Dawno temu była sobie zupełnie zwyczajna planeta.
Zupełnie nieważna planeta.
Pewnego dnia wysłała wiadomoć do całego wszechwiata.
Dwięk dzwonu rozbrzmiał wród gwiazd,
dotarł do wszystkich mrocznych zakštków wszechwiata.
Wszyscy przybyli...
Choć nikt nie zrozumiał przesłania.
Czuli tylko lęk.
Wyjštkiem był jeden człowiek, który pozostał tam na więta.
Przynoszę dowód odwagi
i bratestwa.
Co to za statek i dlaczego tu jestecie?
Podajcie swojš przynależnoć gatunkowš i ojczystš planetę.
Eksterminować!
- Eksterminować! - Ršczka?
Eksterminować! Eksterminować!
- Eksterminować! - Ršczka?
Ršczka!
Eksterminować!
Na każdym statku próbujš mnie zastrzelić.
Powiedziałem "przelij mnie na statek".
Nie: "przelij mnie na statek Daleków".
Nie wysyłaj mnie do Daleków, gdy mam w ręce kawałek Daleka!
- Nie okreliłe preferencji. - Rusz głowš! Nie żeby miał wybór.
Wszyscy tu sš - Dalekowie, Sontaranie, Terileptilowie, Slitheeni.
Nie walczš, po prostu tu wiszš. Dlaczego?
Wiadomoć rozeszła się po całym wszechwiecie.
Tak, tak, wiadomoć. Nawet ja jej nie potrafię przetłumaczyć.
- Po co tu przylecieli, skoro nie rozumiejš? - Też tu jeste.
Wiesz, ja mam nerwicę natręctw, czym oni się tłumaczš?
Co znaczy ta wiadomoć?
O, nie. Przypomnij mi, żebym przekierował telefon do konsoli.
To przestaje być zabawne.
- Uwaga! Dostępne informacje. - Tak?
Musisz przekierować telefon do konsoli.
Nie, nie, nie, nie teraz! Przypomnij mi póniej.
- Kiedy? - Nie wiem, póniej, kiedy chcesz.
- Kiedy? - Kiedykolwiek. Kiedy pomylisz, że zapomniałem.
- Kiedy? - Wybierz dowolnš liczbę, wyra jš w minutach i kiedy ten czas minie,
przypomnij mi, żebym przekierował telefon do konsoli.
Potwierdzam.
Cyber-wieczory muszš być ekscytujšce!
Halo, tu TARDIS.
Alarm. Jeste moim chłopakiem.
Ding-dong! Cudownie.
Może miejscami... trochę zardzewiałem, ale zerknę do instrukcji.
Nie, nie, nie jeste naprawdę moim chłopakiem.
Szybka jeste. Krótka rozmowa, tyle emocji.
Potrzebuję chłopaka, szybko.
Oby dla następnego była milsza.
Cicho. Przygotowuję wišteczny obiad...
No i?
Być może... przez przypadek wymyliłam sobie chłopaka.
Zdarzyło mi się raz, trudno się pozbyć androida!
Nie android, tylko udawany chłopak, na niby!
Powiedziałam, że przyjdzie na obiad.
Ršczka, to nowy statek. Tym razem polecimy TARDIS.
Przyleć na ten obiad. Zrób to dla mnie.
Przyleć na mój wišteczny obiad jako mój chłopak.
Nie dosłyszałem końcówki, wybacz! Muszę znikać!
Nie bójcie się, przychodzę...
- Alarm! Alarm! - W pokoju. Nie!
Wykryto intruza. Zostanie ulepszony.
Wybacz!
Jeste mi potrzebny, gotuję wišteczny obiad!
Strzelajš do mnie Cybermeni!
A jedno drugiemu przeczy?
Czas Doktora
Tłumaczenie: Magda "Lierre" Stonawska
Gallifrey.pl
Jak indyk?
wietnie. Naprawdę wietnie.
Jest martwy i stracił głowę,
ale tak wyglšdajš więta, gdy jest się indykiem.
Może poproszę jeszcze trochę.
- Proszę, babciu. - Włożyła go odpowiednio wczenie?
- Tak, tato, kiedy dzwoniłe. - Wysłałem ci maila ze wskazówkami.
O, na pewno.
Doktorze, jeste mi bardzo...
Clara!
Nie, stój, nie ruszaj się, nic nie rób!
O co chodzi? Co nie tak?
Jeste nagi.
Tak, jestem. Byłem ciekawy, czy zauważysz.
Dlaczego jeste nagi?
Bo wybieram się do kocioła.
- Lepiej? - Szybko ci poszło.
Holograficzne ciuchy wywietlane na twojej korze wzrokowej.
- Pod nimi jeste nagi? - Pod spodem każdy jest nagi.
Nie mów takich rzeczy, jest Boże Narodzenie.
Chod, poznasz mojš rodzinę.
Czeć, oto on!
Witajcie, Oswaldowie! Wesołych wišt.
Witajcie!
Witaj, piękna.
Macie ochotę na Twistera?
To Doktor. Mój chłopak.
Nie przywitacie się?
Czeć.
Wybaczcie nam na moment.
Mam pomysł na przełamanie lodów.
Może dla nich też włšczę hologram ubrań?
Nikt oprócz mnie nie widzi twoich ubrań?
Tak, i zastanawiam się, czy nie to może być przyczynš napięcia.
Zagramy w Twistera?
- Do kuchni! - Przepraszam.
Przepraszam, on jest... Szwedem.
Doktorze, proszę!
To nigdy nie uda, co?
O co chodzi? Jeszcze nie jest gotowy?
Dobry weterynarz mógłby jeszcze co zdziałać.
- Użyj ustawienia. - Czego? - Na rubokręcie.
Nie zadziała na indyka.
Nic nie działa na indyka, potrzebowałaby wehikułu czasu.
Co?
- Nie możesz tak wykorzystywać TARDIS. - Jak?
Zapomniane urodziny, rezerwacje w restauracjach.
I naucz się używać iPlayera.
Gotowanie w wirze czasowym?
Ekspozycja na czasowy wiatr. Wyjdzie wspaniały albo złoży jajka.
Dostępna informacja.
- Co to? - Kawałek Cybermana.
Trafimy do kocioła na czas.
- Wystšpił błšd. - Nie ma częci organicznych,
ale cišgle ma wszystkie dane.
Znalazłem go u Maldovara.
Na podstawie analizy wiadomoci zidentyfikowałem planetę.
Super, mów, co to za planeta.
Przetwarzanie oficjalnej nazwy.
W toku.
Nie piesz się, mój drogi!
Dlaczego tam nie poleciałe zobaczyć na własne oczy?
Ma osłonę, nawet TARDIS się nie przebije.
Gallifrey.
Co ty powiedział?
Gallifrey.
O czym ty mówisz? Gallifrey? Co masz na myli?
Potwierdzam.
Nazwa planety: Gallifrey.
Widzisz to?
Gallifrey to mój dom, poznam jš od razu.
To nie jest Gallifrey!
- Doktorze, w porzšdku? - To nie jest Gallifrey. Gallifrey nie ma.
Chyba że...
Chyba że jš ocaliłe. Mylałe, że mogło się udać.
Nawet jeli przetrwała, to nie ma jej w tym wszechwiecie.
To nie jest mój dom!
Nie może być.
Co to jest?
Papieski Superkomputer.
Wielki, ogromny latajšcy kociół.
Przybył tu pierwszy. To oni osłonili planetę.
Mogš nas tam wpucić.
Znajoma?
Tasha Lem, Przeorysza.
- Zaprasza nas na pokład. - Dlaczego?
- Bo zapytałem. Połknij to. - Po co?
Projektor holograficzny. Nie możesz wejć do kocioła ubrana!
Nie czuję, że co mam na sobie.
- Wiem, przyjemne, prawda? - Co to za miejsce?
Kociół Papieskiego Superkomputera - kosmiczna agencja bezpieczeństwa.
- Kociół bezpieczeństwa? - Tak.
Bezpieczeństwo w wiecie żywych i w zawiatach!
Składam czeć wspaniałoci Przeoryszy.
Witajcie w Kociele Papieskiego Superkomputera.
Doceniamy waszš nagoć.
- Hej, przystojniaku. - Niezła kiecka.
Nowe ciało? Pokaż się!
Tash, ten staroć? Błagam, mam je od stuleci.
Niezłe. Obcisłe.
- Czeć, też tu jestem! - Claro, to Tasha Lem,
stoi na czele Kocioła Papieskiego Superkomputera.
Tash, to moja...
współpracowniczka, Clara Oswald.
Panna Clara Oswald.
Pójdziemy do mojej kaplicy.
Czeć zachowana, ofiary nie sš konieczne.
Tasha osłoniła planetę.
Ale możesz nas tam przemycić, prawda, Tash?
Pod pewnymi warunkami.
Muszę porozmawiać z Doktorem na poufne tematy.
Wybaczysz nam?
Cokolwiek chcesz mi powiedzieć, możesz powiedzieć przy Clarze.
A przynajmniej całkiem sporo.
Może nawet połowę, może... trochę mniej.
Claro, mogłaby tu na nas zaczekać?
Jasne! Zajmijcie się sobš.
Tak, pewnie. Nie! Przestań!
Szefowa szalonych kosmicznych zakonnic. Cały ty!
Cóż...
Doktorze?
Ołtarz wyglšda jak łóżko.
Łóżko wyglšda jak ołtarz.
Przepraszam.
Ta wiadomoć...
rozbrzmiewa w całym czasie i przestrzeni.
Co poczułe?
- Co poczułem? - Każdy, kto jš usłyszał, co poczuł. Co obezwładniajšcego.
Co?
Strach. Najczystszš grozę.
Widziałam cię, a potem zapomniałam. Jak to możliwe?
Co to za sygnał, skšd jest nadawany?
Z osady. Ludzkiej kolonii na poziomie 2, właciwie farmy.
Kto tam był?
Jeli kto tam wylšduje, reszta za nim poleci, poleje się krew.
Na szczęcie bylimy tu pierwsi i zdšżylimy osłonić planetę.
Utrzymujemy rozejm przez całkowitš blokadę.
Dalekowie, Cybermeni - mogliby złamać wasze zabezpieczenia.
Może. Ale bojš się. Nikt nie chce być pierwszy.
- Ja chcę. - Na to liczyłam.
Wyznaj...
Czym jeste? Dlaczego cię nie zapamiętuję?
Wyznaj. Wyznaj.
Wszystko w porzšdku?
Tak. Tak. Przepraszam.
To mój prywatny teleport.
Mogę cię wysłać do miasteczka.
Znajd ródło wiadomoci i zamelduj się za godzinę.
I nie sprawisz tam najmniejszych kłopotów.
A kiedykolwiek sprawiłem?
Nie odpowiadaj.
- Co? - Nie jestem głupia.
Wszyscy tu sš nauczeni widzieć przez hologramy.
Super.
Daj mi. Nie zabierzesz tam żadnej technologii.
Co mógłbym zrobić z kluczem? Ty, do rodka.
Mógłby przywołać TARDIS.
TARDIS nie działa zdalnie.
Ale jeli to cię uspokoi, to proszę bardzo.
Pamiętaj. Masz wrócić za godzinę.
- Zimno, bardzo zimno. - Spokojnie.
Łuska holograficzna ma filtr cieplny, zaraz się włšczy, daj mu chwilę.
Urocze miasteczko pokryte niegiem, połowę wszechwiata ogarnęła groza.
Dlaczego?
Boże!
Co?
- Co jest pod niegiem, co... - Co?
Zimne.
Odsuń się.
To kamień. To tylko rzeba.
Odsuń się!
Clara, patrz na niego, nie mrugaj!
- Co to jest? - Pod niegiem jest Płaczšcy Anioł.
Wyglšda jak rzeba, nie jest rzebš. Możesz uwolnić nogę?
- Musiałabym zdjšć but. - Nie masz go. - Rzeczywicie.
- Cišgnij mocno! - Próbuję!
Raz, dwa, trzy!
Wychodzš spod niegu.
- Patrz na nie wszystkie. - Dlaczego?
Blokada kwantowa. Poruszajš się, gdy nikt ich nie widzi.
Co one tu robiš?
To co wszyscy, musiały się przebić przez osłonę.
Patrz na nie!
Nie mogę, nic nie widzę, nieg mi wpada do oczu!
- Muszę przywołać TARDIS. - Mówiłe, że nie działa zdalnie.
- Mogę jš zakotwiczyć kluczem. - Zabrała ci klucz!
Tylko jeden!
Silniki uruchomione.
Klucz pod perukš, klasyka!
Blokada na tajemniczej wiadomoci.
Podoba mi się - tajemnicza wiadomoć!
Zgoliłe włosy.
Tak. Sprytny plan, by dostać się za osłonę.
- Po prostu ci się nudziło? - Tak, trochę.
To samo spotkało twoje brwi?
Nie, po prostu sš subtelne.
Lšdujemy blisko ródła sygnału.
Wyciszę silniki, nie róbmy zamieszania.
- Załóż to. - Po co?
Twoje uszy wyglšdajš jak płetwy.
Wiem!
Dobrze znowu mieć na sobie ubrania.
Tak lepiej, nie sšdzisz?
Co to za miejsce?
Jest 2 po południu, dni muszš być tutaj krótkie.
Wiadomoć nadano z tej wieży.
Czeć!
Jestemy parš z sšsiedniego miasta.
Nazywam się pewnie Hank, Rock czy co w tym stylu.
- Albo Daisy? - Cicho.
Miło was poznać, piękny nieg.
Was również miło poznać.
Bardzo miło.
Jestem Doktor. Jestem Władcš Czasu z planety Gallifrey.
Ukradłem wehikuł czasu i uciekłem,
i od tego czasu drwię z podstawowych praw mojego ludu.
Nie to zamierzałem powiedzieć!
Jestem nauczycielkš angielskiego z Ziemi
i uciekłam z kosmitš, bo naprawdę mi się...
Chyba powinnicie przestać mówić, póki się nie przyzwyczaicie.
- Do czego? - Jak się nazywasz?
- Radosna osobowoć kryjšca obsesję kontroli! - Noszę perukę!
Rozumiem! Oczywicie. Pole prawdy!
Bardzo ciekawe, nie widziałem pola prawdy od wieków!
- Noszę perukę! - Nikt tu nie może skłamać.
Zwłaszcza tak blisko wieży.
- Czy to nie utrudnia wam życia? - Zupełnie nie. - Tak.
Jak się nazywa to miasto?
Boże Narodzenie.
Jest lipiec.
Nie, miasto nazywa się Christmas.
Dużo szczęcia i pomylnoci!
Jak miasto może się nazywać Boże Narodzenie?
Nie wiem, ale skoro może być Wyspa Wielkanocna?
Może po prostu jest tu miło. Aż nie chcę się dowiedzieć, o co chodzi.
Jeste wreszcie.
Co cię zatrzymywało?
O co chodzi? To tylko rysa w cianie.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że to nie koniec.
Co to jest?
Rysa w strukturze rzeczywistoci.
Okruch 26 czerwca 2010 roku.
- Dnia, kiedy wszechwiat wybuchł. - Co przegapiłam.
- Zresetowałem go. - To dobrze.
Moja TARDIS go wysadziła.
Czułem się trochę odpowiedzialny. Ale pozostały blizny.
Słabe punkty w strukturze wszechwiata.
I kto próbuje przez nie przejć, z zewnštrz wszechwiata...
Oczywicie.
- To ma sens. - Ma? - Tak.
Gdyby chciała przebić się przez cianę, wybrałaby najsłabszy punkt.
By włamać się do wszechwiata, wybrałaby tę rysę, bo...
Nie. Jeli próbowałaby włamać się z powrotem.
Powiedziałe, że to Gallifrey. Dlaczego?
Analiza wiadomoci wykazała gallifreyańskie pochodzenie
zgodnie z bazš danych TARDIS.
Powiedziałe, że Gallifrey nie ma.
Nie.
Powiedziałem, że jest w innym wszechwiecie.
Stšd przyszła wiadomoć. Zgaduję, że pole prawdy też stšd się wzięło.
Jeli to Władcy Czasu...
Pieczęć Wysokiej Rady Gallifrey,
zwinšłem jš Mistrzowi w Strefie mierci.
W strukturze atomowej ma algorytm...
Użyj go do odczytania wiadomoci.
Wiadomoć dekodowana.
Trwa analiza wiadomoci.
Dostępna informacja.
Wiadomoć jest probš o informacje.
Pytaniem. Dlaczego nie powiesz, że jest pytaniem?!
Jest powtarzana cyklicznie w całym czasie i przestrzeni.
Najstarsze pytanie we wszechwiecie, ukryte na widoku...
Uwaga - tłumaczenie będzie dostępne dla wszystkich form życia w pobliżu.
Tłumaczenie.
Jaki Doktor?
Połšcz mnie z Doktorem, szybko!
Pytanie, na które tylko ja mogę odpowiedzieć.
Pole prawdy, by mieć pewnoć, że nie skłamię.
Gdy podam swoje imię, będš wiedzieć, że trafili we właciwe miejsce...
Że mogš bezpiecznie przejć.
Władcy Czasu?
I co wtedy?
Co się stanie, gdy odpowiesz i wrócš?
We to do TARDIS i włóż do ładowarki rubokręta.
- Dlaczego? - Piekło.
Gdy wrócš Władcy Czasu, rozpęta się piekło.
Pół wszechwiata czeka tu w gotowoci do walki.
A teraz proszę, id do TARDIS i zrób, co powiedziałem.
Doktorze, porozmawiaj ze mnš.
Doktorze, odezwij się!
Doktorze!
Przeoryszo, potrzebuję tylko jednego...
Jak nazywa się ta planeta?
Trenzalore.
I tyle? Zrobisz teraz co sprytnego?
Gdy wypowiesz swoje imię, Władcy Czasu wrócš.
Przybędš w pokoju.
To nie ma znaczenia. Czeka ich tu niekończšca się wojna.
Znów zacznie się Wojna Czasu! Dobrze to wiesz.
Gotowe.
Nawet nie próbuj, nie, nie!
Proszš mnie o pomoc!
Jeli jej udzielisz, konsekwencjš będzie wojna.
Nie pozwolę na to.
Wypowiedz swoje imię, a ten wiat spłonie!
Ta planeta jest chroniona.
Hej, wy wszyscy, na słowo, dzięki.
Christmas ma nowego szeryfa.
Czeć, jestem Doktor.
Uwaga, wszystkie Kaplice i Chóry Papieskiego Superkomputera,
rozpoczyna się oblężenie Trenzalore.
Nastšpi nieplanowana zmiana wiary.
Od teraz Kociół ma jeden cel:
Ciszę.
Doktor nie wypowie swojego imienia i wojna się nie rozpocznie.
Zapadnie cisza!
Zapadnie cisza.
W czasie, który nastšpił,
Papieski Superkomputer bronił pokoju między Doktorem a jego wrogami.
Papieski Superkomputer nas nie wykryje.
Komandorze Skarr! To ostrzeżenie, że zostalimy wykryci.
Osłona niewidzialnoci zawiodła.
- Co się dzieje? - Nie wiem, nie widzę jej.
Wyglšda na niewidzialnš.
Kociół Papieskiego Superkomputera przeprasza za twojš mierć.
Odpowiednie zawiaty zostanš poinformowane.
Mijały dni i lata,
a Doktor pozostawał wierny danemu słowu.
Został na Trenzalore obrońcš,
zarówno swojego starego domu, jak i nowego.
Wrogowie Doktora szukali nowych,
coraz dziwniejszych sposobów, by dostać się do miasteczka Christmas.
Jeste tu? Halo?
Cieplej?
Następny!
Doktorze! Następny!
Spalić!
Wzywam Doktora.
Łap.
- Proszę, Barnable. - Dzięki!
Wszystko naprawione, nie zostawiaj go więcej w deszczu.
- Naprawione koła i anty-graw. - Anty-co?
Trochę mnie poniosło. Co my tu mamy?
Ani kroku dalej.
Drewniany Cyberman! Podoba mi się.
Prymitywny, nie uruchomił alarmu.
Żadnej wysokiej technologii - uzgodniono to jeszcze przed rozejmem.
Wysłałem twojej broni instrukcję odwrócenia polaryzacji i wystrzału tyłem.
Jestemy w polu prawdy, wiesz, że nie mogę kłamać.
Możesz przeskanować mój rubokręt, zweryfikować wysłany sygnał.
Zweryfikowano.
Powinienem był wspomnieć - rubokręt nie działa na drewno.
Wylij swoim kolegom z góry wiadomoć od Doktora.
Powiedz im, że Doktor się stšd nie ruszy.
Następny.
Miasteczko więtowało każde zwycięstwo.
A tu siłuję się z Draconianinem, pamiętam!
Doktor zdawał się zapomnieć, że kiedy wiódł inne życie.
Boże Narodzenie jest bezpieczne!
Mieszkańcy miasteczka pokochali mężczyznę, który został z nimi na więta.
Musicie BYĆ pijanš żyrafš, naprawdę się wczuć!
Nie próbujcie być super! Super nie jest super!
- Super nie jest super! - A co to za taniec?
Pijana żyrafa! Pijana żyrafa!
Tak! Wesołych wišt! Chodcie do mnie!
Tak!
Jak tam stodoła twojego taty?
Naprawiłe przeciekajšcy dach, ale teraz jest większa w rodku!
Bo wszyscy będš takš chcieli!
Co to jest? Co to za dwięk?
Gdzie ty była przez 300 lat?!
- Co to? - Mój statek.
Moja TARDIS. To w niej tu przybyłem.
Zostawiasz nas?
Co ty tu robisz?
- Byłam... w kosmosie. - Była w wirze czasowym.
Rozszerzyła pole siłowe. Nic dziwnego...
że się spóniła, skoro musiała cię cišgnšć ze sobš.
Oszukałe mnie.
Uratowałem cię.
Nawet się nie pożegnałe!
Jestem na ciebie wciekły!
Nie chcę nawet z tobš rozmawiać!
Doktorze... Naprawiasz zabawki i walczysz z potworami.
Indyk się jeszcze nie upiekł.
- Cišgle pytajš? - Bez przerwy.
Chodmy na górę, już czas.
- Na co? - Na wit.
Słońce wieci tu tylko przez kilka minut, nie chcesz tego przegapić.
Mamy patowš sytuację.
Nie mogš zaatakować, bo mógłbym wypucić Władców Czasu.
A ja nie mogę stšd odejć, bo wtedy spalš tę planetę,
by powstrzymać Władców Czasu.
Po tych wszystkich latach wreszcie znalazłem miejsce,
gdzie proszš mnie, bym został.
Miasteczko Boże Narodzenie! Nie najgorzej.
Chod, kolego. Wygodnie?
Wygoda jest nieważna.
- Tak lepiej? - Potwierdzam.
Spokojnie.
Starzeje się.
Robię, co mogę, ale...
Nie mam częci.
Znam to uczucie.
Skšd je masz?
Mam dostawcę. Różowe sš najlepsze.
Wystšpił błšd.
Nie martw się, to tylko sen.
Słońce zaraz wzejdzie, trzymaj się.
Wystšpił błšd.
Wystšpił... błšd.
Hej, Ršczka.
Jeszcze jeden wit, dasz radę.
Uda ci się, trzymaj się.
Uwaga! Alarm! Uwag...
Ršczka, co się dzieje?
Pilne zadanie!
Musisz przekierować... telefon... do konsoli.
Wróć.
Ršczka?
Ršczka...
Dziękuję, Ršczka, dobra robota.
Dobra robota, kolego.
Jak ci się podoba mój nowy dom?
Przychodzę tu codziennie na te klka minut.
By przypomnieć sobie, co ochraniam.
Pięknie.
Dlaczego mnie odesłałe?
Gdybym tego nie zrobił, pochowałbym cię tu wieki temu.
Wcale nie. Nie pozwoliłabym ci tu utknšć.
Każdy w końcu gdzie się zatrzymuje.
Claro. Wszystko się kończy.
Oprócz ciebie.
Nie widzisz? Jestem stary.
Ale nie umierasz. Zmieniasz się. Dostajesz nowš twarz.
Nie w nieskończonoć. Mogę się zmienić 12 razy. 13 wersji.
Trzynastu głupich Doktorów.
Ale jeste jedenasty, więc...
Zapomniała o Kapitanie Zrzędliwym?
Podczas Wojny Czasu nie nazywałem siebie Doktorem,
ale to była regeneracja.
Więc jeste dwunasty.
Dziesišty raz regenerował i nie zmienił twarzy -
byłem wtedy strasznie próżny.
12 regeneracji.
Nie mogę już tego więcej zrobić.
Tutaj się wszystko kończy.
Ta twarz, ta wersja mnie, sš ostatnie.
Widzielimy tę planetę w przyszłoci, pamiętasz?
Te wszystkie groby...
Jeden z nich był mój.
- Zmień przyszłoć. - Nie mogę. - Odzyskałe TARDIS.
Mylisz, że odlecę, zostawię wszystkich?
Jasne, że nie.
Ale broniłe tego miasta przez trzysta lat.
- Może teraz kolej na kogo innego? - Nie ma nikogo innego.
Kiedy to będzie musiał być kto inny. Cokolwiek zrobisz, wyjdzie na jedno.
Każde ocalone życie jest zwycięstwem.
A co z twoim życiem?
Po tych wszystkich latach, ten jedyny raz,
nie zasłużyłe, by pomyleć też o tym?
Przepraszam.
Nie powinnam tego mówić. Nie powinnimy się kłócić.
Claro, kłócę się o to sam ze sobš od trzystu lat.
- Ale nie miałe TARDIS. - Ach, tak, to ułatwiało sprawę.
To prawda.
Doktorze!
Patrz, kto się obudził!
Kociół Ciszy prosi o negocjacje.
Twoje prawa i bezpieczeństwo zostanš uwięcone.
- Zaraz przyjdę. - Wysyłam transporter.
Nie trzeba, moja bryka wróciła.
Zrobiło się ciemno.
- Słońce zaszło. - Już?
Wszystko się kończy.
Szybciej, niż mylisz.
Pilnujesz mojej TARDIS, Barnable?
- Wrócisz? - Daj spokój.
Znasz mnie.
Będę czekać.
- Nie zmieniła się. - Sprzeciwia się starzeniu się.
Zbliżcie się.
Wyznaj.
Kim oni sš?
- Wyznaj. - Spowiednicy, bardzo popularni.
Genetycznie zaprojektowani, by zapomniała, co im powiedziała.
- Komu powiedziała? - No włanie!
Satysfakcjonujšce?
Gdzie sš różowe?
Za dużo konserwantów. I tak jeste nadpobudliwy.
Urocze. rodek oblężenia, a wy się spotykacie na plotki?
Ma rację. To nie może trwać dłużej.
Nie może się też skończyć.
Raport!
Władca Czasu wpadł do pułapki.
Po co przybyłe na Trenzalore?
Przybyłem, teraz nic tego nie zmieni.
Ale i tak próbujesz, prawda?
Nie ja. Frakcja Kovarian się odłšczyła.
Cofnęli się po twojej linii czasowej,
próbowali powstrzymać cię przed przybyciem na Trenzalore.
Więc to oni wysadzili mojš TARDIS.
- Mylałem, że zostawiłem odkręconš wodę. - Wysadzili kapsułę czasowš,
stworzyli pęknięcia we wszechwiecie, przez które Władcy Czasu teraz wołajš.
Pułapka przeznaczenia.
Nie możesz zmienić historii, jeli jeste jej częciš.
Zaprojektowali psychopatkę, która miała cię zabić.
Ożeniłem się z niš.
Nigdy nie zaszedłbym tak daleko, gdyby nie River Song.
Nie chcę zmienić historii.
Chcę zmienić przyszłoć.
Dalekowie codziennie otrzymujš wsparcie, szykujš się do wojny.
Trzy dni temu zaatakowali Superkomputer.
- Zaatakowali was? - Jak ich pokonalicie?
Pokonalimy? To była rze.
Dlaczego mnie nie wezwała? Pomógłbym.
Próbowałam. Umarłam tu, krzyczšc twoje imię.
Nie.
Och... zmarłam.
Czasami co zupełnie wylatuje z pamięci.
Nie! Nie, nie, Tasha, proszę, nie. Walcz z tym.
Tash, walcz z tym!
Odsuń się od jednostki Daleków, Doktorze!
Nie powinnicie wiedzieć, kim jestem.
Informacje na temat Doktora zostały uzyskane ze zwłok Tashy Lem.
Ale nie powiedziała wam, jak się dostać na Trenzalore.
- Prędzej by zmarła. - Kilka razy.
Więc lepiej mnie zabij, ale wczeniej...
Jaki Doktor? Jaki Doktor?
Twardy ze mnie orzech. Umieranie zajmie mi wieki.
Mnóstwo czasu, by odpowiedzieć na pytanie.
I co wtedy, chłopcy?
Umrzesz w ciszy, Doktorze,
albo twoja współpracowniczka zginie.
W porzšdku. Zabijcie jš!
Co mnie to obchodzi! Ale powiedz mi, co potem?
Oto zdrada Władcy Czasu.
I tak mnie zabijecie, jaka różnica?
Nie boję się. To wy powinnicie się bać.
Widzisz, Tasha, o tym mówiłem! TO jest kobieta!
Zawsze wiedziałem, że nie masz kręgosłupa,
ty i twój głupi Kociół!
Dlaczego kiedykolwiek na tobie polegałem?
Nie ufaj, że zakonnica wykona pracę Doktora.
Wróciła!
Nigdy nie mogła oprzeć się kłótni.
- Całuj mnie, gdy o to proszę. - Pro więc ładnie.
- Chyba nisz! - Szybko, do TARDIS. Możesz to zrobić?
Tak, ale szybko, Dalek we mnie się budzi.
- Walcz z nim. - Nie mogę. - Posłuchaj.
Walczyła z psychopatkš w sobie przez całe życie.
Zamknij się i wygraj.
To rozkaz, Tasho Lem.
Pole siłowe będzie trzymać przez chwilę, ale zaniknie.
Już sš w nim pęknięcia.
To już nie oblężenie, to wojna.
Wszystko zależy od ciebie. Walcz z Dalekami, na zewnštrz i w sobie.
Wiem, że może ci się udać.
Odzyskałe TARDIS, co?
- Czas odlecieć. - Tasha, proszę...
Proszę.
Dziękuję.
Nie robiłam tego dla ciebie, głupi egoisto.
To było dla pokoju.
Odleć stšd, Doktorze!
- Gotowe. - Co? - Twój indyk.
Albo się obudził.
- Chcesz trochę? - Przynie.
- Masz talerze? - Mam nawet cukierki z niespodziankš.
Jeszcze jedno.
Spójrz na mnie swoimi wielkimi, smutnymi oczami, bym wiedziała, że nie kłamiesz
i obiecaj mi, że już nigdy, przenigdy mnie nie odelesz.
Claro Oswald...
Nie odelę cię... nigdy więcej.
Pachnie cudownie!
Tak, wietnie.
Doskonały.
Wesołych wišt.
Doktorze?
Jeli nie odchodzisz, to po co ci to?
Przypomnienie.
Poza tym mogę odlecieć jutro.
Albo pojutrze.
Albo dzień póniej.
I tak na Trenzalore przybyli wszyscy wrogowie Władcy Czasu.
Dla Doktora nastała zima.
Z czasem, gdy wszystkie inne rasy zginęły lub wycofały się,
tylko Kociół Superkomputera stał na drodze Daleków.
I tak starzy wrogowie, Doktor i Cisza,
walczyli ramię w ramię na polach Trenzalore.
Wesołych wišt!
W morzu jest mnóstwo innych ryb.
Lindo, Clara chyba nie chce o tym rozmawiać.
To tylko sugestia.
Mam całš listę sugestii.
Z mojej listy mogłaby zrobić boysband!
- Nienawidzę boysbandów. - Oczywicie, w twoim wieku...
- Beznadziejne sš te cukierki. - Ja je kupiłam.
- Wiem. - Sš eleganckie.
- Nie majš żartów. - No włanie.
Majš wiersze.
Sš bardziej dramatyczne.
Lubię żarty.
Powiedz dowcip, babciu. Znasz ich mnóstwo.
- Mówilimy o mojej licie. - Nie.
Opowiedz, jak spotkała tatę. To z gołębiami.
Pewnego deszczowego dnia zobaczyłam go na molo.
Nie to! To o gołębiach.
Widziałam go wczeniej wiele razy.
Wyglšdał tak pięknie, gdy tam stał.
Gołšb w restauracji? Pamiętasz?
Chciałam, by czas się zatrzymał.
By nic się nigdy nie zmieniło.
Żeby tylko stał tam, taki piękny...
Dawno, dawno temu.
Nie ciskaj mnie tak mocno, możesz co złamać.
Jak miło! Płacz w więta.
Przepraszam.
Mam nadzieję, że pomylała życzenie.
Clara? Co się dzieje?
Zostańcie tu!
Potrafisz latać TARDIS?
Sterowanie TARDIS jest łatwe.
Sterowanie Doktorem nigdy mi nie wychodziło.
Co się z nim stało?
- Co mam zrobić? - Nie powinien umierać sam.
Id do niego.
Barnable?
Clara.
Czeć, Doktorze.
Zawsze była taka młoda?
Nie. Ty byłe.
Szukać Doktora.
- Wesołych wišt. - Wesołych wišt.
Wszystko w porzšdku.
Jest dobrze, nie martw się.
Jest tam żart?
Fragment "Myli o zegarze" Erica Ritchie'ego Juniora.
Taki z pukaniem? Te sš najlepsze.
- Raczej nie. - Przeczytaj.
And now it's time for one last bow
Like all your other selves
Eleven's hour is over now
The clock is striking twelve's.
Nie rozumiem.
Doktor!
Doktor zostanie pojmany!
Dalekowie żšdajš Doktora!
Sš tutaj. Dalekowie. Nie powstrzymamy ich.
Chcš ciebie.
W porzšdku, Barnable.
- Jeste Barnable? - Nie, Doktorze.
W porzšdku, Barnable, bez obaw. Mam plan.
Znikaj.
Nie mam planu, ale ludzie uwielbiajš, gdy to mówię.
- Doktorze, co zrobisz? - Nie wiem.
Dużo mówić, czekać na okazję, zgarnšć całš chwałę.
To zazwyczaj tak działa.
- Doktorze... - Ale nie tym razem.
To już.
- Nie! - Tak.
Widzielimy przyszłoć.
Teraz wszystko się skończy.
Zmień to! Jak powiedziała Tasha, zmień przyszłoć!
Kiedy bym mógł. Gdy byli tu Władcy Czasu.
Już nie mogę.
Znaleć Doktora.
Zostań tu. Obiecaj mi, że tu zostaniesz.
Dlaczego?
Ochronię cię.
Ostatnie zwycięstwo.
Pozwól mi.
Daj mi to...
Moja niemożliwa dziewczyno.
Dziękuję.
I żegnaj.
Problem z Dalekami jest taki, że strasznie powoli mówiš.
Umrę z nudów zanim zdšżš mnie zastrzelić.
Żšdamy Doktora!
Słuchajcie mnie!
Pomóżcie mu.
Pomóżcie mu zmienić przyszłoć.
Zróbcie co.
Doktorze!
Pytalicie...
Czas, by kto wam powiedział, że to było złe pytanie.
Jego imię...
On ma na imię Doktor.
To jedyne imię, którego potrzebuje.
Wszystko, co musicie o nim wiedzieć.
Jeli go kochacie...
A powinnicie...
To mu pomóżcie.
Pomóżcie mu.
Wybaczcie, jestem trochę powolny.
Bywało lepiej.
Umierasz, Doktorze.
Tak...
Umieram.
Przez stulecia próbowalicie mnie zabić i oto umieram ze staroci.
Jeli chcesz co zrobić, musisz zrobić to sam.
Umrzesz i Władcy Czasu nigdy nie wrócš.
Cišgle zbierasz odwagę, by strzelić, co?
Martwicie się, że mam co w rękawie.
Bez obaw, chłopcy.
Tym razem nic nie mam.
Umrzesz, Doktorze.
To twój koniec.
Znane sš nam zasady regeneracji.
Zużyłe wszystkie swoje życia.
Co ty powiedział?
Zasady?
Słuchajcie!
Drobna rada. Powiedzcie mi prawdę, jeli sšdzicie, że jš znacie.
Ustalajcie prawa, jeli jestecie na tyle odważni,
ale, Dalekowie, nigdy, przenigdy
nie mówcie mi o zasadach!
Alarm! Alarm! Doktor się regeneruje!
Spójrzcie tylko. Regeneracja numer 13!
Łamiemy prawa nauki, moi drodzy.
I powiem wam co - będzie wybuchowo!
Eksterminować! Eksterminować Doktora!
Mylicie, że możecie mnie teraz powstrzymać?
Jeli chcecie mojego życia...
Chodcie i je wecie!
Do rodka!
Uciekajcie z ulicy, szybko!
Pozdrowienia z Gallifrey!
Doktorze?
Doktorze!
Czeć.
Znów jeste młody.
Wszystko w porzšdku. Nawet nie zmieniłe twarzy.
Zaczyna się.
Nie mogę tego zatrzymać. To reset.
Nowy cykl regeneracji...
To potrwa trochę dłużej.
Rozgrzewa się.
Wszystko zniknie, prawda?
Wszystko, czym byłe, nagle zniknie
jak mgiełka oddechu na lustrze.
Zaraz się zjawi.
- Kto? - Doktor.
Ty jeste Doktorem.
Tak...
I zawsze będę.
Ale czasy się zmieniajš...
I ja też muszę.
Amelia?
Jaka Amelia?
Pierwsza twarz, którš ta twarz ujrzała.
Wszyscy się zmieniamy...
Jeli się nad tym zastanowić.
Przez całe życie jestemy różnymi ludmi.
I to jest w porzšdku, to jest dobre, trzeba ić naprzód.
Tak długo, jak pamiętasz wszystkich, którymi byłe.
Nie zapomnę ani jednej linijki.
Ani jednego dnia.
Przysięgam.
Zawsze będę pamiętać, kiedy Doktor był mnš.
Obszarpany Doktorze...
Dobranoc.
Nie, nie.
Proszę, nie zmieniaj się.
Nerki!
Mam nowe nerki!
- Nie podoba mi się kolor. - Twoich nerek?
- Co się dzieje? - Pewnie się rozbijamy!
- O co? - Spokojnie.
Mam tylko jedno pytanie.
Wiesz może, jak tym sterować?
Tłumaczenie: Magda "Lierre" Stonawska
Gallifrey.pl
lierre@gallifrey.pl