Chester's Mill to zwyczajne miasto.
Było nim do czasu, gdy od reszty wiata odcięła nas tajemnicza kopuła.
Niewidzialna, niezniszczalna, niedajšca szans na ucieczkę.
Jestemy uwięzieni.
Nie wiemy, skšd się wzięła ani dlaczego,
ale nasze sekrety nie sš bezpieczne, dopóki jestemy pod kopułš.
Znalelimy z Norrie wczoraj jajko otoczone małš kopułš.
Monarcha zostanie ukoronowany.
Nie chcesz mieć we mnie wroga, Barbie.
Ten medal ma dwie strony, Jim.
Co dla ciebie znaczy zdanie: "Monarcha zostanie ukoronowany"?
- O czym ty mówisz? - Chciałabym wiedzieć.
Już niedaleko.
Mówisz, że to jajko otoczone własnš minikopułš?
- Tak, pytałe o to już 20 razy. - Sama przyznaj, że dziwnie to brzmi.
Gdybym tego nie zobaczyła, nie uwierzyłabym.
Joe uważa, że to co może zasilać kopułę?
- Tak, ale nie wie jak. - Była kiedy w planetarium?
Raz, w liceum. A co?
Może jajko wywietla kopułę, tak jak wywietlane w planetarium sš gwiazdy.
Sprawdzisz swojš tezę, bo jestemy na miejscu.
Nie widzę jajka.
Nie zwariowałam. Było tutaj.
- To gdzie się podziało? - Słyszysz mnie, Barbie?
Tak, Lindo, mów.
Na ulicy Greenway padły strzały. Jeste potrzebny.
Już idę. Muszę ić pomóc.
- Muszę znaleć to co. - Gdy już znajdziesz, przyjd po mnie.
Podczas łapania kurczaków obowišzuje jedna zasada.
- Mianowicie? - To trudne.
Ale musisz je zabić. Sš całkiem słodkie.
Co sšdzisz o słowach odnonie koronacji monarchy,
- które twoja zjawa powiedziała Julii? - Kto zostanie tutejszym królem.
Albo wišże się to z motylami, które widzielimy przy kopule trzy dni temu.
Powinnimy wrócić do minikopuły.
- Może twoja zjawa wyjaniłaby nam co. - Najpierw złapiemy kolację.
- Dzień dobry. - Zaiste dobry, baczšc na umieszek.
Sprawy w miecie idš ku dobremu.
Słyszałam, że dzięki Barbiemu mamy znowu wodę.
Wielu mieszkańców miało w tym udział.
Dogadałem się z farmerami w sprawie żywnoci.
Wymieniamy dobra i usługi za warzywa i mięso.
wietnie. Bo chcę, by lokal wcišż działał.
- Naprawdę? - Jasne.
Wiem, że w prowadzeniu nie dorastam Rose do pięt.
Jeden, dwa artykuły dziennie, to raczej wszystko, co będę mogła zaoferować.
- Ale mylę, że to ważne. - Od kelnerki do menedżera w tydzień z okładem.
Od kelnerki do włacicielki.
Chcę akt własnoci. Bez żadnych zobowišzań.
Pierwszy raz w życiu chcę wzišć za co odpowiedzialnoć.
Albo to wyjdzie, albo nie, ale żeby to miało sens, lokal musi być mój.
- Pozwól, że to przemylę. - Przemyl.
Co się stało? Nic mu nie jest?
Dziki fart. Kula ledwie go musnęła.
- Kto strzelał? - Jego sšsiad, Ted Utley.
I strzelę ponownie.
Przykro mi z powodu pana Feldmana. Nie strzelałem do niego.
Mam prawo bronić mojej własnoci. A ten wir dobijał mi się do drzwi.
- Jaki wir? - W moim domu. Wcišż tam jest.
Dziwaczny kole przylazł, ględzšc, że musi się ukryć przed głosami z kopuły.
Ostrzegłem, że mam broń, ale nie chciał odejć,
wię wystrzeliłem kilka razy, by go nastraszyć.
- Tyle że postrzeliłe sšsiada. - A ten wir nie zwiał.
To co zaczęło od zabijania ludzi, a teraz sprawia, że reszcie odbija.
- Zginiemy tutaj. - Panie Utley, proszę się uspokoić.
Pozbędziemy się faceta z pańskiego domu.
Najlepiej bez strzelania do kogokolwiek.
Zamilcz, Kopuło!
Odejd! Potrzebuję ciszy!
- Na ziemię! - Ręce na widoku!
- Ręce na widoku! Na ziemię! - Nie krzywdcie mnie!
- Ręce za głowę. - Muszę uciszyć te głosy!
- Larry? - Znasz go?
Setki razy zamykałam go za narkotyki.
Więc to narkotyki do ciebie gadajš, nie kopuła.
Co tym razem, Larry? Meta? Koka?
Porwanie.
- Pierwsze słyszę. - To silna mieszanka.
Coggins obiecywał, że pozwoli zobaczyć Niebo.
- Wielebny sprzedał ci narkotyki? - Tak, w domu pogrzebowym.
Chcę więcej!
- Witaj, Angie. - Spieprzaj stšd.
- Nic ci nie zrobię, chciałem co zjeć. - Nie, Junior.
To teraz mój lokal, i mogę odmówić obsługi komu chcę,
zwłaszcza psycholowi skuwajšcemu byłe dziewczyny.
Zrobiłem to, bo chorowała przez kopułę.
Nic mi nie jest, Junior.
Kopuła nie ma na mnie żadnego wpływu.
Różowe gwiazdy spadajš. Różowe gwiazdy spadajš rzędami.
Różowe gwiazdy spadajš.
Masz sekundę, by wyjanić, dlaczego mam nie odstrzelić ci łba.
Bo nie chcesz popsuć ładnej buzi?
Witaj, Jimmy.
.:: GrupaHatak.pl ::.
facebook.pl/GrupaHatak
POD KOPUŁĽ 01x09 - Czwarta ręka -
Tłumaczenie: Witcher & dzidek
Korekta: Igloo666
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Wypuć mnie!
- Pomocy! - Angie, uspokój się.
- Uspokój się. Nic ci nie grozi! - Ratunku!
- Nic ci nie grozi. - Dopóki znów nie wrzucisz mnie do schronu?
Miała atak. Powtarzała: "Różowe gwiazdy spadajš".
Położyłem cię z tyłu, by nic ci się nie stało.
- Miałam atak? - Zajšłem się tobš. Tak jak teraz.
Widzisz? Przywiozłem cię do domu.
Naprawdę pozwalasz mi ić?
Sšdzę, że jeszcze się zobaczymy.
- Minikopuła zniknęła? - Ani ladu kopuły, ani jajka.
Została kupka lici i dziura w ziemi. Nie ruszalicie jej, prawda?
- Nie. Po co mielibymy to robić? - Nie wiem, ale musimy jš znaleć.
Szkoda, że moja mama nie może nam już pomóc.
Nie wierzę, że jeszcze dwa dni temu żyła.
- Jak się trzyma Carolyn? - Wcišż pogršżona w żalu.
- Zostaniesz z niš? - Rano długo rozmawiałymy.
Powiedziała, że potrzebuje trochę czasu w samotnoci.
Muszę to zrobić.
- le wyglšdasz. - Dzięki.
Dopiero co miałam atak w restauracji.
Jaki atak?
Stałam sobie, a potem odpłynęłam i upadłam.
Powtarzała "Różowe gwiazdy spadajš"?
Skšd wiesz?
- Mielimy z Norrie takie same ataki. - Co? Dlaczego mi nie powiedziałe?
Nie było cię tutaj.
Junior ma rację. Jestem chora.
- Skarbie, usišd na momencik. - Nie, muszę się napić.
Wiedziałe, że Angie ma wytatuowanego motyla?
- Tak, miała przechlapane u rodziców. - A teraz ma ataki.
Może to monarcha, który zostanie koronowany?
Moja siostra? A w życiu.
Monarchy sš pomarańczowe.
Motyl Angie jest niebieski i żółty, więc nici z tej teorii.
Zdobędziemy odpowiedzi, jeli znajdziemy minikopułę.
A to ustrojstwo, które zrobiła Dodee, ten yagi?
Lokalizuje ródła energii, prawda?
Jeli jajko zasila kopułę, yagi może pomóc nam je znaleć.
Chodmy je pożyczyć.
Dodee ostatnim razem lekko wirowała w waszym towarzystwie.
Lepiej, bym ja z niš porozmawiała.
Dużego Jima zatkało. Nie sšdziłam, że tego dożyję.
Co tu robisz, Max?
Nie mogę odwiedzić starego przyjaciela?
Mówiłem o wnętrzu kopuły.
- Przedostała się przez niš? - Miałabym próbować dostać się do rodka?
Litoci. I w dobre dni nie cierpię tego miasta.
Uwięziła cię.
Wybieram się do ciebie z Westlake, a tu to co pojawia się znikšd.
- Jechała do mnie? - Słyszałam o problemach z naszš umowš.
- Tš, którš podobno miałe opanowanš. - Bo miałem.
Duke Perkins nie zaczynał coraz niechętniej przymykać oko?
A kopnięty kaznodzieja nie zaczšł robić własnych interesów na naszym produkcie?
Porwanie to twój produkt, Max.
Który zaczšł odnosić sukcesy tylko dzięki twojemu tajemniczemu składnikowi.
Duke i Coggins nie stanowiš już zagrożenia, więc możesz odetchnšć.
Jeli utknęła tu ze wszystkimi,
to gdzie się podziewała przez ostatnie osiem dni?
Znalazłam dom. Właciciele zostali poza kopułš, cholerni farciarze.
Mieszkałam tam.
Liczšc, że kto uwolni nas z tego koszmaru, a gdy to nie nastšpiło...
Postanowiła jak najlepiej wykorzystać okolicznoci.
Dobrze mnie znasz, Jimmy. Jak to szło?
"Żaden kryzys nie powinien się zmarnować"?
Chester's Mill jest w czym więcej niż kryzys,
więc musimy zakasać rękawy do roboty.
Ty masz to sprawić.
Chyba nie byłem w miecie, w którym wielebny prowadziłby zakład pogrzebowy.
Ojciec Coggins mawiał, że prowadzi zakład dla duszy i ciała.
Zobaczmy, co zostawił po sobie.
- Nie wierzę. - Coggins produkował narkotyki?
- Znałam go od dzieciństwa. - Pewnie też ćpał.
Zawsze wyglšdał na zaćpanego po uszy.
Przepis, którego używał.
- Denaturat, stabilizator chemiczny. - Płynny propan.
Pierwsze słyszę, by kto używał go do produkcji narkotyków.
Jeli potrzebujesz propanu, w miecie jest go od czorta.
Ten kawałek dedykuję DJ-owi WYBS, Philowi Busheyowi,
który był tak głupi, że próbował wczoraj zatrzymać pocisk ramieniem.
Zdrowiej, Philly.
- Trzymasz wartę, co? - Próbuję.
Co trzy godziny rozsyłam sygnał SOS po wszystkich łšczach, ale...
- Niech zgadnę, z zewnštrz cisza. - Ani piknięcia.
A ty jak tam?
Mogłabym pożyczyć yagi na kilka godzin?
Po co?
Kopuła musi mieć jakie ródło zasilania.
Pomylałam, że pokręcę się trochę, może co znajdę.
Wiem, że błšdzę po omacku, ale lepsze to niż nic, co nie?
Yagi ci się nie przyda.
Nie działa od dnia, gdy Joe i Norrie dotknęli kopuły.
- Naprawdę? - Kolejna dziwna rzecz,
która miała miejsce przez nich. To chyba nie był ich pomysł, co?
- Nie, pomysł był mój. - To dobrze, nadal im nie ufam.
- Powiedziała o tym komu? - Nie.
Tak jak obiecałam. Skończyłymy? Mam sporo pracy.
Jasne. Dzięki.
Słyszałem o strzelaninie.
Ćpun włamał się do domu Teda Utleya, a ten strzelał do niego.
- Na szczęcie nikt mocno nie ucierpiał. - Oby następnym razem było podobnie.
- Następnym razem? - Gdy kto zacznie strzelać.
Wiesz, że tak się stanie. Wielu mieszkańców ma broń.
Ollie odcišł nas od studni tylko dlatego, że jego banda miała broni po uszy.
Proponujesz, by odebrać broń ludziom?
Moglibymy o tym pomyleć.
Jim, konstytucja daje prawo do posiadania broni.
- O ile nadal jestemy częciš Ameryki. - Jasne, że jestemy.
Czyżby? Kopuła odcinajšc nas, zaczęła tworzyć z nas odrębne państwo.
Zasoby zacznš się kurczyć, a napięcie wręcz odwrotnie...
- To tylko je podniesie. - Wiem, że to kontrowersyjne,
ale co nam szkodzi rzucić pomysł?
Barbie, widziałe jak sšsiad stawał się sšsiadowi wilkiem w Iraku...
- Jak to się potoczyło? - Nie za dobrze.
Nie dopućmy do czego takiego tutaj.
Jadę do radia. Rzucę pomysł w eter. To całkowicie dobrowolna kwestia.
Pierwszy oddam broń.
Dobrze. O ile to będzie dobrowolne i tymczasowe rozwišzanie.
- Ale gdy kopuła zniknie... - Ludzie odzyskajš swojš broń.
Przyda ci się pomoc w realizacji, więc to powinienem być ja.
- O ile mogę na ciebie liczyć. - Rzuciłe pomysł, Jim, więc chodmy.
Naprawdę go popierasz?
Jasne, że nie. Będę się trzymał blisko niego, bym wiedział, co zamierza.
Mieszkańcy Chester's Mill, proszę o uwagę.
Mówi radny Jim Rennie. Mam do przekazania ważnš informację.
Moi drodzy, potrzebuję waszej pomocy, by ulice stały się bezpieczniejsze,
a mieszkańcy lepiej chronieni.
Rozpoczynam program składania broni. Jest on całkowicie dobrowolny.
Nikt nie zapuka do waszych drzwi.
To sposób, bymy pokazali, że nikt nie chce niczyjej krzywdy.
I oczywicie,
gdy tylko skończy się sytuacja wyjštkowa, otrzymacie broń z powrotem.
Każdy, kto się zgłosi, otrzyma w nagrodę dodatkowš żywnoć i propan.
Przyjdcie do restauracji Sweetbriar, przyniecie strzelby, broń ręcznš,
amunicję i co jeszcze posiadacie.
Pamiętajcie, że przejdziemy przez to, jak zawsze,
dopóki będziemy trzymać się razem.
To ja w pierwsze urodziny.
- Słodziak. - Wystrojony na wesele kuzynki.
- licznie. - Tego nie chciałem pokazywać.
Cofnij do tamtego. Nie masz koszulki.
- Pokaż no ten kaloryferek. - Oglšdamy dalej.
- Gdzie yagi? - Zepsuty, jeli wierzyć Dodee.
Tak czy siak potrzebujemy innego sposobu na znalezienie minikopuły.
Możemy chodzić po domach. Może kto spacerował
i przyniósł do domu tajemniczš kulę wielkoci piłki.
Albo możemy wykorzystać jego nos.
Wyczuł minikopułę, nim jš zobaczylimy i zaczšł ujadać.
Może wyczuje jš znowu.
Jedziemy na przejażdżkę.
- Dokšd? - Do magazynu propanu.
Pastor Coggins używał go do produkcji narkotyków.
Mogłaby pojechać sama?
- Nie możesz tak olewać roboty. - Wiem, ale to ważne.
Angie...
potrzebuje mojej pomocy.
- Miej włšczone radio. - Dzięki, Linda.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Dlaczego zawsze mówiłe, że przez kopułę jestem chora?
Bo to prawda.
- Więc mnie zamknšłe? - Żeby cię chronić.
- Teraz ci się jeszcze pogorszyło. - Ale to nie wszystko, prawda?
Tak, ale nie wiedziałem o tym,
dopóki przy ataku nie zaczęła mówić o różowych gwiazdach.
- Co z nimi? - Pokażę ci co.
Dobra, idę.
Doceniamy pomoc, panie Danbury. Proszę przyjć po propan.
Nie mogę uwierzyć, ilu włacicieli broni już się zgłosiło.
- Duży Jim każe, a lud słucha. - O ile to właciwy pomysł.
- Masz, Jim. - Dzięki.
Jeli zobaczysz Teda Utleya, przekaż mu, żeby się tu zjawił.
Widziałem go wczeniej.
Mówił, że musisz go zabić, żeby oddał ci broń.
Niech to.
Przecież wiedziałe, że tacy jak Utley nie posłuchajš.
Ted od zawsze zbierał broń. Nie zawsze był taki nerwowy.
Aż pojawiła się kopuła.
Jego żona wiozła dziecko na obóz. Oboje zginęli po uderzeniu w kopułę.
Od tego czasu się o niego martwiłem.
Facet ma kłopoty.
A co z "nie przyjdziemy do waszych domów,
to nieobowišzkowa zbiórka"?
Tedowi odwaliło. To może być konieczne.
Jeli mu odwaliło, przyda ci się wsparcie.
No, Truman, gdzie ona jest? Gdzie jest minikopuła?
Jest zajęty pokazywaniem nam dobrych miejsc na sikanie.
A jeli się nie przeniosła, tylko po prostu znikła?
- Może sobie jš uroilimy. - Nie, wszyscy jš widzielimy.
Nic nie rozpływa się w powietrzu.
Tak jak nic nie pojawia się z powietrza i nie pochłania miasta?
Jest ku temu jakie racjonalne wyjanienie.
Na pewno. Musimy je tylko znaleć.
Dobry piesek. Tak jest.
Super. Ptaki.
Chodmy dalej.
Najwyższy czas, żeby gliny sprawdziły, co tu jest grane.
Zobaczyłam cię ze swojej werandy.
Widziałam z niej wiele podejrzanych rzeczy.
- Na przykład? - Wybuch ciężarówki Boomera.
To był wypadek. Palił.
I wiele innych ciężarówek przez ostatnie miesišce.
I po co w ogóle nasze miasto gromadziło ten propan?
Strasznie to wygodne, kiedy pojawia się kopuła.
- Czemu mi nie powiedziała? - Mówiłam byłemu szeryfowi.
- wieć Panie nad jego duszš. - Duke o tym wiedział?
- Może umknęło mu to z głowy. - Albo nie chciał, żeby wiedziała.
Kiedy zadzwoniłam, prawie się rozłšczył.
Nie słyszałam nigdy, by był taki nerwowy.
Porozmawiaj z Juliš Shumway.
Potwierdzi, że mówiłam, że co jest tu podejrzane.
Nie musiałe jechać. Idę pogadać z Tedem Utleyem.
Obejd dom dookoła i poszukaj okna, żeby wzišć go na celownik.
Ale strzelaj, tylko jeli sprawa się spieprzy.
Już jest wystarczajšco spieprzona?
Nie bój się, obiecałem, że nie będę zatrzymywał cię wbrew twej woli.
Dokšd mnie zabierasz?
Tu, kawałek dalej.
Do pracowni swojej mamy?
Wydaje się, że jeszcze wczoraj tu była.
A nie dziewięć lat temu.
Kochała tworzyć.
Pamiętam.
W gimnazjum chodziłam na jej lekcje garncarstwa.
Ale co to ma wspólnego z moim atakiem?
Kilka miesięcy przed mierciš miała sen o mnie.
Obudziła się, przyszła tu i zaczęła malować to.
W jej nie byłem na tym wzgórzu...
i patrzyłem na nie.
Różowe gwiazdy.
Ted?
To ja, Jim Rennie.
Wchodzę do rodka.
Odłóż tę broń.
- Słyszałe? - Tak.
Sšdzę, że ten strzał w mój wóz to tylko wypadek.
Bo znam cię, Ted. Żaden z ciebie zabójca.
Oczekuję, że odłożysz broń.
Dobrze.
Teraz schowam swojš spluwę i sobie porozmawiamy.
Co się dzieje, Ted?
- Nie mogę tego zrobić, Jim. - Oddać broni?
- Kopuła już doć mi zabrała. - Wiem.
- Janice i Scotta. - Nie oddam nic więcej.
Ted, posłuchaj mnie.
Wiem, co czujesz.
Też nagle straciłem Pauline, dziewięć lat temu.
Nie ma dnia, bym o niej nie mylał.
Będzie lepiej, obiecuję.
Przykro mi, Jim. Nie mam po co żyć.
Nie!
Zabiorę go do przychodni, niech dadzš mu co na uspokojenie.
Ty spakuj tę broń.
Dobra.
Praktycznie czułem na sobie tę czerwonš kropkę,
więc cieszę się, że mnie przypadkowo nie ukatrupiłe.
Duke?
Co ty kombinował?
Nie rozumiem, po co twoja mama to malowała.
Ja też. Może już wtedy wiedziała o kopule.
Albo że pojawiš się gwiazdy, kiedy już będzie kopuła.
Mylisz, że widziała przyszłoć?
Jeli tak, to też jš widzisz, bo przy ataku mówiła o gwiazdach.
- Tylko bełkotałam. - A może nie.
Mylisz, że jej obraz i twoje gadanie to przypadek?
- Nie wiem, co myleć. - Wiesz.
Wiesz, że od poczštku miałem rację.
Nie zwariowałem.
Moja mama też nie. Wiedziała, że co nadchodzi.
A ja muszę być tego częciš, bo jestem na tym obrazie.
I teraz ty też jeste tego częciš.
- Widzisz, jakie to wspaniałe? - A co w tym wspaniałego?
To, że tkwimy w tym razem.
Zawsze cię kochałem, Angie.
A teraz łšczy nas co jeszcze większego.
I co teraz?
Wracaj do swojej Lindy i powiedz, że wszystko poszło cacy.
Dobra robota z tš broniš. To się nazywa sukces.
Nie musiała tu przychodzić.
Miałam stracić szansę, by ci osobicie pogratulować?
- Od kiedy stronisz od pochwał? - To Dale Barbara...
Znamy się z Barbiem.
Zmarnowany dzień.
Może jutro wymylimy, jak znaleć minikopułę.
Truman, gdzie twoja miska? Trzeba cię nakarmić.
- Pójdę do Carolyn. - Dobrze.
- Co tym razem? Wiewiórka? - Pewnie szczur.
Nic nie powiesz, Barbie?
"Kopę lat"? "wietnie wyglšdasz"?
- Witaj, Max. - Masz mi co do powiedzenia?
Po tym, jak twierdziłe, że jeste tu tylko przejazdem?
Tak jak ty twierdziłe, że zebranie broni to twój pomysł?
Bo to ona cię do tego namówiła.
- Zrobiłem to, co najlepsze dla miasta. - Kłamišc na każdym kroku.
Dziewczynki, obie jestecie liczne. Dlatego wprowadzam cię w nasz plan.
- Krok pierwszy: rozbroić opozycję. - Ciężkie czasy, zdesperowani ludzie.
Zwłaszcza w tym garnku. A Duży Jim mówił prawdę.
Chcemy, by ludzie byli bezpieczni i szczęliwi.
Teraz zapewnisz im czarny rynek, żeby zajšć ich czas, tak?
Wóda? Prochy? Hazard?
Widzisz? Nie ma czym się martwić. On to rozumie.
- Kto mówi, że ci pomogę? - A kto mówi, że masz wybór?
Masz kilka tajemnic, Barbie.
Szkoda byłoby je odkryć, żeby wszyscy je poznali.
Jak najbardziej możesz je odkryć.
Uważaj, mogę przypadkiem odkryć parę twoich interesów.
Obaj dla mnie pracujecie,
a to nie czas na wyrzuty sumienia, chyba że chcecie trafić do celi.
Albo zostać zlinczowani... czy jak tam wymierzacie sprawiedliwoć.
- Nie jeste kuloodporna, Max. - Dlatego mam zabezpieczenie.
Jeli co mi się stanie, wasze sekrety wyjdš na jaw.
Odwalilicie dzi wietnš robotę.
Jimmy, załaduj to i zawie do cementowni.
Wóz czeka na tyłach.
Ucałuj jš na pożegnanie.
Spójrz tylko... Wrócilimy do interesów.
I pomyleć, że wszystko zaczęło się od postawionego mi kiedy drinka.
- Nie, to ty stawiała. - A dwa dni póniej się rozeszlimy.
Cokolwiek knujesz z Jimem, popełniasz wielki błšd.
- A ty siedzisz w tym z nami. - No chyba nie.
Więc Julia Shumway może usłyszeć, że zabiłe jej męża?
- Że co? - Proszę cię.
Zadzwoniłe do mnie po tym. Wystraszyłe się, bo się bronił.
A potem doszyły mnie słuchy, że dr Shumway zniknšł.
Twoje czułe rozmówki z Juliš się skończš, gdy się o tym dowie.
No co?
Zaskoczony, że wiem, że posuwasz wdowę?
Przez osiem dni obserwowałam ciebie, Jima i wszystkich w tym grajdole.
Miej to na uwadze, zanim pomylisz o kłapaniu swoim długim jęzorem.
- Nie wierzę, że tu jest. - I dalej robi to samo.
To to znalelicie w lesie?
- O tym wczeniej mówilicie? - Tak. Dwa dni temu.
- I nie panikujesz? - Wierz mi, chcę.
Ale nie mogę zaprzeczyć, że jestem tego częciš.
A poza tym...
- to jest fajne. - Było w lesie.
- Skšd się tu wzięło? - Joe to przyniósł.
- Co? - Okłamałe mnie?
- Nie, nie przyniosłem tego. - Nie pamiętasz zeszłej nocy?
A co mam pamiętać?
Byłam koło trzeciej w kuchni po co do picia,
zszedłe na dół i wystraszyłe mnie na mierć.
Powiedziałe mi, że idziesz na spacer. Wyglšdałe jak zombie.
I wyszedłe.
I nie zatrzymała mnie? Nie uznała, że to dziwne?
Pewnie, że tak! Ale co teraz nie jest?
Trudno się kłócić.
Więc chyba lunatykowałem.
- Tylko po co to tu przyniosłem? - Ale nie moglimy znaleć minikopuły.
Powiedziałam im, że musi być logiczne wyjanienie, dlaczego znikła.
Cały czas wierzyłam, że jest jakie wyjanienie, dlaczego to się dzieje.
Teraz już sama nie wiem.
Może nigdy się nie dowiemy. Może lepiej to olać.
Przestać szukać odpowiedzi, których nie znajdziemy.
I być wdzięcznym za to, co mamy.
Racja.
Opowiesz mi o swoim dniu?
Nie, to może zaczekać do rana.
Czyżby?
Chcesz mnie zacišgnšć do łóżka?
Nie idę jeszcze się kłać.
Wszystko w porzšdku?
Tak.
W jak najlepszym.
Może przyniosłe to, bo nikt inny nie powinien tego widzieć.
- Mylisz? - Nie wiem.
Kiedy wyłšczyłe aparat, mylelimy, że kopuła zabrania nam mówić o atakach.
Może tylko ci, co je mieli, mogš dotykać kopuły.
Więc nie możemy mówić Julii, że jš znalelimy.
Dobra, ale...
nawet jeli tylko my powinnimy o tym wiedzieć, co mamy zrobić?
Robiła tak wczeniej?
Nie.
Jakby to były jakie zamki...
a nasze ręce były kluczami.
Potrzebujemy czwartej ręki.
Chyba musimy jš znaleć.
.:: GrupaHatak.pl ::.
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl