Tłumaczenie: Magda "Lierre" Stonawska
Gallifrey.pl
Nie trać czasu na zastanawianie się, jaki powinien być dobry człowiek.
Bšd nim - M. Aureliusz
Biegłe?
Wszystko w porzšdku? Kto do pani dzwonił.
Od pani doktora.
Zostawił adres?
Przecišg!
Masz ochotę na tydzień w starożytnej Mezopotamii...
a po nim wycieczkę na Marsa przyszłoci?
Będš tam koktajle?
Na Księżycu.
Może być!
Jak nowa praca? Nauczyła ich czego?
- Nie. - Nauczyłe się czego?
Nie.
- Co się dzieje? - Podnosimy się...
Ale silniki nie sš włšczone!
Windmill 11 do Greyhound Leader.
Niebieski Orzeł leci. Gotowy do odbioru.
Jestemy w drodze.
Halo, telefon Kate Stewart.
Chwileczkę.
Przepraszam!
Proszę pani!
Kruki sš jakie niemrawe. Powiedz Malcolmowi,
że potrzebne sš nowe baterie. - To on!
Przepraszam, to pani prywatny telefon,
ale rozpoznałem dzwonek. To on, prawda?
Inhalator.
Czeć, Doktorze. Znalelimy w polu twojš TARDIS.
- Zabieram jš do nas. - Bez żartów!
Gdzie jeste?
Mój Boże!
Doktorze, przepraszam, nie wiedzielimy, że jeste w rodku!
Idziemy.
Rozumiem. Zmiana kursu: kierunek 207.
- Doktor?! - Clara!
Doktorze, słyszysz mnie?
- Chyba mnie nie słyszy. - Może następnym razem zapukasz?
Zabieram cię prosto na miejsce.
Doktorze, wszystko w porzšdku?
Po prostu zawieszę połšczenie.
- Doktorze? - Doktor!
Bacznoć!
Dlaczego salutuję?
Doktorze, jako szef ds. naukowych
chciałabym oficjalnie przeprosić w imieniu całego UNIT-u...
Kate Lethbridge-Stewart, powiem jedno.
Jak z pewnociš twój ojciec by powiedział,
nie lubię, gdy się mnie rusza.
To pewnie brzmiało lepiej w jego głowie.
Działam zgodnie z instrukcjami samej Królowej.
Zapieczętowane rozkazy od Jej Wysokoci królowej Elżbiety I.
Królowej? Pierwszej? Elżbiety I?
Potwierdzenie jest w rodku.
Nie. W rodku...
Fajny szalik.
Jakš mamy przykrywkę tym razem?
- Derren Brown. - Znowu?
Wysłalimy mu kwiaty.
Bacznoć!
Zabezpieczyć teren wokół galerii.
Znałe jš? Elżbietę I?
- Jednolite Oddziały Specjalne. - Słucham?
Oni. To UNIT. Badajš wszystko, co pochodzi spoza Ziemi.
- Takich jak ty też? - Pracuję dla nich.
- Masz pracę?! - Dlaczego miałbym nie mieć?
wietnie by mi wyszło posiadanie pracy.
Nie masz pracy!
Mam. To moja praca, włanie jš wykonuję.
- Nigdy nie miałe pracy. - Mam!
List uwierzytelniajšcy Elżbiety.
Ale...
to niemożliwe.
Nigdy więcej.
- Taki ma tytuł. - Wiem!
Znany też jako "Upadek Gallifrey".
Ten obraz nie należy do was, do tego miejsca i czasu.
Niewštpliwie.
To upadek Arkadii, drugiego miasta Gallifrey.
Ale jak to możliwe?
To obraz olejny...
...w 3D.
Sztuka Władców Czasu.
Obraz większy w rodku. Fragment czasu...
...zamrożony.
Elżbieta powiedziała, gdzie go znaleć. I co on oznacza.
Wszystko w porzšdku?
On tam był.
- Kto? - Ja.
Ten inny ja.
Ten, o którym nie mówię.
Nie rozumiem.
Miałem wiele twarzy, wiele żyć.
Nie do wszystkich lubię się przyznawać.
Jest jedno, o którym próbowałem zapomnieć.
Nigdy więcej.
Doktor, który walczył w Wojnie Czasu.
To dzień, kiedy to zrobił... Kiedy ja to zrobiłem.
Dzień, kiedy ich wszystkich zabiłem.
Ostatni dzień Wojny Czasu.
Ostatecznej wojny między moim ludem a Dalekami.
W tej bitwie jeden miał na rękach więcej krwi niż wszyscy inni.
Człowiek, od którego zbrodni wszechwiat by oniemiał.
Ten człowiek to ja.
Eksterminować!
Wiadomoć do Wysokiej Rady. Priorytet Omega.
Arkadia upadła. Powtarzam, Arkadia upadła.
Żołnierzu...
Daj mi swojš broń.
Eksterminować!
Proszę! Nie róbcie tego!
Alarm! Alarm!
Wykryto Doktora!
Doktor jest otoczony!
Poinformować Dowództwo, że mamy Doktora!
Szukaj, lokalizuj, niszcz!
Doktor jest otoczony...
Szukaj, lokalizuj, niszcz! Szukaj...
Doktor... ucieka.
Co... to... za... słowa?
Wyjanij!
Wysoka Rada ma nadzwyczajne zgromadzenie.
- Majš własne plany. - Do diabła z Wysokš Radš.
Ich plan już zawiódł.
Gallifrey jest cišgle na linii ognia.
Był tam zatem?
Zostawił wiadomoć, ostrzeżenie dla Daleków.
Głupiec.
Nie. Szaleniec.
Jak pan widzi, flota Daleków otaczajšca planetę
koncentruje się teraz nad stolicš, ale osłony się trzymajš.
Gdzie się póniej udał?
Czy to ważne? To ich największy atak, sir -
wysyłajš na nas wszystkie swoje jednostki.
Sir, naruszenie zabezpieczeń Komór Czasowych.
Arsenał Omega, gdzie zamknięto całš zakazanš broń.
Już nie jest zakazana - zużylimy wszystko przeciwko Dalekom.
Nie.
Nie wszystko.
Moment zniknšł.
Nie rozumiem. Czym jest Moment? Nigdy o nim nie słyszałem.
Pożeracz galaktyk.
Ostatnie dzieło starożytnych z Gallifrey.
Broń tak potężna, że jej system operacyjny zyskał wiadomoć.
Zgodnie z legendš...
zyskał sumienie.
Nigdy jej nie użylimy?
Jak można użyć broni masowej destrukcji,
gdy ta może cię osšdzić?
Tylko jedna osoba mogłaby spróbować.
Władcy Czasu z Gallifrey, Dalekowie ze Skaro...
Ostrzegam was.
Zbyt długo powstrzymywałem swojš dłoń. Nigdy więcej.
Dzi nie dajecie mi wyboru.
Dzi ta wojna się skończy.
Nigdy więcej.
Jak...
...jak działasz?
Dlaczego nigdy nie ma wielkiego czerwonego przycisku?
Halo?
- Jest tu kto? - To nic.
Tylko wilk.
- Nie siadaj na tym! - Dlaczego? - To nie jest krzesło...
to najstraszniejsza broń we wszechwiecie.
Nie może być i tym, i tym?
Dlaczego zaparkowałe tak daleko?
Nie chcesz, żeby zobaczyła?
Kto?
TARDIS.
Przeszedłe wiele mil.
Mile i mile i mile i mile.
- Mylałem! - Słyszałam cię.
Słyszała mnie?
"Nigdy... więcej".
"Nigdy więcej".
Nigdy więcej.
- "Nigdy więcej". - Nigdy więcej.
- "Nigdy więcej!" - Przestań!
- "Nigdy więcej". - Kim jeste?
Włšcza się. Uciekaj stšd!
Co się dzieje?
Interfejs jest goršcy.
Robię, co w mojej mocy.
W rodku jest ródło mocy...
Jeste Interfejsem?
Na pewno ci powiedzieli, że Moment ma sumienie.
Czeć!
Och, no popatrz.
Uwięziony między dziewczynš a pudełkiem.
Takie życie, co, Doktorze?
Znasz mnie?
Słyszę cię.
Wszyscy brzęczš w tej twojej starej głowie.
Wybrałam ten kształt specjalnie dla ciebie.
Jest z twojej przeszłoci.
A może przyszłoci - zawsze mi się mylš.
Nie mam przyszłoci.
Chyba się nazywam...
Rose Tyler.
Nie, tak, nie, wybacz.
Nie, w tej formie nazywam się...
Zły Wilk.
Boisz się wielkiego złego wilka, Doktorze?
- Nie nazywaj mnie tak. - Sam się tak nazywasz.
Nie powinienem.
Walczyłem w tej wojnie od bardzo dawna - straciłem prawo do tego imienia.
Więc jeste tym, który nas wszystkich ocali.
Tak.
Jeli kiedy wykształci mi się ego, zatrudnię cię w tej roli.
Skoro była w mojej głowie...
to wiesz, co widziałem.
Cierpienie.
Płonie każdy punkt czasu i przestrzeni.
To musi się skończyć.
I zamierzam to zakończyć tak, jak potrafię.
Użyjesz mnie, by ich wszystkich zabić,
i Daleków, i Władców Czasu.
Mogłabym, ale odczujesz konsekwencje.
Nie zamierzam tego przeżyć.
To będzie twojš karš.
Jeli to zrobisz, jeli ich wszystkich zabijesz, taka będzie konsekwencja:
Przeżyjesz.
Gallifrey...
Zamierzasz jš spalić...
I wszystkich Daleków, i wszystkie dzieci.
Ile dzieci jest teraz na Gallifrey?
Nie wiem.
Pewnego dnia je policzysz.
Jednej strasznej nocy.
Chcesz zobaczyć, w co cię to zmieni?
Nie jeste ciekawy?
Otwieram okno do twojej przyszłoci.
Pętla w czasie do przyszłych dni, do osoby, którš uczyni cię dzisiejszy dzień.
Tego się nie spodziewałam.
Ale Wojna Czasu się skończyła.
Dlaczego nas tu przyprowadziła?
Obraz służy za list uwierzytelniajšcy Elżbiety.
Dowód, że wiadomoć jest od niej.
Nie dlatego tu jeste.
Najdroższy, mam nadzieję, że obraz znany pod tytułem "Upadek Gallifrey"
posłuży Ci jako dowód, że to Twoja Elżbieta pisze te słowa.
Wspomnisz, że przysišgłe chronić moje królestwo.
Dlatego mianuję cię kustoszem Galerii Pod,
gdzie uwięzione zostało wielkie zło grożšce Anglii.
Jeżeli co naruszy jej spokój,
moim życzeniem jest, by został wezwany. Z Bogiem, drogi mężu.
Co się stało?
Łatwiej będzie pokazać.
McGillop.
To niemożliwe. Przecież dopiero...
Rozumiem, sir. Ale po co?
Elżbieta I? Znałe jš?
Dawno temu.
Allons-y!
Wasza Wysokoć, co ci mówiłem?
Większa w rodku!
Ale drzwi nie sš - o mało nie cięły mi głowy.
Zazwyczaj ja to robię.
Powiedz mi, Doktorze, dlaczego marnuję czas z tobš?
Mam wojny do zaplanowania.
Mamy piknik.
Mógłby mi pomóc.
Cóż...
Pomagam ci jeć.
Ale znasz się na wojnie.
Ta twarz widziała konflikty.
To jasne jak słońce.
Widziałem konflikty, w które nigdy by nie uwierzyła.
Ale to nie była ta twarz.
Nieważne, Wasza Wysokoć, wstajemy!
Jak miesz?! Jestem królowš Anglii!
Nie jestem Anglikiem.
Elżbieto,
wyjdziesz za mnie?
Mój najdroższy, oczywicie!
- Mam cię! - Kochany?
Raz: prawdziwa Elżbieta nigdy nie przyjęłaby owiadczyn.
Dwa: prawdziwa Elżbieta zauważyłaby,
że wspomniałem, że miałem innš twarz.
Bo prawdziwa Elżbieta nie jest zmiennokształtnym kosmitš!
I...
Ding.
Co to jest?
Maszyna, która robi... ding!
Sam jš zbudowałem.
wieci się, gdy w pobliżu jest zmiennokształtne DNA.
Może również podgrzać zamrożonš potrawę z odległoci 20 stóp.
I cišgać komiksy z przyszłoci.
- Nie potrafię się zatrzymać. - Mój ukochany, nic nie rozumiem.
Nie jestem twoim ukochanym i owszem, rozumiesz!
Jeste Zygonem.
Zygonem?
Przestań już! Tak, Zygonem.
Wielkie, czerwone co pokryte ssawkami.
Zaskakujšco dobrze całujš.
Angielska Królowa tak po prostu zgodziłaby się dzielić tron
z przystojniakiem w za ciasnym garniturze...
Tylko dlatego, że ma genialne włosy.
I fajnego konia?
Och.
To był koń!
Zostanę królem!
- Uciekaj! - Co się dzieje? - Zostalimy zaatakowani
przez zmiennokształtnego kosmitę, który ukrywał się pod postaciš konia.
Co to znaczy?
Że potrzebujemy nowego konia.
Dokšd on idzie?
Zatrzymam go, ty uciekaj. Twój lud cię potrzebuje.
A ja potrzebuję cię żywego w dniu naszego lubu.
Dobra robota, Doktorze, brawo!
Dziewicza Królowa? To by było na tyle!
Chod!
Wiem, że tam jeste!
Bardzo sprytne.
Cokolwiek zaplanowałe, to koniec.
Jestem Doktor.
Mam 904 lata.
Pochodzę z planety Gallifrey w konstelacji Kasterborous.
Jestem nadchodzšcš burzš, przynoszę ciemnoć,
a ty jeste zwykłym królikiem, prawda?
Nie przejmuj się, to było tylko...
ogólne ostrzeżenie.
Doktorze!
Elżbieto!
Wyjanij, co to jest!
Czego od nas chce?
Próbuję się dowiedzieć. Pewnie tylko twojej planety.
Doktorze?
Odsuń się od niej. To nie ja, to ten potwór.
Jak to możliwe? To ja.
Doktorze, ona jest mnš!
Jestem mnš. Komplement, którego tobie powiedzieć nie mogę.
Niezwykłe!
Stworzenie uchwyciło mnie doskonale, to nadzwyczajne.
Nadzwyczajne? Królowa uznałaby to za impertynencję.
Królowa doceniłaby kunszt egzekucji przed zorganizowaniem następnej.
Nie działa!
Można się domylić, że potwór szybko nauczy się
chronić się przed takim prostym wykryciem.
Rozumiesz go o wiele lepiej niż ja.
Ale masz tę przewagę...
Cofnijcie się obie!
To czasowa szczelina, wyrwa w strukturze rzeczywistoci.
Wszystko się może wydarzyć!
Na przykład...
Fez.
Tędy.
Witajcie w Galerii Pod.
To tutaj Elżbieta I
przechowywała dzieła sztuki niebezpieczne dla oczu poddanych.
Proch.
To ważne?
Przez 1200 nigdy nie stanšłem na czym, co nie było ważne.
Hej, ty! Jeste uczona?
Och, cóż, tak.
- Masz imię? - Tak.
Zawsze chciałem poznać kogo, kto się tak nazywa.
Potrzebuję analizy tego prochu.
Chcę raportu w trzech egzemplarzach, z masš grafów i wykresów
na moim biurku, jutro rano, ASAP, pronto, LOL.
Widzisz? Praca.
- Mam swoje biurko? - Nie. - I chcę biurko!
Zbierz zespół, zanalizuj pył.
Inhalator!
Kiedy mógłby po prostu przejć obok fezu.
Nigdy.
Nic nie było dotykane.
Dlatego cię wezwalimy.
Znowu 3D.
- Ciekawe. - Rozbite szkło?
Nie...
To JAK się rozbiło.
Spójrzcie na kształt odłamków.
Zostało rozbite od wewnštrz.
Jak widzicie, wszystkie przedstawiajš krajobrazy.
- Żadnych postaci. - No i?
Przedtem były.
- Co wyszło z obrazów? - Wiele cosiów.
Niebezpieczne.
Cały budynek został przeszukany. Nie ma niczego niepokojšcego.
I nic stšd nie wyszło.
- Nie, nie teraz! - Co to jest?
Nie teraz, jestem zajęty!
- To ma zwišzek z obrazami? - Nie, nie. To co innego.
Pamiętam to. Prawie.
Ach, oczywicie.
Czas na mnie.
Geronimo!
- Doktorze! - Stój.
Kto to jest?
Też się zastanawiam.
Jeste chudy.
Naprawdę chudy.
Nigdy nie widziałem z zewnštrz.
Jak efekty specjalne! Ha! Chudy jak tyczka!
Ty nie...
- Kompensujesz sobie? - Niby co? - Regeneracja jest jak loteria.
Jest super, nie?
Jestem Doktor i jestem super - ups, nie, noszę tenisówki.
Co tu robisz? Jestem zajęty.
Zajęty? Rozumiem, tak się teraz mówi?
- Witam, drogie panie. - Nie zaczynaj.
Słuchaj, to, co robisz w zaciszu własnej regeneracji - to twoja sprawa.
Jedna z nich jest Zygonem.
Nie będę cię osšdzać.
Wspaniałe!
Wasze Wysokoci... czas uciekać.
Ale co z potworem?
Elżbieto, którakolwiek jest tš prawdziwš,
odwróć się i uciekaj w przeciwnš stronę niż ta druga.
Oczywicie, kochany!
Nie daj się zabić, kochany. Jeszcze z tobš nie skończyłam.
Dzięki. Cudownie.
Rozumiem. Żyj dla mnie, najdroższy.
Znów będziemy razem.
To będzie miłe, nie?
- Jedna jest Zygonem. - Tak.
Czerwone gumowate co. Pokryte ssawkami.
- Jad w języku. - Rozumiem, do czego zmierzasz.
- Doktorze? To ty? - Czeć, Clara! Słyszysz mnie?
To ja, słyszymy cię, gdzie jeste?
- Gdzie jestemy? - Anglia... 1562 rok.
Z kim rozmawiasz?
Ze sobš.
Możesz wrócić?
Przejcie w obie strony może nie być możliwe.
To... ach!
Uwaga! Nadlatuje fez!
Nic nie ma.
Dokšd poleciał?
- Z kim rozmawia? - Powiedział, że z sobš.
Zagadaj go. Malcolm? Wylij mi jedno z akt ojca -
Kod Cromer.
Z lat 70. albo 80., zależy od sposobu katalogowania.
Byłe mnš, przeżyłe to już - co dalej?
Nie pamiętam.
Jak mogłe to zapomnieć?!
Czekaj, to nie moja wina.
Nie skupiasz się. Odwróć biegunowoć!
- Nie działa. - Bo obaj jš odwracamy!
- Wiem. - Jest nas dwóch, ja odwracam,
a ty odwracasz z powrotem! Mieszamy biegunowoć.
Czy kto zgubił fez?
Ty.
Jak możesz tu być?
A raczej, dlaczego tu jeste?
Dzień dobry.
Szukam Doktora.
Dobrze trafiłe.
wietnie!
Kim jestecie, chłopcy?
Oczywicie! Jestecie jego towarzyszami?
Jego towarzyszami?
Sš coraz młodsi!
Jakbycie mogli tylko wskazać mi kierunek...
Serio?
Tak.
- Serio. - Jestecie mnš? Obaj?
- Tak. - Nawet on?
Tak!
Jestecie moimi przyszłymi wcieleniami?
Tak!
Przeżywam kryzys wieku redniego?
Dlaczego celujecie tak rubokrętami?
To przyrzšdy naukowe, nie pistolety na wodę!
Wyglšdacie, jakbycie zobaczyli ducha.
Szykowny i poważny. Przekonujšce.
Odważne słowa, Dick Van Dyke.
Otoczyć ich!
Który z was jest Doktorem?
Królowa została zaczarowana. Muszę cišć głowę Doktora.
To twój szczęliwy dzień.
Teraz jest ich trzech.
Był już precedens.
Co to było?
Znowu mierzycie. To rubokręty!
Co chcecie zrobić, złożyć im szafkę?
Co to za czary?
Ach, tak!
Faktycznie, to czary, tak, tak, tak!
Czaro-czarnoksięstwo. Halo? Jest tam kto? Halo!
Czy mówię do złej wiedmy ze studni?
Chodzi o ciebie.
Dlaczego jestem wiedmš?
- Clara? - Co?
Clara, czeć.
Czeć. Czy mogłaby powiedzieć tym miertelnikom,
by poszli precz?
No... tak, zróbcie to.
Może trochę ładniej?
Okej.
miertelnicy, a kysz!
Albo zmienię was w żaby.
W żaby, super. Słyszelicie?
Co się dzieje?
To taki... czaso-chaos.
Czaso co? Czaso-chaos?
Nie mam pojęcia, skšd on to bierze.
Królowa!
Nie klęczycie. Cóż za niezwykła odwaga.
- Którš jeste? Co się stało z drugš? - Jest niedysponowana.
- Niech żyje Królowa! - Niech żyje Królowa!
Aresztujcie ich. Wecie ich do Tower.
To nie królowa, to kosmita!
- Możecie mu wierzyć, on się na tym zna. - Cicho!
- Jad w języku. - Przestań!
Zaraz, do Tower? Powiedziała: Tower?
Genialnie, uwielbiam Tower. niadanie na ósmš poproszę.
Jest tam Wi-Fi?
Czy potrafisz mówić bez machania rękami?
Tak! Nie!
Domagam się natychmiastowego uwięzienia w Tower
z moimi wspólnikami, Tenisówkami i Dziadkiem!
- Dziadkiem? - To nie sš tenisówki. - Sš!
Cisza! Nie należy żartować z Tower.
Niewielu stamtšd wychodzi.
- Spryciarz z niego. Chod. - Dokšd idziemy?
Do mojego biura. Jest znane pod nazwš londyńskiej Tower.
Wy, do rodka!
Wszyscy trzej w jednej celi -
jeli szybko się nie wydostaniemy, wystšpiš okropne anomalie.
Co robisz?
Próbuję się wydostać! rubokręt nie zadziała, zbyt prymitywne.
Powinnimy poprosić o lepsze drzwi, żeby łatwiej było uciec?
Królowa jest Zygonem, ale to nic, dlaczego tu jestemy?
Dlaczego wszyscy tu jestemy?
Ja i... ten z podbródkiem jestemy zaskoczeni.
Ale ty nas szukałe, wiedziałe, co się stanie, skšd?
Co z moim podbródkiem?
Masz go.
Marmur, granit... różne kamienie,
ale żaden nie występuje w budulcu tego budynku.
Jakby kto starł na proch stare rzeby.
Brakuje jakich?
Chyba nie.
Dlaczego kto zrobiłby co takiego?
Wiem, że musimy mieć otwarte umysły,
ale mamy wierzyć w istoty
chowajšce się w olejnych obrazach
i majšce jaki problem z rzebami?
Wszystko gra?
- Musimy ić, natychmiast. - Co się dzieje?
Postacie z obrazów...
Wiem, dlaczego rozbiły rzeby.
- Po co? - By mieć gdzie się schować.
Doktor mnie uratuje, Doktor mnie uratuje...
Przepraszam, potrzebny mi mój inhalator.
Nienawidzę ciał z defektami!
Och, sporo koszmarnych wspomnień, co?
Tak zazdrocisz swojej licznej siostrze...
Nie winię cię, wolałabym skopiować jš.
Też bym to wolała!
Na litoć boskš...!
Doktor spróbuje nam wysłać wiadomoć.
Szukamy cišgu symboli z okolic 1550 roku, priorytet 1.
Potrzebny mi dostęp do Czarnego Archiwum.
Czarne Archiwum.
Najlepsze zabezpieczenia na wiecie.
Wszyscy pracownicy na końcu zmiany majš wymazywanš pamięć.
Automatyczne filtry pamięciowe na suficie.
Proszę o dostęp.
Atkins, prawda?
Tak, proszę pani. Pierwszy dzień.
To już dziesięć lat.
Zwykły zamek, doć proste, nie?
Nie możemy sobie pozwolić na elektroniczny system -
Doktor nie ma tu wstępu.
Cała Tower ma zabezpieczenia anty-TARDIS.
- Nie spodobałaby mu się ta kolekcja. - Ale mnie wpuszczasz?
Masz dostęp od swojej ostatniej wizyty.
Od czego...?
Przepraszam. Monitorujemy wszystkich, którzy majš z nim kontakt.
Nie możemy pozwolić, by wiedza o nim wpadła w niepowołane ręce.
Konsekwencje byłyby katastrofalne.
Co to jest?
Podróże w czasie.
Manipulator wiru, przekazany do archiwum UNIT-u
przez kapitana Jacka Harknessa, po jego mierci.
Jednej z wielu.
Nikt nie może wiedzieć, że to mamy, nawet sojusznicy.
- Dlaczego? - Pomyl tylko!
Zdolnoć przepisywania historii w rękach USA? Widziała ich filmy.
Więc tak uratujemy Doktora.
Nie wiem, czy wystarczy energii na podróż w dwie strony.
I nie znamy kodu aktywujšcego.
Doktor wie, że to mamy, więc ukrył przed nami kod.
Miejmy nadzieję, że zmienił zdanie.
Tak.
Jeli go znalazłe, to zrób mu zdjęcie i mi wylij!
Kate, oni powinni tu być?
Dlaczego za nami poszli?
Pewnie szybciej rozprawili się z ludmi.
Ludmi...?
Ojej! Wczułam się w rolę, nie?
Galeria Pod jest zabezpieczona.
Przygotujcie usunięcie jeszcze jednego człowieka.
Zdobylimy urzšdzenie.
Kod aktywujšcy, tak?
Teoretycznie mógłbym naruszyć strukturę molekularnš
i drzwi by zniknęły.
Musielibymy dokładnie obliczyć rezonans całej struktury aż do poziomu sub-atomowego.
Zajęłoby to lata.
Nie, stulecia.
To lepiej zacznijmy.
Dla zabicia czaso-chaosu.
Musicie mówić jak dzieci?
Dlaczego tak się wstydzicie dorosłoci?
Dlaczego obaj tak spojrzelicie?
Próbuję znaleć inne słowo niż "groza".
Musi być dla ciebie bardzo wczenie.
Wczenie?
Ostatni dzień Wojny Czasu. Kiedy zabiłe wszystkich.
- Kiedy zabilimy. - Wszystko jedno.
Dla nich to historia. Już się dokonało.
Mylš, że ich przyszłoć jest prawdziwa. Nie wiedzš, że wcišż zależy od ciebie.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie rozmawiasz. Nikogo więcej tu nie ma.
Zapytaj ich. Zapytaj o to, co potrzebujesz wiedzieć.
Policzylicie?
Co?
Ile dzieci było wtedy na Gallifrey.
Nie mam pojęcia.
Ile masz lat?
Nie wiem, straciłem rachubę.
Co koło 1200. Chyba że kłamię.
Jestem tak stary, że nie pamiętam, czy kłamię, mówišc, ile mam lat.
400 lat starszy ode mnie.
I przez cały ten czas nigdy się nie zastanowiłe?
Nigdy nie policzyłe?
Powiedz mi...
po co?
2,47 miliarda.
Jednak policzyłe!
Zapomniałe?
400 lat? Tyle wystarczyło?
Zostawiłem to za sobš.
I dokšd zaszedłe, skoro mogłe o tym zapomnieć?!
- Spoilery. - Nie.
Nie, nie, ten jeden raz chcę wiedzieć, dokšd zmierzam.
Nie. Naprawdę nie chcesz.
Nie wiem, kim jestecie.
Nie mam pojęcia.
Sš tobš.
Tym, kim się staniesz po zniszczeniu Gallifrey.
Ten, który żałuje...
...i ten, który zapomina.
Moment się zbliża.
Moment to ja, ty musisz zdecydować.
Nie.
Nie?
Po prostu... nie!
Co cię bawi? Przegapiłem co miesznego?
Przepraszam, dopiero do mnie dotarło.
Taki jestem, gdy zostaję sam.
To ten sam rubokręt.
Ten sam program, inne opakowanie.
400 lat!
Co?
Na poziomie oprogramowania sš tym samym urzšdzeniem.
Ten sam program, inne opakowanie.
No i...?
Zajęłoby mu setki lat obliczenie,
jak zniszczyć drzwi. Skanowanie drzwi,
wgranie obliczeń jako stałego polecenia
w oprogramowaniu.
I... jeli jestecie mnš,
ze swoimi tenisówkami i muszkš,
i ten rubokręt jest dalej mój...
to te obliczenia cišgle trwajš.
Tak.
Obliczenia zakończone.
Ten sam program. Inna twarz.
400 lat w 4 sekundy. Możemy się nie zgadzać,
co jest dziwne, zważywszy na okolicznoci,
ale wiecie co, chłopcy? Jestemy genialni!
Jak to zrobiła?
Były otwarte.
Obaj sš tobš, tak?
Już ich spotkała, nie pamiętasz?
Słabo. Fajny garnitur!
Dzięki.
Chwila.
Trzech w jednej celi i żaden nie spróbował otworzyć drzwi?
Powinny były być zamknięte.
Włanie! Dlaczego nie były?
Bo byłam ciekawa, co zrobicie.
Rozumiem, że lubicie ten wiat.
Czas, żebycie zobaczyli, co się z nim stanie.
Kate? Dzięki Bogu, żyjesz!
Straszliwa wiadomoć!
Te stworzenia zmieniajš się w nasze kopie.
Oryginał muszš zostawić, by móc się odwieżać.
Dokšd poszli?
Nie wiem... Czekaj, wiem: do Tower.
Jeli zdobędš dostęp do Czarnego Archiwum,
stracimy kontrolę nad planetš.
Zygoni stracili własny wiat.
Spłonšł w pierwszych dniach Wojny Czasu.
Potrzebny jest nowy.
Chcš ten?
Jeszcze nie. Zbyt prymitywny.
Zygoni sš przyzwyczajeni do komfortu.
Komandorze...
Dlaczego oni tu sš?
Bo uważam, że powinni być.
Czas przepisać również ciebie.
Obserwujcie.
Bez wštpienia was to zafascynuje.
To on! Zygon jest teraz w obrazie.
To nie obraz, to komora statyczna.
Sztuka Władców Czasu -
zamrożone okruchy czasu, większe w rodku.
- Mogš posłużyć... - ...do letargu.
Niezłe.
Zygoni zimujš kilka stuleci w obrazach
aż planeta stanie się ciekawsza - wtedy wyjdš.
Widzisz, Clara,
sš przechowywani w Galerii Pod jak zupy w torebkach.
Wystarczy dodać czas.
Nie, to bez sensu, zapomnij o zupach.
Teraz wiat jest warty podbicia.
Więc Zygoni atakujš przyszłoć z przeszłoci.
Dokładnie!
A wiesz, skšd jestem pewien, że jeste kopiš?
Bo jeste marnš kopiš.
Zapach, nieprzekonujšce włosy,
okropne zęby, oczy odrobinę za blisko siebie,
oddech, który powaliłby konia - nie;
moja Elżbieta, ta prawdziwa,
nie byłaby tak głupia, by wyjawić swój plan.
Dlaczego miałaby to zrobić?
Bo to nie mój plan.
Jestem prawdziwš Elżbietš.
Więc... cofnijmy się nieco,
pozwól, że nadam kontekst wczeniejszym uwagom...
Kopia leży martwa w lesie.
Jestem bardzo ostrożna.
Ci Zygoni nie wpadli nawet na to, że to ja mogłam przeżyć,
a nie ich komandor.
Ich rodzaj cechuje arogancja.
Zygonów?
- Mężczyzn! - Zabiła jednego z nich?
Mogę mieć ciało słabej kobiety, ale w tym momencie Zygon też miał.
Zagrożona jest przyszłoć mojego królestwa.
Doktorze, czy mogę na ciebie liczyć?
Będę potrzebować TARDIS.
Jest tutaj.
Ale najpierw, kochany, co mi obiecałe!
Ogłaszam was mężem i żonš.
Możesz pocałować pannę młodš.
To się często zdarza w przyszłoci?
Bywa, owszem.
Powodzenia, najdroższy.
Niedługo wrócę.
Dobrze więc, powrót do przyszłoci!
Trochę jš zapuciłe!
Taka faza. Wyronie z niej.
Nie słuchaj ich!
Konsola szwankuje.
Trzy inkarnacje z różnych linii czasowych, próbuje kompensować.
Patrz, te okršgłe rzeczy.
- Uwielbiam je! - Czym one właciwie sš?
Nie mam pojęcia.
Kontrafibulator tarć!
Ha! Udało się! Jest stabilna.
Przemeblowałe!
Nie podoba mi się.
Jak zwykle! Lecimy do galerii, Zygoni sš w podziemiach.
Nie, UNIT! Poszli za nami do Czarnego Archiwum.
Słyszelicie o nim.
Niesamowity sprzęt.
Ludzie nie majš pojęcia, czym sš te przedmioty.
Możemy podbić ten wiat w jeden dzień.
Mielimy więc szczęcie, wybierajšc takie wzorce.
Gdybym był człowiekiem, powiedziałbym, że to więta.
Nie, raczej nie. Spokojnie, nie mamy broni.
My mamy broń.
Zamknij drzwi.
Nie możemy pozwolić, by kto nam przeszkodził.
Pozwolicie, że usišdę?
Pozwolisz, że ja też?
Zdajesz sobie sprawę, że ten obiekt jest cile chroniony.
- Osgood? - Na wypadek inwazji obcych
pomieszczenia te ulegnš autodestrukcji.
Za pięć minut.
20 stóp pod nami znajduje się głowica nuklearna.
Siedzisz wygodnie?
Zniszczyłaby Londyn?
By ocalić wiat? Tak.
Kłamiesz.
Tak sšdzisz?
W pamięci znajdziesz człowieka, który nazywał się
brygadier Alistair Gordon Lethbridge-Stewart.
Jestem jego córkš.
"Nauka prowadzi", Kate. To miała na myli?
To miał na myli twój ojciec?
- Doktorze? - Telegraf czasowy, Kate.
Podarowałem go twojemu ojcu. Goršca linia z TARDIS.
Wiem o Czarnym Archiwum i specjalnych zabezpieczeniach.
Kate, proszę,
powiedz, że nie zamierzasz zrobić czego niewyobrażalnie głupiego!
Przepraszam, Doktorze. Wyłšczcie to.
Zaraz będzie ci bardziej przykro.
To decyzja, po której już nigdy nie będziesz mogła spokojnie zasnšć.
Próbujemy wylšdować tam TARDIS, co nas blokuje?
Powiedziałam: wyłšcz to!
Nie, Kate, posłuchaj mnie...
Londyńska Tower jest TARDIS-odporna.
Jak to zrobili?
Obca technologia plus ludzka głupota - sš nie do pobicia, wierz mi.
Nie musimy lšdować.
Chyba jednak musimy. Spróbuj nadšżać.
Wcale nie. Jest inna możliwoć.
Zupa w proszku!
Co to jest zupa w proszku?
Co się stało?
Łatwiej będzie pokazać.
McGillop.
Spójrz na telefon i sprawd, z kim rozmawiasz.
To niemożliwe. Przecież dopiero...
Dopiero ze mnš rozmawiałe, wiem.
Podróżuję w czasie, dopowiedz sobie resztę.
Wylij, proszę, obraz "Upadek Gallifrey" do Czarnego Archiwum.
- Rozumiesz? - Tak, sir.
Ale po co?
Jedno twoje słowo zakończyłoby odliczanie.
Owszem.
Reaguje na twój głos.
I tylko mój.
Nie tylko. Anulować odliczanie!
- Cofam! - Anulować odliczanie!
Cofam!
Musimy się tylko dogadać, by przeżyć.
Niestety zgadzamy się tylko względem mierci.
Proszę, Doktorze, uratuj nas.
Uratuj nas. Uratuj nas...
Eksterminuj!
Czeć.
Jestem Doktor.
Przepraszam za Daleka.
I za to całe popisywanie się.
Kate Lethbridge-Stewart, co ty robisz, na niebiosa?
Tylko moje osobiste polecenie może zatrzymać odliczanie.
Nic nie możesz zrobić.
Możecie się obie zgodzić, że trzeba je zatrzymać.
Nie, nawet dla waszej trójki.
Zabijecie miliony ludzi.
By ocalić miliardy. Ile razy musiałe podjšć takš decyzję?
Raz.
Zmieniła mnie w tego, kim dzi jestem.
Nie jestem już pewien, kto to jest.
Wmawiasz sobie, że to usprawiedliwione, ale to nieprawda.
Bo to, co ja wtedy zrobiłem, było złe. Po prostu złe.
I ponieważ popełniłem ten błšd...
Teraz zmuszę was, żebycie go nie powtórzyły.
Jak?
Zaraz zatrzymacie odliczanie.
Obie. Razem.
A potem wynegocjujecie najlepsze porozumienie we wszechwiecie.
Ochroniarze wokół, sprawiedliwie dla obu stron.
A kluczem do negocjacji...
Jest niewiedza, po której jest się stronie.
Przez kilka godzin...
aż zdecydujemy, by was wypucić...
Nikt z obecnych nie będzie pamiętać, czy jest człowiekiem...
...czy Zygonem.
Anuluj odliczanie!
Przynosimy pokój.
Zabawne, co?
Jeli jestem Zygonem, moje ubranie też musi być Zygonem.
Co się stanie, jeli zgubię but albo co takiego...?
Czeć.
- Czeć. - Jestem Clara.
Jeszcze się nie spotkalimy.
Nie mogę się doczekać.
Co się dzieje?
Doktor - mój...
mój Doktor -
cišgle mówi o dniu, kiedy to zrobił,
kiedy zabił wszystkich Władców Czasu, by zakończyć wojnę.
Każdy by to zrobił.
Ty nie.
Jeszcze tego nie zrobiłe. To cišgle twoja przyszłoć.
Jeste tego bardzo pewna.
On tego żałuje. Widzę to w jego oczach każdego dnia.
Zrobiłby wszystko, by to zmienić.
Łšcznie z ocaleniem wszystkich tych ludzi.
Jak wiele wiatów uratował jego żal?
Spójrz tylko - ludzie i Zygoni negocjujš.
Skšd wiedziała?
Twoje oczy.
Sš o wiele młodsze.
Więc chyba...
...czas dorosnšć.
Zobaczyłem wszystko, co mi było potrzebne.
Moment nadszedł.
- Jestem gotowy. - Wiem.
Z kim rozmawiasz...?
Chciałe wielki czerwony przycisk.
Jeden wybuch - koniec z Władcami Czasu,
koniec z Dalekami.
Jeste pewien?
Byłem, gdy się tu zjawiłem.
Nie ma innej możliwoci.
Zobaczyłe, kim się staniesz.
Oni sš...
niesamowici.
Oni sš tobš.
Nie.
Oni sš Doktorem.
Ty też.
Nie.
Wielkich ludzi wykuwa się w ogniu.
Przywilejem tych pomniejszych jest rozpalenie płomieni.
Za wszelkš cenę.
Pamiętasz ten dwięk, który wydaje TARDIS?
To charczenie i trzeszczenie.
Ten dwięk przynosi nadzieję wszędzie, gdzie się rozlegnie.
Tak, chciałbym tak myleć.
Każdemu, kto słucha, Doktorze.
Każdemu, kto się zagubił...
Nawet tobie!
Mówiłam - jeszcze tego nie zrobił.
Idcie stšd, wszyscy.
To moje.
To powinno być zablokowane czasowo, nie powinno was tu być.
Co nas wpuciło.
Genialni chłopcy!
Wracajcie.
Wracajcie do swoich żyć.
Bšdcie Doktorem, którym ja być nie mogę.
Sprawcie, by było warto.
Te wszystkie lata zapominania o tobie...
Udawania, że nie istniałe.
Trzymania cię w tajemnicy nawet przed samym sobš.
Udawania, że nie byłe Doktorem,
podczas gdy byłe Doktorem bardziej niż ktokolwiek inny.
Byłe Doktorem w dniu, kiedy nie dało się podjšć dobrej decyzji.
Ale tym razem...
Nie jeste sam.
Dziękuję.
To, co robimy, nie wynika ze strachu czy nienawici.
Robimy to, bo nie ma innej możliwoci.
Robimy to w imieniu wszystkich, których nie możemy uratować.
Co?
O co chodzi?
- Nic... - Nie.
O co chodzi, powiedz!
Powiedziałe, że zniszczyłe swój własny lud. Ja po prostu...
Nigdy sobie tego nie wyobraziłam.
Przyjrzyj się.
Co się dzieje?
Nic, to iluzja.
To rzeczywistoć wokół was.
To ci, których zabijecie?
Nie ma innej możliwoci.
Ma rację.
Nie ma i nigdy nie było.
Zniszczę własny lud lub pozwolę wszechwiatowi płonšć.
Spójrzcie na siebie...
na waszš trójkę.
Wojownik. Bohater.
I ty.
Czym ja jestem?
Już zapomniałe?
Tak. Chyba tak.
Mamy już doć wojowników.
Byle idiota może zostać bohaterem.
Co więc mam zrobić?
To, co zawsze robisz.
Bšd Doktorem!
Powiedziałe mi, że wybrane imię jest jak obietnica.
Co obiecałe?
Żadnego okrucieństwa ani tchórzostwa.
Nigdy się nie poddawać,
nigdy nie tracić nadziei.
Sugerujesz, żebymy zmienili naszš własnš historię?
Cišgle zmieniamy historię.
Sugeruję co znacznie gorszego.
Co?
Panowie, miałem czterysta lat, by o tym myleć.
Zmieniłem zdanie.
Tam cišgle sš miliardy atakujšcych Daleków.
Sš, tak.
Ale te miliardy Daleków nie wiedzš jednego.
Gdyby wiedzieli, cišgaliby wsparcie.
Co, czego nie wiedzš?
Że tym razem jest nas trzech.
Tak, to jest dobre!
Genialne!
Rozumiem już, tak, genialne!
Mylałem o tym przez stulecia!
Nie pokazała mi zwyczajnej przyszłoci -
pokazała mi tę przyszłoć, którš potrzebowałem zobaczyć!
- Wreszcie złapałe. - Kto?
Zły Wilku, mam ochotę cię pocałować.
- Kiedy na pewno! - Powiedziałe "Zły Wilk"?
Co robimy? Jaki jest plan?
Flota Daleków otacza Gallifrey, ostrzeliwujš jš bez przerwy.
Osłona się trzyma, ale co, jeli cała planeta...
- Zniknie? - Drobiazg.
Dalekowie będš strzelać do siebie nawzajem...
Ich własne pociski ich zniszczš.
Gallifrey zniknie, Dalekowie zginš,
a dla reszty wszechwiata to będzie wyglšdać,
jakby zniszczyli się nawzajem.
- A gdzie będzie Gallifrey? - Zamrożona!
Zamrożona w okruchu czasu, bezpieczna i ukryta.
Dokładnie!
Jak obraz.
Jeszcze jeden!
Jeste pewien, że to od niego?
- Tak! - Dlaczego by to zrobił?
O czym mówi ten wariat tym razem?
Halo, halo, Wysoka Rado Gallifrey,
mówi Doktor.
Czeć! Też Doktor. Słyszycie mnie?
Jeszcze jeden Doktor - w gotowoci!
Na Boga, jest ich trzech! Najgorszy koszmar!
Generale, mamy plan.
Należy wspomnieć, że na razie to raczej katastrofalny plan.
Niemal na pewno się nie uda.
Wystarczyło "katastrofalny".
Wybacz, tylko głono mylę.
Nasze trzy TARDIS wlatujš w niższš warstwę atmosfery.
Zajęlimy pozycje w równych odległociach wokół planety.
"Zajęlimy pozycje" - brzmi dorole!
Jestemy niemal gotowi.
Do czego?
Zamrozimy Gallifrey.
Co?
Użyjemy naszych TARDIS i zamrozimy Gallifrey w okruchu czasu.
Jak w tych komorach, wiecie?
Krótki moment zatrzymany w równoległym wszechwiecie kieszeniowym.
Tylko że zmiecimy tam całš planetę.
I wszystkich jej mieszkańców.
Co? Nawet gdyby to było możliwe,
a nie jest, to dlaczego mielibycie to zrobić?
- Bo alternatywa jest gorsza. - Już jš widziałem.
I nie chcę jej widzieć nigdy więcej.
Zgubimy się w innym wszechwiecie...
zatrzymani w czasie.
Wszystko stracimy.
Będziecie mieć nadzieję.
Co, czego teraz włanie wam brakuje.
To złudne. Same obliczenia zajęłyby setki lat.
Setki i setki,
ale nie martw się -
zaczšłem dawno temu!
Rada Wojenna Gallifrey, zgłasza się Doktor.
Można wręcz powiedzieć, że robiłem to przez całe życie!
- Powodzenia! - Gotowy. - Zaczynam obliczenia. - Zaraz będę!
Przez granice, które rozdzielajš wszechwiaty.
Muszę tylko przechwycić współrzędne.
A teraz następny trik!
Cóż za urodzaj! Cała dwunastka!
Nie, sir...
Jest ich trzynastu!
Dalekowie wiedzš, że co się dzieje.
Zwiększajš intensywnoć ostrzału.
Zrób to, Doktorze.
Zrób to.
Zrób!
OK.
Panowie... jestemy gotowi.
Geronimo!
Allons-y!
Na litoć boskš!
Gallifrey zostaje!
Chyba nigdy się nie dowiemy, czy nam się udało.
W najgorszym wypadku odnielimy porażkę, próbujšc zrobić co dobrego.
To lepsze niż sukces, gdy robi się co złego.
Co za optymizm!
Jaki ma tytuł?
To sporna kwestia.
Albo "Nigdy więcej", albo "Upadek Gallifrey".
Niezbyt zachęcajšce.
Skšd się tu wzišł?
Nie mam pojęcia.
Zawsze jest co, czego nie wiemy, prawda?
Miejmy nadzieję.
Cóż, panowie...
To był zaszczyt...
i wielki przywilej.
Wzajemnie, Doktorze.
Jeli kiedy stanę się w połowie taki jak ty, Claro Oswald,
będę bardzo szczęliwy.
Masz rację, mierz wysoko!
Nie będę tego pamiętać, prawda?
Nasze linie czasowe sš przesunięte.
Zapomnisz to.
Więc nie będę pamiętać, że próbowałem uratować Gallifrey,
że jej nie zniszczyłem.
Będę musiał z tym żyć.
Ale na razie,
w tej chwili...
Znów jestem Doktorem.
Dziękuję.
Która jest moja?
Ha!
Och, tak...
Oczywicie, to ma sens...
Wyczerpało się.
Może tym razem dostanš mi się lepsze uszy.
Też nie będę pamiętać, więc możesz mi powiedzieć.
Co?
Dokšd zmierzamy, że nie chcesz o tym rozmawiać.
Widziałem Trenzalore...
gdzie jest nasz grób.
Zginiemy w bitwie wraz z milionami innych.
Nie tak powinno być.
Tak się kończy opowieć - nic z tym nie zrobimy.
Zmierzamy do Trenzalore.
Nigdy nic nie wiadomo.
W każdym razie...
Dobrze wiedzieć, że moja przyszłoć jest w odpowiednich rękach.
Trzymaj się go, Clara.
Będę!
Trenzalore.
Potrzebujemy nowego celu, bo...
Nie chcę odchodzić.
Zawsze to mówi.
Potrzebujesz chwili ze swoim obrazem?
- Skšd wiesz? - Te wielkie, smutne oczy.
Zawsze wiem.
Swojš drogš, szukał cię jaki starszy mężczyzna.
Chyba kustosz.
Mógłbym zostać kustoszem.
Byłbym wietny w kustoszowaniu.
Byłbym... wielkim kustoszem.
Mógłbym przejć na emeryturę.
I zostać kustoszem tej galerii.
Wiesz co, naprawdę by mógł.
Nigdy nie zapominam twarzy.
Wiem, i w latach, które nadejdš,
być może spotkasz też inne, ale na razie...
zaczynamy od ulubionych, co?
Ciekawił cię ten obraz.
Nabyłem go w niezwykłych okolicznociach.
Co sšdzisz o tytule?
Którym? Sš dwa.
"Nigdy więcej"...
czy "Upadek Gallifrey"?
Ach, widzisz, wszyscy się mylš.
To jeden tytuł.
"Gallifrey nigdy więcej nie upadnie".
Jak sšdzisz, co to znaczy?
Gallifrey nie upadła.
Udało się. Cišgle gdzie tam jest.
Jestem tylko kustoszem, skšd mógłbym to wiedzieć?
- Gdzie jest? - No włanie, gdzie?
Być może... zagubiona.
Rzeczy się gubiš, sam wiesz.
Teraz musisz mi wybaczyć.
Och...
masz dużo do zrobienia.
Mam? Powinienem tym się zajšć?
- Poszukiwaniem Gallifrey? - Twój wybór.
Mogę tylko powiedzieć, co ja bym zrobił.
Gdybym był tobš...
Może byłem.
A może...
ty jeste mnš.
- Tak! - Gratulacje.
Bardzo dziękuję.
A może to nie ma znaczenia.
Kto wie?
Kto... wie?
Clara pyta mnie czasami, czy nię.
Odpowiadam: oczywicie!
Każdy ni.
Ale o czym nisz?, pyta.
O tym, co wszyscy, odpowiadam.
O tym, dokšd zmierzam.
Zawsze się wtedy mieje.
Ale ty donikšd nie zmierzasz, po prostu się włóczysz.
To nieprawda. Już nie.
Teraz mam cel.
Moja podróż nie różni się od innych.
Zajęło mi to tyle lat, tyle żyć, ale już wiem, dokšd zmierzam.
Dokšd zawsze zmierzałem.
Do domu... okrężnš drogš.
Tłumaczenie: Magda "Lierre" Stonawska
Gallifrey.pl