Na wszystkie gwiazdy! Wszystko w porzšdku?
Tak, jasne.
Mam co dla ciebie.
Co?
Zatrzymałe go?
Oczywicie.
Po co?
Bo ten konkretny lić musiał wyrosnšć w okrelony sposób
w konkretnym miejscu
by wiatr mógł go zerwać z tej włanie gałęzi
by wleciał w tę konkretnš twarz dokładnie w tym momencie.
Gdyby który z tych przypadków się nie zdarzył,
to nigdy bym cię nie spotkał.
Więc to najważniejszy lić w historii wiata.
Na wszystkie gwiazdy! Wszystko w porzšdku?
Wspaniale. Doskonale. Znakomicie.
Tylko trochę mi wstyd. To nic gronego, prawda?
Co? - Wstyd.
Nie, zazwyczaj nie. - To dobrze.
Przepraszam, chce zostać piłkarzem.
Nic się nie stało.
Czeć.
Clara.
Witaj, Claro.
To tylko dziewczyna.
Jak to możliwe?
Nie może być. Ale jest.
Nie może być.
To niemożliwe.
Piercienie Akhatena
Naprawdę podróżujemy w czasie?
Z czego jest zrobiony czas?
Jeli możesz tak przez niego przelecieć, to musi być z czego,
tak jak dżem jest z truskawek. Z czego jest czas?
Nie z truskawek. Nie, nie, nie.
To by było nie do przyjęcia.
Możemy polecieć gdziekolwiek? - W granicach rozsšdku. Rozsšdku, no wiesz...
Możemy się cofnšć w czasie? - Tak, i przestrzeni.
I polecieć w przyszłoć. - I w przestrzeni też.
Dokšd by chciała? Co chcesz zobaczyć?
Nie wiem. To tak jak wtedy, gdy kto cię pyta o ulubionš ksišżkę
i nie możesz sobie żadnej przypomnieć, wiesz?
Nie. - Cóż. Ale tak bywa.
A wracajšc do pytania?
Chciałabym zobaczyć...
Chciałabym...
co wspaniałego.
Czujesz wiatło?
To wiatło obcego słońca.
Jeszcze kilka kroków.
Gotowa?
Tak. Nie. Tak.
Witaj na Piercieniach Akhatena.
To.... - Tak. Włanie to.
Ale to nie wszystko. - Nie?
Czekaj! Pięć, cztery, trzy, dwa...
Co to jest? - Piramida Piercieni Akhatena.
więte miejsce słonecznych piewaków Akhet.
Kogo? - Gwiazdę okršża siedem planet.
Wszystkie łšczy wiara, że całe życie we wszechwiecie
pochodzi włanie stšd.
Z tej planety.
Całe życie? - W całym wszechwiecie.
I naprawdę tak jest? - Wierzš w to.
Ładna opowieć.
Możemy zobaczyć z bliska?
Skšd oni sš?
No wiesz, z okolicy.
Jak się nazywajš?
Ci na przykład to Panbabylonianie.
Lugal-Irra-Kushianie.
Kilku Lucanian.
Hooloovoo.
A to Qom VoTivig.
Ten tu to Terraberserker z Pasa Kodion.
Rzadko się ich widuje. A to Ultramancer.
Zapomniałem, jakie to fajne miejsce.
Powinnimy tu częciej wpadać. - Byłe tu już?
Tak, dawno temu. Z wnuczkš.
Zaczekaj.
Egzotyczny owoc. Nietoksyczny. Niehalucynogenny.
Dużo wolnych rodników.
Mało wszystkiego innego.
Co wszyscy tu robiš?
Przybyli na więto Ofiarowania.
Odbywa się co tysišc lat, gdy piercienie się zrównujš.
Ważne więto, naprawdę, jak Tłusty Czwartek.
Co się dzieje? Czemu to się denerwuje?
Nie to, tylko ona.
Dor'een, poznaj Clarę. Claro, to Dor'een.
Doreen? - Lune tłumaczenie.
Brzmi trochę nieprzyjemnie, ale jest przemiła.
Pyta tylko, czy nie potrzebujemy skutera.
Ile kosztuje?
Nie chce pieniędzy, tylko co cennego. Wartoć emocjonalna.
Zdjęcie, miłosny list, co takiego.
Taka waluta jest tu używana, psychometria.
Przedmioty z historiš.
Tym cenniejsze, im sš dla kogo ważniejsze.
To okropne. - Lepsze niż wistki papieru.
Zapłać. - Czym?
Masz tysišc lat, musisz mieć co takiego.
Wszystko w porzšdku?
Widziała jš? - Kogo?
Królowš Lat. - Kogo?
Zgubiła się?
Wszystko w porzšdku?
Co tu robisz? - Chowam się.
Dlaczego? - Nie znasz mnie?
Nie, właciwie to nie.
To dlaczego za mnš poszła?
Chciałam pomóc. Wyglšdała na zagubionš.
Nie wierzę ci.
Nie mam pojęcia, kim jeste. Jestem tu pierwszy raz.
Nigdy nie byłam w miejscu, jak to.
Po prostu zobaczyłam dziewczynkę potrzebujšcš pomocy.
Naprawdę? - Tak, naprawdę.
Pomożesz mi? - Oczywicie.
Muszę się schować.
Merry, gdzie jeste?
Znam idealnš kryjówkę.
Merry, gdzie jeste?
Co to? - Statek kosmiczny. I czaso też.
Mały.
Zaraz zobaczysz!
No błagam.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Chyba mnie nie lubi.
No wpuć mnie.
Hej, mała!
Nazywam się Merry.
Co się dzieje?
Kto chce ci zrobić krzywdę?
Nie.
Po prostu się boję. - Czego?
Że mi się nie uda.
Mogłaby przez chwilę poudawać, że jestem kosmitš i nic nie wiem?
Jestem Merry Gejelh.
Naprawdę jestem z daleka.
Królowa Lat?
Wybrali mnie, gdy byłam mała, gdy zmarła poprzednia Królowa.
Jestem naczyniem historii. Znam każdš kronikę, każdy wiersz.
Każdš legendę i pień.
Każdš?
A niech to, nie lubiłam historii.
A teraz muszę zapiewać przed wszystkimi.
Specjalnš pień dla Boga.
I strasznie się boję.
Każde dziecko się czego boi.
Jak byłam mała, bałam się, że się zgubię.
I pewnego dnia się zgubiłam.
Na plaży, w wakacje, miliony ludzi.
Miałam szeć lat i spełnił się mój najgorszy koszmar.
I co było dalej?
wiat się skończył. Miałam złamane serce.
I wtedy odnalazła mnie mama.
Poszłymy na rybę z frytkami i zawiozła mnie do domu.
Otuliła na dobranoc i opowiedziała mi historię.
"Nieważne, gdzie jeste,
w dżungli, na pustyni czy na księżycu,
nigdy się nie zgubisz,
bo ja zawsze cię znajdę."
Zawsze.
"Zawsze."
I już się nie bała?
Wiele razy się bałam.
Ale nigdy się nie zgubiłam.
Czego dokładnie się obawiasz?
Że le zapiewam i Dziadek się rozgniewa.
Dlaczego mylisz, że le zapiewasz?
Ja mylę, że ci się uda.
Mylę, Merry Gejelh, że pójdzie ci wspaniale.
Gdzie była? - Zwiedzałam.
Co teraz?
Zanij, najdroższy, zanij
Połóż się,
Mój rycerzu,
Mój władco.
Możemy tu być?
Akhatenie
Zanij, mój królu,
nij, przedwieczny,
nij, najwspanialszy władco,
Zanij,
Boże Akhatenu...
piewajš dla Mumii w wištyni.
Nazywajš go Starym Bogiem, czasami Dziadkiem.
Boże Akhatenu...
Co oni piewajš?
Najdłuższš Pień. Kołysankę, która nie ma końca.
Karmiš swojego boga.
By spał dalej.
To trwa od milionów lat.
piewak przekazuje jš piewakowi,
Pokolenie za pokoleniem.
Co robiš teraz?
Składajš bogu w darze cenne pamištki.
Boże Akhatenu, - nij, władco.
nij...
Najstarszy, chroń nas.
Co się dzieje? Tak powinno się dziać?
Pomocy!
Kto co zrobi?
Czy kto zamierza jej pomóc?
Dlaczego odchodzimy?
Nie możemy tak po prostu ić, to moja wina!
To ja jš namówiłam!
Jeli chcesz ze mnš podróżować, musisz wiedzieć jednš rzecz.
No, oprócz tego o niebieskiej budce i dwóch sercach.
Nigdy tak po prostu nie odchodzimy.
Potrzebuję czego cennego.
Musisz mieć co takiego, po tylu wędrówkach?
To. Ale nie mogę tego oddać, może się przydać.
Masz tysišc lat i tylko tyle? - To rubokręt.
Obršczka mojej mamy.
Merry!
Hamuj!
Możesz mnie pucić. - Nie mogę.
Musisz. - Dlaczego?
Bo to boli. - Przepraszam.
To ciekawe. Zamek dwiękowy.
Klucz zmienia się miliony, tryliony razy w cišgu sekundy.
Możesz go otworzyć? - Teoretycznie nie. Praktycznie też nie.
Ale spróbujmy.
Nigdy się nie przebud.
Nigdy się nie przebud, najstarszy...
Jak mogš tak stać i patrzeć?
Bo to więte miejsce.
A to jest dziecko.
A to jest bóg. Dla nich, przynajmniej.
Nie przebud się, najstarszy, nie przebud.
Złóż swš zmęczonš, więtš głowę i oszczęd nasze życie,
Nie przebud się...
Nie wiem, co teraz.
Co się dzieje?
Merry, trzymaj się! Zaraz tam będziemy!
Tak, tak, o, czeć! - Co czeć?
rubokręt dopasował się do zmiennej częstotliwoci.
To znaczy, że się uda.
Czeć, jestem Doktorem, Clarę już znasz.
To miała być miła wycieczka. Ale jeszcze jest wczenie.
Idziesz?
Wspominałem, że te drzwi sš strasznie ciężkie?
Odejd. Obudzicie go!
Naprawdę niezwykle ciężkie.
Nie przebud się...
Merry, musimy stšd ić. - Nie, idcie sobie!
Idziesz z nami.
Mówiła, że się nie pomylę, a jednak poszło le!
I zobacz, co się dzieje!
Nie pomyliła się.
Skšd wiesz? Nic nie wiesz! Musisz stšd ić!
Id, albo zje nas wszystkich! - Ale brzydal.
Ale szczerze mówišc...
Nie jest aż tak duży.
Nie nasze ciała, tylko dusze.
Chce mnie, nie ciebie.
Ale jak nie uciekniesz, to zje też ciebie.
Nie chcesz tego, prawda? Chcesz stšd uciec
przez te nadzwyczajnie ciężkie drzwi
i nigdy tu nie wrócić. - Tak.
Clara ma rację.
Nie pozwolimy mu na to.
Zatrzasnšłe nas tu?
Z potworem zjadajšcym dusze.
Jest stšd jakie wyjcie?
Zanim nas zje? - Tak by było najlepiej.
Możliwe. Zazwyczaj jakie jest.
Dlaczego on cišgle piewa?
Złóż swš zmęczonš głowę...
Próbuje go upić.
To się nie uda, on się budzi.
Nadchodzi.
Uciekaj.
Koniec pieni?
Tak.
Nazywam się Rezh Baphix, i Najdłuższa Pień włanie się skończyła.
Koniec pieni!
Spójrz.
Obudziłe go!
Obudził się? Co robi?
Przecišga się. Nie, to nie my go obudzilimy.
Ty też nie.
Budzi się, bo to czas na pobudkę. I niadanie.
W tej roli ty. I twoje opowieci.
Mówiła o duszy, nie opowieciach.
Na jedno wychodzi. Duszę tworzš opowieci.
Wszystko, co się nam przydarzyło. Ludzie, których kochamy i których stracilimy.
I ci, których udało się odnaleć.
Gdy ma się przebudzić, ofiarowujš mu niewinnš duszę.
Duszę Królowej Lat. - Przestań, przestraszysz jš.
Powinna się przestraszyć! Chce się sama powięcić.
Powinna wiedzieć, co to znaczy. Rozumiesz, Merry?
Bóg mnie wybrał.
Nie jest bogiem!
Pożywi się twojš duszš, ale to nie czyni go bogiem.
To wampir.
Nie musisz się na to zgadzać.
Opowiedzieć ci co?
Tej historii możesz nie znać.
Wszystkie atomy twojego ciała powstały miliony milionów lat temu
w sercu odległej gwiazdy, która eksplodowała i umarła.
Eksplozja rozrzuciła czšstki materii
w nieskończonej kosmicznej otchłani.
Po milionach lat
te czšstki uformowały nowe gwiazdy i planety.
Czšstki spotykajš się i rozdzielajš,
budujš buty i statki i pieczęci z wosku, kapustę i królów.
Aż w końcu spotkały się, by stworzyć ciebie.
Jeste jedyna w swoim rodzaju.
Jest tylko jedna Merry Gejelh we wszechwiecie.
Nigdy nie będzie podobnej.
To nie byłoby powięcenie, tylko bezsensowne zmarnowanie.
Ale jeli tego nie zrobię, to wszyscy...
Nic się im nie stanie.
Nie? - Zawsze jest inne wyjcie.
Obiecujesz?
Z rękš na sercach.
Przecišga się?!
Co się zbliża.
Strażnicy.
Kto?
Jeli Królowa odmówi powięcenia się...
Ich zadaniem jest nakarmienie Dziadka.
Przepraszam!
Ani się waż.
Nie zbliżaj się. Jestem uzbrojony.
Mam rubokręt.
Podaj mi.
W tych wszystkich opowieciach musiała być jaka podpowied.
Jest jedna tajemna pień.
O złodzieju w wištyni i Drzwiach Nimmer.
Tajemna pień otwiera ukryte drzwi?
Potrafisz jš zapiewać?
Idcie!
Gdzie jeste?
Gdzie oni poszli?
Dziadek się obudził. Ich zadanie się skończyło.
Mógłby się bardziej ucieszyć.
Chyba się pomyliłem.
W kwestii terminologii, właciwie. - Pomyliłe się?
Mylałem, że Stary Bóg to Dziadek. Ale nie.
On był tylko budzikiem Dziadka. - Zgubiłam się.
Kim jest bóg? Jest jeszcze bóg? - Niestety tak.
Na wszystkie gwiazdy...
Co zrobimy?
Nie wiem.
Wiesz? Nie? Jakie pomysły?
Ale obiecałe!
Obiecałe! - Tak. Obiecałem.
Zje nas!
Pożre całe Siedem wiatów.
A kiedy znów zgłodnieje,
wyruszy między gwiazdy.
Ucieknijmy. - Dokšd?
Nie wiem. Lake District?
Tam jest pięknie, dobry pomysł.
Jadłem tam pyszne bułeczki w 1927.
Zamierzasz z nim walczyć.
Obawiam się, że tak. Chyba włanie to zamierzam.
Jest wielki. - Widziałem większych.
Naprawdę? - Żartujesz? Jest olbrzymi.
Zostaję z tobš. - Nie.
Tak. Mogę... pomóc. - Nie możesz.
A co z tym, co mówiłe przedtem?
"Nie odchodzimy."
Nie. Nie odchodzimy.
Ale jeli mamy co cennego,
to uciekamy. Tak szybko, jak tylko się da.
i nie zatrzymujemy się, aż będziemy zupełnie bezpieczni.
Znikaj. We skuter.
Ja pójdę piechotš.
Pomysły?
Chyba nie.
Do roboty więc.
Bożku.
Nie boi się?
Mylę, że się boi.
Mylę, że jest przerażony.
Chciałabym mu pomóc. - Ja też.
Zanij...
Mój rycerzu...
Wiem, co zrobię.
Opowiem ci historię.
Obud się.
I pozwól zasłonie życia
przeniknšć aż do koci.
Słyszysz ich?
Ludzi, którzy żyli w cišgłym lęku przed tobš i twoim osšdem?
Ludzi, których przodkowie powięcili się.
Oddali się tobie.
Słyszysz, jak piewajš?
Obud się.
Uważasz się za boga.
Ale nim nie jeste.
Jeste pasożytem przeżartym przez zazdroć i zawić.
I pożšdanie cudzego życia.
Żywisz się nimi.
Ich wspomnieniami miłoci, straty, narodzin i mierci, radoci i smutku.
Więc...
We moje.
Pożyw się moimi wspomnieniami.
Mam nadzieję, że jeste bardzo głodny.
Bo żyję bardzo długo i wiele widziałem.
Pozostawiłem za sobš ostatniš wielkš Wojnę Czasu.
Byłem wiadkiem odejcia Władców Czasu.
Widziałem narodziny wszechwiata i koniec czasu,
jak znikał chwila po chwili, aż nie zostało nic.
Ani czas, ani przestrzeń.
Tylko ja.
Widziałem wszechwiaty, których prawa fizyki
zaprojektował umysł szaleńca.
Widziałem wszechwiaty skute lodem i płonšce.
Widziałem rzeczy, w które nigdy by nie uwierzył.
Straciłem rzeczy, których nigdy by nie zrozumiał.
I wiele wiem. Znam sekrety, których nie wolno mi ujawnić.
Wiedzę, którš nigdy się nie podzielę.
Wiedzę, od której płonš fałszywi bogowie.
Bierz więc!
We sobie wszystko!
We!
Zawsze cię znajdę.
Zawsze.
Nie odchodzimy.
Cišgle głodny?
Przyniosłam ci co.
To najważniejszy lić w historii ludzkoci.
Pełen historii, pełen opowieci.
Pełen przyszłoci, która się nie wydarzy.
Dni, które nigdy nie zostanš przeżyte.
Które mi przekazano.
To nie tylko przeszłoć, ale cała przyszłoć, która się nie wydarzy.
Miliony nieprzeżytych dni na każdy dzień przeżyty.
Nieskończonoć dni, których nie będzie.
Należš do mojej mamy.
We sobie.
Najedz się.
Jeste syty?
Tak sšdzę, bo jest wielka różnica
między tym, co było, a tym, co powinno być?
Pierwszego jest dużo, ale drugiego - nieskończonoć.
A nieskończonoć to za wiele.
Nawet na twój apetyt.
Dom, dom!
Wyglšda inaczej.
Nie, ten sam dom, to samo miasto, ta sama planeta.
Nawet ten sam dzień, niele.
Idealnie do celu!
Byłe tam. Przy grobie mamy.
Patrzyłe.
Co tam robiłe?
Nie wiem, ja tylko...
chciałem się upewnić. - Czego?
Przypominasz mi kogo.
Kogo?
Kogo, kto zginšł.
Kimkolwiek była, nie jestem niš.
Jeli chcesz, bym z tobš podróżowała - w porzšdku.
Ale jako ja, a nie tania podróbka.
Nie będę rywalizować z duchem. - Nie.
Chcieli, żeby ci to oddać. - Kto?
Wszyscy, których uratowała.
Ty, nikt inny.
Claro.
Ilu zostało? - Dwunastu.
Łód jest wypakowana głowicami nuklearnymi.
Co zrobi, gdy się dowie?
Przyprowad jš! - Kto tu jest?
Tylko my stoimy między tym potworem
a zniszczeniem wiata.
Odbezpiecza głowice.
Clara, uciekaj!
Wysadzę tę łód zanim zdšżysz sięgnšć do przycisku.
Tłumaczenie: Lierre feuille.de.lierre@gmail.com