Ik ga binnenkort dood. - Jij gaat nooit dood.
Alles gaat dood.
Wanneer is je vrouw overleden?
Rigmor stierf op 30 oktober, 1986 om 2:15 's nachts.
Dezelfde dag dat ik stopte met ademhalen.
Het is een wonder dat ik mijn adem zolang heb kunnen inhouden.
Zullen we wat gaan lezen.
Wat een goed idee. Dank je.
Help me hier even mee. - Kom maar.
'Zoals ik eerder schreef, praatte Peter pas jaren later over de oorlog.
'Sofia schreef zijn verhalen op en ik hoorde er pas jaren later over.
'Om voor de hand liggende redenen, heeft Didrich nooit zijn ervaringen gedeeld.'
Didrich?
Waarom Didrich? - Lees maar verder.
'Sønderborg stond in brand
'en Peter en Dinesen zaten er midden in.
'En ik...
Sofia en ik werkten als gekken in het veldhospitaal.
We werkten de hele dag door, deels om de soldaten te helpen
maar ook om het verdriet van de dood van Peter en Laust te vergeten.
Die verschrikkelijke leugen die Didrich mij verteld had.
In de tussentijd, groeide de baby.
Als het leven een dieptepunt bereikt, denk je dat het niet slechter kan gaan.
Dybbøl en Als zouden ons tonen
dat pijn brandt als de hevigste vlam
en dat het kan worden uitgerekt tot in een gruwelijke eeuwigheid.
Ik hoorde dat je in een bordeel bent geweest.
En hoe was het, ouwe maagd?
Kwam je te snel? Kwam je te laat?
Of ben je helemaal niet gekomen?
De volgende keer, Peter, als ze zo lelijk als de nacht is...
En ik gebruik dit trucje zelf...
Dan duw ik mijn pik in het meisje
doe mijn ogen dicht en doe net alsof
het Inge is.
Waarom vraag je niet aan je broer hoe dat voelt?
Hij weet het.
Hij heeft het gedaan.
'Hoe weet jij dat nou?'
Omdat Inge me dat verteld heeft.
'Maar, waarom weet ik dat dan niet?'
Peter...
Jij moet wel de allerlaatste persoon in de wereld zijn die het niet wist.
Misschien schaamte ze zich, omdat ze zijn kind draagt.
Ze draagt zijn kind.
Jouw broer, Laust, heeft Inge zwanger gemaakt.
Terwijl jij haar overlaadde met sonnetten...
overlaadde Laust haar met zijn zaad.
Proost, op weer een bastaard erbij.
Laat het los.
Laat je woede los.
Ik moet Laust zien te vinden.
Hij kan hier niet zijn.
Mijne heren, we zijn er klaar voor.
Nog nooit heeft een Pruisische frontlinie zoveel kanonnen gehad.
Vanaf 04:00 uur vannacht zullen er granaten neerstorten op de Denen
en dit zal onafgebroken doorgaan tot 10:00 morgenochtend.
Daarna, zal de eerste golf van 12.000 soldaten op de Deense posities afstormen
of wat er van overgebleven is.
Vragen? Bezwaren?
Is dit oorlog of een afslachting?
Dat is geen vraag; dat is een uitspraak.
Uw gedachten, Kolonel, Muller?
Ze zullen op het hele uur aanvallen.
over een half uur, of om 03:00 uur, of om 04:00 uur.
Daarna zullen ze in het daglicht de loopgraven aanvallen.
Verzamel de 8e brigade en alle reservisten in Sønderborg.
Denk je dat ik ooit nog naar huis zal gaan?
Waarom niet? - Ik ben zo groot. Een gemakkelijk doelwit.
Wees voorzichtig.
En jij moet terug naar Inge toe.
Ja.
Vertel me over haar, over jullie samen.
We liggen in het hooi. En het ruikt vochtig.
Er hangt mist over de velden.
Inge lacht, wat haar wangen laat gloeien.
Die gloeien altijd als ze lacht.
Ze ziet er uit als al je dromen
die samengekomen zijn in één levend wezen.
Het is bijna niet te geloven, dat het deel uitmaakt van dezelfde wereld.
Zij daar...
en wij hier in deze hel.
Het is zoals ik altijd zeg: het gaat altijd om een vrouw.
Kom om me heen staan, mooie meiden
wanneer ik een snaar beroer.
Ik zal veel tranen oproepen
als ik begin te zingen.
Over een moedig en dappere jongen
die ieder meisje blij maakte
treurig zal ik het zingen.
Luister, alle mooie meiden
huil niet om mij.
Wanneer je door de frisse lente lucht loopt
over de ontluikende heide.
Maak een mooie krans
en doe daar bloemen in
om de gevallenen te eren.
Als een lied oprecht gezongen wordt
dat het onze harten raakt.
Dan zou ik het luid en duidelijk zingen
in het stille bos.
En zing het op de brede strand
als over het witte zand
de golven zachtjes rollen.
Toen de man het boerenerf op kwam.
O, kijk nou eens, o, kijk nou eens.
Stonden drie paarden van soldaten op een rij
en één en twee en drie.
De man vroeg aan zijn vrouw, wat doen die paarden daar.
Dat zijn drie Griekse koeien die mijn moeder heeft gestuurd.
Ach ja, ach ja, alles is nu goed. Griekse koeien met een zadel erop.
Ik ben een man en heb daarvan geleerd.
De man kwam toen in de gang. O, kijk nou eens, o, kijk nou eens.
Drie paar soldaten laarzen in een rij en één en twee en drie.
De man vroeg aan zijn vrouw, wat doen die laarzen daar.
Dat zijn dobbelbekers die mijn moeder heeft gestuurd.
Ach ja, ach ja, alles is nu goed, dobbelbekers ingepakt en al.
Ik ben een man en heb daarvan geleerd.
De man in de gang die keek rond. O, kijk nou eens, o, kijk nou eens.
Drie soldatenpetten in een rij en één en twee en drie.
De man vroeg aan zijn vrouw, wat doen die petten daar.
dat zijn drie melkemmers die mijn moeder heeft gestuurd.
Ach ja, ach ja, alles is nu goed, melkemmers tot de rand gevuld.
Ik ben een man en heb daarvan geleerd.
En toen keek de man in het bed. O, kijk nou eens, o, kijk nou eens.
Drie soldaten hoofden in een rij in bed en één en twee en drie.
De man vroeg aan zijn vrouw, wat doen die hoofden daar.
Dat zijn drie witte kolen die mijn moeder heeft gestuurd.
Ach ja, ach ja, alles is nu goed, witte kolen met de neuzen recht omhoog.
Ik ben een man en heb daarvan geleerd.
De man keek onder de lakens. O, kijk nou eens, o, kijk nou eens.
Drie soldatenpikken op een rij en één en twee en drie.
De man vroeg aan zijn vrouw, wat doen die pikken daar.
Dat zijn drie wortels die mijn moeder heeft gestuurd.
Ach ja, ach ja, alles is nu goed, Wortels recht omhoog.
Waar zijn jullie mee bezig?
Luister. Luister naar me.
Jij moet hier niet zijn. jij moet weggaan.
Maar dat gaat niet. - Luister.
Jij hoort hier niet te zijn. Jij hoort bij Inge te zijn.
Begrepen? - Deserteren?
Ga weg. - Dat gaat niet, Johan.
Wegwezen hier. - Dat gaat niet.
Wat is er met je aan de hand? Stop daarmee.
Ik blijf hier. - Je moet hier wegwezen.
Johan, ik blijf hier.
Stop.
Stop. En luister.
Luister naar me. Ga kuilen graven.
Ga diepe kuilen graven. Verstop je als een rat.
Wat er ook gebeurt, blijf erin liggen. - Wat is hier aan de hand?
We moeten kuilen graven, kapitein.
Als de beschietingen beginnen, is het onze laatste redding.
Worden we bang, sergeant?
Ik smeek u. Wees een leider voor deze mannen.
Als we die kuilen niet graven, zullen we sterven.
We zullen sterven.
Graaf.
Graaf, dan. - Opschieten.
Graaf, verdomme. - Graaf.
Onze Vader die in de hemel zijt, Uw naam worde geheiligd.
Uw koninkrijk kome, Uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel.
Onze Vader die in de hemel zijt, Uw naam worde geheiligd.
Uw koninkrijk kome, Uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel.
Pardon, mevrouw. Maar is één Onze Vader niet genoeg om de Heer tevreden te stellen?
Mijn man is gestorven in de eerste oorlog en liet me achter met drie zonen.
En die strijden nu alle drie in deze oorlog.
De eerste is gesneuveld bij Sankelmark, een andere bij Dybbøl.
Wat kan ik nog meer doen dan te vegen en te bidden
dat ook niet mijn laatste zoon sneuvelt in deze waanzinnige oorlog?
Wat kan ik nog meer doen?
Ik vind
dat je jezelf zou moeten schamen.
Als dit voorbij is, zullen ze aanvallen. We moeten ons gereedmaken voor de bestorming.
Kolonel Muller, bent u gereed? - Ben ik gereed?
8e brigade. We marcheren richting het front en wachten op een afstand
totdat het onze beurt is om de vervloekte Pruisen af te weren.
Officieren, verzamel jullie mannen.
Officieren, organiseer.
Links om.
Ik wil daar niet heen. Echt niet.
Dit is zelfmoord. We gaan eraan.
Ik wil daar niet heen.
Ik wil niet sterven. Lieve God, ik wil daar niet heen.
Hou je smoel, angsthaas.
Ik wil niet.
Keer om, kameraden. Ga daar niet heen.
Ga daar niet heen als makke lammetjes naar de slachtbank. We zullen sterven.
Doe het niet. Het is zelfmoord. - Ga weer terug in de colonne.
Ik wil niet sterven. We doen het niet.
Verman jezelf, vent.
Verman jezelf. Hoor je me.
Ik wil niet. - Voorwaarts mars.
8e brigade.
Halt.
De 8e brigade moet hier wachten.
Als de beschietingen stoppen, zullen ze de verschansingen bestormen.
We zullen wachten en daarna zullen we die vervloekte Pruisen afweren.
Het is zover.
Vuur.
Verman jezelf. Verzamel je troepen.
Richt. Vuur naar eigen inzicht.
Verzamel de mannen en laten we hier wegwezen.
Verzamel de mannen, verdomme.
Blijf in formatie.
Erasmus?
Blijf in formatie.
Waarom rukken we verdomme niet op?
Waar is kolonel Muller? - Bij du Plat denk ik.
Ik wacht op orders van mijn superieuren om te mogen oprukken.
Er zijn hier nu geen hogere officieren.
Erasmus?
Erasmus.
Nee.
Terugtrekken. Terugtrekken. Dek me.
Nee, nee.
Sterf, zwijn.
Spaar me. Spaar me.
Dinesen, in hemelsnaam.
Verdomme. - Ze worden daar afgeslacht.
Blijf in formatie.
Voorwaarts. - Luitenant Dinesen.
Voorwaarts.
Voorwaarts voor Denemarken.
Richten en vuren.
Terugtrekken.
Laust...
Ik moet Laust vinden.
Hier.
Sterf, verdomme.
Ga, Muller. Breng je mannen in veiligheid.
Schiet op, man.
Didrich, verdomme. Je kan hier niet blijven zitten, Kom mee.
Laust.
- Peter?
Laust.
Schiet. Schiet dat zwijn neer.
Laust. - Peter?
Het was niet de bedoeling dat het zo zou lopen.
Veel te vaak, loopt het verkeerd af.
En voelt het niet zo aan, als je wilt dat het zou moeten aanvoelen.
De nasleep was een waas.
Ik herinner me dat ik opgepakt werd door Ignazio
en dat we richting het noorden vluchtte.
Ik met mijn kind in mijn armen en met angst in mijn lichaam.
In Londen probeerden de Pruisen om tot een compromis te komen en boden vrede aan.
Maar opnieuw wezen de Deense politici het af
alsof de realiteit niet kon doordringen in hun illusie.
Ze bevolen het leger door te vechten bij Als
waar de Deense soldaten in een regen van Pruisische kogels marcheerden
en neervielen als de kralen van een kapotte ketting.
Alle soldaten in een oorlog sterven of lopen wonden op
zo niet op hun lichaam, dan wel op hun ziel.
Peter ook, die terechtkwam in een veldhospitaal in Oostenrijk
die langzamerhand probeerde om weer mens te worden
samen met honderden andere soldaten met een oorlogsneurose.
Mannen die het allerergste hadden meegemaakt.
Mannen die hun eigen dood hadden meegemaakt.
maar die, door een wonder nog steeds leefden.
Hun ziel stierf, terwijl het lichaam volhardde om te blijven leven.
En die twee toestanden zijn onverenigbaar.