- Wszystko gotowe? - Prawie.
Co sšdzisz o tych zakłóceniach?
Fale radiowe?
Zamontowałem blokady i dławiki.
Na wszelki wypadek.
Jeste pewna, że chcesz to zrobić?
Poprzednim razem... - Ona jest taka samotna.
Dobrze więc.
Wspaniale.
Caliburn House, czwarta noc, 25 listopada 1974.
23:04
Przemawiam do ducha zamieszkujšcego ten dom.
Jeste tu? Słyszysz mnie?
Przemawiam do zagubionej duszy uwięzionej w tym domu.
Przybšd. Przemów.
Pozwól sobie wskazać drogę.
Pozwól sobie wskazać drogę!
Emma?
- Ona jest taka... - Jaka?
Martwa.
Czeć, szukam ducha.
Kim jestecie?
Pogromcami duchów!
W ukryciu
- Jestem Doktorem. - Doktorem co?
Co tylko zechcesz. A to jest Clara.
Jestecie zupełnie inni!
Major Alec Palmer.
Członek Baker Street Irregulars,
Ministerstwo Operacji Specjalnych.
Szpiegostwo, sabotaż, rozpoznanie za liniš wroga.
Wspaniały artysta i profesor psychologii.
I łowca duchów!
Ogromna przyjemnoć.
Mylisz się.
Przez większoć wojny profesor był jeńcem.
To kłamstwo opowiadane przez odważnych mężczyzn
zaangażowanych w tajnš działalnoć.
Ten typ ludzi, którzy trzymajš Order Wiktorii w pudełku na strychu.
Ale ty to wiesz! Bo jeste Emmš Grayling.
Towarzyszkš profesora... - Asystentkš.
Jest 1974 - jeste asystentkš i "dodatkowym wsparciem".
- Czyli medium. - Domyliłam się. Ale dzięki.
Spokojnie, Emma. Jest z wywiadu.
- Po co tu jestecie? - Kontrola BHP!
Ministerstwo dowiedziało się, co tu sie dzieje.
Wysłano mnie bym sprawdził, czy wszystko w porzšdku.
Nie mieli prawa.
Bez obaw, zaraz stšd znikniemy.
Spójrz, jaki wspaniały ACR 99821.
Jakie wietne przełšczniki.
Uwielbiam przełšczniki.
Lubię słowo "przełšczać".
Fajny rzeczownik, jeszcze lepszy czasownik.
Nie dotykaj.
Co to?
Taki gadzet. BHP. cile tajne.
Sekcja naukowa się napracowała.
Co ci to mówi?
Że nie mielicie stycznoci
z żadnym niebezpiecznym bytem transcendentnym.
Więc...
Gdzie jest ten duch?
Pokażcie mi ducha.
Czas na ducha!
Nie pozwolę ukrać efektów mojej pracy, jasne?
Nie, niezbyt.
Niczego nie oddam w zamian za licik od Królowej.
Nigdy więcej! To mój dom.
- Twój dom? - Tak.
Przepraszam.
Tak po prostu poszedłe do biura i zapytałe,
"Ten ogromny nawiedzony dom na wrzosowisku?"
"Gdzie nawet pijacy bojš się zamelinować?"
"Ten, który omijajš nawet ptaki?"
"Chciałbym go kupić, oto gotówka."
Włanie tak.
Odważne.
My chcemy tylko dowiedzieć się, co tu się dzieje.
- Dla Ministerstwa? - Nie mogę powiedzieć.
Cóż...
Chodcie.
Jak to jest, być empatkš?
Czasami wyczuwam uczucia. Tak jak telepata słyszy myli.
Czasami, nie zawsze.
To najbardziej współczujšcy ludzie.
I najbardziej samotni.
Otwierajš się na wszystkie te skrywane emocje,
winę, ból, smutek...
- Doktorze? - Tak?
Możesz spojrzeć na to?
Caliburn House ma ponad 400 lat.
Ale ona jest tu dłużej...
Duch Caliburn.
Wspomina o niej saksońska poezja i ludowe opowieci.
Gniew Damy, Mrocznej Pani...
Czarownicy ze Studni.
Jest prawdziwa? Naprawdę istnieje?
O, tak.
W XVII wieku zobaczył jš duchowny.
Napisał, że w jej obecnoci rozlegało się
"Straszliwe stukanie niczym samego diabła."
W czasie wojny stacjonowali tu amerykańscy lotnicy.
Zostawili jej konserwy.
Znaleziono je zamurowane w 1965 r.
A z nimi liciki.
Błagania do ducha...
"Na miłoć Boga, przestań krzyczeć."
Zawsze wyglšda tak samo.
Pod różnymi kštami, ale zawsze taka sama, dlaczego?
Nie wiemy.
Jest obserwowalnym zjawiskiem,
ale aparatura jej nie rejestruje.
Chyba że w pobliżu jest potężne medium.
Dokładnie.
Wie, że tu jestem.
Czuję jš...
Słyszę jej wołanie.
Co mówi?
"Pomocy."
"Wiedma ze Studni".
Gdzie jest ta studnia?
Na najstarszym planie budynku, jaki udało się zdobyć,
nie widać żadnej studni. A przynajmniej nie znalelimy.
- Idziesz? - Gdzie?
- Znależć ducha. - Dlaczego miałabym?
- Bo chcesz, no chod. - Nie byłabym taka pewna.
Patrzę na ciebie wymownie.
Widzisz? Spójrz na mnie.
Ok.
Rzuć mi wyzwanie.
Rzucam. miało. Żadnego cofania się.
Pokój Muzyczny to serce domu.
Co zrobimy, jeli jš znajdziemy?
Zapytamy, co się stało, że jest...
czymkolwiek jest.
- Dlaczego? - Bo nie wiem.
A niewiedza... Co jest przeciwieństwem błogoci?
- Carlisle. - Tak!
Carlisle, Cumbria. Niewiedza jest jak Carlisle.
Naprawdę jest z Ministerstwa?
Nie wiem.
Ma odpowiedniš postawę.
Kapryny, genialny.
Podstępny.
On kłamie.
Ale to się często zdarza.
Zwłaszcza, gdy kto wiele widział.
Dowiadczenie każdemu każe kłamać.
Kłamiemy mówišc, kim jestemy...
Co zrobilimy...
Co czujemy?
Tak, zawsze.
Zawsze.
Muszę ić zajšć się rzeczami.
Całym tym oprzyrzšdowaniem, no wiesz.
Oczywicie.
Pokój Muzyczny. Serce domu.
Czujesz co?
Nie.
Nos ci uronie.
Czujesz się obserwowany?
A jak to się czuje? To takie mrowienie w karku?
- Tak. - No to tak, owszem, trochę.
Bardziej niż trochę.
Ona tu jest.
Punkt zimna. Upiorne.
Zimno... ciepło.
Zimno, ciepło, zimno, ciepło.
- Doktorze! - Co?
Czuję się nieszczęliwa.
Nie.
Co to było?
Zrobiło się zimno.
Zbliża się.
Co to?
Bardzo głony dwięk.
Bardzo głony i bardzo rozgniewany dwięk.
- Co go wydaje?! - Nie wiem. Czy to ty?
- Doktorze? - Tak?
- Trochę się boję. - Tak.
- Ale jestem dorosła. - W zasadzie, i...?
Nie musisz mnie trzymać za rękę.
- Clara? - Tak?
Nie trzymam cię za rękę.
- Widzielicie to już? - Nigdy!
Aparat!
"Pomocy!"'
- Wolałabym herbatę. - Ja też.
Whisky to jedenasta najokropniejsza rzecz na wiecie.
W Ministerstwie zerknšłem do twojej teczki.
Widziałe trochę, co?
Krzyżowanie planów U-Bootom na Morzu Północnym,
sabotaż linii kolejowych w Europie,
Operacja Gibbon, i te gołębie pocztowe - genialne!
Uwielbiam gołębie pocztowe.
Wypełniłem swój obowišzek, tak jak tysišce innych,
miliony innych...
Miałem szczęcie i wróciłem.
Ale skšd wojenny bohater, wzišł się w starym nawiedzonym domu?
Bo zabijałem i rozkazywałem zabijać.
Wysyłałem młodych ludzi na mierć, a sam przeżyłem.
Życie dręczy, gdy widziało się tyle mierci.
Ty i professor Palmer, czy wy... no wiesz?
Nie.
Dlaczego? Wiesz, co on czuje, prawda?
Ty, ze wszystkich ludzi?
Nie wiem.
Sygnały nie zawsze sš jasne.
Czasami wyczuwany to, co chcemy wyczuć...
Jeli nam na kim zależy.
Nawet jeli niczego nie ma.
Co na pewno jest.
- Skšd wiesz? - Widać.
Wystaje jak... wielki podbródek.
Byłam samotny...
Chciałam umrzeć. Choć może nie z tego powodu.
Ale to był szlachetny cel. Pokonanie wroga.
Co by im powiedział, gdyby miał możliwoć?
Podziękowałbym im.
Jak mylisz, kim ona jest?
- Nie tym, co mylałem. - A co mylałe?
Że będzie zabawnie.
Mogę pożyczyć aparat?
A co z tobš i Doktorem?
O, nie sšdzę.
- Dobrze. - Słucham?
Nie ufaj mu.
On ma sopel lodu zamiast serca.
Mam wrażenie, że na mnie patrzy.
Nie lubi mnie.
TARDIS jest jak kot.
Nie zaufa ci od razu, ale w końcu się przekona.
Potrzebujesz stojaka na parasole.
Mam.
Miałem...
Chyba miałem.
Zobacz tam.
Miałem?
Oszalałem?
Nie, nie tak!
Dlaczego miałaby cię lubić?
Zrobiła kałużę! To jej szkodzi.
Przepraszam.
Dokšd lecimy?
Donikšd. Zostajemy tu.
Dokładnie tu - jeli mi się uda.
Przenosimy się w czasie?
O, tak. Bardzo dobrze.
Odpowied brzmi...?
- Zawsze. - Zawsze?
- Dokładnie! - To bez sensu.
Z sensem. Jak ci się podoba?
- Jaskrawe. - Pasuje do moich oczu.
A moje wypala.
Gdzie oni zniknęli?
Słyszałem silnik, ale nie było wiateł.
Uważaj! Goršce!
Gdzie jestemy?
6 mln lat temu. To chyba wtorek.
Zaraz wracam.
W porzšdku?
Całkowicie. Doskonale.
Niczego nie przyciskaj ani nie przesuwaj,
nie rób głupich min.
W ogóle się nie ruszaj.
Nie oddychaj. Nie, lepiej oddychaj...
Ale ostrożnie.
Co nie tak?
TARDIS ci co powiedziała? Była niemiła?
Nie.
Czy włanie widzielimy całš historię Ziemi? Od poczštku do końca?
Tak!
To dla ciebie normalne?
Tak.
Jak to może być normalne?
TARDIS. Ona... to czas.
Czaso-wiry i takie tam.
Nie o to mi chodzi.
Jaka podpowied? Kontekst?
cišga?
Cokolwiek?
Szukasz ducha w 1974,
a wystarczyło spojrzeć, co masz przed sobš.
Dla ciebie jeszcze się nie urodziłam.
I jestem martwa od milionów lat.
Jest tam gdzie mój grób?
Pewnie tak.
Ale rozmawiamy. Więc jestem duchem.
Dla ciebie jestem duchem...
Wszyscy jestemy.
Nic nie znaczymy.
Nie, nie...
To nie tak.
Czym więc? Czym możemy być?
Jedynš tajemnicš wartš odkrycia.
O co chodzi?
Widziałam co, czego nie chciałam zobaczyć.
Co?
Że wszystko się kończy.
Nie wszystko. Miłoć nie.
Nie zawsze.
Tak! Już wiem! Chodcie tu wszyscy.
Duch Caliburn House.
Nigdy się nie zmienia, uwięziona w momencie grozy.
A jeli nie?
Może utknęła w miejscu, gdzie czas płynie wolniej niż tu?
Może jej sekunda to nasze 100 tys. lat?
I może kto z magicznš budkš, np. niebieskš,
mógłby zrobić jej zdjęcie
np. co kilka milionów lat?
To nie duch, ale rzeczywicie zagubiona dusza.
Nazywa się Hila Tacorian.
Jest podróżniczkš w czasie -
a raczej będzie za kilkaset lat.
Podróże w czasie sš niemożliwe, paradoksy...
Same się rozwišżš.
Jak długo była sama?
Podróże w czasie sš skomplikowane.
Z jej punktu widzenia - rozbiła się trzy minuty temu.
Rozbiła się? Gdzie?
Jest we wszechwiecie kieszeniowym.
To echo naszego.
Powstajš czasami, nigdy nie trwajš długo.
To nasz wszechwiat - Hila jest tu.
W kieszeni.
Jeste latarniš wiecšcš przez wymiary, wskażesz jej drogę
do krainy żyjšcych.
Przed czym ucieka?
To najciekawsze. Jeszcze nie wiemy. Zobaczymy?
Co to jest?
Nie wiem.
Bez obaw!
Co teraz?
Ocalisz Hilę Tacorian, bo jeste Emmš Grayling.
Jeste latarniš.
Reszta tylko asystuje.
Potrzebny będzie mocny sznur i błękitny kryształ z Metebelis 3.
I miętowe czekoladki
Nie rób tego.
- Słucham? - Nie musiała ryzykować życia.
Nie zasługuje...
Kimkolwiek jest, jakkolwiek jest wybitna i odważna - nie jest tobš.
Nie jest warta jednego włosa z twojej głowy. Nie dla mnie!
Powiedz mi, co czuję.
Nie potrafię. Nie mam twojego daru.
Nie potrzebujesz go.
Spójrz na mnie i powiedz.
Widzisz, czytasz w moich mylach.
- Nie mógłby po prostu... no wiesz? - Co?
Polecieć do równoległego wszechwiata?
To nie jest równoległy wszechwiat. To kieszeń.
W dodatku się zapada.
TARDIS mogłaby tam polecieć,
ale entropia wyczerpałaby jej moc, rozumiesz?
Zostałaby tam uwięziona aż do jego rozpadu na poziomie kwantowym.
To by zajęlo jakie trzy minuty.
- Co to jest? - Oko Harmonii.
- Ja nie... - Oczywicie, że ty nie.
To by było dziwne, ja sam też nie. Usišd.
Tak daleko od Metebelis 3.
Co to robi?
Zwielokrotni twoje mentalne zdolnoci, jak mikrofon.
Albo odkurzacz!
Co to jest?
Psychochronograf.
To nie jest... zbieraninš przypadkowych przedmiotów?
Zwykła technologia tam nie zadziała.
Musimy zanurkować do sšsiedniego wymiaru,
znaleć jš, uratować przed potworem,
i wrócić do domu zanim wszystko się rozpadnie. I tyle.
Czy to boli?
Nie.
Tak. Trochę. Bardzo.
Nie wiem, może straszliwie.
Właciwie to sam się chętnie dowiem.
Przemawiam do zagubionej duszy zamieszkujšcej ten dom.
Mówię do Hili Tacorian.
Wiedma ze Studni! To tunel!
Studnio-drzwi do innego wymiaru! Gotowa?
Gotowa!
Geronimo.
Raz...
Dwa...
Trzy!
"Pomocy!"
Ach! Hila Tacorian, nieprawdaż.
Kim jeste?
wiat się rozpada. Ty, ja, martwi, dwie minuty.
- Nie ma czasu na zdania, biegiem! - Czekaj!
We mgle co jest.
Uciekaj!
Wróć do domu.
Doktorze, wróć do domu!
Nie tędy, więc...
Chyba...
- W czym problem? - To wyjcie, o którym mówiłem?
- Tak? - Gdzie je zgubiłem.
Tędy!
Doktorze, wróć do domu!
- Tu jestemy! - Co to było?
Odbicie domu w odbiciu wszechwiata.
Bystra jest, bardzo dobre.
Szuka wejcia.
Nie mam siły!
Kilka sekund!
Złap linę i szarpnij trzy razy.
- A ty? - Zaraz za tobš.
To on stukał!
Gdzie jeste?
Obud się! Otwórz to jeszcze raz!
- Przykro mi... - Nie ma powodu, to co zrobiła...
- Nie wystarczy! Musi jeszcze raz. - Nie może.
- Spójrz na niš. - Musi!
Nie możemy go zostawić.
Wydaje ci się, że już nie możesz.
Ale spójrz na niš. Uratowała jš.
Zawdzięcza życie twojej sile. Tak jak ja.
No błagam!
Wpuć mnie, stara krowo!
Też byłem zagubiony...
Ale dzięki tobie znów chcę żyć.
Przywróciła mnie do życia.
- Co to ma być? - Glosowo-wizualny interfejs TARDIS.
Jestem zaprogramowana by wybrać twarz osoby, którš szanujesz.
Z kilku milionów obrazów w bazie, ta najpełniej spełnia to kryterium.
Straszna z ciebie zołza!
Nieważne. Musisz pomóc Doktorowi!
Doktor jest we wszechwiecie kieszeniowym.
Możesz tam polecieć.
Entropia w 4 sekundy wyczerpałaby mojš energię.
Będę unieruchomiona po 10. Umrę.
Tylko gadasz, bla, bla, bla.
Lećmy!
Doktorze, słyszysz mnie?
No już!
Słyszysz mnie?
Doktorze, wróć do domu!
Emma?
Czego chcesz?
Przestraszyć mnie, co?
Tym sie zajmujesz. Chowasz się...
Jeste potworem spod łóżka. Szukasz ofiar.
Chciałe mnie przestraszyć? Udało się.
Jestem Doktorem - i boję się!
Szybko!
Dlaczego cišgle tu jestem?
Dlaczego mnie nie zjadłe?
No chod.
Jestem ci potrzebny!
Chcesz się ze mnš stšd wydostać.
Cóż mogę powiedzieć...
Chod.
Złap mnie.
Chciałe porozmawiać?
- Tak, jeli... - W porzšdku.
Nie przybyłe tu, by zobaczyć ducha, prawda?
- Nie. - Chciałe się spotkać ze mnš.
- Tak. - Dlaczego?
- Chcę o co zapytać. - Pytaj.
- Clara... - Tak?
- Czym ona jest? - To dziewczyna.
- Ale jaka dziewczyna? - Całkiem zwyczajna.
Bardzo ładna i bardzo bystra.
Bardziej przestraszona niż to okazuje.
I tyle?
Za mało?
Dokšd się udasz?
Nie mogę wrócić do domu. W historii zapisano, że zaginęłam.
- Nie może zmienić historii? - Nie, nie mogę.
- Sš stałe punkty... - Czeć.
Wiedziałam, że tam jeste. Czułam cię.
Wiem...
- Czy my kiedy nie...? - Nie mogłymy.
Jeszcze się nie urodziła.
Nie mogłycie się spotkać, ale ona może być twojš pra, pra...
pra, pra, prawnuczkš.
Twojš też, oczywicie, ale ty już się donyliła?
Chyba jednak nie.
- Paradoksy... - Same się rozwišzujš.
Dlatego mentalna wię była tak silna -
bo łšczy was też krew.
Poprzez czas. Nie wszystko ma koniec, co?
Nie miłoć, nie zawsze.
Doktorze, a co... z nami?
Emmš i mnš?
- Co z wami? - Co się wydarzy?
Co teraz?
Złap jš za rękę...
Złap i nigdy jej nie puć.
Na tym polega cała tajemnica.
"Czuję się nieszczęliwa."
"Chcesz się ze mnš stšd wydostać!"
"Nie trzymam cię za rękę."
Jestem taki głupi!
Za wolno mylę, to mój największy problem.
Ale w końcu się udaje. O, tak. Jak rozmnażajš się rekiny?
Ostrożnie?
Nie, nie - szczęliwie!
Rekiny się nie umiechajš, majš tylko takie...
Majš strasznie dużo zębów... - Włanie!
Ptaki to robiš i pszczoły i tresowane pchły.
Każdy potwór potrzebuje towarzysza.
Sš dwa?!
To najstarsza z opowieci.
Chłopak kocha dziewczynę,
zostajš rozdzieleni przez wojnę, politykę, wypadek.
On z jednej strony, ona z drugiej...
Sięgali do siebie przez przestrzeń i czas,
przez wymiary.
To nie opowieć o duchach, tylko historia miłosna!
Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkadzam w reszcie waszego życia.
Mam małš probę...
Przepraszam! Już rozumiem!
Mogę cię do niej zabrać!
Mogę was zabrać w bezpieczne miejsce!
Będziecie razem!
Chod, ona czeka!
Czeć, Romeo!
Oto ona.
Przygotuj sie do skoku.
Uciekasz z kosmitš w policyjnej budce.
Wszystko się może zdarzyć.
To dobry łup, czuję to.
Gdzie jest Clara?
Cišgle w rodku.
Jeli pomożesz mi jš uratować, dostaniesz maszynę.
Najlepszy możliwy łup.
Różne formy życia na pokładzie TARDIS. - Co ty tam trzymasz?
Co to ma być? Sztuczka? Pułapka?
Robimy, po co przyszlimy. Rozrywamy ten statek.
Jeli mamy tu zginšć, musisz mi powiedzieć, co to jest.
Nie mogę!
Dokšd idziemy?
Do samego rodka TARDIS.
Tłumaczenie: Lierre feuille.de.lierre@gmail.com