NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Hangi şarkıyı söylüyorlardı?
Ne zaman?
Başladığı zaman.
"Kiss the Devil" ı çalıyorlardı.
En iyi parçalarından biri.
Hepimizin beklediği şarkı.
Şey gibiydi sanki...
...bizi en mutlu anımızda vurmak istemişler gibi.
O sırada sahnenin önünde miydiniz?
- Hayır. - Hayır mı?
Hayır.
Öndeydim demiştiniz.
Tam o anda değildim.
Şarkı başladığında ben arkada, bardaydım.
Bize olanları eksiksiz anlatmanız önemli.
İki bira almak için bara gitmiştim. Alex'in yanına dönüyordum.
Dans eden insanların arasından geçmeye çalışıyordum.
Herkes çılgın gibi eğleniyordu.
Sonra birdenbire...
Havai fişek sesi gibi yüksek bir ses geldi.
Solist gözlerini kaldırdı.
Şarkıyı o an durdurdu.
O sırada korkunç bir sessizlik oldu.
Sonra...
Sonra o sesler arka arkaya yine geldi.
İşte o zaman panik başladı.
Kimileri kendini yere attı.
Herkes koşmaya, bağırmaya başladı.
Ara verelim.
Siz de mi kendinizi yere attınız?
Evet.
Alex'e neredeyse ulaşmıştım ama herkes gibi ben de kendimi yere attım.
O zaman fark ettim.
Alex'in de yerde olduğunu o an fark ettim.
Tam karşınızda mıydı?
- Yüzü yere mi dönüktü? - Evet.
O sırada ölmüş müydü?
Nereden anladınız?
- Kan mı vardı? - Dedektif.
- Çok mu kan vardı? - Yeter.
Zifirî karanlıkta onu nasıl görebildiniz?
Karanlık sadece birkaç saniye sürdü. Sonra ışıklar hemen geldi.
Ardından cehenneme döndü.
Hanımefendi, zor olduğunu biliyoruz.
Birkaç iş arkadaşımızın da Bataclan'da tanıdıkları vardı.
Terörle mücadele biriminize zaten detaylı bir ifade vermişti.
Biliyorum.
Ancak savcılık son kez doğrulamamızı istedi.
Alex açılan ilk ateşte vurulmuştu, öyle mi?
Saldırganları gördünüz mü?
Ayrıntı verir misiniz?
Sanırım üç ya da dört kişi vardı.
Üç mü dört mü?
Üç.
Ellerinde piyade tüfekleri vardı, çevremizde yürüyorlardı.
Kımıldayan var mı diye bakıyorlardı.
Sonra bir cep telefonu sesi duyduk.
Sonra tekrar ateş açıldı.
Telefonları çalınca insanlara sanki tavşan avlar gibi ateş açtılar.
Yardım isteyemeyelim diye.
Siz ölü taklidi mi yaptınız?
Başka ne yapabilirdim?
Hatta bir ara...
...onlardan biri bana yaklaştı.
Olduğu yerde durdu. Tam yanımda duruyordu.
Ben...
Ben gözlerimi hiç açmadım, o da yürümeye devam etti.
Bu kâbusum oldu.
Bana baktığını görüyorum.
Cep telefonum çalıyor ve beni vuruyor.
Hiç değilse sağ çıktınız.
Ama ölseydim hâlâ Alex'le olurdum.
En son yerdeydiniz. Sonra ne oldu?
Sonrasında bir sessizlik oldu.
Alex karşımda, yerde yatıyordu.
Çok garip bir şey kokuyordu.
Kan ve barut karışımı gibi bir şey.
Ben o sırada sırılsıklam olmuştum.
Üstüme bira mı dökülmüştü yoksa altıma mı kaçırmıştım bilmiyorum.
Kıza azap çektiriyorsun.
Prosedür böyle.
Bu kadarı fazla.
Başka iğrenç ayrıntılar da vereyim mi?
Peki oradan nasıl çıkabildiniz?
İki ateş arasında bir şey duyduk. Sanki...
Metalik seslerdi.
Galiba silahlarını dolduruyorlardı.
Önümdeki insanların bazıları kalktı, acil çıkışına koştular.
Düşünmeden peşlerine takıldım.
Dışarı nasıl, ne ara çıktım hâlâ bilmiyorum.
- Sevgilinizi bırakıp gittiniz mi? - İmalı konuşmayı bırakın.
Oradaki benim karım olsa ben öyle bırakıp gidemezdim.
Hangi çıkışı kullandınız?
Sahnenin yanındakini.
Sağdakini mi?
Soldakini. Perdenin arkasındakini.
O çıkışın kapısı Amelot Sokağına açılıyor.
Gidecek hiçbir yer yoktu.
Herkes var gücüyle kaçıyordu.
Birinin pencerenin kenarına tutunduğunu hatırlıyorum.
Hatta önümde de bir kız vardı. Koşarken arkasına bakıyordu.
Bir direğe çarpıp düştü.
Yardım ettiniz mi?
Hayır.
Ben çılgınca koşmaya devam ettim.
Ne yaptığımı bilmiyordum, aklım Alex'teydi.
O adamlar gelmeden önceki hâlini hatırladım.
Ben bardan bira alıyordum.
O da sahnenin yanında beni bekliyordu.
Ve...
Şarkının temposuyla böyle kafa sallıyordu.
Eğleniyormuş gibi yapıyordu.
Aslında o grubu hiç sevmezdi.
O tür müzik dinlemezdi hiç.
O bir çizerdi.
En yakın arkadaşı Léonard'la birlikte ilk çizgi romanını yayınlamak istiyordu.
Fakat yeteneğini hiç kimse fark etmedi.
Biletleri ben ısrar ettiğim için aldı.
Buna o kadar pişmanım ki.
Eğer bu kadar nazik biri olmasaydı
bunlar yaşanmayacaktı.
İstediğinizi aldınız mı?
İşimiz bitti mi?
Kurbanlara Destek Birliği üyeleri iş birliğini kabul etti.
Müvekkilim sorularınıza yanıt veriyor. Amacınız ne?
- Siz paranızı alacaksınız. - Derdim para değil.
Ayrıca ancak masrafım karşılanıyor.
Siz daha makul biri gibisiniz.
Burada bitirsek?
Elinizde müvekkilim aleyhine bir şey yoksa tabii.
Ben, içeride Alex'le yerde yatar hâlde olduğunuz
o anlara dönmek istiyorum.
Çıkışa koşmanızla ikinci kez ateş açılması arasında aşağı yukarı ne kadar süre vardı?
Bilmiyorum. Bir dakika.
Bir dakika mı?
Ya da bir buçuk dakika.
İki dakika değil?
Kayda geçmesi için yüksek sesle söyleyin.
- İki dakikadan az. - Teşekkürler.
Balkonda ne oluyordu?
Ne?
Yerdeymişsiniz, saldırganları görmüşsünüz. Balkonu da görmüşsünüzdür.
Pek bir şey görmedim.
Orada ne oluyordu?
Ne olacak, aşağıdaki gibi panik vardı tabii ki!
Biraz açabilir misiniz?
- Nasıl yani? - Paniği diyorum.
Tavan penceresinden kaçanlar olmuş. Siz gördünüz mü?
Anlayamadım. Hangi tavan penceresi?
Tavan penceresi yoktu ki!
Tavan arasına saklananlar soyunma odasından geçti.
Bunu herkes biliyor.
İsminiz neydi acaba?
Omar.
Ben savaş kurbanıyım, ona hatırlatın.
Başsavcısı öyle söyledi.
Farkındayım.
Saldırganlar hakkında konuşalım.
Üç kişiydiler demiştiniz.
Maskeleri var mıydı?
Hayır.
Mesela uzun boylu ya da iriydiler der misiniz?
- Ya da... - Ortalama.
Ortalama?
Evet, ortalama.
Tekrar edeyim mi?
Diğer tanıklar, saldırganların iri yarı olduğunu söyledi.
İyi hatırlayamıyorum.
İri görünmelerinin sebebi taktıkları patlayıcı kemerlermiş.
Komik. Nereye varmaya çalışıyorsunuz?
Müvekkiliniz aleyhinde suçlama var.
- Sözlerinizi iyi seçin. - Ağır bir suçlama.
- Ne yaşadığını düşünün! - O bir şey yaşamadı.
Müvekkiliniz 13 Kasım akşamı Bataclan'da değilmiş.
Burada olmasının nedeni bu.
Artık yalanı bırakmalı.
Güzel.
İlerleme var.
İçeride işler nasıl?
Çok eğleniyoruz. Sence nasıl?
Bu işi Audrey'ye vermek kimin fikriydi bilmiyorum.
Bence büyük bir hata.
Şu zavallı kıza niye azap çektiriyoruz?
Bu, Audrey'nin stratejisi.
Çok ileri gidiyor.
Elimizde sadece bir suçlama var.
Eğer boş çıkarsa canımıza okurlar.
Audrey'nin canına okurlar, bizim değil.
İşin güzel yanı bu zaten.
Asıl kızgınlığı, yetkinin ona verilmemesine.
Hadi canım.
Pekâlâ. Sorgulama devam ediyor.
Saat 14.28.
Odada bulunanlarda değişiklik yok.
Müvekkilim yeterince acı çekti.
- Tabletimi kullanabilir miyim? - Prosedürde bu yok.
Evet mi, hayır mı?
Bu fotoğraflar saldırıdan hemen sonra çekilmiş.
Sizin arşivinizde de vardır.
Burası Amelot Sokağı.
Görüntüler net değil.
Fakat ortamın durumu ortada.
Biraz dikkatlice bakarsanız işte görürsünüz.
Ben oradaydım. Kabul eder misiniz?
Yüksek sesle söyleyin, kayda geçsin.
O sizsiniz, onaylıyorum.
Bana bir özür borçlusunuz.
Ya Bataclan?
Bu fotoğraf orada olduğunuzu kanıtlar mı?
- Orası Bataclan. - Hayır. Orası Amelot Sokağı.
Bataclan'ın hemen yanı, müvekkilim oradaydı!
Önündeymiş, evet. İçinde değil.
Bunu neden yapıyorsunuz ki?
Bu daha ne kadar sürecek? İddiaya falan mı girdiniz?
Bu fotoğrafta sizi Bataclan'ın içinde mi görüyoruz?
Basit bir soru bu. Evet mi, hayır mı?
- Hayır. - Hayır!
Teşekkürler.
Niye güvenlik görüntülerinde Alex, Bataclan'a yalnız giriyor?
Çünkü ben ondan sonra geldim.
- Yani sizi beklemedi. - Evet.
Bize sahneye yakın bir yer bul demiştim.
Bunca irdeleme, siz acı çekin diye değil.
Biri sizi yalancılıkla suçluyor.
Kim?
- Hanımefendi... - Cevap verin! Tanıdığım biri mi bu?
İşimiz bu.
Devlet yardımı almak için Bataclan'daydım diyenler var.
Hatta sinirlenip konuyla ilgili tweet atmışsınız.
Biz de kontrol ediyoruz.
Size asılsız bir suçlama yapıldıysa ve oradaydıysanız tamam.
Bizim tek istediğimiz gerçek.
Yani birlikte çalışalım.
Ne kadar çabuk döndün.
Sakıncası mı var?
Evde acayip sıkıldım. Dışarı çıkmam gerekiyordu.
Buraya geldim.
Ne kadar hareketli bir hayatın var.
Ayrıntı veremez misiniz?
Orada olduğunuzu kanıtlasın yeter.
Peki siz aksini kanıtlayabilir misiniz?
Hanımefendi, hatırlamanız işimize yarar.
O niye burada?
Oradaydım, başka ne diyebilirim ki.
Instagram'da takip ediyorum, binlerce takipçisi var.
Kurbanlar Birliği'nin aktivistlerinden biri.
Cesur bir kız, o da Bataclan'daydı.
O da öyle söylüyor.
Devletin kurbanlara tazminat olarak ayırdığı bütçeden haberiniz var mı?
- Hayır. - 300 milyon.
Siz de aldınız, değil mi?
28 bin avro almışsınız.
- Ne yaptınız o parayla? - Tamamen konu dışı!
Hayır, bence değil.
Size bir şey söyleyeceğim.
O para geldiğinde öyle canım yandı ki ne yapsam bilemedim.
Düşündüm.
Kendime şunu sordum: "Neden alıyorsun sen bu parayı?"
Sevgilim korkunç şekilde öldü diye mi?
Parayı alınca kafamda kanlar içindeki Alex belirdi.
Yani hiç harcamadınız mı?
Cevap bekliyorum.
Hesaplarınıza erişebileceğimizi unutmayın.
Kuruş bırakmadım.
Oldu mu?
Ne bulduysam aldım.
Giysiler, tatiller...
Hatta Alex'in annesiyle tatile gittik.
Olanları unutalım diye.
Çekip gitmek hiçbir şeyi çözmezmiş meğer.
Beraberdik ama ikimiz de yalnız hissettik.
Tüm bunlardan sonra...
...bazı şeyleri farklı görmeye başladım.
Olanları unutmak istemiyordum.
Kendimce yardımcı olmak istiyordum.
Blog açtım, tweet atıyorum.
Hayatımdan bahsediyorum, toparlanmaya çalışıyorum.
Gerçi okumuşsunuzdur.
Düşünün öyleyse. Uyduruyor olsam neden bunca zahmete gireyim ki yani?
Sizce sahtekâr mıyım?
Bunu ben bilemem.
Siz söyleyin.
Yalan söylüyorsa da iyi söylüyor.
Her şeye cevabı var diye mi?
Bu tip duygular taklit edilemeyeceği için.
Soruma cevap verin.
Sizi konserde gördüğünü hatırlayan kimse yok.
Ben de kimseyi hatırlamıyorum.
- Sahiden mi? - Hayır.
- Bir kişiyi bile mi? - Alex var.
Alex dışında.
Konser ortamıydı, akşam yemeği değil.
Grubu izlemeye gitmiştim.
Eagles of Death Metal hayranı mısınız?
- Eskiden öyleydim. - Bu ne demek?
İnsanın sevgilisi konserlerinde ölünce geriye hayranlık falan kalmıyor.
Mantıklı değil mi?
Alex'le üniversiteden beri beraberdim.
Arkadaşlarımız bizi çok yakıştırırdı.
O akşam ebediyen ayrıldık. Nokta.
Müvekkilim fazlasıyla iş birliği yaptı.
Ya gözaltına alın ya da bırakın.
Yalan mı söylüyor?
Onu ihbar eden kişi kendi arkadaşı.
Orada değil miymiş?
- Buna inanamıyorum! - Laetitia.
Bu iğrenç bir şey.
Orada yaralanan dostlarımız var.
Cécile Boisson konserde vuruldu.
Artık evden çıkmıyor. Aradığımda cevap bile vermiyor.
Sakin ol.
Bir daha yürüyemeyecek.
Kafa sallamayı bırak. Sen o gece neredeydin?
Neredeydin?
Çalışıyor muydun?
Rütbe sınavı için kitaplara mı gömülmüştün?
Ne diyorsun sen?
Ne düşünüyorsun Gérard? 13'üncü cumada neredeydi?
Sıfır tecrübesiyle buraya geliyor.
- Kim sahtekâr söyleyin bana. - Yeter!
Laetitia.
Senin burada olmaman gerek.
Seni aşağılık yalancı kaltak!
Siktir!
Yeter, bu sorgu burada biter.
Buna ben karar veririm.
Kararı o meslektaşınız verdi.
Oturun yerinize.
Aklını mı kaçırdın sen? İşi batırmak mı istiyorsun?
Hem sen neden geldin?
Üç günüm kalmıştı zaten! Cécile'i sen de unutmuşsun.
Unutmadım.
Söylediği her şey yalan.
Belki de ama önce kanıtlamalıyız.
Sen ortaya çıkıp bağırırsan olmaz!
O odada ben olmalıydım.
Sen de amir olmalıydın.
Ama değilim.
- Telefon kayıtlarını incelediniz mi? - Evet.
Nerede olduğu oradan anlaşılır.
Telefonu kapalıymış. Oradan hiçbir şey çıkmaz.
Öte yandan ifadesine uygun düşüyor.
Nasıl?
Telefonunu kapatıyorsan bir nedeni vardır. Konserde olmak gibi.
Rock konserine gitsen telefonunu cidden kapatır mıydın?
Peki ya kredi kartı?
Öğle yemeği için kullanmış ama sonrasında bir şey yok.
Konserdeki biralarsa adamın kartıyla ödenmiş.
Omar kontrol etmek için yukarı çıktı.
Hikâyesinde bir takım tutarsızlıklar var.
Ancak elimizde pek bir şey yok.
Soğuk bir bira...
...ve de sigara.
Karın bıraktırmıştı bunları, anlaşma yapmamış mıydınız?
Hemen odaya dönün! Sizinle işimiz daha bitmedi!
Ne konuşuyorlar kendi aralarında?
Biz artık gidelim. Siz de krizi aranızdaki rahatça çözün.
Ben olsam gitmezdim. Saklayacak bir şeyiniz varmış gibi olur.
Saklayacak bir şeyim yok.
Benim sormam gereken birkaç soru daha var.
Bana mı öyle geliyor yoksa sakinleştiniz mi biraz?
Neyse.
Konser sırasında telefonunuz kapalıymış.
Şarjım bitmişti.
- Şansa bak. - Hayır.
Bitmeseydi nerede olduğumu kanıtlayabilirdim.
Arkadaşınız gitti mi?
Kötü oldu, o varken daha rahattım.
Okullu çocuklar gibi koridorda mı duracağım?
Ne güzel dedin Laetitia. Okul değil burası.
Ya burada kalırsın ya eve gidersin ama başka sorun istemiyorum.
Yeni bir şey bulduk.
Kayıtlara geçsin. Dedektif Omar Matif, saat 14.52'de
odaya geri döndü.
Haklıymışsınız.
Fotoğraflar arşivimizde varmış.
Çeken kişi Alain Berbizier, belki birlikten tanırsınız.
Fakat bir sorun var. Bu fotoğraf saat 21.59'da çekilmiş.
Saldırı başladıktan 19 dakika sonra.
Bu mümkün değil.
Fotoğrafın çekildi saat, iPhone'una göre 21.59.
- Burada yazıyor. - Hata var.
- Hayır, hata yok. - Hata var.
Cep telefonlarının saati yanlış olabiliyor.
- Öyle mi? - Güvenilir değil.
Bu telefon güvenilir.
Konserin başlangıç saatini doğru kaydetmiş.
Ben anlayamıyorum.
Açıklamanızı bekliyorum.
Ateş açıldıktan en fazla iki dakika sonra çıkışa koştum dediniz.
Bir buçuk dakika demiştiniz.
Belki daha uzun sürdü, bilmiyorum.
Tam bir kaostu.
17 dakika fazla mı sürdü?
Belki de ben o zaman döndüm.
Gerçekten ben...
Ben bilmiyorum. Hafızam bana oyun oynuyor galiba.
O ne güzel oyun öyle!
Terapistim parça parça hatırlaman normaldir demişti.
Hayatta kalma stratejisiymiş.
Bu doğru, değil mi?
Diğerlerine de böyle oluyor, her seferinde farklı hatırlıyorlar.
Yaşadığımız travma yüzünden.
Siz de söyleyin.
Bilmiyorum.
Avukatını kaybetti. Baksana.
Bayan Weber'in eline yakınlaştıralım.
Sigara.
Evet. Konserden hemen önce satın aldım.
Bir katliamdan panik içinde kurtulmuşsunuz
ama sigara hâlâ elinizde.
Aptal mıyız biz?
Sahtekârlar yüzünden soruşturma süresi uzuyor.
Her şey titizlikle inceleniyor.
Gerçek kurbanlar küçük düşüyor!
Ben birlikte onlar için çalışıp yardım ediyorum!
Öyleyse gerçeği söyleyin.
Onlar için.
Gerçekten oradaydım!
Ama geç kaldım.
Ofisten çıktığımda şarjım bitmişti.
Ne kadar geciktiğimi fark etmemişim.
Dumarak sigarasından almak için tütüncüye uğradım.
Saati orada gördüm.
Dumarak mı?
O fotoğraftaki sigara.
Endonezya sigarası.
Karanfilli.
Alex ondan içerdi.
Defalarca kez bırakmaya çalışmıştı.
O yüzden sigarasını ben alıp üstümde taşıyordum.
Saati görünce paniğe kapıldım.
Konser çoktan başlamıştı, Hemen bir taksiye atladım.
15 dakikalık mesafe vardı.
Saldırı olduğunu bana taksici söyledi.
Stade de France'da da oldu dedi.
Bunun olacağını hissetmiştim dedi.
Bir de hiç unutmayacağım bir şey söyledi.
Dedi ki "Paris yaşamaya devam ediyor, bu siren seslerine rağmen."
Beni Bataclan'a olabildiğince yakın bir yere bıraktı.
Fazla yaklaşmak istememişti.
Polis olay yerinde miydi?
Bilmiyorum.
Bir sürü insan vardı, herkes şoktaydı.
Ben sadece Alex'i düşünebiliyordum.
Sonra Voltaire Bulvarının çevresini dolaştım
ve oradan Amelot Sokağına girdim.
Fotoğrafı açıklıyor.
Evet.
Onu çok merak ediyordum.
Yalan söylemeyi planlamamıştım...
Sadece onu düşünüyordum. İçeride olduğundan emindim.
Oysa konserde, yanında olmalıydınız.
Ancak çok geç kalmıştınız.
Bu yüzden yalan söylediniz.
İçeriye giremedim ki! Dışarıda sıkışıp kaldım!
O kadar saçmaydı ki.
Sonunda bu hikâyeyi uydurdunuz.
Devam ettirdiniz. Neden?
Kendimi suçlu hissettiğim için.
O gece böyle hisseden bir sürü insan oldu.
Onlar yalan söylemedi.
Telefonumu çıkarabilir miyim? Bir şey dinletmek istiyorum.
O gece eve nasıl döndüğümü bile hatırlamıyorum.
Tek hatırladığım, kusmak istediğim.
Eve vardığım zaman bu mesajı gördüm.
Cevap vermeden önce belki yüz kere dinlemişimdir.
Émilie, biz ikinize de ulaşamıyoruz.
Alex cevap vermiyor.
Olanları gördük.
Neredesiniz bilmiyoruz.
Alex konsere gideceğinizi söylemişti, hangi konserdi unuttum.
Lütfen bizi arayıp haberdar edin.
Sizi sevdiğimizi bilin diye aradık.
Bu olanlara hâlâ inanamıyorum.
Émilie, lütfen bizi hemen ara.
Alex'in annesi miydi?
Ne diyecektim ben ona?
Oğlunuz konserde beni beklerken öldü mü diyecektim?
İstemediği bir konsere onu zorla götürdüğümü mü?
Beni tekrar aradığında o kadar vakurdu ki cesur ol kızım dedi.
Onu hüsrana uğratmak istemedim.
Gerçeği söylemeye cesaret edemedim.
Ben Alex'le beraberdim, oradan şans eseri çıktım dedim.
Ondan sonra hep bana odaklandı. Bir anda kızı oluvermiştim.
Ben de rolümü oynamaya başladım.
O noktadan dönüş olmazdı.
Planlamadım, her şey bir anda oldu.
Arkadaşlarımla konuşmam, sosyal medyada olmam gerekiyordu.
Bir kez yalan söyleyince sonuna kadar gidiyorsunuz.
Yemin ederim orada olduğuma inandığım günler oldu.
Ama orada değildiniz.
Müvekkiliniz sahtekârlık ve yalancı tanıklıkla suçlanacak.
DURDUR
Ne yapıyorsunuz siz?
Bir teklifim var.
Demin ne demiştiniz?
"Birlikte çalışmamız gerek."
Evet ama bu şekilde olmaz.
Ekip amiri siz misiniz?
Hayır.
Ekip amiriyle görüşebilir miyim?
Buraya getirin.
Laetitia koridorda.
Kusura bakma, amir olduğunu bilmiyordum.
Artık biliyorsun.
Birlikte hukuk okuduk.
Bence müvekkilime biraz nefes aldırmalısın.
İfadeleri muğlak, stres altında.
Bunu rapor etmesek?
Çektikleri yetmez mi?
Sahtekârlık yaptı. Savcı dava açacaktır.
Audrey, kız azap içinde.
Bataclan'ın önündeydi. Sevgilisi öldü.
Bunun değeri nedir? 30 bin avro mu? 15 bin mi?
Rica ediyorum, bırak onu.
Ben de sizi rahat bırakırım.
O ne demek öyle?
Dedektif Serra'nın tavrından bahsediyorum.
Burada bulunmaması gerekiyordu.
Hastalık izninde değil miydi?
Bunu nereden biliyorsunuz?
- Kim söyledi? - Fakat kendisi burada.
Müvekkilimi korkutmaya çalıştı.
Cama nasıl vurduğunu gördünüz.
Ona hakaret etti. Sonra da...
Sonra da aynısını koridorda bana yaptı.
Sonuç olarak müvekkilimi strese soktu.
Prosedür ihlalini hiç söylemiyorum.
Kendi lehime çevirebilirim.
- O yalan söyledi. - Ve üzgün.
Hayır, o yakalandığı için üzgün, ikisi farklı.
Serra'nın davranışı bir şey değiştirmez.
İlla kellesini alacaksın yani?
Hem de kendi sorunlarınıza bakmadan.
Herkese tüm bu süreci tekrar yaşatmayı saymıyorum bile.
Olivier, sen ne diyorsun?
Ekip amiri olmak ister gibi bir hâlin var. Ondan soruyorum.
Bence iş birliği yapmalısın.
Böylece herkes kazanır.
Mahkemeye çıkacak.
Meslektaşımı ihbar etmek istersen sonuçlarını kabul ediyorum.
Avukat Hanım.
Hakkınızda dava açılacak.
Savcı sizi sorgulayacak. Avukatınız ve siz dava dosyasına erişebilirsiniz.
Evine dönmelisin, burada bizi tehlikeye atıyorsun.
Evine git Laetitia.
Biraz daha yersem kusacağım.
Karım şekeri bırakmaya söz verdirdi.
Senin hayatın da heyecansız sayılmaz.
Ne demezsin.
Hanımefendi?
Sorgunuz sırasında...
...sizi ihbar eden kişiyi sordunuz.
Bunu söyleyemeyiz demiştik.
Kesinlikle.
Léonard Meier ihbar etti.
Alex'in en yakın arkadaşı.
Alex'in kullandığı sigara markası Dumarak her yerde bulunan bir marka değildir.
Şehir içinde tek bir yerde satılıyor.
İyi bilirim, ömrüm boyunca sigara içtim.
Bu dükkân Belgrand Caddesinde.
Bay Meier'in evinin tam yanında.
Onun şarj aleti yok mu?
Bunu neden söylediniz?
Çünkü siz sorgu sırasında ofiste olduğunuz için geç kaldığınızı söylediniz.
Ancak bana kalırsa Bay Meier'in evindeydiniz.
Şimdi...
Akşam saatinde telefonunuz kapalı olarak onun evinde ne yapıyordunuz?
Size saati ve konseri unutturacak kadar keyifli ne yapıyordunuz?
Merak ettim.
Neden bahsediyoruz?
Bence yalanlar saldırılardan çok önce başladı.
İkiniz de yalan söylüyordunuz.
Ne zamandır devam ediyordu?
Alex kitabını yayınlatamıyordu.
Giderek aksileşmeye başlamıştı.
Léonard'la sadece bir defa oldu.
Ama saldırı olayının sonrasında...
...durmadan beni aradı.
Bu olayın bizi yakınlaştırması gerekir dedi.
O zamandan beri peşimi bırakmıyordu.
İki hafta önce buna kesin olarak dur demeye karar vermiştim.
Sizi bu yüzden mi ihbar etti?
Alex benden nefret etmesi gerekirken beni severek öldü.
Geri dönebilir miyiz?
Nereye?
Sorgu odasına. Her şeyi anlatmak istiyorum.
Ama bu suçlamaları değiştirmez.
Benim açımdan değiştirir.
Her şey yazılsın, bunu Alex'e borçluyum.
Annesine de.
Saat 15.25.
Dedektif Hagen, Dedektif Matif ve Avukat Bertin
eşliğinde sorgu tekrar başlıyor.
Lütfen adınızı, soyadınızı ve buraya dönme sebebinizi söyler misiniz?
Benim adım Émilie Weber.
13 Kasım gecesi gerçekte neler olduğunu anlatmak için buradayım.
Alt yazı çevirmeni: Canan F. Kayahan