Κοίτα, δεν ξέρω. Για τον Νόελ, ξέρεις...
Το Βερολίνο μου ακούγεται καλύτερο. Ίσως πρέπει να πας μαζί του.
Για τη Τζούλι...
...δεν ξέρω τι να πω γι' αυτό.
Και το τρίτο, είναι θέμα μόνο επειδή δεν φιληθήκαμε,
και είναι το μεγάλο, αναπάντητο ερώτημα.
Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο.
Περίμενα πολύ καιρό για αυτό.
- Που πηγαίνεις; - Δεν ξέρω. Είναι αντανακλαστικό.
Φελίσιτι...
Γεια. Τι φτιάχνεις;
Δούλευω το περιτύλιγμα.
Δηλαδή;
Μια προβολή διαφανειών του Βερολίνου
για να σου δώσω μια ιδέα τι θα χάσεις αν δεν έρθεις.
Ναι!
Ναι;
-Ναι. Ναι. - Ναι.
Κι ευχαριστώ που μου το ζήτησες.
Συνειδητοποιείς πόσο απίστευτα θα είναι;
Ναι. Δεν το είπα ακόμα στους δικούς μου,
αλλά είμαι σίγουρη ότι θα είναι εντάξει.
Αλήθεια;
Στην πραγματικότητα, δεν θα τους αρέσει καθόλου.
Αυτή θα είναι η αρχική τους αντίδραση.
Μην ανησυχείς για τους δικούς μου. Θα πάμε.
Θα πάμε. Χριστέ μου!
Τι ωραία!
- Σε φίλησε ο Μπεν; - Μίλα χαμηλά!
Κι εσύ θα πας με τον Νόελ;
Δεν πιστεύεις ότι είναι η σωστή επιλογή;
Όχι. Ούτε κι εσύ το πιστεύεις. Πήγαινε με τον Μπεν!
Κι η Τζούλι να ήταν μπροστά, θα έλεγα το ίδιο.
Καλημέρα.
Για τελευταία φορά.
Κοιτάξτε τι σας έχω.
- Διάολε! - Τι;
- Τα θαλάσσωσα με αυτή την εξέταση. - Πάντα το λες αυτό.
- Αυτή τη φορά το εννοώ. - Σου είπε τίποτα ο Μακ Γκραθ;
Δις Πόρτερ...
- Δις Τάιλερ... - Σίγουρα τα πήγες σπουδαία.
Βλέπεις, τα πήγες καλύτερα από εμένα.
Η Έλενα κάνει, προφανώς, λάθος.
Δεν θα μπορούσα ούτε να το σκεφτώ να πάω μαζί με τον Μπεν, σωστά;
Οπότε...
Αυτό ήταν.
Ναι.
Καλά να περάσεις... στη κατασκήνωση Μαγισσών.
Ευχαριστώ.
Τα λέμε.
Από τη δεύτερη εβδομάδα των μαθημάτων, έγραψα κάτι,
το έβαλα σε ένα φάκελο και το σφράγισα.
"Και σιγά μην καταφέρει
η Φελίσιτι να τα βγάλει πέρα, μέχρι το τέλος της χρονιάς."
Έτσι νόμιζα.
Θα σου το έδινα όταν έφευγες,
για να στην πω,
αλλά τελικά τα κατάφερες.
Τέλος πάντων, με εντυπωσίασες.
Ευχαριστώ.
Που θα μείνεις του χρόνου;
Στην Εστία.
Σκέφτομαι να γίνω Σύμβουλος.
Κι εγώ.
Τα λέμε.
Περάστε.
Με απέφευγες;
Ναι.
Το πήρα το μήνυμα,
αλλά δεν συμφωνώ.
Πραγματικά θέλω να έρθεις μαζί μου.
- Αυτό είναι πολύ ευγενικό, αλλά... - Δεν είναι ευγενικό. Είναι αυτό που θέλω.
Και καταλαβαίνω ότι σκέφτεσαι τον Νόελ και τη Τζούλι,
αλλά αισθάνομαι ότι κι εσύ το ίδιο θέλεις.
Θα πάω με τον Νόελ. Έχουμε κάνει σχέδια.
Κι εμείς είχαμε, μέχρι που άλλαξες γνώμη.
Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου, γιατί αυτό θα ήταν διαβολικό!
- Διαβολικό; - Ναι.
Θα ήταν μια απευθείας προσβολή και προς τον Νόελ και προς τη Τζούλι.
Κι οι δυο μας το ξέρουμε ότι αν ταξιδέψουμε μαζί...
δεν θα ήταν κάτι πλατωνικό.
Και;
- Μπεν! - Καλά. Θα είναι πλατωνικό.
Δεν με νοιάζει. Θέλω μόνο να πάμε μαζί. Ας πάμε σαν φίλοι.
Μου αρκεί. Το ορκίζομαι.
Δεν βλέπω με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό.
- Έλα εδώ. - Τι;
- Έλα και κάτσε εδώ. - Γιατί;
Έλα. Δεν θα κάνω τίποτα.
Απλά έλα και κάτσε.
Εντάξει. Τώρα είμαστε μες στο αμάξι.
- Αυτό είναι χαζό. - Δεν είναι χαζό.
Θέλω κάτι να σου δείξω, εντάξει;
Εντάξει, τώρα οδηγώ.
Συγγνώμη. Μήπως θες να οδηγήσεις εσύ;
Όχι, το αφήνω πάνω σου.
Ωραία βόλτα, δεν νομίζεις;
Τι θα γίνει όταν φτάσουμε σε κάποιο ξενοδοχείο
και εκεί υπάρχει μόνο ένα κρεβάτι;
- Μόνο ένα κρεβάτι; - Ναι.
Ξάπλωσε.
- Έλα ρε συ. - Δοκίμασε.
- Βλέπεις; - Δεν υπάρχει περίπτωση.
- Τι; - Νομίζω ότι πρέπει να φύγεις.
Κοίτα, το ξέρω ότι θέλεις κι εσύ να έρθεις,
ή τουλάχιστον ότι με σκέφτεσαι έστω και λίγο.
Και πως το ξέρεις αυτό;
Γιατί άρχισες να φοράς ξανά αυτό το περιδέραιο,
εκείνο που σου είχα αγοράσει.
- Εντάξει. Εμπρός. - Γιατί;
Έλα.
- Πρέπει να το σκεφτείς καλύτερα. - Το σκέφτηκα μια χαρά, ευχαριστώ.
- Το κρατάς λίγο; - Γεια.
- Πως πάει; - Καλά.
Πάω να αφήσω την τελευταία μου αναφορά ως Σύμβουλος.
- Έβγαλες το διαβατήριο σου; - Όχι ακόμα.
- Λίγες ημέρες έμειναν ακόμα. - Θα πάω αύριο.
Καλώς. Θα...πάμε Βερολίνο.
- Ναι, μου το είπε η Φελίσιτι. - Ναι.
- Και που θα πας; - Στο Βερολίνο.
Βερολίνο; Ωραία, πολύ ωραία.
Έχεις πάει;
Όχι, αλλά μου το έχουν πει.
Μιλάς γερμανικά;
- Όχι. - Καλά, δεν χρειάζεται.
Κοίτα ακριβώς εδώ, στο δάχτυλό μου.
Αυτό το δάχτυλο. Μια στιγμή θα κάνουμε.
Έχεις διασχίσει ποτέ όλη την χώρα;
Τις ΗΠΑ; Ναι, μια φορά.
Πως ήταν;
Μια από τις πιο ευχάριστες στιγμές που πέρασα ποτέ.
- Αλήθεια; - Ναι, ίσως η καλύτερη. Ήταν υπέροχα.
Πρέπει να το κάνεις κι εσύ.
Και δεν χρειάζεσαι διαβατήριο. Απλά το κάνεις.
Είναι πολύ ρομαντικό, να διασχίζεις όλη τη χώρα.
Έτοιμη;
- Καλό ταξίδι. - Ευχαριστώ.
Όπου κι αν πας.
Ξέρω ποια γουστάρει ο Μπεν.
Σου το είπε;
Όχι, ο Λιν μου μίλησε, για τη Νικόλ.
- Για τη Νικόλ; - Είναι τόσο προφανές.
Κολυμπούσαν μαζί, έκαναν παρέα συνέχεια.
Ποια άλλη θα ήταν;
- Και πιστεύεις ότι του αρέσει η Νικόλ; - Ναι.
Μάλλον τον τριγυρνούσε,
γι' αυτό εκείνη κι ο Λιν χώρισαν.
- Το πιστεύεις; - Θεέ μου.
Εσύ το ήξερες αυτό; Για τη Νικόλ;
Ήξερες ότι κυνηγούσε τον Μπεν και δεν μου το είπες;
Μου ανέφερε κάτι στη δουλειά,
πως...του έδινε πολλή προσοχή.
Πως μπόρεσες να μην μου το πεις;
Λυπάμαι.
Δεν νομίζω ότι του αρέσει η Νικόλ.
Έτσι είπε ο Λιν.
Αλλά αν δεν είναι αυτή, τότε ποια είναι;
Έπρεπε να το αποκαλύψω,
να της πω "Τζούλι, δεν το πιστεύω,
αλλά μάλλον η κοπέλα που του αρέσει είμαι εγώ"
Αλλά αν το έλεγα,
θα με ρωτούσε τι ένοιωθα για τον Μπεν και...
...δεν ξέρω πως θα απαντούσα τότε.
Ξεκίνησα να αναρωτιέμαι, ίσως η Έλενα να είχε δίκιο.
Γιατί να είναι λάθος να σκέφτομαι σαν επιλογή, ότι θα πάω με τον Μπεν;
Η σκέψη δεν πληγώνει κανέναν, σωστά;
Κι αν έρθω;
- Δεν θα 'πρεπε να είμαι εδώ. - Χαίρομαι που ήρθες.
Ξάπλωσα χθες βράδυ και προσπαθούσα να το φανταστώ.
Τι θα σήμαινε αν πάμε μαζί.
Γιατί τα πάντα πρέπει να έχουν τόση σημασία;
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ ξανά καμιά τόσο απελπισμένη για νόημα.
Απόψε φεύγω.
Θα έρθεις μαζί μου;
Δεν μπορώ να συζητάω γι' αυτά γιατί είμαι ο διάβολος.
Όλο αυτό λες.
Δεν είσαι ο Διάβολος.
- Κι αν είμαι, τότε; - Και πάλι θα ήθελα να έρθεις.
Πρώτα από όλα, δεν θα το ήθελες αν ήμουν ο διάβολος.
Και, μετά, δεν είμαστε μόνο οι δυο μας.
Αυτό αφορά κι άλλους.
Αφού μου αρέσεις. Τι να κάνω.
Μπορεί να είσαι λίγο τρελή
και να αναλύεις τα πάντα,
κι αυτό στην αρχή με φόβιζε,
αλλά, δεν ξέρω,
είσαι πολύ έξυπνη και μου στάθηκες σαν καλή φίλη.
Και μου αρέσεις πολύ.
Έχουμε μια ευκαιρία να κάνουμε μαζί αυτό το ταξίδι, και το θέλω πολύ.
Κι εγώ το θέλω.
Βρήκα τη δισκέτα μου.
Τζούλι, αλήθεια λυπάμαι... που μας άκουσες.
Έπρεπε να σου τα είχα πει κατ' ιδίαν.
Όχι, αυτό θα ήταν δύσκολο.
Πως να πεις σε κάποια ότι προσπαθείς να κλέψεις το αγόρι της;
Δεν έκανα κάτι τέτοιο.
Θεέ μου! Πόσο χαζή είμαι!
Όταν σε ρωτούσα αν πίστευες πως υπήρχε άλλη,
δεν είχα ιδέα πως της μιλούσα κιόλας!
- Τζούλι... - Δεν φιλάει πολύ ωραία;
Δεν το είχα σχεδιάσει.
Τζούλι...
...λυπάμαι τόσο πολύ.
Ούτε και με νοιάζει τι στο διάολο αισθάνεσαι.
Αν λυπάσαι ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει.
Είσαι μια ψεύτρα, μια τσούλα.
Δεν ξέρω τι να πω.
Δεν χρειάζεται να πεις κάτι. Θέλω να φύγεις.
- Τζούλι, δεν θα πάω με τον Μπεν. - Το εννοώ. Φύγε από 'δω.
Δηλαδή, δεν θα πάω με τον Μπεν...
θα πάω στο Βερολίνο με τον Νόελ.
Δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι θα πας στο Βερολίνο με τον Νόελ.
Τι;
Του το είπα...
Πως μπόρεσες;
Μπορούμε απλά να μιλήσουμε;
Θέλω να μου επιστρέψεις το εισιτήριο.
Προφανώς...
Ελπίζω όλη η χρονιά να μην πήγε στράφι.
Ελπίζω να έμαθα κάτι.
Όταν ήρθα εδώ, δεν ήξερα κανένα.
Ακόμα κι εκείνος που εξαιτίας του ήρθα στη Νέα Υόρκη,
ήταν ένας ξένος.
Και, όπως αποδείχθηκε,
αυτός ήταν κι ο λόγος που τον ακολούθησα στη Νέα Υόρκη.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ...
...και έγιναν τόσο σημαντικοί για εμένα.
Μάλλον επειδή φάνηκαν αληθινοί φίλοι.
Και μάλλον θα το ακούτε συχνά αυτό.
Από φοιτητές, που στο τέλος της χρονιάς κλαίνε
για το πως εξελίχθηκαν τα πράγματα.
Σκέφτεσαι ακόμη να γίνεις Σύμβουλος;
Δεν νομίζω.
- Αλήθεια; - Ναι.
Ξέρετε, αισθάνομαι, και ποια είμαι εγώ που θα δώσω συμβουλές;
Κάποια που τα έχει περάσει ήδη.
Θα τα πούμε του χρόνου;
Γεια.
- Νόμιζα πως έφυγες. - Είχα φύγει.
Και ξαναγύρισα.
- Γιατί; - Εσύ γιατί λες;
Δεν πιστεύω να γύρισες για εμένα!
Ναι, για εσένα.
Οδηγούσα, προσπαθούσα να σκεφτώ
κάποιο σπουδαίο λόγο για να γυρίσω,
να πω κάτι καινούργιο για να σε πείσω.
Ξέρω πως αν ήσουν στη θέση μου, θα τον είχες βρει ήδη,
θα είχες ετοιμάσει ένα λόγο με μεγάλο νόημα.
Αλλά...
...εγώ δεν έχω.
Το μόνο που έχω, είναι πως μου αρέσεις.
Και ότι πήγα ως το Χάρισμπεργκ και γύρισα...
...ίσως αυτό έχει από μόνο του νόημα.
- Μπεν... - Δεν ήθελα ποτέ να πληγώσω τη Τζούλι.
Δεν αντέχω πόσο χάλια έγιναν τα πράγματα.
Αλλά, την ίδια στιγμή...
...δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό που αισθάνομαι.
Θα στο ζητήσω για τελευταία φορά...
Θα έρθεις μαζί μου;
Σε παρακαλώ.
Γιατί ξέρω ότι αν είμαστε μαζί, θα είναι πολύ καλύτερα.
Λοιπόν, κοίτα, θα γυρίσω στο διαμέρισμα.
Θα περιμένω μέχρι τις 10:00 κι αν δεν έρθεις δεν πειράζει,
θα σε δω στις διακοπές, εντάξει;
Δεν το πιστεύω ότι γύρισες πίσω.
Ναι, ξέρω.
Τελικά, ο Νόελ μου άφησε ένα απίστευτο γράμμα.
Ορίστε τι μου έγραψε:
"Αγαπητή Φελίσιτι,
παρόλο που είναι αλήθεια, μου φαίνεται αδύνατο.
Πριν από εννιά μήνες, δεν σε γνώριζα καν,
και τώρα μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα,
ότι κανείς άλλος στη γη, δεν σημαίνει τόσα πολλά για εμένα.
Ότι κι αν έγινε ανάμεσα σε εσένα και τον Μπεν,
ή με οποιονδήποτε άλλον,
δεν θα μπορούσε να αλλάξει αυτό που νοιώθω για εσένα.
Και με αυτό, ολοκληρώνω αυτό το ανόητο αλλά ειλικρινές γράμμα,
και σε παρακαλώ να σκεφτείς σοβαρά
να χρησιμοποιήσεις αυτό που θα βρεις.
Με αγάπη, Νόελ."
Όταν ήμουν έξι χρονών, είχα μια φάρμα μυρμηγκιών.
Μετά από μερικούς μήνες, άνοιξα την οροφή και τα άφησα να βγουν.
Την επόμενη μέρα, είχε αδειάσει. Όλα τα μυρμήγκια είχαν φύγει.
Αλλά είχαν αφήσει πίσω τους σήραγγες,
κενούς χώρους όπου ζούσαν για μήνες.
Θυμάμαι που χάζευα την φάρμα και πρόσεξα ένα τελευταίο μυρμήγκι,
ακόμα μέσα, να μετακινεί μικρούς κόκκους άμμου.
Το παρατήρησα για λίγο, μέχρι που ξεκίνησε να βρίσκει τον δρόμο του
μέσα από τις σήραγγες και τελικά να βρίσκει την έξοδο.
Τέλος πάντων, όταν βγήκε έξω, σταμάτησε.
Το ορκίζομαι ότι ήταν σαν να προσπαθούσε
να αποφασίσει ποιο δρόμο να ακολουθήσει,
Και τελικά...
...τον βρήκε.
Οπότε, εδώ είναι το θέμα, πήρα μια απόφαση,
Δεν θα πάω σπίτι μόνη μου.
Δεν χρειαζόταν να αποφασίσω ανάμεσα
στον Μπεν και στον Νόελ, αλλά το έκανα.
Που πάμε;
Θα σου στείλω μια κασέτα όταν φτάσω σπίτι σε λίγες εβδομάδες.
Με αγάπη, Φελίσιτι...
Υπότιτλοι Vagman
Μπέτυ Γκρος '98 Φελίσιτι Πόρτερ '99