Posłuchaj!
Pytanie!
Dlaczego mówimy na głos, kiedy wiemy...
że jestemy sami?
Przypuszczalnie...
ponieważ wiemy, że nie jestemy.
Ewolucja zachowuje umiejętnoci potrzebne do przetrwania.
Istniejš doskonali drapieżnicy.
Istnieje doskonała obrona.
Pytanie:
dlaczego nie ma czego takiego, jak doskonałe ukrycie?
Odpowied! Skšd możemy wiedzieć?
Logicznie rzecz ujmujšc, jeli ewolucja wytworzyła istotę,
której zasadniczš umiejętnociš jest ukrywanie się,
skšd można wiedzieć o jej istnieniu?
Mogłaby być z nami w każdej sekundzie, a my bymy o tym nie wiedzieli.
Jak mógłby jš wykryć, choćby wyczuć...
poza tymi momentami, kiedy bez oczywistego powodu...
zaczynasz mówić na głos?
Czego chciałaby taka istota?
Co mogłaby zrobić?
A więc?
Czego chcesz?
Posłuchaj
Posłuchaj!"
Tłumaczenie: Lady Skaro, Lierre, Gingerstorm
Gallifrey.pl
- Hej. - Hej.
Wybacz.
A więc w końcu, od dawna planowany drink.
Tak. Zajęło to trochę czasu - sprawy rodzinne - ale udało się.
W gruncie rzeczy to raczej kolacja.
Tak, prawdę mówišc - kolacja.
Lubię, gdy facet szybko przechodzi do rzeczy.
Tak! Mógłbym przejć od razu do dodatków.
Słodkiego. Deserów.
- Tak, tak, wiem, deserów. - Od razu deser. - Załapałam.
A więc... jak ci minšł dzień?
Dobrze. Wiesz... belfersko.
- Taa, belfersko. - Belfersko, belfersko.
Kompletnie belfersko.
- Chyba nie powinnimy gadać o pracy. - Rany, racja!
Chociaż... Co sšdzisz o Courtney?
Poważnie?
Powiedziała, że nie może skupić się na swojej pracy,
bo mam zbyt szerokš twarz.
- Szerokš?! - Czasem mam ochotę jš zabić.
- Ja też. - W twoim przypadku akurat serio.
Słucham?
Wykopałem dwadziecia trzy studnie.
Słucham?
Dwadziecia trzy studnie, kiedy byłem żołnierzem. 23!
- OK. Jasne. Super, studnie... - No, były dobre, w sumie.
Nie wštpię w jakoć twoich studni.
Całe wioski uratowane. Właciwie miasta, pełne ludzi.
Ludzi, których nie zastrzeliłem. Ludzi, których uratowałem!
- OK. Zrozumiałam. Serio. - Więc dlaczego O TYM nikt nie wspomni?
Wybacz, że nie wspomniałam o twoich studniach!
- Proszę wybaczyć... - Przepraszam.
Podać wodę?
Nie trzeba - on się do niej pewnie dokopie.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
- Drażliwy temat. - Tak. To nieco zauważalne.
Czasem ludzie tacy jak ty widzš ten zły koniec kija.
Ludzie tacy jak ja?
Nie miałem zamiaru cię osšdzać.
Właciwie to włanie to zrobiłe.
- Ty osšdziła mnie! - Żartowałam. - To nie było mieszne.
- Dobra, wiesz, co teraz robię? - Przesadzasz? - Wychodzę!
- Musisz się przecisnšć. - Doktor?
Po co ci trzy lustra? Nie możesz po prostu odwrócić głowy?
Co ty tu robisz?
Mówiła, że masz randkę.
Ale wolałem ukryć się w sypialni na wypadek,
gdyby przyprowadziła go do domu.
Co tak wczenie?
Było tak le, czy w porzšdku jak na twoje standardy?
To była katastrofa i jestem totalnie wciekła, jeli chcesz wiedzieć.
wietnie! Potrzebuję cię do czego.
- Nie mogę! - Oczywicie, że możesz, jeste wolna.
W sumie nawet bardziej niż zwykle.
Możliwe, że kto do mnie zadzwoni.
Ten kole od randki?
Już za póno, zmyła makijaż.
Nie, nie zmyłam. Cišgle go mam.
Dobra, widocznie to przegapiła.
Dawaj, dalej, dalej, dalej!
Nie powiedziałam tak".
Wiesz jak to jest, jak czasem mówisz sama do siebie?
- A co, jeli nie? - Co nie? - Jeli nie mówisz sama do siebie?
Propozycja - co, jeli nikt nigdy nie jest tak naprawdę sam?
Co, jeli każdy żyjšcy byt ma towarzysza -
cichego pasażera, cień?
Co, jeli te ciarki na karku
to oddech kogo, kto stoi zaraz za tobš?
Jak długo podróżowałe sam?
Być może nigdy.
Wyglšda na twoje pismo.
Nie mogłem tego napisać i zapomnieć, nie?
- Spotkałe kiedy siebie samego? Co to jest? - Sny.
Sprawozdania ze snów różnych ludzi, poprzez całš historię.
- Widzisz, mam pewnš teorię. - Założę się, że masz. Jakš?
Uważam, że każdy w pewnym punkcie swojego życia
miewa dokładnie ten sam koszmar.
Budzisz się, a raczej tak ci się wydaje,
a tam w mroku kto jest, bardzo blisko,
albo wydaje ci się, że jest.
Więc siadasz, włšczasz wiatło.
Każdy pokój nocš wyglšda inaczej.
Tyka, skrzypi i oddycha.
I wmawiasz sobie, że nikogo tam nie ma,
nikt nie patrzy, nie nasłuchuje,
w ogóle nikogo tam nie ma...
I już prawie w to wierzysz.
Bardzo, bardzo starasz się uwierzyć...
A wtedy...
Opisy tego snu przewijajš się przez całš historię ludzkoci,
raz za razem, ten sam sen.
Teraz pojawia się oczywiste pytanie, które ci zadam.
- Wiesz jakie? - niło ci się to kiedy? - Dokładnie!
Nie - włanie spytałam, czy kiedy ci się to przyniło.
- Byłem pierwszy. - Nie, ja byłam.
Wcale nie.
OK, chyba, być może. Tak.
- Ale każdemu ni się, że ma co pod łóżkiem. - Dlaczego?
- Trzymaj mocno. Jeli co będzie chciało wejć w twój umysł, pozwól mu. - Co to?
Telepatyczne obwody TARDIS. Jeste z niš teraz połšczona,
Więc nie myl o niczym niemiłym.
Czemu nie?
Może się pokazać na wszystkich ekranach.
TARDIS dokonuje ekstrapolacji całej twojej linii czasowej
od momentu narodzin po chwilę twojej mierci.
Której nie mam ochoty widzieć.
Wyłšczam zabezpieczenia i nawigację,
podporzšdkowujšc TARDIS tobie.
Skup się na tym nie,
na detalach, wizualizuj je, poczuj je.
TARDIS przeledzi twojš podwiadomoć
i wyłowi z niej odpowiednie informacje.
Powinna być w stanie powrócić do tego momentu w twojej linii czasowej,
kiedy pierwszy raz ci się to przyniło.
A wtedy zobaczymy.
Co zobaczymy?
Co jest pod twoim łóżkiem.
Nie rozpraszaj się teraz.
Pamiętaj, sterujesz wehikułem czasu.
Nie, nie możesz nie! Nie rób tego, zignoruj to!
Dobrze.
Zadziałało, dotarlimy.
Przepraszam, chyba się rozproszyłam.
Nie, nie, nie - data się zgadza.
- Chod! - Dokšd?
Do twojego dzieciństwa!
Dom dziecka West Country.
Gloucester - sšdzšc po poziomie ozonu
i studzienkach kanalizacyjnych, połowa lat 90.
Musiała tu być, kiedy przynił ci się sen.
Nigdy w życiu nie byłam w Gloucester.
I nigdy nie byłam w domu dziecka.
Pewnie zapomniała.
Widziała wielkoć ludzkich mózgów, przekomiczne.
Mała ty musi gdzie tu być, razem z twoim małym móżdżkiem.
Czy to nie niebezpieczne, że spotkam siebie?
Potencjalnie katastrofalne.
Więc czemu mnie tu zabrałe?
Cały czas mówiłem, potrzebowałem kogo do kiwania głowš.
- Prawdopodobnie lepiej, żeby poczekała w TARDIS. - Doktorze...
Zaraz się zobaczymy. TARDIS.
Doktorze!
Jeli się rozproszyłam, co mogło się stać?
Moglimy wylšdować w kompletnie innym miejscu.
Ale wštpię, by tak było, strefa czasowa się zgadza.
Zaraz wracam.
Co tam robisz?
Nic.
Ja po prostu...
Jak masz na imię?
- Rupert. - Och, dobrze.
Czeć, Rupert.
Rupert Pink. Głupio brzmi.
Nieprawda.
Znam kogo, kto nazywa się Pink.
Chodziło mi o Ruperta. Zmienię kiedy to imię.
Dlaczego nie pisz?
Boisz się czego?
Jak pan się tu dostał?
Musi pan mieć wadliwe drzwi.
Kontrola?
- Jest druga nad ranem. - Istnieje lepsza pora?
Zawsze pracuje pan tu nocš?
Głównie nocš, tak.
Nie kończy się to mówieniem do samego siebie?
Bez przerwy.
Takie już jest to miejsce...
Nic pan z tym nie zrobi.
A co z pańskš kawš?
Mojš kawš?
Stawia pan jš gdzie czasem, rozglšda się pan,
i nagle jej nie ma?
Każdemu się to zdarza.
Tak, każdemu.
Kto wyłšczył pański telewizor?
Tak się czasem dzieje.
Sam...
sam się wyłšcza.
Czeć.
Fajny pokój.
Wiesz co, powiniene mieć więcej niż jedno krzesło.
Co robisz, kiedy kto wpada?
Siadam na łóżku.
To dlaczego teraz na nim nie siedzisz?
Mylisz, że co pod nim jest?
Hej...
każdemu się tak czasem wydaje.
- Po prostu w nocy ludzie tak mylš. - Dlaczego?
niło ci się, że kto złapał cię za nogę?
niło ci się, prawda?
Dokładnie to ci się przyniło.
Skšd wiesz?
Wiesz, dlaczego sny nazywamy snami?
- Dlaczego? - Bo nie sš prawdziwe.
Gdyby były, nie musiałyby się specjalnie nazywać.
Co robisz?
- Wiesz, co tam jest? - Co?
Ja!
Chod! Jest zupełnie bezpiecznie.
Widzisz?
Nikogo tu nie ma. Tylko my.
Czasem słyszę hałasy.
To dom pełen ludzi, na pewno słyszysz hałasy.
Ale wszyscy piš.
Wszyscy niš.
Da się słyszeć sny?
Jeli jeste wystarczajšco mšdry - tak, ale na pewno nie mogš cię skrzywidzić.
Wiesz, czasem nam się zdaje, że co za nami jest.
A nocš to włanie przestrzeń pod łóżkiem jest za tobš.
Po prostu. Nie ma się czego bać.
- Kto jeszcze jest w pokoju? - Nikt.
- Kto musiał wchodzić. - Nikt nie wchodził.
Hej...?
Kto to jest?
Który z twoich przyjaciół stroi sobie żarty?
Żartujesz sobie, co? Robisz sobie żarty z Ruperta?
Dobra. To nie jest mieszne.
No i gdzie on jest?
- Doktor? - Nie mogę go znaleć, ty potrafisz?
- Znaleć kogo? - Wally'ego.
- Wally'ego? - Nie ma go w tej ksišżce.
Bo to nie jest Gdzie jest Wally?".
Skšd wiesz? Może po prostu jeszcze go nie znalazłe.
- Nie w każdej ksišżce jest. - Naprawdę?
No to chyba kilka lat z mojego życia będę musiał jako odzyskać.
Boisz się?
To co na łóżku, czymkolwiek jest
Spójrz na to. Przeraża cię?
- Tak. - To dobrze. Chcesz wiedzieć dlaczego?
- Dlaczego? - Opowiem ci jak to działa.
Twoje serce bije tak szybko, że mogę to wyczuć na twojej ręce.
Do twojego mózgu dociera tak mnóstwo krwi i tlenu,
to jak paliwo rakietowe.
Włanie teraz możesz biegać szybciej, walczyć lepiej
i skakać wyżej niż w jakimkolwiek innym momencie
i jeste tak uważny, że czujesz, jakby czas zwalniał.
Co złego jest w strachu? Strach to supermoc.
To twoja supermoc.
Jest tu co niebezpiecznego, ale wiesz co? To ty.
Czujesz to?
Mylisz, że to co to czuje?
Mylisz, że jest przestraszone?
Frajer. Odwróć się od niego.
- Co? - Odwróć się do niego plecami, dawaj.
Ty też, Claro.
Claro, tył, już.
Zrób to, po prostu teraz to zrób. Odwróć się.
Teraz, odwróć się.
Uroczy widok za oknem.
Tak, podchodzisz i widzisz cały mrok.
Głęboki, uroczy mrok - bez niego nie widzielibymy gwiazd.
Teraz sš dwie możliwoci.
Pierwsza - to po prostu który z twoich kolegów
robi sobie z ciebie żarty. Druga - to nie kolega.
Więc? Plan? Plany sš dobre.
Ty tam, na łóżku, mówię do ciebie.
Odejd w pokoju.
Nie będziemy patrzeć.
Po prostu sobie id.
Jeli chcesz pozostać w ukryciu, w porzšdku. Id.
Poszło sobie?
Nie rozglšdaj się, jeszcze nie.
- Nic nie słyszę. - Nie rozglšdaj się.
Odwróć wzrok! Nie patrz na to! Nie rozglšdaj się.
- Nie patrz na wiatło. - Co to jest?
Co, co nie może zostać zobaczone.
- Co by to mogło być? - Nie wiem.
Ja też nie. Zamknij oczy.
- Co? - Zamknij oczy. Ty też, Claro.
Daj mu to, czego chce.
Udowodnij, że nie będziesz patrzeć.
Obiecaj. Obiecaj, że nigdy na to nie spojrzysz.
Obiecuję, że nie będę patrzeć.
Oddech na twoim karku
Jeżšce się włosy...
To znaczy, że nie możesz się oglšdać!
Poszło.
Zabrało mi narzutę.
Och, rasa ludzka Nigdy nie jestecie zadowoleni, prawda?
- Jestem teraz bezpieczny? - Nikt nie jest.
A na pewno nie nocš, w ciemnoci, kiedy wszystko może cię złapać,
a ty jeste całkiem sam...
- Za co to było? - Sied cicho i zostaw to mnie.
- Sš twoje? - Należš do domu dziecka.
- Teraz sš twoje. - Ludzie nie potrzebujš kłamstw.
Ludzie nie potrzebujš straszenia wielkiego siwego patyczaka,
a jednak tu jeste. Nie odzywaj się.
Widzisz, co robię?
- To twoja armia. - Plastikowa. - Sied!
Będš pełnić wartę pod twoim łóżkiem.
Widzisz tego? To jest ich szef.
Pułkownik. Będzie wszystkiego pilnować.
Ten jest zepsuty. Nie ma broni.
I dlatego jest szefem.
To żołnierz tak dzielny, że nie potrzebuje broni.
Może ochronić cały wiat.
- Jak go nazwiemy? - Dan!
Jak?
Żołnierz Dan. Tak go nazwę.
Super. wietne imię.
Tak.
Poczytasz mi bajkę? Łatwiej mi będzie zasnšć.
Oczywicie.
Dawno, dawno temu...
Koniec.
Zdolnoci rodzicielskie.
A więc...
Czy to możliwe, że włanie uratowalimy dziecko przed innym dzieckiem w kocyku?
Całkiem możliwe, tak.
Ważniejszym pytaniem jest: dlaczego skończylimy tutaj, a nie z tobš?
Rozproszyłam się.
Ale dlaczego akurat ten chłopiec?
Nie masz nic wspólnego z tym chłopcem, prawda?
Nie. Nie, oczywicie, że nie.
- Dlaczego pytasz? - TARDIS podšżała twojš liniš czasowš.
Teoretycznie powinno być jakie powišzanie.
Czy on...
Będzie cokolwiek z tego pamiętał?
Czyszczšc mu wspomnienia,
dałem mu wielki stary sen o byciu żołnierzem Danem.
Wszystko w porzšdku?
Doktorze...
Wybacz, że o to proszę,
wiem, że to niezgodne z zasadami podróżowania w czasie,
ale w sumie...
Mogę prosić o przysługę?
Naprawdę tak wyglšdam z tyłu?
Jest niele.
Mylałam, że wietnie.
Serio?
Przepraszam.
Hej.
Czeć. Nazywam się Clara Oswald.
Czasami jestem złoliwa, czasami jestem sobš i nie lubię mojego nazwiska,
ale to chyba wszystko, czym powiniene się martwić.
Czeć, ja przepraszam...
Do tego pyskuję, kiedy jestem zdenerwowana i często się kłócę.
Serio, czasami nad tym nie panuję. Moje usta chcš ogłosić niepodległoć.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic nie mów.
Albo powiedz co miłego.
Lubię twoje nazwisko.
Zawsze co.
Oswald. Pasuje do ciebie.
Na pewno jest lepsze niż Pink.
Nie, Pink to ładne nazwisko. Lubię róż.
Też możesz takie mieć.
Odważna propozycja, panie Pink.
To znaczy nie...
Wiem, wiem.
Dlaczego nie umiem dzisiaj mówić?
To regres, cofasz się w rozwoju.
Jestem Benjaminem Buttonem?
Swojš drogš. Clara Pink - przesada.
Tak, trochę...
Dobra, dobra - RUPERT Pink!
Słucham?
Rupert... Pink. Nie pasuje.
Rupert?
Tak... Miałe tak na imię, nie?
- Kto ci powiedział? - Kto w szkole.
Nie, nie używałem go od lat.
Nie mogę sobie przypomnieć, kto to był...
- Żartujesz sobie ze mnie? - Nie! Nie, nie, nie, wcale!
- To żart? - Danny, nic z tego nie jest żartem!
Gdzie masz płaszcz?
- Co takiego? - Miała płaszcz, kiedy wyszła.
Przepraszam, Danny, naprawdę...
jest co, o czym powinnam chyba szczerze powiedzieć...
- Może o wszystkim? - To w moim przypadku naprawdę dużo.
- Cóż, to jest dziwne. - Nie, to nie jest dziwne, naprawdę
Gdzie idziesz?
- Nie jestem fanem dziwnych rzeczy. - Nie wychod.
W takim razie zrób co dla mnie.
Powiedz mi prawdę, bo wiem, kiedy ludzie kłamiš mi prosto w twarz.
Jakkolwiek dziwne to jest, po prostu powiedz mi prawdę!
To nie jest dziwne...
w sumie.
Mam doć.
Próbuję mieć randkę,
prawdziwe życie. Międzyludzkš, prawdziwš randkę!
To normalne, miłe, codzienne spotkanie jak każde inne,
więc chciałabym wiedzieć, czy istniejš inne sposoby
na uczynienie tego jeszcze bardziej nierealnego, niż już jest?
Witaj.
Ach, Clara!
Dobra robota, znalazłe jš.
Teraz zaczyna być naprawdę dziwnie.
Danny?
Co jest nie tak z twojš twarzš? To te oczy!
Czemu robisz te wielkie oczy? Kontroluj się trochę.
- Kim jest Danny? - To pułkownik Orson Pink,
z jakich 100 lat w twojej przyszłoci.
Orson Pink?
Tak, też mnie rozbawiło. Wybacz!
Masz z nim jakie powišzania?
- Powišzania? - Tak, dalecy krewni albo co?
Skšd mam wiedzieć?
Cóż, dobrze...
W takim razie... może masz jakie stare rodzinne fotografie, na których jest?
Wiesz, takie, na których wyglšda staro i bardzo grubo?
Nie mam.
Jak go znalazłe?
Zostawiła lad w obwodach telepatycznych TARDIS.
Odpaliłem je ponownie, a TARDIS zabrała mnie wprost do niego!
Więc ma co wspólnego z twojš liniš czasowš.
I nigdy nie zgadniesz, gdzie go znalazłem.
Gdzie jestemy?
Na końcu drogi.
To włanie to.
Koniec wszystkiego...
Ostatnia planeta.
Koniec wszechwiata?
TARDIS nie powinna latać tak daleko,
ale jaki idiota wyłšczył zabezpieczenia.
Słuchaj!
Czego?
Niczego.
Nie ma nic do usłyszenia.
Niczego, nigdzie...
ani oddechu,
ani skrzypienia, żadnego klikania ani tykania.
Wszystkie zegary stanęły.
To cisza na końcu czasu.
To skšd on się tu wzišł? Jeli jest z następnego stulecia
Pierwszy podróżnik w czasie.
Wykonał pierwszy z wielkich skoków w czasie.
Powinno go to sprowadzić do połowy kolejnego stulecia.
A więc co się stało?
- Dotarł trochę za daleko. - Trochę?
Trochę dużo.
Spójrz no na niego. Robinson Crusoe na końcu swego czasu,
ostatni człowiek we wszechwiecie.
Zawsze mylałem, że to ja nim zostanę.
- To nie zawody. - Wiem, że nie.
Oczywicie, że nie.
- Ale jeszcze będzie na nie czas. - Wyglšda na to, że się pakuje.
Utknšł na pół roku, włanie spotkał podróżnika w czasie -
oczywicie, że się pakuje.
Możesz to zrobić? Możesz zabrać mnie do domu?
Włanie ci pokazałem, prawda? Testowy lot do restauracji.
Tak, ale do mojej rodziny, mojego własnego czasu?
- Łatwizna. Prawda, że mogę, Claro? - Tak, może.
Wszystko w porzšdku?
Tak, w porzšdku, dobrze.
- Znam cię? - Nie, nie ma takiej opcji.
Znowu robi te oczy?
To przez tę szerokš twarz. Potrzebuje trzech luster!
Doktorze...!
Nie możemy teraz lecieć. TARDIS musi się naładować.
Wybacz...
Co?
- Wystarczy jedna noc. - Cała noc?
Jedna noc więcej...
to nie problem, prawda?
Nie.
Żaden problem.
Jaka szkoda, nieprawdaż?
Czego szkoda?
W całym wszechwiecie zostały tylko trzy osoby,
a ty okłamujesz dwie z nich.
To była pierwsza rzecz, którš zauważyłem, wchodzšc tutaj.
Musiała też to zobaczyć, Claro...
Po to masz te oczy! Widziała? Wszechwiat jest martwy.
Wszystko, co do tej pory istniało, umarło.
Za tymi drzwiami nie ma nic oprócz nicoci po wiecznoć.
Więc dlaczego sš zamknięte?
Proszę...
Nie zmuszajcie mnie do spędzenia tutaj kolejnej nocy.
Boisz się ciemnoci?
Ciemnoć jest teraz pusta.
Nie.
Nie, nie jest.
Jeste tu bezpieczny. Nic nie wejdzie przez te drzwi, obiecuję.
A wy dwoje poczekacie na zewnštrz?
Na to wyglšda. Właciwie dlaczego poczekamy"? Na co?
Dlaczego nie możemy wyjć?
Tak jak powiedział - ładuje się.
Nie wyglšdała, jakby mu wierzyła.
Ja po prostu tak wyglšdam, kiedy go słucham.
To tylko głupia zabawka.
Pamištka rodzinna, ma przynosić szczęcie.
Tak. Włanie.
Nie przydała się na zbyt wiele, co?
Przydała się. Jestecie tutaj, prawda?
Jaka była szansa, że wasza dwójka mnie znajdzie?
Orson...
Wywiadcz mi przysługę, kiedy już wrócisz do domu.
Trzymaj się z daleka od podróży w czasie.
To rodzinna tradycja.
Co?
Przepraszam, co masz na myli mówišc to tradycja"?
Nic - to głupia historia, jeden z moich dziadków, cóż...
- Niech będzie, pradziadków - O co chodzi? Powiedz mi!
Pytałe, czy mnie znasz.
- Pamištka rodzinna? - Tak.
Co teraz robimy?
- Czekamy. - Na kogo? Na co?
Jeli wszyscy we wszechwiecie nie żyjš, na zewnštrz nikogo nie ma.
To jeden punkt widzenia.
Jaki jest inny?
Piekielnie dużo duchów.
Masz teraz nastrojowe owietlenie?
Wystarczyłby szkocki akcent.
- Skšd one się tu wzięły? - Zawsze tu były.
Sš widoczne tylko w nocnym wietle.
Ale kto to napisał?
Pułkownik Pink. Widocznie w nocy potrzebuje przypomnienia.
Szeć miesięcy w całkowitej samotnoci - na pewno potrzebował.
Czego?
Towarzystwa.
Co to jest?
- Preferowany typ wyjanienia? - Dodajšcy otuchy.
Systemy przełšczajš się na oszczędne zasilanie.
Występujš spore różnice temperatur.
Jak rury, skrzypišce, kiedy psuje się ogrzewanie.
- Zawsze uważałem, że w rurach co mieszka. - Ja też.
Z kim była na kolacji?
Próbujesz ze mnš normalnie rozmawiać?
Chciałem raz spróbować.
Mówiłam ci. To była randka.
- Co poważnego? - Randka.
Poważna randka?
Mam się z nim zgłosić po błogosławieństwo?
Chciałbym go poznać.
Jeli chcesz, mogę sprawdzić jego przyszłoć.
Szczerze mówišc, zrobiłe wystarczajšco wiele.
Cinienie atmosferyczne się wyrównuje...
Lub?
Towarzystwo.
Dlaczego to robisz? Dlaczego nie możemy odlecieć?
- Bo muszę wiedzieć - Co?
Załóżmy, że istniejš stworzenia, których głównym celem jest chowanie się.
Pokazujš się tylko bardzo młodym i bardzo starym,
i szaleńcom, i wszystkim, którym nikt nie wierzy.
Co takie stworzenia zrobiłyby,
gdyby zostały same z ostatnim człowiekiem we wszechwiecie?
Co?
Pewnie kadłub stygnie.
Pewnie?
Zapewne.
Kto puka.
Tak.
Doktorze, nie wierzysz w to wszystko, prawda?
Niewidoczne stworzenia -
potwory spod łóżek.
Cóż kryje się więc w lustrze?
I w kšcie oka gdzie?
Czyje kroki wcišż twe ledzš, Lecz nie mijajš cię?
Przybylimy na koniec wszechwiata z powodu szkolnego wierszyka?
- To ty to obracasz, prawda? - Nie.
- Do TARDIS. - Dlaczego?
Muszę wiedzieć.
Doktorze. Doktorze...
Do TARDIS, już!
Kto tam jest - wiemy, więc możemy już stšd odejć!
- Doktorze! - Otworzenie drzwi spowoduje dekompresję.
Może uruchomić mechanizm.
- Jest tam atmosfera? - Wokół statku jest bańka powietrza.
- Cišgle tu jeste! - Nie zostawię cię w niebezpieczeństwie.
Więc nigdy już ze mnš nigdzie nie polecisz, bo taka jest umowa!
Do TARDIS, już! Rób, co mówię!
Jeste idiotš.
Wiem.
- Co się dzieje? - On otwiera drzwi.
Być może gdzie tam czekajš, A gdy zatrzyma nas mierć,
Oni spod naszych łóżek Powoli wylizgnš się.
Nie, nie, nie, nie teraz!
Zawsze, gdy dzieje się co ważnego!
Co się dzieje?
Co to jest?
Alarm - bańka powietrza została naruszona.
Zostań tu.
Wszystko z nim w porzšdku?
Jest nieprzytomny. Ale nic mu nie będzie.
Co go ogłuszyło.
W powietrzu latało mnóstwo przedmiotów.
To pewnie dlatego.
Tak.
Co tam było?
Czego się bałe?
Spędziłem tam tyle czasu - boję się nawet własnego cienia.
Tak.
Pewnie ucieka resztka powietrza.
Często używasz słowa pewnie".
Jestemy bezpieczni? Nic się tu nie dostanie, prawda?
Pewnie nie.
Masz jaki plan?
Obwody telepatyczne. Zostawiłam w nich swój lad.
- Więc? - To może pomóc.
- To twój plan? - Nie, to co.
Okej. No już, uda ci się!
Szybko!
Przepraszam!
Dalej!
Szybko!
I tyle?
Nie wiem.
Tak sšdzę.
Gdzie my jestemy?
Gdzie indziej. Mam nadzieję! Nie, nie, zostań, zajmij się Doktorem.
Nie możesz ić tam sama.
Rzecz w tym, że moja linia czasowa...
Orson, nie chcesz spotkać samego siebie.
Możesz się niele zdziwić.
Rupert?
Orson?
Dlaczego on tam pi?
Nie chce, by inni usłyszeli, że płacze.
- Dlaczego cišgle płacze? - Wiesz dlaczego.
W wojsku go oduczš.
Nie udawaj, że pisz, nie jestemy głupi.
Wróć do domu. Nie musisz być sam!
Słyszysz mnie?
Jeste mile widziany w domu, wraz z resztš chłopców.
Zostawię otwarte drzwi. Przyjd, kiedy zechcesz.
Nie może cišgle płakać i uciekać, jeli chce wstšpić do armii.
Ale on nie chce, cišgle ci to powtarzam.
Nie pójdzie przecież do Akademii?
Nigdy nie zostanie Władcš Czasu.
Sontaranie! Zmieniajš bieg ludzkiej historii!
Doktorze?
Mieszasz mi w głowie. Cicho, cicho!
Gdzie jest Clara?
Clara! Clara!
Kto tam jest?
Halo?
Wszystko w porzšdku.
To tylko sen.
Połóż się.
Wszystko będzie dobrze. Połóż się i zanij.
Zrób to dla mnie.
pij.
Posłuchaj...
Co się stało? Co widziałe?
Co tam jest?
A jeli niczego tam nie ma?
Może nigdy niczego nie było?
Ani pod łóżkiem, ani za drzwiami.
Może to tylko wielki i zły Władca Czasu nie chce przyznać,
że boi się ciemnoci.
Gdzie jestemy? Gdzie wylšdowalimy?
Nie sprawdzaj, gdzie jestemy.
Odlećmy stšd i obiecaj, że nigdy nie sprawdzisz, gdzie bylimy.
- Dlaczego? - Lećmy, nie pytaj.
Nie rozkazuj mi, Claro!
Zrób, co powiedziałam.
Wszystko w porzšdku.
To tylko sen.
Ale najmšdrzejsi z ludzi potrafiš słyszeć w snach.
Posłuchaj więc, proszę.
Wiem, że się boisz...
ale nie ma w tym nic złego.
Czy nikt ci nigdy nie powiedział,
że strach jest supermocš?
Dzięki niemu jestemy szybsi, sprytniejsi i silniejsi.
Pewnego dnia tu wrócisz
i wtedy też będziesz się bardzo bać.
Ale to dobrze.
Bo kiedy kto jest bardzo mšdry i bardzo silny,
strach nie powoduje okrucieństwa ani tchórzostwa,
sprawia tylko, że staje się lepszy.
Nie, nie, żadnego przytulania! Sprzeciwiam się przytulaniu.
- Jestem tak - Wiem.
Nie ma znaczenia, czy co czai się pod łóżkiem lub w mroku,
jeli tylko wiesz, że masz prawo się tego bać.
Denerwuję się.
Ja też, a nie wiem nawet dlaczego!
Pokażę ci.
Posłuchaj. Choćby to była jedyna rzecz, której wysłuchasz.
Zawsze będziesz się bać...
nawet jeli kiedy nauczysz się to ukrywać.
Strach jest jak towarzysz.
Stały towarzysz, zawsze obecny.
Ale nic w tym złego, strach sprawia, że jestemy razem.
Strach może zaprowadzić cię z powrotem do domu.
Zostawię ci co, żeby zawsze pamiętał...
Strach czyni nas wszystkich towarzyszami.
Oto Bank Karabraxos...
Wyobra sobie rzecz, której pragniesz najbardziej we wszechwiecie.
Jak bardzo ci zależy?
Naprawdę zamierzamy obrabować bank?
Zginiemy, jeli tego nie zrobimy.
Musimy ich zlokalizować.
Co to jest?!
Nie wiem. A nienawidzę nie wiedzieć.
Jeste głodny, chłopcze?
Tłumaczenie: Lady Skaro, Lierre, Gingerstorm
Gallifrey.pl
Odwied nas! www.facebook.com/GallifreyPL