Co nie tak?
To warsztat.
Jaki idiota chciałby ukrać zepsutš TARDIS?
- Doktorze? - Co? Czego chcesz?
Zaraz popełnisz wielki błšd.
Nie wiem, gdzie jestem.
Czuję się, jakbym się rozpadała na milion kawałków.
Pamiętam tylko jedno:
muszę ocalić Doktora.
Zawsze wyglšda inaczej...
Doktorze!
...ale zawsze potrafię go rozpoznać.
Czasami czuję się, jakbym była wszędzie naraz.
Cišgle w biegu, by go znaleć.
Doktorze!
By go ocalić.
Doktorze!
Doktorze?
Ale on nigdy mnie nie słyszy.
Ej!
Prawie nigdy.
Wleciałam w ten wiat na liciu.
Cišgle lecę.
Nie wiem, czy zdołam kiedy wylšdować.
Jestem Clara Oswald. Niemożliwa dziewczyna.
Urodziłam się, by uratować Doktora.
Imię Doktora
Czy słyszysz Szepczšcych? Szepczšcy sš tuż.
Więc uszy swe zasłoń, zbliżajš się już.
Uciekaj jak tylko usłyszysz ich krok,
Nie słuchaj, bo zwrócš na ciebie swój wzrok.
Ocaliłoby mnie jedno twoje słowo.
Możesz polegać na moim milczeniu.
- Mam cenne informacje. - Targujesz się o swoje życie?
Masz na rękach krew 14 kobiet. Żadne słowa cię nie uratujš.
Doktor.
O, tak, wiem o nim. Twój grony przyjaciel.
- Skšd wiesz? - Po wiecie kršżš szepty.
Jeli potrafisz słuchać.
Doktor ma tajemnicę.
Ma ich wiele.
Ale tę jednš zabierze ze sobš do grobu.
Włanie została odkryta.
Nie możemy pozwolić mu żyć.
Będzie żyć, aż zrozumiem, co miał na myli.
Potrzebna będzie konferencja.
- Wylę zaproszenia, przynie wiece. - Tak jest!
- Gdzie jest Strax? - Ma wolny weekend.
Wolałabym, żeby nigdy nie znalazł tego miejsca.
Sontaran! Sontaran!
Chod tu, bym cię zabił, nędzne cierwo!
Przygotuj się na mierć ku chwale sontarańskiego imperium!
- Przepraszam, panie Strax? - Co takiego, panienko?
Nie widzisz, że usiłuję zmiażdżyć czaszkę temu cuchnšcemu dzikusowi?
- Przepraszam. - To nic.
Telegram, sir, bardzo pilny!
Wezwanie na konferencję!
Wybacz, Archie. Muszę prosić, by mnie ogłuszył.
Jasne.
Może użyj tego.
To może potrwać.
- pij dobrze, kochanie. - Ty też.
O, fajny wystrój.
Znudził mi się Tad Mahal.
Herbata powinna ci smakować, pochodzi z najlepszych wspomnień.
Strax! Miło, że dołšczyłe.
Oby to było ważne. Włanie unicestwiałem przyjemnych tubylców.
Przepraszam, ale mam wiadomoć dotyczšcš Doktora.
Kto jeszcze się zjawi?
Kobiety.
O, nie. Znowu próbujesz zrobić suflet?
Suflet mojej mamy. Tym razem się uda. Będę sufletowš dziewczynš!
Skoro ty go robisz, to już nie będzie suflet twojej mamy?
Jak zawsze mawiała, suflet to nie suflet, suflet to przepis!
- Robiła też puddingi? - Była wspaniała.
- Co to? - Przyszło dzi. Do ciebie.
Droga Claro...
Doktor powierzył mi twój adres na wszelki wypadek.
Obawiam się, że ten moment włanie nadszedł.
Zgodnie z planem list powinna otrzymać 10 kwietnia 2013.
Zapal załšczonš wiecę.
Wydzieli się rodek wywołujšcy trans.
Umożliwi nam kontakt przez dzielšce nas lata.
Jako że zdaję sobie sprawę, że nie masz powodu, by ufać listowi,
Pozwoliłam sobie nasšczyć tym rodkiem także sam papier.
Do usłyszenia.
Jak dobrze, że mogła przybyć.
Gdzie jestem?
Tam, gdzie była przed chwilš - ale pisz.
Podróże w czasie zawsze były możliwe w snach.
Czekamy na jeszcze jednego uczestnika.
Ale chyba nie na tego z wielkš głowš?
- To włosy, Strax. - Włosy!
- Madame Vastra! - Profesor! Poczęstuj się herbatš.
Dziękuję.
- Jak to zrobiła? - Niegodnie.
Chyba się nie znacie. To towarzyszka Doktora.
A to jego... obecna... asystentka podróży.
Asystentka?
Czyżby zzieleniała?
Clara Oswald.
Profesor River Song. Być może Doktor o mnie wspominał.
Oczywicie, że wspominał. Profesor Song. Nie wiedziałam tylko, że to kobieta.
Ja też nie!
- Może przejdmy do rzeczy. - Dobry pomysł.
Clarence DeMarco. Skazany na mierć morderca.
Zaproponował nam to w zamian za darowanie życia.
Współrzędne.
Według pana DeMarco, znajduje się tam największy sekret Doktora.
- Czyli? - Nie wiemy. To sekret!
Doktor z nikim nie omawia swoich tajemnic, moja droga.
Jeli mylisz, że jeste wyjštkiem, zadaj sobie jedno pytanie.
Jak ma na imię?
Ja je znam.
Znasz jego imię? Powiedział ci?
- Zmusiłam go. - Jak?
Zajęło chwilę.
Jeste więc... jego przyjaciółkš?
Nawet trochę więcej - i dawno temu.
- Nie kontaktował się z tobš? - Nie lubi zakończeń.
Co jeszcze powiedział DeMarco? Nie kupił swojego życia rzędem cyfr.
- Czym więc? - Jednym słowem.
- Jakim? - Już je kiedy słyszałam w kontekcie Doktora.
Trenzalore.
Jak okrelił to, co ci dał?
Doktor ma jednš tajemnicę, którš zabierze ze sobš do grobu.
Włanie została odkryta.
le zrozumiała.
Przepraszam, zapomniałam zamknšć drzwi.
Nieważne, Jenny. Co le zrozumiałam?
- Powinnam je zamknšć przed zanięciem... - Nieważne!
Kto się włamał, kto tu jest, słyszę...
Jenny, wszystko w porzšdku?
Przepraszam, tak bardzo mi przykro...
Chyba zostałam zamordowana.
- Jenny! - Co jej się stało?
- Jenny, słyszysz mnie? - Odpowiadaj, chłopcze!
- Jenny! - Musisz się bronić, obud się!
Kim jestecie? Co jej zrobilicie?
Strax, obud się!
Powiedz Doktorowi. Powiedz Doktorowi.
Co?
Jego przyjaciele sš straceni na zawsze. Chyba że przybędzie do Trenzalore.
Nie! Nie mów tak. Nie może tam pójć!
Doktor nie może zjawić się w Trenzalore!
Cieplej? Angie? Artie?
Jestem bliżej?
Ciepło? Musicie mi mówić, czy się zbliżam.
- Takie sš zasady. - Doktorze?
Ha, Clara! Czeć, nie martw się, mam wszystko pod kontrolš.
Co robisz?
Pan Maitland wyszedł, powiedziałem, że zajmę się dziećmi.
Chcieli pójć do kina, nie zgodziłem się...
Byłem stanowczy, miała najpierw się obudzić.
I wtedy zaproponowali Ciuciubabkę.
- Gdzie oni sš? - W kinie.
Mali Dalekowie!
Co się stało?
Kim ona jest? Pani z dziwnym imieniem i kosmicznymi włosami.
- Moja... stara przyjaciółka. - Twoja była?
Tak. Była. River zapytała Vastrę o dokładne słowa - jak brzmiały?
"Doktor ma jeden sekret, który zabierze do grobu".
"Włanie został odkryty".
- Doktorze? - Przepraszam.
- Trenzalore? Na pewno? - Tak.
Och, nie... Przepraszam.
No więc?
Trenzalore. Słyszałem to już, oczywicie.
Dorium o tym wspomniał, i paru innych.
Podejrzewałem, co tam może być, ale nigdy nie chciałem sprawdzić.
River by wiedziała, River zawsze wiedziała.
Chod, daj rękę.
Współrzędne sš cišgle w twojej pamięci.
Łšczę cię z obwodem telepatycznym TARDIS, to nie zaboli.
- Ała! - Kłamałem.
Co to jest Trenzalore? Twoja wielka tajemnica?
- Nie. - A co?
Podróżnik w czasie ma jedno miejsce, gdzie absolutnie nie może się udać.
Jedyne w całym czasie i przestrzeni, gdzie nie wolno mu być.
- Jakie? - Nie słuchała?
Nigdy nie słuchacie, w tym cały problem!
"Tajemnica, którš zabierze do grobu".
"Jest odkryta".
Nie mówił o tajemnicy, nie, nie, nie o to chodzi.
On mówił o moim...
grobie.
Jestem pochowany na Trenzalore.
Jak możesz mieć grób?
Każdy ma. Czeka na nas gdzie w przyszłoci.
Podróżujšc w czasie możesz go odwiedzić...
Ale tego nie zrobisz?
Powiedziałe, że to jedyne miejsce, gdzie nie wolno ci polecieć.
Muszę uratować Vastrę i Straxa. I Jenny, jeli to możliwe.
Opiekowali się mnš w trudnych czasach.
Nie zadawali pytań, nie osšdzali, byli po prostu... mili.
Jestem im to winien.
Jest sens mówić ci, że to niebezpieczne?
Nie ma. Jak ich uratujemy?
Najwyraniej...
...musimy się włamać do mojego grobu.
- Co się dzieje? - Odkryła nasz cel. Nie zgadza się.
Przekroczę własnš linię czasowš w najgorszy możliwy sposób.
TARDIS się to nie podoba.
Walczy! Trzymaj się!
Trzymaj się!
Co teraz?
Nie chce wylšdować. Wyłšczyła się.
Nie dolecielimy.
Ale musimy być blisko.
Czyli tutaj skończę.
Zawsze wyobrażałem sobie emeryturę.
Akwarele, hodowla pszczół, takie tam.
Najwyraniej nie...
Jak się tam dostaniemy? Skaczemy?
To głupie! Spadamy.
Wyłšczyła niemal wszystko. Oprócz antygrawitacji.
Zgadnij, co wyłšczam?
Wszystko ok?
Szukanie własnego grobu, każdy by się przestraszył.
To nie to. Podróżuję w czasie.
- Podróżowałem więcej niż ktokolwiek inny. - No i?
No i...
Mój grób jest więc pewnie najbardziej niebezpiecznym
miejscem we wszechwiecie.
Idziemy?
Nagrobki sš bardzo proste.
To cmentarz wojenny. Moja ostatnia bitwa.
Dlaczego niektóre sš większe?
To żołnierze. Im większy nagrobek, tym wyższa ranga.
- Niezły pomnik. - To TARDIS.
- Widzę. - Nie.
Gdy TARDIS umiera, czasami wymiary się załamujš.
Nazywali to wyciekiem rozmiaru. Większe-w-rodku wycieka na zewnštrz.
Ronie.
Nie tylko wyglšda jak TARDIS - to jest TARDIS.
Moja TARDIS z przyszłoci.
W czym innym mogliby mnie pochować?
Clara.
Nic nie mów, on mnie nie widzi ani nie słyszy.
No chod!
Jestemy cišgle połšczone po konferencji, zostawiłam otwartš linię.
Z kim rozmawiasz? Musimy...
River?
- To niemożliwe? - Nie.
- Ona żyje. - Nie, nie żyje, obawiam się.
Nie żyje od bardzo dawna.
Pewnie powinnam była to wspomnieć, jako nie było okazji.
Ale ja jš spotkałam!
Długa historia. Ale jej grób nie może być tutaj.
Doktorze!
Musi upać jak każdy, przeznaczeniem każdego jest proch.
Jeli to nie mój grób, to co?
- Czym może być ten nagrobek? - Nagrobek?
Może jest fałszywy.
- Może jest fałszywy. - Tak, może.
Może to ukryte wejcie do grobowca.
Może to ukryte wejcie do grobowca!
- Jasne. Kto by tu pochował mojš żonę. - Kogo?
Kłamca więcej nie skłamie, gdy ten tu skłamie w Trenzalore.
Jestecie otoczeni! Odrzućcie broń, spotka was miłosierna mierć!
Jenny! Jenny!
Ta planeta należy do Imperium Sontarańskiego!
Poddajcie swoje kobiety i uczonych.
Strax, proszę!
Nie żyje.
Serce nie bije, kompletne zatrzymanie wskutek szoku.
Ożyw jš! Ożyw jš, albo potnę cię na kawałki!
Zostaw mnie, jaszczurko!
Proszę!
Elektro-kardio-restart. Cała i zdrowa.
Wszystko w porzšdku, kochanie, słyszysz mnie?
Serce jest proste.
Nie mogę się zgodzić.
Widzę, że naprawiła swoje zwierzštko.
Nieważne. Chodziło o zwrócenie uwagi. Sšdzę, że się udało.
Doktor Simeon - to niemożliwe.
A jednak znów się spotykamy, tak daleko od domu.
Przecież on zginšł, mówiła...
Simeon zginšł, ale to stworzenie przetrwało.
Rozmawiam z Wielkš Inteligencjš?
Witajcie w miejscu spoczynku najstraszniejszego z tyranów.
Zabójcy milionów, naczynia ostatecznej ciemnoci.
Witajcie w grobowcu Doktora.
- Gdzie jestemy? - W katakumbach.
Nie znoszę katakumb.
Jak mogłam spotkać twojš zmarłš żonę?
Wiesz, jak to jest, jak się straci kogo bliskiego.
Trochę jš... zapisałem.
Umarłam, ratujšc go.
On za to zapisał mnie w bazie największej biblioteki we wszechwiecie.
Zostawił mnie jak ksišżkę na półce. Nie pożegnał się.
Nie lubi zakończeń.
Biegiem!
To była drobna potyczka jak na kogo z tyloma ofiarami na sumieniu, co on.
Nie Wojna Czasu, ale wystarczyło. To było dla niego zbyt wiele.
- Na sumieniu? - On nie ma niczego na sumieniu.
Powiedz to przywódcy Sycoraxów. Solomonowi, Cybermanom, Dalekom.
Życie Doktora ma ciemne barwy.
Będš go jeszcze inaczej nazywać.
Burza. Bestia.
Valeyard.
Nawet jeli to prawda, a wštpię, to skšd ty to wiesz?
Ja jestem wiedzš.
Ostatnio byłe umysłem pozbawionym ciała.
I tak miało zostać.
Zostało.
Jak widać.
Chod, szybko.
Mrau!
Kawałek przed nami. Ale chyba pamiętam drogę.
Clara, Clara?
Wymiarowe siły tak głęboko w TARDIS przyprawiajš o zawroty głowy.
Wiem. Ja to wiem. Skšd ja to wiem?
- Skšd mogę wiedzieć? - Clara, wszystko OK.
Bylimy tu wczeniej?
Bylimy! Już kiedy wędrowalimy po zniszczonej TARDIS...
Mówiłe o rzeczach, których miałam nie pamiętać.
To nie pora na to... TARDIS niszczeje,
obwody telepatyczne budzš wspomnienia, których nie powinna mieć.
- Czemu cišgle cię spotykam? - Clara.
Azyl Daleków. We wraku była dziewczyna, uratowała mi życie. To była ty.
Clara.
Guwernantka w wiktoriańskim Londynie. Też ty.
- Clara, o co chodzi? - Jak to cišgle mnie spotykasz?
Powiedziałe, że zginęłam! Jak mogłam zginšć?
Nie powinna pamiętać tej rozmowy...
Jak to zginęłam?
Biegiem!
Drzwi otwiera klucz. Kluczem jest słowo.
A słowo...
zna Doktor.
Już jestem, spóniony na własny pogrzeb.
Miło, że udało się wam przybyć. Jenny.
Otwórz drzwi, Doktorze. Powiedz słowo i otwórz swój grób.
- Nie. - Bo wiesz, co tam jest?
- Nie otworzę tych drzwi.
Kluczem jest słowo zagubione w czasie.
Tajemnica skryta w najgłębszym cieniu, znana tylko tobie.
Odpowied na pytanie!
Nie otworzę mojego grobu.
Doktorze, jak masz na imię?
Zatrzymajcie ich serca.
Madam, chłopcy, formacja bojowa! Nie sš uzbrojeni!
- My też nie! - Nie zdradzaj naszych militarnych tajemnic.
Przestań! Zostaw ich.
Imię, Doktorze. Odpowiedz!
Doktorze!
Mam to powtórzyć?
Jaki Doktor?
Przestań!
Jaki Doktor?
Proszę mnie zostawić!
Zostaw go.
Proszę się nie martwić. Chyba trafiłem.
Doktorze!
- Jaki Doktor? - Proszę!
TARDIS cišgle mnie słyszy.
Co za szczęcie, skoro z niego nie ma pożytku.
Dlaczego otworzył pan drzwi? Melimy przewagę!
Niczego nie zrobiłem. Nie zdradziłem swojego imienia.
Ale ja tak.
Wszyscy sš cali?
Clara? Clara? W porzšdku?
- To było nieprzyjemne. - Wiem. Przykro mi.
Doktorze Simeon.
Czy panie W. Inteligencjo, jakkolwiek się nazywasz...
Wiesz, co tam jest?
Dla mnie - pokój. Dla ciebie - wieczne cierpienie.
Nie zaprosisz nas?
Co to?
Czego się spodziewalicie? Zwłok? Ciała sš nudne, miałem ich mnóstwo.
Nie po to mam grób.
- Co to za wiatło? - Piękne.
- Zniszczyć? - Cicho, Strax.
Wyjanij. Co to jest?
Moje cieżki.
Bez poezji. Po prostu im powiedz.
Podróże w czasie rozrywajš materię rzeczywistoci.
To blizna po moich wędrówkach.
Moja cieżka przez przestrzeń i czas, z Gallifrey do Trenzalore.
Zastanawiała się kiedy nad podróżowaniem w czterech wymiarach?
W porównaniu z nami Cybermani...
Zakamarki wszechwiata, gdzie rodzš się koszmary...
Była fantastyczna, absolutnie fantastyczna!
Gallifrey w konstelacji Kasterborous...
Mój prywatny tunel w czasoprzestrzeni.
Wszystkie dni, nawet te, których... których jeszcze nie przeżyłem.
Doktorze!
Nie, nie, nie powinno mnie tu być. Paradoks jest... bardzo silny.
Nie. Co on robi? Niech kto go zatrzyma!
Życie Doktora to otwarta rana.
Do otwartej rany można wniknšć.
Nie, to cię zniszczy.
Wcale nie. Zabije mnie - zniszczy ciebie.
Mogę przepisać każdš twojš chwilę.
Każde twoje zwycięstwo mogę zmienić w porażkę.
Zatruć każdš przyjań, wypełnić bólem każdy oddech.
To cię wypali.
Nie będzie odwrotu.
Zostaniesz rozrzucony jak konfetti po mojej historii.
To nie ma znaczenia. Pokrzyżowałe wszystkie moje plany.
Teraz dasz mi pokój.
Dokonam zemsty na każdej sekundzie twojego życia!
Żegnaj...
Żegnaj, Doktorze!
Co się z nim dzieje?
Jest przepisywany!
Simeon atakuje całš jego historię, umiera wszędzie naraz.
Azyl Daleków. Androzani.
Co takiego?
Azyl Daleków?
Teraz umiera w Londynie, z nami.
Stało się.
- Na boginię! - Co się dzieje?
Wszechwiat bez Doktora - muszš być konsekwencje.
Jenny. Chod ze mnš.
Azyl Daleków.
Powiedziałe, że cię uratowałam. Jak?
Wiktoriański Londyn. Jak mogłam tam być?
Nie, proszę, moje życie...
Całe moje życie płonie.
- Czego szukasz? - Gwiazd.
- Po co? - Znikajš.
Jak to znikajš?
Życie Doktora zostało zaburzone. Każde zwycięstwo odwrócone.
Pomyl, ilu on ocalił. Ile wiatów.
Ocalił też twoje życie.
Jenny?
Jenny, proszę, nie!
O, proszę, nie!
Jaszczurcze cierwo!
Obrażasz sontarańskš czystoć! Musisz zginšć!
Jestemy przyjaciółmi!
Strax, twoja przeszłoć się zmienia, ale przysięgam, jestemy przyjaciółmi!
Giń, jaszczurko!
Strax!
Muszę tam wejć.
Proszę, nie...
Ale już to zrobiłam. Widziałe mnie.
Jestem Niemożliwš Dziewczynš włanie dlatego.
Cokolwiek planujesz... nie rób tego.
Jeli tam wejdę... co się stanie?
Czasowe wiatry rozerwš cię na milion kawałków.
Milion wersji ciebie żyjšcych i umierajšcych w całym czasie i przestrzeni.
Jak echa.
Ale echa mogš ocalić Doktora, prawda?
To nie będziesz ty - ty zginiesz.
To będš tylko kopie.
Wystarczajšco prawdziwe, by go uratować.
Jak powiedziała mama, suflet to nie suflet - suflet to przepis.
To jedyny sposób, prawda?
Gwiazdy gasnš. Jenny i Strax nie żyjš.
Musi być co, co moglibymy zrobić?
No więc może to?
W końcu jestem sufletowš dziewczynš.
Nie, proszę...
Jeli to zadziała, uciekajcie stšd jak najszybciej.
I pomylcie o mnie czasem.
Clara, nie!
Wiesz co?
Biegnij. Biegnij, mšdralo. I pamiętaj mnie.
Nie! Clara!
Nie wiem, gdzie jestem... - CLARA!
...Ale wiem, że biegnę.
Czasami czuję się, jakbym żyła tysišce razy w tysišcu miejsc.
Rodzę się, żyję, umieram.
I zawsze pojawia się Doktor.
Zawsze biegnę, by go ocalić, znów i znów i znów.
On ledwo mnie zauważa.
Ale zawsze tam jestem.
- Doktorze? - Co? Czego chcesz?
Od samego poczštku.
Przepraszam, ale zaraz popełnisz wielki błšd.
Ukradnij tę.
Nawigacja szwankuje, ale będzie więcej zabawy.
Od momentu, gdy zaczšł biec.
Biegnij, mšdralo... I pamiętaj mnie.
To był nieuzasadniony brutalny atak, to jednak nie usprawiedliwia...
Wszyscy jestemy cali, tylko to się liczy.
Nie wszyscy!
Nie możesz tam wejć, to twoja historia!
Muszę po niš pójć.
- Jasne! Ale nie tak! - Ale jak?
Cišgle żyje? To zabiło Simeona.
Clara ma jednš przewagę nad Wielkš Inteligencjš.
- Jakš? - Mnie.
Doktorze, posłuchaj mnie... albo chociaż wysłuchaj.
Jeli nie wrócę...
- Doktorze! - Wecie TARDIS.
Protokół szybkiego powrotu powinien być włšczony.
Wemie was do domu, a potem się wyłšczy.
Musi być inne wyjcie. Użyj TARDIS, czegokolwiek.
Ocal jš, ale bšd rozsšdny!
Jak to zrobiłe? Nie ma mnie tu.
Dla mnie zawsze tu jeste.
I zawsze słucham, i zawsze cię widzę.
Więc dlaczego nic nie mówiłe?
Mylałem, że to będzie zbyt bolesne.
Poradziłabym sobie.
Zbyt bolesne dla mnie.
Nie myliłem się.
Jako że tylko ja cię widzę, ciekawe, jak to wyglšdało...
Jest czas na życie i czas na sen.
Jeste echem, River. Jak Clara. Jak my wszyscy, na końcu.
Moja wina, wiem. Powinna już zniknšć.
Nie mogę odejć bez pożegnania.
To powiedz mi, bo ja nie wiem - jak to się robi?
Jest tylko jeden sposób, jaki zaakceptuję.
Jeli mnie kiedykolwiek kochałe...
...powiedz to tak, jakby miał wrócić.
Dobrze więc...
Do zobaczenia, Profesor River Song.
Do zobaczenia, Doktorze.
Nie czekaj na mnie.
Jeszcze jedno.
Zawsze jest jeszcze co.
Byłam mentalnie połšczona z Clarš.
Gdyby zginęła, jak mogłabym tu dalej być?
- Jak? - Spoiler.
Do widzenia, kochanie.
Nie wiem, gdzie jestem.
Nie wiem, dokšd zmierzam ani skšd.
Urodziłam się, by ocalić Doktora, ale Doktor jest już bezpieczny.
Jestem Niemożliwš Dziewczynš. Moje zadanie jest wykonane.
Doktorze?
DOKTORZE!
Proszę! Nie wiem, gdzie jestem.
Clara. Słyszysz mnie. Wiem, że mnie słyszysz.
Nie widzę cię.
Jestem wszędzie. Jeste w rodku mojej historii.
Wszystko wokół ciebie to ja.
Widzę cię.
Wszystkie twoje twarze.
Duchy. Moja przeszłoć. Każdy dobry i zły dzień.
Co się dzieje?
Jestem we wnętrzu własnej linii czasowej, zapada się.
- Odejd stšd! - Najpierw muszę cię znaleć.
Nawet nie wiem, kim jestem.
Mojš Niemożliwš Dziewczynš.
Wysyłam ci co - nie z mojej, a z twojej przeszłoci.
Spójrz w górę.
To ty, Clara. Wszystko, czym była lub będziesz.
We go.
Wleciała w ten wiat na tym liciu.
Trzymaj mocno. Zabierze cię do domu.
Clara! Clara!
Chod! Chod do mnie.
Uda ci się, zobaczysz.
Jak?
Bo to niemożliwe. A ty jeste mojš Niemożliwš Dziewczynš.
Ile razy mnie uratowała?
Pozwól, że choć raz, ja uratuję ciebie!
Musisz mi zaufać, jestem prawdziwy. Jeszcze jeden krok.
Clara. Moja Clara.
- Kto to? - Nieważne, chodmy.
Kto to jest?
Ja. Tylko ja tu jestem, w tym rzecz. Wracajmy.
Ale nigdy go nie widziałam. Widziałam wszystkie twoje twarze.
Wszystkie jedenacie twarzy. Ty jeste Jedenasty...
Powiedziałem, że to ja. Nie powiedziałem, że jest Doktorem.
- Nie rozumiem. - Moje prawdziwe imię jest nieważne.
Nazwałem siebie Doktorem.
Wybrane imię jest jak obietnica. On tę obietnicę złamał.
Clara? Clara! Clara!
On jest mojš tajemnicš.
Zrobiłem, co zrobiłem, bo nie miałem wyboru.
- Wiem. - Dla pokoju i normalnoci.
Ale nie pod tym imieniem.
Tłumaczenie: Lierre feuille.de.lierre@gmail.com