www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
DZIECKO NIE Z TEGO ŚWIATA Scenariusz: Anthony Coburn
Tłumaczenie: shakespeare F.E.Z.
Poczekaj tu, Susan. Zaraz wracam.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Dobranoc, pani Wright.
-Jeszcze nie poszła? -Jak zwykle.
-Głupie pytanie. -Wybacz.
Jeszcze tym razem...
Miałam okropny dzień. Nie wiem co o tym myśleć...
-Może mogę pomóc? -To ta dziewczyna, Susan Foreman.
Susan Foreman?
-Też masz z nią problem? -Tak.
-Nie wiesz co o niej myśleć? -Nie.
-Ile ona ma lat, Barbaro? -Piętnaście.
Piętnaście. Na lekcjach mówi od czasu do czasu, żeby mnie nie zawstydzić.
Tak samo ze mną.
Ona wie więcej niż ja kiedykolwiek będę wiedział. Jest geniuszem.
-Historię też zna tak dobrze? -Mniej więcej.
I zastanawiasz się czy zostać w zawodzie czy przekazać jej klasę?
-Nie, nie całkiem. -Więc co?
Ian, muszę z kimś o tym porozmawiać, ale nie chcę wpędzić jej w kłopoty.
I wiem, że powiesz mi że to sobie wyobrażam.
Nie powiem.
Więc, mówiłam ci jak dobra jest z historii.
Rozmawiałam z nią i doradziłam, że powinna zająć się tym na poważnie.
Wydawała się zainteresowana, dopóki nie zaproponowałam że będę uczyć ją w domu.
Powiedziała, że to absolutnie niemożliwe, bo jej dziadek nie lubi obcych.
Jest doktorem, prawda? Kiepska wymówka.
Nie kontynuowałam tego tematu, ale nagle zaczęła bardzo źle pisać prace domowe.
Tak, wiem.
W końcu zdenerwowały mnie te wymówki
Chciałam porozmawiać z tym jej dziadkiem
-i doradzić mu, żeby się w końcu nią zainteresował. -Naprawdę? Jaki jest ten staruszek?
No właśnie. Wzięłam jej adres z sekreteriatu,
Totter's Lane 76, i poszłam tam pewnego wieczoru.
-Ian, mógłbyś mnie posłuchać do końca. -Wybacz. Poszłaś tam?
Nic tam nie ma oprócz starego złomowiska.
-Musiałaś pomylić adres. -To był ten, który dała mi sekretarka.
-Więc musiała dać ci zły. -Nie, sprawdzałam.
Po jednej stronie jest ściana, po drugiej domy i nic pomiędzy.
Nic pomiędzy, tylko adres Totter's Lane 76.
Hm.
To dosyć dziwne.
-Musi być jakieś proste wytłumaczenie. -Jakie?
-Będziemy musieli to wyjaśnić, nie sądzisz? -Dziękuję za "my".
Czeka w klasie, mam jej pożyczyć książkę o Rewolucji Francuskiej.
I co, będzie ją poprawiać? No dobra.
I co? Zapytamy ją tak po prostu?
Nie, myślę że możemy pojechać pod ten adres. Poczekamy aż przyjdzie i pojedziemy za nią.
-No dobrze -To znaczy, jeśli nie masz żadnych planów.
Nie, jedźmy.
(WESOŁA MUZYKA W RADIU)
Susan.
O, przepraszam, pani Wright. Nie słyszałam jak pani wchodziła.
-Czyż nie są wspaniali? -Kto?
To John Smith i pospólstwo. Przeszli od 19 do 2. (???)
Och.
John Smith to pseudonim Aubreya Waitesa.
Zaczął karierę jako Chris Waites i Kolędnicy, prawda, Susan?
Panie Chesterton, nie wiedziałam że wie pan takie rzeczy.
Mam dociekliwy umysł. I wrażliwe ucho.
Przepraszam.
Dziękuję.
-Czy to ta książka, którą mi pani obiecała? -Tak.
Bardzo dziękuję, na pewno będzie pasjonująca.
-Oddam ją jutro. -Och, nie trzeba.
-Zatrzymaj ją, aż przeczytasz. -Przeczytam ją do jutra.
Gdzie mieszkasz, Susan?
Podwożę panią Wright, możesz się zabrać.
Um, nie, dziękuję, panie Chesteron. Lubię chodzić po ciemku.
To takie... tajemnicze.
Uważaj na siebie, dzisiaj może być mgła.
Hm.
-Do zobaczenia rano. -Tak przypuszczam.
-Do widzenia. -Do widzenia.
Do widzenia, Susan.
To jest nie w porządku.
Tutaj.
Dobrze że nie ma mgły, niczego bym tu nie znalazł.
Cóż, chyba jeszcze nie doszła.
Mam nadzieję że robimy to, co należy, prawda?
-Nie możesz usprawiedliwić ciekawości. -A jej zadanie?
Zawsze jakaś wymówka, nie sądzisz? Widziałem o wiele gorsze.
Oboje jesteśmy ciekawi Susan
i nie będziemy szczęśliwi, dopóki nie poznamy odpowiedzi.
Nie możesz tak mówić.
Gdybym traktowała to jako zwykłą ciekawość, poszłąbym po pracy prosto do domu
Myślałam że zgadzasz się, że Susan jest nieco zagadkowa.
Tak, ale myślę że znajdziemy bardzo proste wyjaśnienie.
Nie wiem, jak chcesz wyjaśnić oczywisty fakt,
że nastolatka nie wie ile sztylingów jest w funcie.
-Naprawdę? -Naprawdę.
Powiedziała, że myślała że mamy system dziesiętny.
System dziesiętny?
-Przepraszam, pani Wright. -Nie bądź głupia, Susan.
Stany Zjednoczone go używają, dobrze wiesz że my nie.
Oczywiście, jeszcze nie zaczęliśmy z niego korzystać!
Może jest z zagranicy.... Nie, to bez sensu.
Nic, co dotyczy Susan, nie trzyma sie kupy.
Na przykład, gdy innego dnia, mówiłem o przemianach chemicznych
Użyłem papierka lakmusowego, by pokazać przyczynę i efekt....
-A ona znała odpowiedź zanim zacząłeś. -Nie całkiem.
Odpowiedź po prostu jej nie interesowała.
Panie Chesterton, widzę że czerwony zmienia się na niebieski,
ale to dlatego że łączymy dwienieaktywne substancje..
One tylko oddziaływują na siebie.
O to chodzi w eksperymencie, Susan.
Tak, ale to zbyt oczywiste, prawda?
Nie chcę być niegrzeczna,
ale czy nie moglibyśmy użyć dwóch aktywnych substancji, aby czerwony sam zamienił się w niebieski,
a potem zrobić coś innego?
Przepraszam, to tylko głupi pomysł.
Miała to na myśli. Te proste eksperymenty to dla niej zabawa.
To niemalże ten moment, kiedy zdecydowanie chcę jej podstawić nogę.
Tak! Coś takiego zdarzyło się innego dnia.
Przedstawiłem klasie problem z A, B i C jako trzema wymiarami.
To niemożliwe, dopóki nie użyjemy D i E..
D i E? Po co?
Rozwiąż ten problem, który jest podany, Susan.
Nie mogę, panie Chesterton. Nie można tak po prostu liczyć w trzech wymiarach
Trzech?
Och, jak przypuszczam, czas jest czwartym?
Więc do czego potrzebujesz E?
Co jest tym piątym wymiarem?
Przestrzeń.
Zbyt dużo pytań i zbyt mało odpowiedzi.
Jest głupia, lub po protu nie wie.
Więc mamy piętnastoletnią dziewczynkę,
absolutnie genialną w pewnych sprawach i kompletnie ignorancką w drugich.
To ona.
Może wejdźiemy? Nie podoba mi się myśl o Susan samej w tym miejscu.
O ile jest sama.
Spójrz, ona ma 15 lat. Może spotykać się z chłopcem.
-Tobie się to nie zdarzało? -Niemalże mam nadzieję, że tak jest.
-Co masz na myśli? -To byłoby cudownie normalne.
To głupie, prawda? Jestem trochę przestraszony.
Tak, jakbyśmy mieli przeszkodzić czemuś co lepiej zostawić w spokoju.
Chodź, skończmy z tym jak najszybciej.
Nie czujesz tego?
Przyjmuję rzeczy takimi, jakie są. No chodź.
Co za bałagan.
Nie przekopiemy się przez to.
Tam?
-Kurde, upuściłem ją. -Co?
Latarkę.
-To użyj zapałek. -Nie mam przy sobie.
Och, nieważne.
-Susan. -Susan.
Susan?
Susan.
To pani Wright i pan Chesteron.
Zobaczylibyśmy ją, gdyby wyszła.
Ian, spójrz.
To budka policyjna.
Skąd się tu wzięła?
Coż, zazwyczaj stoją na ulicach....
Czuję to.
Czuję coś. Czujesz to?
Tak jakby wibrowało.
To zyje!
Nie jest do niczego podłączona, po prostu sobie stoi.
-Mam tego dosyć, chodźmy znaleźć jakiegoś policjanta. -Tak, znajdźmy...
(KASZEL)
-To ona? -To nie ona.
Szybko!
SUSAN: Tu jesteś, Dziadku!
-To Susan. -Shh!
-Przepraszam. -Co tu robicie?
Szukamy dziewczynki.
-My? -Dobry wieczór.
Czego chcecie?
Nasza uczennica, Susan Foreman, przyszła tutaj.
-Naprawdę? Tutaj? Jesteście pewni? -Tak, przechodziła przez ulicę.
-Jedna z uczennic. Więc to nie policja. -Przepraszam bardzo?
Czemu ją śledzicie? Kim jesteście?
Słyszeliśmy jakąś dziwczynkę, wołała pana.
Muszą państwo mieś niezwykle wyostrzony słuch. Ja nic nie słyszałem.
-Dochodziło stąd. -Wyobraziłaś to sobie.
-Z pewnością nie. -Młody człowieku,
Czy to rozsądne twierdzić, że ktoś mógłby się ukryć w takiej szafce?
Czy w takim razie nierozsądnym by było, gdybyśmy chcieli sprawdzić co jest w środku?
Ciekawe, czemu nigdy wcześniej tego nie zauważyłem.
To dziwne. Takie mokre i brudne.
Nie pomoże nam pan? Jesteśmy nauczycielami z Coal Hill School.
Widzieliśmy jak tu wchodziła, ale nie zauważyliśmy żeby wychodziła..
To normalne, że sie martwimy..
...wyczyścić. Tak?
Wydaje mi się, że to nie mój interes. Proponuję, żebyście sobie poszli.
Nie, dopóki nie upewnimy się że Susan tu nie ma.
-Szczerze, nie rozumiem pańskiego podejścia. -Pański też pozostawia wiele do życzenia.
-Otworzy pan drzwi? -Tam nic nie ma.
-Więc czego się pan boi? -Boję się? A, idź pan.
-Lepiej sprowadźmy policję. -Proszę bardzo.
-A pan pójdzie z nami. -Pójdę?
Nie wydaje mi się, młody człowieku. Nie, nie sądzę.
-Przecież go nie zmusimy. -Ale nie możemy go tutaj zostawić.
Zamknął ją tam, to nie jest dla ciebie oczywiste?
Spójrz, nie ma klamki. Gdzieś musi być ukryty zamek.
-To był głos Susan. -Oczywiście, że tak.
Susan!
Susan! Jesteś tam? To pan Chesteron i pani Wright, Susan.
Nie uważa pan, że zachowuje się nieco despotycznie?
Wydawało się wam, że widzieliście dziwczynkę wchodzącą do składu. Wyobraziliście sobie jej głos.
Wierzycie, że może tu być. Niezbyt to konkretne, nieprawdaż?
-Dlaczego nam pan nie pomoże? -Nie zatrzymuję was.
Jeśli naprawdę chcecie zrobić z siebie głupków, to zróbcie to co chcieliście.
-Znajdźie tego policjanta. -A pan pójdzie sobie w drugą stronę.
To uwłaczające.
Jest tylko jedno wejście i wyjście do składu. Będę, jak wrócicie.
Chcę zobaczyć wasze miny, kiedy będziecie tłumaczyć policjantowi o co chodzi.
Pomimo tego, musimy jakiegoś znaleźć. Barbaro, chodźmy.
-SUSAN: Co tu robicie? -Ona jest w środku!
-Zamknij drzwi! -Barbara!
Zamknij drzwi, Susan.
Znasz tych ludzi, jak mniemam?
To moi nauczyciele ze szkoły.
-Co wy tu robicie? -BARBARA: Gdzie my jesteśmy?
Musieli cię śledzić. Ta szkoła jest komiczna.
Wiedziałem, ze coś takiego się stanie jeśli zatrzymamy się tu na dłużej.
Dlaczego mieliby mnie śledzić?
-Susan, ty naprawdę tu mieszkasz? -Tak.
-Coś jest nie w porządku? -To tylko budka telefoniczna.
Prawdopodobnie.
-A to jest twój dziadek? -Tak.
-Więc czemu nam pan tego nie powiedział? -Nie omawiam mojego zycia prywatnego z obcymi osobami.
Ale to była zwykła budka policyjna. Barbaro, przecież widziałaś. Obszedłem ją.
Nie należą wam się wyjaśnienia, przyszliście tu nieproszeni.
-Myślę, że powinniśmy stąd iść. -Jeszcze chwila.
-Wiem, że to absurd, ale.... -Och, mój drogi.
-Obeszedłem ją dookoła. -Widzisz, znowu się zatrzymało, próbowałem.... Hm?
-Och, i tak nie zrozumiesz. -Chcę zrozumieć!
Tak, tak, tak, tak, tak, tak.
Przy okazji, Susan, udało mi się zastąpić to zniszczone włókno.
Trochę to amatorskie, ale myślę że zadziała.
-To złudzenie, musi być. -O czym o teraz mówi?
Co wy tu w ogóle robicie?
Nie rozumiesz, więc znajdujesz wymówki.
Złudzenie, doprawdy?
Twierdzicie, że nie da się zmieścić jednego z tych waszych wielkich budynków do małego pokoju.
IAN: Nie.
-Ale wynaleźliście telewizję, prawda? -Tak.
Więc, pokazując wielki budynek na małym ekranie,
dokonaliście czegoś, co wydawało się niemożliwe.
-Cóż, tak, ale dalej nie rozumiem.... -Niezbyt jasne, czyż nie?
Widzę po pańskiej minie, że nie jest pan pewien. Nie rozumie pan.
Wiedziałem, że nie zrozumiecie. Zresztą, nieważne.
Więc, który to był przełącznik? Nie, nie, nie.
Och, tak. Tu jest.
Nie chodzi o to, czy zrozumiecie. Co sie teraz z wami stanie?
Hm?
-Opowiecie wszystkim o statku. -Statku?
Tak, tak. Statku. Wiesz, ona nie porusza sie na kówkach.
To znaczy, że to coś się porusza?
-TARDIS może udać się wszędzie. -TARDIS?
Nie rozumiem, Susan.
Nazwałem ją TARDIS od jej nazwy,
Time And Relative Dimension In Space (Czasowe I Względne Przemieszczenia W Przestrzeni).
Myślałem, ze zrozumiesz kiedy zobaczysz świat w inych wymiarach w środku niż na zewnątrz.
Daj mi to sobie poukładać.
Rzecz wyglądająca jak budka policyjna, stojąca na złomowisku,
-i może przemieszczać się wszędzie w czasie i przestrzeni? -Tak.
-Mniej więcej. -To niedorzeczne!
-Dlaczego oni nam nie wierzą? -Jak niby mamy uwierzyć?
No, no, nie denerwuj się, Susan. Przypomnij sobie o Indianach.
Kiedy zobaczyli pociąg parowy, też wzięli go za złudzenie.
-Traktuje nas pan jak dzieci. -Doprawdy?
Dzieci mojej cywilizacji poczułyby się znieważone.
-Pańskiej cywilizacji? -Tak, mojej cywilizacji.
Jakoś toleruję ten wiek, ale nie lubię go.
Nigdy nie zastawialiście się, jak to jest błąkać się po czwartym wymiarze?
Nigdy?
Być wygnańcami.
Susan i ja zostaliśmy wygnani z naszej planety, bez przyjaciół i ochrony.
Ale pewnego dnia powrócimy.
Pewnego dnia.
Kiedyś nadejdzie ten dzień.
To prawda, każde z tych słów są prawdą.
Nie macie pojęcia, co zrobiliście przychodząc tu.
Dziadku, wypuść ich. Proszę.
Spójrz, jeśli tego nie rozumieją, nie mogą nam zaszkodzić.
Rozumiem ich lepiej od ciebie. Odrzucają wszystko, czego nie są w stanie zrozumieć.
Nie.
Nie może nas pan tu trzymać!
Susan, posłuchaj.
Nie widzisz, że to wszystko jest złudzeniem?
To gra, w którą możesz grać z dziadkiem.
Ale nie możesz oczekiwać, że w to uwierzymy.
-To nie gra. -Ale, Susan....
To nie jest grą!
Proszę posłuchać, kocham pańską szkołę.
Kocham Anglię i XX wiek.
Ostatnie 5 miesięcy było najszczęśliwszym czasem w moim życiu..
Przecież jesteś jedną z nas. Wyglądasz jak my, mówisz jak my.
Urodziłam się w innym czasie. W innym świecie.
Spójrz, Susan....
Chodźmy, Barbaro, czas stąd wyjść.
To bez sensu, nie możecie wyjść. Nie wypuści was.
Zamknął drzwi stąd, widziałem.
Który to był przełącznik?
-Który przycisk kontroluje drzwi? -Dalej myślisz, że to tylko iluzja?
Wiem, że swobodne przemieszczanie się w czasie i przestrzeni to marzenie naukowców.
Nie wydaje mi się, żeby spełniło się na złomowisku.
Pańska arogancja jest niemal tak wielka jak ignorancja.
Otworzy pan te drzwi? Proszę je otworzyć!
-Susan, pomożesz nam? -NIe mogę.
Bardzo dobrze, sam spróbuję.
Nie mogę pana zatrzymać.
Nie dotykaj, to jest żywe!
Ian! Co pan najlepszego zrobił?
Dziadku, wypuść ich, proszę!.
A jutro staniemy się ogólnym pośmiewiskiem. Wspaniały temat dla ploteczek.
Ale oni nic nie powiedzą.
Drogie dziecko, oczywiście że powiedzą. Postaw się na ich miejscu.
Mogą złożyć jakiś raport do urzędu.
Lub chociaż powiedziec swoim przyjaciołom.
Jeśli ich wypuszczę, Susan, wiesz że będziemy musieli odlecieć.
-Nie, dziadku, już to.... -Nie mamy wyjścia, moje dziecko.
Chcę zostać!
To dobrzy ludzie. Czemu im po prostu nie zaufasz?
Wystarczy, że poprosimy ich o zachowanie tajemnicy....
To poza dyskusją.
Nigdzie nie idę, dziadku. Nie opuszczę XX wieku.
-Prędzej zostawię ciebie i TARDIS. -Teraz jesteś sentymentalna i dziecinna.
Naprawdę to zrobię.
Proszę bardzo. Więc musisz iść z nimi.
-Otworzę drzwi. -Idziesz, Susan?
Nie, dziadku! Nie!!
-Wypuść mnie. -Nie!
Wracaj do statku, dziecko. Trzymaj się.
(ŚWIST)
Następny odcinek: JASKINIA CZASZEK
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.