Ben her yerde Zafer'i ararken
Zafer, oğlunun kan parasını alıp kaçmış.
Zafer'in geleceği neyim yok Fatma. Dön köyüne işte ne güzel.
Gözümün önüne geliyor ne zamandır. Köyü görüyorum hep rüyamda.
Silah bulunursa iş Zafer'den bize kadar gelir.
Lan, silahın yerini söyle bana!
- Kocan saklanıyor mu? - Niye saklansın Zafer?
Ne köyü, ha? Hangi köy?
Zafer sizin köyde.
Zafer!
"Beni otobüsle yollar mısın?" diyor.
"Olmaz öyle." dedim.
Adam yine bunu hırpalamış, belli. Yolun kenarına bırakmış.
Hayır, "Bu adam peşime takılır." diye de korkmuyor.
Zor ikna ettim araca binmeye.
Parası da yok.
Gurur yapıyor.
Zorla sıkıştırdım eline.
- Onu güvenli bir yere bırakırız. - Ama aşk olsun size.
Niye yolluyorsunuz kadını?
Korkuyor, baksanıza. Kimseye güvenmiyordur şimdi.
Düzeni bozulmasın istiyordur, adam tehdit ediyordur.
Baksana kadına.
Bağırıyor "Ben korkuyorum!" diye.
54-164 Merkez.
54-170 Merkez dinlemede, tamam.
Bulunduğunuz bölgede şüpheli araç ihbarı. 54-170.
Ormanda sahipsiz araç ihbarı. M avi-beyaz pikap. Tekrar ediyorum.
Ormanda terk edilmiş şüpheli araç.
Mavi-beyaz pikap. 34 Bursa Kocaeli Yozgat 495.
Yavaş!
Yas evi burası ya!
Yavaş. Ne oluyor?
Kusura bakmayın, rahatsız ettim.
Yok, siz kusura bakmayın.
- Ben sizi mahalleli sandım. - Değilim.
Avukat mısınız?
Değilim.
Evin adresi olarak burayı tarif ettiler de.
Emlakçı mısınız? Hah!
Burası var, 3+1.
Buyurun, ben gezdireyim evi.
- Bahçe de komple benim. - Burası sizin eviniz mi?
He.
Bana Fatma'nın evi diye tarif ettiler?
Kim dedi Fatma'nın evi diye?
Ha, orada kalıyor Fatma ama orası da benim.
Yanlış anlamayın.
Yasal olmayan bir şey yok. Kira almıyoruz.
Geçici kalıyor.
Orayı alan kömürlük yaptırır veya yıktırır. Değil mi?
Ya...
Kocası kaçtı, oğlu öldü. Garibanın kimsesi yok.
Üzülmeyin o kadar canım. İşi var.
Çarşıdaki o büyük alışveriş merkezine temizliğe gidiyor.
Zorda kalmasam ben de...
E...
İçeri bakmadınız.
Kaça gider burası?
Bir bakışta anladınız yani durumu.
Zafer?
Neredesin kız sen kaç gündür?
- İşim vardı. - Ne işi Fatma?
Bayıldım kaldım vallahi dün gece.
Ah İsmail, ah ya!
Şekerim tavan.
Kız, vallahi bayılacağım. Oh!
Al, bak.
- Sana gelmiş. Bak bakalım. - İstemem.
- Oğuz'un davasına çağırıyorlardır yine. - Kız açsana. Bir bak ne diyor.
İstemiyorum diyorum! Dava kapandı, bitti gitti canım.
Ama bağırma.
Şekerden benim sinirim ya. Vallahi şekerden.
Şunu gözün görüyor mu? Üçe getiriver şunu, haydi.
Elim ayağım uyuşuyor artık.
Ağzım da kupkuru. Çat çat.
Ay, çekilecek dert değil yeminle.
Benim işim var, sen hallet.
Kız ne işin var? Elim ayağım uyuşuyor diyorum.
Haydi.
Haydi bakalım, bismillah.
Hadi.
Şuradan vuruver.
Ne işler çeviriyorsun Fatma sen ya?
Gecesi yok, gündüzü yok. Nasıl iş bu?
Bir başımızayız. Bizim dikkat etmemiz... Ah!
Elin de pek hafifmiş ha.
Bu hastalık beni öldürecek ya. Vallahi.
Bizim İsmail'le kavuşmamız yakındır ha.
Tövbe, Allah korusun.
Fatma, dul kaldık ya böyle ikimiz.
Zafer köydeymiş.
Ne? Nereden biliyorsun?
Yan köyde biri görmüş, o söyledi.
- Ben de para almaya geldim. - Bende para yok.
Bende var.
- Gidip bilet alacağım şimdi. - Senin nereden paran var?
Ya... Tamam Fatma.
Iı... Köyde nerede kalıyormuş Zafer?
Bilmiyorum ki.
İzini daha yeni buldum. Gidip konuşmadım ki daha.
- Konuşacaksınız, değil mi? - Gideceğim, konuşacağım tabii.
Ne konuşacaksın?
Bana işin aslını astarını anlatacak.
- Ben de geliyorum. - Nereye?
- Köye. - Niye?
Şimdi atıp tutmasın İsmail'in arkasından.
Ne atacak tutacak ya? Kadriye?
Ya Kadriye, sen niye geliyorsun?
Asılları nerede?
Ya arkadaşım...
Bu nasıl kimlik fotokopisi?
Nerede bu kadının kimlikteki resmi? Bak, nasıl çıkmış.
Amirim, kimlikler eski olduğu için böyle.
Hepsinin kimliklerini topluyoruz, sigorta işlemlerini başlatıyoruz.
- Her şey kayıtlı. Yanlışlık yok. - Arkadaşım, zabıta mıyım ben?
Sigorta mı soruyorum sana?
Ekber'in öldürüldüğü gün çalışanların listesi nerede?
Sanırım şurada bir yerde olacaktı.
Hah. Buyurun.
- Hepsi burada mı? - Dönüşümlü çalışıyorlar.
Gelmeyen var mı aralarında? Eksik var mı?
- Biri var. - Kim?
Fatma Yılmaz.
Alo?
Emrah Komiser ben.
Fatma Yılmaz.
Benimki cam kenarı olsun.
- Tamamdır abla. 23-24 veriyorum. - Olur.
Hadi sen öde, ben sana sonra öderim.
Kız, bu ne? Gömü mü buldun sen?
Bir iş çeviriyorsunuz Zafer'le.
Ne diyorsun ya Kadriye?
Tövbe estağfurullah.
Al ablam.
- İki kişi alıyorum? - Olur, olur.
Buyur.
- Cam kenarı mı? - Evet.
Cam kenarına ben oturayım.
Şekerim var benim. Daralıyorum koridorda.
Hem nereden çıktı bu para?
- Sizin de kimlik alayım. - Az dur!
Al.
Yola çıkarken bu kadar para taşınır mı Fatma?
Kadın başımıza yollara düşmüşüz. Hırlısı var, hırsızı var.
Hiç düşünmüyorsun kız sen.
- Ne yapsaydım? Evde mi bıraksaydım? - He. Saklasaydın evde.
Ben artık dönmeyeceğim eve.
Siz bir iş çeviriyorsunuz Zafer'le.
Ben anlarım. Bana bak.
Size evimizi açtık biz aylarca.
Ama siz...
Dul hâlimle köyde bırakıp kaçacaksınız.
- Buyur abla, biletin. - Sağ ol. Hadi.
Nereye kaçacağız Allah aşkına?
Senden kim kaçıp kurtulmuş şu hayatta?
Dalga mı geçiyorsun benimle?
Nereye? Araç bu yanda.
İşemeye gidiyorum işemeye. Gelecek misin benimle?
İyi, hadi.
- Geçip bakıyorum ben bir araca. - E, git bak.
İyi hadi. Çabuk gel.
Kaybolma bak. Bir de aratma bana kendini burada.
Pardon. Kolay gelsin.
Sağ olun ablacığım.
Ben Fatma'ya bakmıştım. Fatma Yılmaz.
Niye aradınız Fatma'yı?
Kardeşiyim ben.
Telefonla konuştuk. Dediğini anlamadım. Şimdi de ulaşamıyorum.
Abla, seni Allah gönderdi!
Neden? Ne oldu?
Abla, polisler geldi Fatma'yı sormaya.
Zafer'le mi ilgili?
Yok. Sana bir şey diyeceğim ama korkma, tamam mı?
Burada, otoparkta bir cinayet işlendi.
Polis hepimizi sorguladı.
Ölen adamı tanıyan, bilen, gören var mı diye.
Polisler Fatma'yı da sordu, nerede diye.
Bilgisi olan var mı diye sordular ama ben korktum, bir şey diyemedim.
Neyi diyemedin?
En son bir yazarın evine temizliğe gidiyordu.
Adresini vereyim mi? Hı?
Ya! Allah Allah.
Orada mı duracak? Üstünden mi geçeceğim ben senin?
Uçamıyor henüz bu araba yalnız.
Aç, camı aç.
Camı aç. Camı aç. Bir şey diyeceğim.
Aç bir camı, bir şey diyeceğim.
Sakin ol ya, park etmiyoruz. Çıkacağız birazdan.
Al, bak kimim.
Ya bir karta bak!
Ben Bayram Karadağ.
Kardeşin Fatma benim yanımda çalışıyor, tamam mı?
Onda bir emanetim var.
Söyle, onu getirsin. O kadar. Şimdi bas git.
Ne emaneti?
Fatma bilir.
Tamam mı? Sen söyle ona, o getirsin.
Madem Fatma'yı tanıyorsun,
ara, kendin söyle.
Ben senin emir erin miyim?
Ne dedin? Duyamadım da. Bir daha söylesene.
"Emir eri" mi? Ne emiri ya? Bizimki sadece bir uyarıydı.
Bu da uyarı işareti. Nereye bırakayım?
Buraya mı? Yoksa buraya mı?
- Söyle, onu yapayım. - Ne yapıyorsun? Saçmalama!
- Yok. - Ne yapıyorsun?
- Saçmalama! - Buraya mı?
Ne yapıyorsun? Ne yapıyorsun?
Manyak mısın sen? Kimse yok mu? Yardım edin!
- Bir tane de buraya ister misin? - Elleme arabayı!
- Dokunma! Yardım edin, kimse yok mu? - Belki biri duyar.
Kimse yok mu? Yardım edin! Lütfen. Kimse... Bırak!
Bırak! Bırak!
Kardeşin Fatma'ya söyle,
emanetimi getirsin.
O kadar.
Önce kocası, şimdi de kendisi mi kaybolmuş?
Hı.
Çay içer misiniz?
Hayır, teşekkürler.
Bahçe katı 1'e iki çay.
Fatma Yılmaz'ın kardeşi misiniz?
Evet. Fatma, ablam olur.
Ablanızın yerini biliyor musunuz?
Bilmiyorum. Onu aramak için çalıştığı AVM'ye gittim.
Orada öğrendim onu aradığınızı.
Bu, Bayram Karadağ'ın yanında çalışan Fatma Yılmaz, değil mi?
- Doğrudur amirim. - Evet. O Fatma Yılmaz.
Ablanızın kaybolmasıyla ilgili şüphelendiğiniz birisi var mı?
Mine Hanım, ablanızın bir olaya karıştığını düşünüyoruz.
Bu konuyla ilgili ifadenize başvuruyoruz.
Gel.
Amirim, bunlar şey...
Kamera görüntülerinin çıktısı.
Hah. Eyvallah.
Bu kadını tanıyor musunuz?
Tanıdık geldi mi?
Burada da istasyon kamerasında arkadan görülen bir kadın var.
Ne diyorsunuz Mine Hanım?
Efendim?
Bu kadınlardan biri ablanız olabilir mi?
İkisinde de kadınların arkası dönük. Ben tanıyamıyorum.
İnsan kendi kardeşini tanımaz mı ya?
77-185 Merkez.
77-185 dinlemede.
35 yaşında kadın. Fatma Yılmaz.
İstanbul-Eskişehir seferi. Otobüs, 34 Yozgat Van 626.
34 Yozgat Van 626. Fatma Yılmaz.
Anlaşıldı 77-185.
Anam, ne cam kenarıymış ha!
Şu surata bak hele!
Şekerim var benim Fatma.
Daralıyorum öyle koridorda.
Kaç saat yol gideceğiz daha.
Zaten dilim damağım kurudu.
Oğlum! Bir su ver! Hele bir ikram ver, bir şey ver!
Haydi.
Bak, sana da peşinen söylüyorum. Evin, bahçenin tapusu İsmail'in üstüne ha.
Zafer'in ev için ödediği parayı kiranıza sayacağım.
Bir başıma, dul kadınım artık.
Geldiniz, bizim bahçemizde gecekonduda konakladınız onca yıl.
Yalan mı?
Kiraya sayacağım verdiği parayı.
- Ne parası? - Hepsi bana İsmail'den miras Fatma.
Başka bir gelirim yok benim.
İsmail'in Zafer'den aldığı parayı geri veremem.
O kadarını diyorum bak.
Zafer size para mı verdi?
Vermiş işte, İsmail dediydi.
Ne zaman vermiş kız?
Hapisteydi ya bu adam?
Ne zaman vermiş Kadriye?
Zafer, Oğuz'un kan parasını almış.
Bana doğru söyle.
Ben bunca zamandır Zafer'i ararken sen onu bir yerde mi gördün?
Yok Fatma ya.
İsmail işte "Zafer kapora verdi." dediydi.
Ben de çok kurcalamadım o zaman.
Ne kurcalamadın ya? Hangi para...
Ne bileyim hangi para? Bana soruyorsun!
Durumumuz ortada. Durumumuzu biliyorsun. Sormadın mı İsmail'e "Bu ne parası?" diye?
Bunların işine akıl sır eriyor mu Fatma?
Bilmiyorum, sormadım.
Sormadın mı...
...yoksa bu, Oğuz'un kan parası diye sormak istemedin mi? Doğru söyle.
Sizin inşaatın sahiplerindenmiş Oğuz'a çarpan.
Argahlar?
He, vallahi öyle diyorlar. Avukatlar var her yerde.
Desene, bunlara araba değil, piyango vurdu!
Ne diyorsun?
Diyorum ki Zafer bize borcunu misliyle öder diyorum.
Argahlar Fatma'yı yalnız koymaz.
Zafer yok. Nereden bilecek oğlunun durumunu?
Paranın kokusunu alsın görürsün. Dakikasına çıkar ortaya.
İsmail, sen Zafer'le görüşüyor musun?
Ya ben her yerde Zafer'i ararken
siz Zafer'in elinize saydığı parayı mı aldınız?
- Ne zaman aldınız? - Uzatma!
Senin çantanda da bir tomar para var. O neyin parası?
Oğuz'un kan parası değil!
Şekerim var bak benim.
- Uzatma şimdi... - Nasıl sakladın bunca zamandır?
- Niye söylemedin? - Şekerim var dedim!
- İnsan içindeyiz! Şekerim... - Kadriye!
- Allah aşkına, doğruyu söyle. - Şekerim var. Nerede bu iğne?
Kan parası aldığını biliyor muydun?
Kadriye, bana cevap ver!
Kan parası aldığını biliyor muydun?
Yettiniz! Bıktım Zafer'inden de Oğuz'undan da!
Bıktım be hepinizden!
Cevap ver önce.
Kan parası aldığını biliyordun, değil mi?
Ver şunu Fatma. Hadi, uzatma.
- İnsan içinde bağırtma, ver şunu. - Cevap ver.
Nasıl baktın bunca zaman yüzüme?
Bir kova ter boşandı sırtımdan, Fatma ver şunu!
Ver şunu hadi.
Nasıl baktın bunca zamandır yüzüme?
Amma ağladın kan parası yemedin diye!
Hadi, bağırtma beni. Vur şunu.
Vur hadi Fatma.
Fatma, çok fena oldum. Ayağımdan çıktı bak.
Hadi. Hah.
Bir kere de insan gibi vur be. Bir kere de insan gibi vur.
İstanbul-Eskişehir seferi. Otobüs, 34 Yozgat Van 626.
34 Yozgat Van 626.
Evet, kimlikleri alalım.
35 yaşında kadın. Fatma Yılmaz.
İstanbul-Eskişehir seferi.
Yolcu listesini ver.
Kadriye.
Zafer'i bulursan ona söyle...
Kadriye?
Kadriye, kalk.
Fatma Yılmaz.
24 numara. Fatma Yılmaz. Cam kenarı.
Beraber misiniz?
Yok, tanımıyorum.
Fatma Yılmaz. Fatma Yılmaz!
Kapat kontağı!
Ablacığım, açıl biraz. Açıl. Açıl.
Kolay gelsin.
Sağ ol, buyur.
- Ne çekiyorsun? - Nasıl?
Diyorum ki, ne tırı bu?
Karışık.
Sana ne lazım abla?
Abla, aslında bekleseydin seni sonraki arabayla gönderirlerdi.
Daha rahat ederdin.
Bekleyecek vaktim yok.
Yolculuk nereye abla?
Köye gidiyorum.
Köy mü?
Senin köy neresi ki abla?
- Dodurga'yı biliyor musun? - Biliyorum.
Bilmez miyim abla? Ben uzun yol şoförüyüm.
Bir de bizim dernekten bir arkadaş var Dodurgalı.
Sen taşıyıcılar kooperatifini biliyor musun abla?
- Yok. - Nasıl bilmiyorsun?
Bizim kooperatifin arkasındaki yol
sizin köye gidiyor işte.
Ben seni kooperatifte indiririm,
sen artık oradan minibüs, otobüs, bir şey bulursun, gidersin.
Olur olur, Allah razı olsun.
Ne demek? Allah senden de razı olsun abla.
İsim neydi abla?
Mine.
Ben de Serdar, Mine abla.
Memnun oldum.
Ben de.
Mine abla.
Çay iç.
Şeker al.
Yok.
Ben çayı şekersiz içerim.
Ben de şekersiz içeyim.
Alo?
Fatma, neredesin sen? Arıyorum, bulamıyorum.
Şarjım bitmiş.
Iı, bana uğrar mısın bugün?
Yok, ben gelemem.
Yani istesem de gelemem.
Ben bundan sonra gelmeyeceğim.
Allah Allah. Neden?
Uzun yoldayım ben.
Zafer'in izini buldum.
Nerede buldun? Neredeymiş?
Baksana, ne diyeceğim sana...
Senin bu temizlikçi hikâyesi nasıl gidiyor?
Yazıyorum daha, yazıyorum.
Sonunu tekrar yazıyorum.
Ne olacak sonunda?
Daha bilmiyorum.
İyi çekmiyor şimdi burada.
Arayacağım ama ben, olur mu?
- Hı? - Alo?
- Gelmiyor bak sesin.
- Hadi kal sağlıcakla. Arayacağım. - Alo? Fatma?
Abla, köye gittiğinden kimsenin haberi yok mu?
Kaçıyor musun?
Aman diyeyim, benim başımı yakma.
Yok yok, öyle değil. Merak etme.
Bu Zafer benim nikâhlı kocam.
Aylardır yoktu ortalıkta, kayıptı.
Şimdi köyde saklanıyormuş.
Beni çocuğumla bir başıma bırakıp gittiydi bu.
Şimdi buldum izini, oraya gideceğim.
Sen bilirsin ama abla...
...seni bırakıp gideni bulup ne yapacaksın?
Ben geliyorum şimdi.
Alo?
Fatma, Bozöyük'ün Dodurga köyünden
İstanbul'a uzanan yolu hayatı boyunca üç kez geçmiştir.
İlki, kocası Zafer'le
otizmli oğullarına çare aramak için
büyükşehre göçtükleri vakittir.
İkincisi, kocası Zafer'in izini bulup
oğulları Oğuz'un ölüm haberini vermek için.
Üçüncü yolculuk, Fatma'nın kendini bulma yolculuğudur.
Bu, Fatma'nın son yolculuğunun hikâyesidir.
- Emine? O ne kız? - Lokum.
- Nereden çıktı bu? - Hediye.
- Sarı Kız'a binecek misin? - Abla!
Yaşı daha çok küçük ablacığım. Aklı ermez evliliğe.
Sen hayırdır ya? Ajan gibi böyle taksiyle gelmişsin, gözlükler filan. Hı?
Senin cipe bir şey mi oldu yoksa? Hı?
Vallahi ne yalan söyleyeyim, ben
bu kadar erken dönüş yapacağını beklemiyordum.
Evet.
Çok güzel hayatlar var, değil mi? Bazılarının hayatları çok güzel.
Manzaralı hayatlar böyle. Önünde...
...parklar, bahçeler, çocuklar filan koşturuyor.
Sizin çocukluğunuz da böyle mi geçti, merak ediyorum.
Fatma kurtlu bakla yerken
sen nasıl oluyor da böyle ballı lokma gömüyorsun? Hı?
Biz küçükken ablamla oynadığımız bir oyun vardı.
Ben ne zaman koşmaya başlasam ablam da peşimden koşardı.
Ama ben ne zaman durursam o da dururdu.
Biz böyle aramızdaki mesafe kapanmadan eve kadar koşardık.
Ben hiç arkamı dönüp bakmazdım.
Ama bilirdim, ablam hep oradaydı.
Çok dokunaklı hikâye.
Ama bana hiç dokunmadı.
Şimdi bırak bu hikâyeleri Mine Hanım da...
...emaneti ver.
Ne yapıyorsun? Milletin içinde...
- Emine. - Ne?
Adım aslında Emine.
Ama Emine,
ablasıyla oynayan o küçük kız olarak köyde kaldı.
Şimdi Mine, ablası olmadan da kendini koruyabilir.
Sen Mine'yle aşık atamazsın.
Onunla öyle parkta bahçede buluşamazsın.
Herhangi bir yerde karşılaşamazsın. Başka bir hayat seninki.
Ama Emine o hayatı da bilir.
Senin gibi adamları çok iyi bilir.
Tıpkı ablası Fatma'nın bildiği gibi.
155 Polis İmdat.
- Alo? Yardım edin! - Kapat şunu.
- Aracım gasp edildi. Saldıranı tanıyorum. - Kapat.
- Otopark mafyası gasp etti! - Kapa şunu!
- Lütfen... - Kapa!
Yok bir şey.
Cipime ne olduğunu merak ediyordun.
Şimdi de telefonumda parmak izin var.
Sen Mine'yle aşık atamazsın.
Fatma abla?
Gözümüz yollarda kaldı abla, hoş geldin.
Hoş bulduk Havva.
Kız!
Anam!
Valla bu sefer ben de şaşkınım abla.
Ver şunları. Olsun ablam, ver.
Maşallah.
Abla.
Biz bir şey duyduk ama...
Doğru mu bilemedik.
Oy!
- Başınız sağ olsun abla. - Sağ ol ablam. Sağ ol.
Yeni mi geldiniz?
- Akşam bir şey hazırlayayım, hı? - Yok, sağ ol.
Çok kalacak mısınız? Zafer abiye de sormaya çekindim.
Temelli mi döndünüz?
Sen nerede gördün Zafer'i?
Pazarda.
Vallahi Zafer abi de böyle bir yabancı gibi,
bir uzaktı abla. Baş sağlığı dileyemedim.
Abla! Az bekle.
Abla, gelecek misiniz akşam?
Zafer!
Oğlun öldü Zafer.
Gerçi sen biliyordun, değil mi?
Bu zarftan eve kaç tane geldi, haberin var mı?
Ne yazıyor bunların içinde, senin haberin var mı Zafer?
Kazada kusurlu Oğuz'muş.
Benim oğlum doğdu kusurlu,
öldü kusurlu. Hı?
Ama ben biliyorum kim kusurlu.
Asıl suçlu kim, asıl katil kim, ben biliyorum.
Asıl suçlu bizi bir başımıza bırakıp kaçıp giden öz babası.
Asıl katil o, Zafer!
Oğuz'un kan parasını alıp yemişsin.
Parayı alıp kaçtın.
Kaçtın da oğlundan kurtulabildin mi Zafer?
Hı?
Ben istemedim böyle olsun.
Sen "İstanbul'a gidelim." dedin.
"Oğuz'a çare olur." dedin. Ben istemedim.
Buraya dönmek de istemedim.
Ama şimdi içeri de dönemem.
- Sen içerisi nasıl, biliyor musun? - Sen dışarısı nasıldı, onu biliyor musun?
Ben dışarıda ne yaşadım, onu biliyor musun?
Ben her yerde seni aradım. Bakmadığım yer kalmadı.
Dedim ki, istedim ki Zafer gelsin de bizi kurtarsın.
Şu hâline bak Allah aşkına. Sen mi kurtaracaksın bizi?
Kurtarmadım mı seni, hı?
Aha bu köyde seni çürüğe ayırdılar da
yine de gelinlikle almadım mı?
Sen de mi beni öyle bildin?
İyi.
O zaman şunu da bil.
Günah bende değildi.
Günah kimdeydi, biliyor musun Zafer?
Günah...
...bilip de susandaydı Zafer.
Günah, görüp de ses etmeyendeydi Zafer.
Sen ondan mı böyleydin?
Sen ondan mı bunca sene kaçtın durdun benden?
Benden bu kadar. Dahası yok.
Benim alacağım var bu hayattan Fatma.
Ne istediniz de yapmadım?
Ben kimseden hiçbir şey istemedim.
Ben sadece benim oğlum yaşasın istedim.
Parayı aldın, hah. Köye kaçtın.
Cebine üç kuruş para koydun diye adam mı oldun?
Oğlunun kan parasıyla caka mı satıyorsun köyde?
Ulan bir düşün yakamdan ya! Ömrümü yediniz, ömrümü!
- Daha ne istiyorsunuz? - Sen bana hesap vereceksin.
Ne hesabı lan? Vallahi elimden bir kaza çıkacak.
- Sen bana hesap vereceksin Zafer! - Lan bir sus! Siktirtme belanı!
Sana mı hesap vereceğim ulan? Hı?
Şu hâllere bak hele! Korkmuyor, utanmıyor da!
Ben korkmuyorum Zafer.
Utanmıyorum ben!
Bundan sonra susmayacağım.
Sen korkacaksın!
Siz utanacaksınız yaptığınızdan, siz!
Ne yapıyorsun? Nereden buldun bunu?
Ne yapacaksın, beni mi vuracaksın? Hı?
E, ben Şevket'i vurdum.
Ben Şevket'i vurdum Zafer.
Gittim, Bayram'ın kasasından silahı aldım.
Gittim, Şevket'i vurdum.
Sonra beni zorlayan bir adam vardı.
Onu da trenin altına attım, kıydım canına.
Ama ne oldu, biliyor musun Zafer?
Trenin altına attığım adam bana ne dedi, biliyor musun?
O silah Zafer'in silahı.
"O silah Zafer'in silahı." dedi.
Silah seninmiş ya Zafer.
İhbarda bulunacağım.
Cinayet işlenmiş bir silah var.
O silah Zafer Yılmaz'ın silahı.
Yerini de biliyorum.
Bundan sonra ister polise Bayram'ın işlerini anlat...
...ister silahla ne yaptığını.
Müsaade edin. Kenara çekilin. Evet.
Hadi, kal sağlıcakla.
Gel bakalım.
- Ben yapmadım. - Yürü!
- Fatma! - Yürü.
Fatma! Fatma!
Serdar.
Bir abla seni soruyordu. Orada.
Abla?
Hayırdır, mektup kocandan mı ablacığım?
Son bir işim daha var Serdar.
Ne zaman dönüyorsun İstanbul'a?