Sana havlayan iti raylara attın.
Şevket'i vurdun, bitti mi?
Sen soktun beni bu işe, sen temizleyeceksin.
Ekber bunu çekti mi üç dört saate mevta.
Yüzüme bak.
Yüzüme bak!
İsmail.
Allah, sabır ver ya Rabb'im!
Seninki çalıyor.
Hı... Doğru diyorsun.
Alo?
Kimsin?
- Alo? - Fatma Hanım.
Her şeyi biliyorum.
Neyi biliyorsun?
Oğlunun ölümüyle ilgili görüşmek istiyorum.
Adım Sidar.
Vardiyam başlıyor şimdi.
Burada böyle otururken görmesinler.
Hı? İsterseniz başka yere geçelim.
Ne anlatacaksın? Uzun mu?
Yok, öyle çok vaktinizi almayacağım.
- Iı... Bir şey içer misiniz? - Yok, sağ ol.
Fatma Hanım, o zaman uzatmadan konuya gireyim.
Iı... Şimdi yasal olarak bunu başta söylemem gerek,
ben Argah Holding'in avukatlarından biriyim.
Biliyorum ben seni, gördüm.
Cenaze evinde gördüm.
- Ama Holding'i temsilen gelmedim. - Niye geldin?
Sizin haklarınızdan bahsetmeye geldim.
Avukat mavukat istemiyorum.
Fatma Hanım, ben Oğuz'un davası için geldim.
Çocuğunuzun davası devam ediyor. Bunu biliyorsunuz, değil mi?
Ama o davada dinlenmemişsiniz.
Polis zoruyla da olsa en nihayetinde dinleneceksiniz.
Haklarınızı biliyor musunuz?
Benim çocuğum öldü, sen onu biliyor musun?
Sen bana hâlâ ne dosyasından, ne mahkemesinden bahsediyorsun?
Anlıyorum Fatma Hanım. Ama...
Bakın, hukuksal olarak bu dava tamamlanmış görünebilir
ama bu, ceza davası.
Ceza davası öyle hemen kapanmıyor. Bunun bir süresi var.
Ve bu süre içerisinde sizin bazı haklarınız var.
- Sizin bu... - Hak mak istemiyorum.
Bu haklardan bahseden bir avukat oldu mu?
Sen beni duyuyor musun?
Avukat da istemiyorum,
hak, hukuk, hiçbir şey istemiyorum.
Ama Fatma Hanım...
...bir kaza oldu...
...ve bir çocuk öldü.
Ve şimdi o çocuğu suçluyorlar.
Bir çocuk nasıl suçlu olur?
Ve siz buna dâhil olmuyorsunuz.
Kocanız mı istemiyor?
Zafer Yılmaz mı engelliyor?
- Sen Zafer'i ne biliyorsun? - Biliyorum. Dedim ya, dosyanızı inceledim.
Zafer Yılmaz'ın bu davanın kapanmasını istediğini biliyorum.
Olur mu öyle şey? Niye istesin öyle bir şey?
Zafer daha bilmiyor.
Haberi yok.
Dönünce benden öğrenecek.
Sen bilmiyorsun, değil mi?
Neyi bilmiyorum?
Eşin Zafer Yılmaz, bu dava kapansın diye...
...kan parasını kabul etmiş.
Senin yanlışın var.
- Zafer'in haberi yok. - Var.
Oğuz'un öldüğünü bilmiyor. Ona ben söyleyeceğim. Zafer kayıp.
- Değil. - Avukat, dinlemiyorsun beni...
- Fatma Hanım. - Oğuz'un öldüğünü bilmiyor.
- Haberi var. Var. - Yalan söyleme!
Yalan söylemiyorum.
- Benden öğrenecek, haberi yok. - Haberi var.
Bakın, parayı kabul etmiş. İmza atmış.
- Ne imzası atmış? - Tarihi de var imzası da.
Kan parasını kabul ettiğine dair.
Fatma Hanım.
İyi misin?
Biraz oturmak ister misin?
İstemem.
Ne düşünüyorsun?
Ne yapacağımı.
Yapacağın şey belli Fatma.
Davaya itiraz etmek.
Davaya itiraz edeceksin. Bu!
Bu benim kartım. Üzerinde benim numaram var, bak.
İstediğin zaman ara.
Argahların avukatıyım. Sana yardımcı olamam ama birini buluruz.
Neyle geldin sen?
Arabayla.
Gel. Gel.
Ekber Bey geliyor. Çabuk!
Koş, koş, koş!
Ekber Bey giriş yaptı. Karşılayın.
Ekber Bey içeride. Ekber Bey içeride.
Fatma.
E? Nereye bırakayım seni?
Sen bir yola çık, ben ileride inerim zaten.
Tamam işte, söyle, ben bırakayım seni.
Yok, sağ ol, istemez.
Güvenmiyorsun bana.
Argahların avukatısın sen.
Argahların avukatının yine bir şeyler karıştırdığını biliyorum.
Sen zeki bir insansın Fatma.
Senin gibi böyle ince düşünen biri
davasını nasıl takip etmez, anlamam.
Zafer'in derdi, dini para olmuş işte.
Oğuz'dan utanırdı hep.
Otizmli diye utanırdı çocuğumdan.
Hiç kabul etmedi, sevmedi.
Allah biliyor ya, bir kez olsun "Oğlum!" diye kucağına almadı.
Öyle uzaktan baktı hep.
Kabul etmedi.
"Allah bize bunu ceza olsun diye verdi." dedi.
Ama biliyorum.
Yemin olsun, sana ne edeceğimi biliyorum.
Bu ne ya?
Burada çevirme mi olur? Sıkıştık kaldık.
İhbar var herhâlde.
İyi günler, kimlik lütfen.
Hanımefendi müvekkilim.
Efendim?
Gidiyorum ben. Hakkını helal et.
Sen bir gelsene şuraya.
Geç, otur şuraya.
Sadece sen...
Seni anlattığımı düşünüyorsun, değil mi?
Yok, ben kendimi de anlatıyorum.
Yani hikâyede ben de varım.
Biliyorum, sen bana kızıyorsun şimdi.
Hani seni anlatıyorum falan... Hayır. Ben de varım hikâyede.
Onun için seninle ikimiz artık aynı masadayız.
Ne yapalım, biliyor musun? Ben sana kendimi anlatayım,
sen de bana kendini anlat, ha?
Zafer, Argahların Oğuz için verdiği kan parasını almış.
Nasıl?
Nereden duydun?
Argahlardan bir avukat söyledi.
Gördüm.
Zafer imzalamış kâğıdı.
Kimliğinin fotokopisi de içinde.
Almış parayı.
Ben her yerde Zafer'i ararken...
...Zafer, oğlunun kan parasını alıp kaçmış.
Hı?
Fatma, neler hissediyorsun Allah aşkına?
Bana anlatsana. Yani...
Ne hissediyorsun, ne düşünüyorsun?
Anlat kızım, ben dinliyorum seni. Anlat bana.
Ben bir hata ettim.
Nasıl böyle oldu, ben anlamadım.
İçim yanıyor benim.
Bak, sen beni biliyorsun.
Benim içimi biliyorsun.
Ben böyle olacağını bilseydim
yemin ediyorum almazdım onu yanıma.
Birden oldu, ben hiçbir şey anlamadım.
Birden baktım, kanlar içinde yatıyor.
Gözümü kapatıyorum, görmeyeyim diyorum.
Yatıyorum, kalkıyorum; onu görüyorum.
Karanlıkta onu görüyorum.
Sana bakıyorum, onu görüyorum.
Ben nasıl oldu anlamadım.
Baktım ölmüş.
Ben öldürdüm.
Ben onu öldürdüm.
Yok kızım.
Oğuz'un ölümünde senin kabahatin yok.
Oğuz'u sen öldürmedin.
Tamam mı?
Bir travma yaşadın, o yüzden böyle...
Ondan böyle hissediyorsun yani. Ya?
Şeyi biliyorum, bir insanı kaybetmek çok zor.
Buna katlanabilmek.
E çünkü her yerde onun yüzünü arıyorsun.
Yönünü kaybediyorsun, ne yapacağını bilemiyorsun.
Sonra bir gün gözünü bir açıyorsun, aa!
Bilmediğin bir hikâyenin içindesin.
En zor olan ne, biliyor musun?
Kendi hikâyeni anlatmak.
Başkalarını anlatmak kolay.
Zaman geçiyor, bir bakıyorsun, kendini hiç tanıyamamışsın.
İnsan...
...dışarıdan kendine bakamıyor kızım.
Doğru.
İnsan kendini tanıyamıyor.
Şu...
Temizliğe gittiğinde bunu Serra'ya versene.
Olur.
Evet, şimdi sen bir sakinleş. Ondan sonra bir araya gelelim.
Ne yapacağımıza karar verelim. Tamam mı kızım?
Ben ne yapacağımı biliyorum.
Şş, tamam.
Oğuz, tamam anneciğim.
Seninle ne konuştuk evde, hı?
Polis amcalar kızacak şimdi.
Otur burada, hemen geliyorum. Tamam mı?
Kolay gelsin.
Çocuk durmuyor da.
Ben bir kayıp ilanı vereceğim. İşim kısa.
Kim kayıp?
- Kocam. - Adı ne kocanın?
- Zafer Yılmaz. - Ne kadar oldu kaybolalı?
- Vallahi bir hafta ya var ya yok. - O ne demek? Var mı, yok mu?
Yok. Ama kayıp. Yani kesin kayıp.
- Nerede gördün en son? - Evde.
Öyle evden çıktı gitti, sonra da gelmedi.
Ben arıyorum ama ulaşılamıyor diyor.
Varsa fotoğrafını ver, kimliğini de ver. Sonra kayıp şahıs bürosuna gideceksin.
Ha, fotoğrafını getirmedim.
Ama getiririm. Hemen getiririm.
Daha fotoğrafını seçemiyorum.
Bunun cezası var. Bu böyle olmaz.
- Değiştir, gel. - Kurban olayım.
Bak, çocuğun durumunu görüyorsun. Uğraştırma beni.
Zafer içeriden yeni çıkmıştı.
Ona bak. Muhakkak sizde kaydı kuydu, bir şeyi vardır. Hadi.
Nerede kaldın Fatma?
Otobüsü kaçırdım da abla.
Serra'cığım.
Geldi bak Fatma ablan.
Uslu dur, tamam mı?
Ben geliyorum bir iki saate bir tanem. Tamam mı?
Hadi, afiyet olsun.
- Kolay gelsin abla. - Sağ ol.
Ne diyor annen? Tabağındakiler bitecek diyor. Tamam?
Hadi bakalım.
Yazar mı gönderdi?
Aa, ne oldu kız?
Annem öğretmenle konuşmaya gitti.
E, ne olmuş? Bir şey mi olmuş?
Boğazımı sıktı böyle.
- Kim sıktı boğazını? - Sedat.
Zorbalık yaptı bana.
Kız sen zorbalığı ne biliyorsun?
Annem öğretmene söyledi.
Ah benim çocuğuma!
Görüyor musun sen, zorbalık yapmışlar. Kimmiş o zorbalık yapan?
Bir daha oynama sen onunla, tamam mı?
O adam da sana öyle yaptı, değil mi?
Kim?
Televizyondaki.
Trenin oradaki.
Yok kuzum. Yok, yok, yok.
Sen yanlış anlamışsın onu.
Öyle değil o, he?
Ne güzel saçın.
Ama keşke bu kadar uzun olmasa saçımız, değil mi?
Kısacık kestiriversek biz de.
O zaman da Sarı Kız'a takarız bu tokaları.
Sarı Kız'a götüreyim mi seni? İneğin sırtına binecek misin kız?
O adam var ya hani, ahırdaki?
Kasap o.
Kasap ne, biliyor musun?
İnekleri kesiyor.
Ahıra gitme onunla. E mi!
Katil o.
Çocukları da kesiyormuş boğazından tutup. Çağırırsa gitme, bağır.
Sana dokundu mu bağır avazın çıktığı kadar.
Ben duyarım.
Bağır böyle, çığlık at.
Abla, saçımı acıtıyorsun!
Alo? Ne yapıyorsun?
Bak, bak, şunlara bak.
Ne güzel koşturuyorlar.
Niye aradın beni?
Bana kimse ablalık etmedi.
Ben de nasıl olunur, bilemedim.
Sen köyü hatırlıyor musun?
Böyle bu yaşta böyle koşturduğumuz zamanları?
Aklıma geliyor bazen.
Benim de aklıma geliyor.
Bir adam vardı.
Ahır vardı ya hani, hatırlıyor musun?
Bu şey yolundaydı bu...
Neydi kız o Hani bir taşlık yoldan gidiyorduk ya?
- Mustafa amcanın... - Bilemedim, ne olmuş?
Benim gözümün önüne geliyor ne zamandır.
Köyü görüyorum hep rüyamda.
Şehre geldin, köylü kaldın. Çok normal.
- Dövüşelim diye demedim... - Ne diye dedin abla?
Nereden çıktı köy bunca derdinin arasında? Çok özlediysen dön köyüne.
- Onu mu dedim Emine? - Ne dedin?
Açık açık söyle. Kasabıydı, bakkalıydı, manavıydı...
- Değirmen yoluydu... - Doğru.
Doğru diyorsun. Değirmen yolundaydı. Değirmen yolundan girince o...
O ahırı düşünüyorum hep.
Oradaki adamı düşünüyorum.
Sana kimse yol yordam öğretmemiş ya, benim de elime yazıp vermediler.
Ben senin gibi köyü sırtımda taşıyıp şehrin varoşuna konmadım!
Kendim kurtardım kendimi. Sen de kurtar kendini!
Konuşturma beni kötü kötü.
Konuş konuş ya, dök içini, dök.
Biz hesabı alabilir miyiz? Pardon!
Sen bizim hesabımızı kesmişsin zaten.
- Abla. - Tamam, hadi.
Atla.
Bayram abi görüşmek istiyor, atla.
- Yok. - Şş.
Hanımefendi kim?
Onu da bırakalım gideceği yere.
Sakın.
Ne oldu?
Yüksekten mi korkuyorsun yoksa?
İyi.
Vallahi ben çok dava gördüm Fatma ama ne yalan söyleyeyim yani...
Senin gibisini görmedim ya.
İnanılmazsın ya.
Sanki sen bu işi çözmüşsün.
İşin özü şu,
hep göz önünde olacaksın ki kimse seni görmeyecek.
Kaçmayacaksın ya.
Aynen. Kaçmayacaksın. Kaçarsan peşine düşerler.
Sen hiç yakalanmadın Fatma. Niye?
Bir düşün ya, niye?
Çünkü sen hiç kaçmadın.
Hiç saklanmadın.
Aşağı bak.
Bak!
Ama atlarsan düşersin.
Sonuçta yer çekimi diye bir şey var, değil mi?
O yüzden sen atlamayacaksın,
başkasını iteceksin.
Bravo ya.
Bunu inşaatta keşfettin, değil mi? Güzel.
Bana bak.
Sana "O adam bile Ekber'in." dedim mi, demedim mi?
Dedim. Bu ne demek, biliyor musun?
Ne demek, farkında mısın?
Paketi Ekber'e götürmezsen
o trenin altına attığın adamın hesabını kesecekler bana.
Öyle ya da böyle Ekber'e gideceksin. Kaçarı yok.
Anladın mı?
Ya dediğimi yapıp Ekber'i kendin temizleyeceksin
ya da seni ceset torbasında Ekber'e teslim edeceğim.
Kararını vereceğin yer işte burası.
Ha, bir de yüksekten korkan temizlikçi mi olur ya? Hı?
Sen nasıl camları temizliyorsun öyle?
Gerçi sen onu bile yapamıyorsun demek.
Evet.
Ben seni içeri sokacağım, sen Ekber'e tozu vereceksin,
sonra başının çaresine bakacaksın.
Verdin mi kararını?
Hah, haydi. Acelemiz var, hadi.
Verdim.
Şş, ne yapıyorsun ya?
Lan!
Kayıp eşini ararken kayboldun Fatma.
Gözünün feri kayboldu.
Dönüştün.
Alnın, çenen,
aksinde gördüğün çehren dönüştü.
Ekber Bey'in bölümüne alamıyoruz.
Ekber Bey'e özel bir paket getirdim.
Doğru bildiklerinin,
nefes almanın anlamı, amacı dönüştü.
Bizi yaşatan aldığımız nefesse
bizi yeniden doğuran da
yaşadıklarımızdır bu hayatta.
Bundan sonrası senin kararın Fatma.
Ya bu ummanda boğulup gideceksin
ya da derin bir nefes alıp
hayata döneceksin.
Çıkın, sabaha kadar kimse gözüme gözükmesin.
Kim dedin?
Adım Fatma. Fatma Yılmaz.
Onu sormuyorum.
Bunu kim ikram etti dedin?
Bayram abi gönderdi.
Ben de Zafer Yılmaz'ın karısıyım.
Kocam ne zamandır kayıp. Sen Zafer'i tanır mıydın abi?
- Hangi Zafer? - İşte benim kocam.
Sen kimsin?
Fatma.
- Temizlikçi. - Ha, iyi o zaman.
Hadi git, yap işini.
Ben de haftada bir Bayram abiye gidiyorum temizliğe. Orada çalışıyorum.
Bana ek iş olsun diye bu AVM'deki işi ayarladı sağ olsun.
Sana sormuş, sen de kabul etmişsin. Allah razı olsun.
Neyi kabul etmişim ya?
Bu AVM'deki işi.
Buranın restoranında çalışıyorum. Hafta sonucuyum ben.
Zafer kaybolduğundan beri oraya temizliğe...
Abla, beynimi siktin ya.
Amına koyayım,
ben mi alıyorum temizlikçi ya? Hadi git, yap işini.
İşte benim kocam da içeri girdi abiciğim, hapse.
Ama yani kendi suçundan değil, başkasının suçundan.
Öyle çıkalı beri kayıp ama bulamıyoruz biz onu.
Bakıyorum her yere, soruyorum.
Ben de işte Bayram abiye soruyorum arada.
Hani biliyor mu diye.
Kocanın adı ne dedin?
Zafer mi?
Söylesene, belki tanıyorumdur.
Sen nereden tanıyacaksın kocamı?
Şu yaşıma kadar ne kocalar tanıdım, bir bilsen!
Ne baktın abla sen?
Birine mi benzettin beni?
Nerelisin sen?
Buralıyım.
- Yaşın kaç? - Neden, oğluna mı alacaksın?
Bu adam neyin oluyor?
Sana ne?
Hadi git. Git, üstüne bir şey giy, gel.
Bak, senin yolun yol değil. Gencecik kızsın, kendine kıyma.
Git, üstüne bir şey giy. Hadi.
Ya sen bana mı üzüldün?
Sen bu adam beni sikiyor diye mi üzüldün?
Sen kendine bakmadan bana mı acıdın?
Yol yordam mı öğreteceksin sen bana?
Ekber.
Benim ardımı toplayan karı
geçmiş karşıma, hayat dersi veriyor bana.
- Namusuyla... - Sıçtırma namusuna.
Namus bekçisi misin sen?
Ay, ben çok sıkılıyorum ya!
Çok sıkılıyorum bu zavallı karı zırvalıklarından.
Bu kalantor adamı ben sikiyorum, tamam mı?
Ben sikiyorum. Ağzımın içine bakıyor, ayı gibi herif.
Senin o Bayram var ya?
O da götümün dibinden ayrılmıyor, biliyor musun?
Biliyorsun tabii.
Yakında kocan da peşime takılırsa hiç şaşırma, tamam mı?
Aç köpekler gibiler peşimde.
Bu adam ne yapıyor sana?
Abla sen kıt mısın biraz?
"Ben ne yapıyorum da böyle yapıyor?" mı diyorsun?
Ya sen dinlemiyor musun beni?
- Bana kim, ne yapabilir? - Ne yapıyorsun?
Orada değilmiş gibi mi yapıyorsun?
Korkuyorsun.
"Dişimi sıkayım." diyorsun, olmuyor.
Sonra diyorsun... Karşı koymak istiyorsun.
Tutup elini "Dokunma!" demek istiyorsun.
Ama diyemiyorsun, değil mi?
- Tam bu sefer izin vermeyeceğim diyorsun... - Sus.
Sen bunun nasıl bir manyak olduğunu biliyor musun?
Ağzımı burnumu kırıyor benim. Bak.
Kaç tane dişim yapma daha bu yaşta.
Soydu beni otoparkta böyle, çırılçıplak bıraktı.
Paramparça etti sırtımı.
"Bağırma." dedi.
"Bağırma, bağırsan da kimse seni duyamaz."
Duysalar ne olacak?
Herkes duyuyor, herkes biliyor zaten her şeyi.
Hiç kimse hiçbir bok yapamıyor.
Ekber'e kim ne yapabilir ki?
Bir keresinde...
Benim de çoğu zaman kafam böyle taşak gibi oluyor.
Öyle olunca acıyı hatırlamıyorum.
Gel buraya.
Gel.
- Ekber. - Bana bak.
- Ekber! - Bana bak dedim!
Ekber, bırakır mısın?
- Yüzüme bak. - Bırak.
Yüzüme bak.
Yüzüme bak, yüzüme.
Ekber, bırak. Ekber, bırak! Ekber! Ekber!
- Bana bak! - Ekber, bırak!
Kimse seni burada duyamaz.
Seni burada kimse duyamaz.
- Kimse seni duyamaz. - Bırak diyorum!
Bırak diyorum, bırak! Ya bırak!
Hiç bakma öyle.
Bir şey olmaz bana.
Ben hem kendimi...
...hem de seni kurtaracağım. Merak etme.
Kimse beni kurtaramaz abla.
Kimse seni de kurtaramaz.
Neydi senin kocanın adı? Zafer mi? Onu mu bekliyorsun seni kurtarsın diye?
Ben sana söyleyeyim, hiç bekleme.
Çağırırsa gitme, bağır.
Dokunursa tüm sesinle bağır.
Ben duyarım. Ben seni korurum.
Ne yapıyorsun sen amına koyduğumun karısı? Hı?
Gel.
Gel buraya!
Gelsene.
Gel.
Gel dedim sana.
Gel.
Kaçma.
Gel dedim sana.
Bağırma boşuna.
Seni burada kimse duymaz.
Yüzüme bak, yüzüme!
Yüzüme bak.
Yüzüme bak!