Wat voorafging: - Kunt u het geslacht vertellen?
Het is een jongen. - We krijgen een zoon.
Abu Omar heeft onschuldige burgers gemarteld en afgeslacht.
Wat voor persoon doet die dingen? - Ik zou het kunnen.
Ik heb een nieuwe commandant aangesteld voor ons leger.
Generaal Said is al bezig om een legermacht samen te stellen...
en voor te bereiden op ons tegenoffensief tegen de invallers.
De condities van de trust bepalen dat het geld overgaat naar de mannelijke lijn.
Samuel heeft 100 miljoen dollar geërfd.
Ik zoek Yaser.
Tijdens de gevechten in Ma'an zochten negen mannen onderdak in een gesloten nachtclub.
Het Kalifaat vond ze. - Was Abdul een van de mannen in de club?
Dat was hij. - Je bent nu van Abu Omar.
Je zult hem gehoorzamen, doen wat hij wil, wanneer hij het wil.
Ghani heeft Daliyah nodig.
Zoek haar. Beloof het.
Ik vind haar. Ik zweer het.
Deze kant op.
Hier.
Je hebt wat veranderd.
Fijn dat je het opmerkt.
Ik neem aan dat jij met mijn zoon gesproken hebt. Hij heeft dit bezoek geregeld?
Ahmed en ik zijn nog steeds vrienden.
Ik kwam voor mijn oom.
Je oom is de president, die ontvangt geen bezoekers.
Familie.
Ik wacht graag.
Ik denk dat je onze vriendelijkheid niet begrepen hebt omdat je hier mocht komen.
Je bent niet vrij om te komen of te gaan wanneer je wilt.
Dit is Abuddin. Niemand denkt dat.
Zo herinner ik je niet.
Fijn dat je het merkt.
Nee.
Zo was ik.
Mijn vader is nu dood, dus ik moest...
je weet wel.
Kun je mijn oom vertellen dat ik hier ben, tante Leila?
Dat heb ik al gedaan.
Je ziet er goed uit. 't Staat je wel.
Vind je?
Ik maak me altijd zorgen dat ik me verkleed voor het carnaval.
Waarom lig je zo stil?
Geen idee. Ik voel me niet zo goed.
Baby dingen? - Waarschijnlijk.
Wat is er allemaal aan de hand?
Pa en Rami wilden wat opschudding creëren over onze nieuwe troepen.
't Zal vast goed voor het moraal zijn.
Maar niet goed voor mij.
Vind je het erg als ik in bed blijf?
Doe me dat niet aan.
Ik probeer zoveel mogelijk mijn best te doen met mijn werk.
Ik weet het. - Dat wilde je toch?
Niet meer smeken, en excuses zoeken.
Dus...
we zijn een team, toch?
Sammy.
Wat is er allemaal aan de hand?
Familiereünie?
Ik vraag je als 'n Al Fayeed om het geld wat mijn grootvader mij heeft nagelaten.
Het gerechtshof beslist dat, niet ik.
Oom, het gerechtshof wacht op jou, dat weet ik.
Wees voorzichtig met wat je tegen me zegt.
Ik ben niet bang van jou.
In mijn gedachten, ben je de oom...
die me meenam zeilen, mij vis leerde vangen. nooit verwacht dat het lukte...
met je naar Disneyland ging. Jij bent mijn gekke favoriete oom Jamal.
En je straft niet mijn vader, want die is dood. Je straft mij.
't Is ingewikkelder als je denkt.
Wil je dat Achmed voor je fouten boet?
Ik ben bezig om dit allemaal uit te zoeken en volgens mij ben jij familie, of heb ik het mis?
Ik laat morgen het geld storten vanaf een Zwitserse rekening.
Niet 100 miljoen.
Niet tegelijkertijd. 10 miljoen.
Dan ga je, en dan kom je nooit meer terug.
Over een paar maanden hebben we een afspraak voor het landgoed. Oké?
Is goed.
Mooi.
Jij was ook mijn favoriet.
Ze hebben de stad afgesloten, blok per blok, als antwoord op de gevangenisuitbraak.
Iedere dag wordt het moeilijker om ons vrijuit te bewegen.
Of om steun te vinden.
Zelfs met de verhalen van Halima over Abu Khalil en de rode hand.
Je bent zeer populair op sociale media.
Ihab Rashid is heel erg goed in ze te misleiden.
Werk ons tegen en we zullen je doden. Voeg je bij ons en je krijgt een baan.
Men heeft het nu beter dan onder de hoede van de Al Fayeeds.
De mannen misschien, de vrouwen niet. - De Christen zijn nerveus, en terecht.
We vinden daar misschien steun. Met de Banu Isa, we...
Er is altijd spanning geweest tussen ons.
Dat moet je achter je laten, ieder potentiële bondgenoot moeten we de hand reiken.
We hebben wapens nodig. - Dat ook.
Munir. - Ik heb Daliyah gevonden.
Het is hier.
Het oude huis van de raffinaderijmanager.
Daar houden ze Daliyah vast, denk ik.
Wat? Beter kon niet, ik ben niet binnen geweest.
Het is hun hoofdterrein. Abu Omar en Ihab Bin Rashid wonen hier.
Ze zijn bij elkaar. - We hebben de middelen niet om binnen te raken.
Vanavond komt de broer van Omar aan uit Aleppo.
Er is een vergadering in het Hamra hotel. En een etentje, tot 's morgens vroeg.
Niemand is op het terrein, behalve een paar bewakers.
Ik moet terug, vooraleer ze merken dat ik er niet ben.
Goed, wees voorzichtig. Bedankt.
Mr President.
Dit zijn je wapens.
De officieren van je leger, het eerste en tweede bataljon.
Uw luchtmacht, de Al-Nusur, die de eerste uitstapjes naar Ma'an City zullen leiden.
Luchtmacht, handhaaf wapen.
Ter plaatse rust.
Zonen van deze grond.
Ik heb mijn vertrouwen in jullie gesteld.
Als de beste strijdmacht die Abuddin ooit heeft gezien.
Zij aan zij, met landgenoten uit de hele wereld.
Jullie hebben één doel.
Dit land bevrijden van de indringers... - Ahmed.
die de Islam ondermijnen...
Ik bloed, ik bloed. - ...en ons volk tot slaaf maakt.
Ze zijn gekomen op een golf van terreur, maar wij zullen ze een halt toeroepen.
Wat is er gebeurd?
Het is in orde.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Tyrant S02E07 'The Awful Grace of God'
Vertaling: Skip & Bee-TeeVee Controle: Scarlett
Op Sammy. - Echt?
Gaan we weer proosten?
Hij hebt iets geweldigs gedaan. - Inderdaad.
Op Sammy. - Op Sammy.
Wist je over Abdul?
Voor we hier waren? - Nee.
Ik denk niet dat het alleen om Abdul of losgeld ging.
Ik denk dat Sammy nu toont wie hij werkelijk is. - Ik vind het geweldig.
Ja, het is verbazend.
Dus je liet hem vanavond naar de club gaan? - Ik wilde het niet.
Geloof me, het kan me niet schelen hoe volwassen hij is, maar ik kon niet...
Ik weet niet meer wat de regels zijn. - Vertel mij wat.
Alice en ik waren strenge ouders.
Echt? - Ik weet dat het moeilijk te geloven is.
Na haar dood kwam Leslie naar me toe, slechts 14 jaar oud...
en ze vroeg of ze een kleine tatoeage op haar enkel mocht.
En ik dacht...
wie kan het wat schelen?
Toen vroeg ze mij of ik er geen wou.
Heb jij een klein maar passende tatoeage op je enkel?
Een rode roos. Met de woorden 'Dood Geboren' erbij.
Ik liet je lachen.
Eén van de vele dingen die je hebt gedaan voor mij.
Hemel en aarde, Molly.
Alsjeblieft. - Bedankt.
De placenta is losgekomen van de baarmoeder. Daarom begon ze te bloeden.
Het gebeurt bij één op de 200 bevallingen.
Brute pech dus. - Ik vrees het.
Ik moet opereren en de baby ter wereld brengen zodat ze stopt met bloeden.
Is dat niet te vroeg? - De foetus is 24 weken.
Wat zijn de overlevingskansen? - In het algemeen tussen de 40 en 70%.
Maar als ik het kind nu niet ter wereld breng...
dan zijn de overlevingskansen voor Nusrat veel, veel kleiner.
Ik laat iets weten zodra ik nieuws heb. Probeer positief te blijven.
Ze kent duidelijk de familie niet.
Ken je me nog?
Ik herinner me het. Wat wil je?
Weet je nog onze plannen voor het losgeld van de Ma'an negen te regelen?
Vergeet het maar. - Ik weet dat het toen een gek idee was, maar...
ik heb het. - Ze zijn dood.
Wat? - Ze zijn dood.
Er is geen losgeld voor dode personen. Het is te laat.
Je zei dat het proces later zou starten. - Ik wil je de beelden tonen als je dat wilt.
Ze werden allemaal geblinddoekt. Ze namen hen naar het dak van een gebouw.
Ze bonden hen vast op stoelen en gooiden ze ervan...
ze zijn allemaal weg.
Allemaal? - Ja.
Wat?
Je hebt een vriend verloren, niet?
Een exotische liefde? Ik ben zes vrienden kwijt.
Ik heb een geliefde verloren.
Zijn partner. Waren 20 jaar samen.
Let niet op Yaser, niet vanavond.
Er is een herdenkingsdienst op het plein over een uur.
Je moet komen.
Voor je vriend.
Daliyah.
Khalil?
Wat doe... - Is er een sleutel?
Bij Abu Omar, ja.
Ik kan niet geloven dat je er bent.
Weet je wat ik de hele tijd dacht? Ik heb je toch niet verkeerd ingeschat, onmogelijk.
Mijn intuïtie is zeer goed.
Wat is er gebeurd met mijn familie? Je moet het me vertellen.
Ik zal het je later vertellen, we moeten gaan. - Nee, nu...
Ghani? - Hij is in orde, veilig in Tal Jiza.
En Ahmos?
Daliyah, het spijt me. We moeten gaan.
Wat doe je? Antwoord, Bakru.
Waarom heb je je post verlaten?
Abu Omar zei me dat ik haar naar hem moest brengen.
Ik geloof je niet, draai je om.
Bakru, ik heb een wapen. Doe niet zo stom, draai je om en kijk naar mij.
Je bent Bakru niet, wie ben jij?
Niemand, leg het wapen neer en laat ons gaan en ik zal je geen pijn doen.
Heel grappig, ik ben hier beter in dan je denkt.
Je lijkt...
Toon me je gezicht.
Nu, doe wat ik zeg.
Wat?
Ik ken je, maar...
het is niet mogelijk.
Bassam Al Fayeed. - Wat?
Ik wist niet... - Je wist het niet.
Nee. - Ik zal je alles vertellen, lang verhaal.
Wat doe je hier, Samira?
Dus ik eindigde uiteindelijk terug in Ma'an.
Wat een kosmische grap. Alles ging naar gort toen je stierf.
Leg het op de vloer.
Dus, je kwam hierheen om haar te redden.
Ben je verliefd op haar?
Dan mag je in de rij staan. - Ik ben getrouwd.
Ik ben gekomen om mijn land terug te nemen. - Dan mag je in de rij staan.
Wat nu?
Wat doe je trouwens alleen? - Ik heb je plannen in de war gestuurd, toch?
Ik voelde me niet goed, op het laatste moment heb ik afgehaakt.
Ga je ons vermoorden?
Nee.
Nee, ik ga jullie hier even houden tot mijn echtgenoot en Abu Omar terugkeren.
Iets langer dan eventjes.
Het is een belangrijke vergadering die je mist. Er komt niemand terug voor morgenochtend.
Ze zullen terugkeren als ik ze bel.
Met welke telefoon? Er zijn geen vaste lijnen meer in de stad, en jij hebt geen gsm.
Jij zit in een beweging die vindt dat een vrouw met een gsm met de dood bestraft moet worden.
Hou je bek.
Samira, alsjeblieft. Kom met ons mee.
Je vader stuurde me je babyfoto's. Wij horen geen vijanden te zijn.
Zou je Ihad morgen doden, indien je de gelegenheid had?
Goed dan.
Wie zegt wat we moeten zijn, Khalil?
Ga daar op de grond zitten.
Allebei.
We zullen wachten tot ze terug zijn.
Ik kan dat niet toestaan. Zodat je het weet...
ik zal geen gijzelaar zijn.
Ik zal haar neerschieten als jij beweegt.
Een catastrofe helpt om een tragedie even te vergeten.
Zeg maar wat er op je lever ligt.
Mijn enige optie is een luchtaanval.
Maar als ik te snel beslis, met te weinig informatie...
dan kan ik evenveel burgers treffen als vijanden. - De wereld kijkt toe, Rami.
Ik weet het. - Wij allemaal, vooral naar mij.
Ze kijken, op zoek naar hints of we het gaan overleven.
Het enige dat ze zien is dat we de controle verloren zijn over de tweede grootste stad.
Ik wil dat je tempo maakt.
Solomon.
Ik wil dat je het aantal verkenningsvluchten over Ma'an verdubbelt.
Nee, dag en nacht. Ik weet het.
Ik neem dat risico.
Je staat onder veel stress, vader.
Ik begrijp het.
Vandaag is een slechte dag, niet de dag om beslissingen te maken die je later zal berouwen.
Weet je wat? Ik ga gewoon eens kijken...
of hij terug is en oké is. - Nee, laat hem met rust.
Nee... Hij zal het vertrouwen waarderen.
Goed.
- Goed, dat is dus...
Dit is een echt cliché. - Echt?
Het is te vroeg...
Ik bedoel, ik kan niet...
Ik kan niet... - Wat? Doorgaan?
Je gaat niet door, dat doe je nooit. Geloof me.
Je probeert alleen te herinneren hoe het voelde om gelukkig te zijn.
Ik heb niemand anders gekust in 20 jaar.
Wanneer heb je de laatste keer met je vader gepraat?
Samira? - Wat.
Wat voor goeds levert dat op?
Mijn vader is niet relevant voor wat er in zijn huis gebeurt.
Woorden doen er niet meer toe.
Jij bent niet met een pen binnengeslopen.
Haar vader en ik waren beste vrienden.
Zij was zijn grote trots. - Hou ermee op.
Het is waar. Ze was de beste van haar klas.
Echt?
Ik ben nooit voorbij het vijfde leerjaar geraakt.
Ik heb veel scholen gehad. Bijna 20 jaar lang.
Om advocate te worden.
Het is leuk.
Het is zeer optimistisch om zo veel jaar op school te zitten.
Voorbereiden op de toekomst.
Dan nog.
Ik had graag de kans gehad, geloof me maar.
Toen ik 12 was...
kozen ze er acht van ons uit.
meisjes, allemaal van Ma'an...
om een soort model dispuutteam te zijn.
Ze pronkten met ons, namen ons overal mee naartoe...
zelfs naar Libanon.
We versloegen iedereen.
Mijn vriendin Karima en ik waren de besten van ons allemaal.
We waren met achten, net...
in onze puberteit.
En de jongens wisten niet wat ze aan ons hadden.
Ze wilden flirten...
wilden dicht tegen ons aankomen...
en onze borsten aanraken.
Maar wanneer wij debatteerden...
wisten ze niet wat hen overkwam.
We waren onoverwinnelijk.
Tien jaar geleden.
Vraag me waar iedereen nu is.
Karima is dood.
Vergast met haar hele familie. Jadwah, ook.
Beiden dood.
Twee anderen zijn gevlucht...
ergens naartoe, naar één of ander vluchtelingenkamp...
waar ze hun kinderen kunnen zien...
opgezwollen en verhongerend.
En dan ben ik hier.
Dat is het dan.
Mijn generatie.
Samira. - Wat?
Ik praat te veel.
Moet je plassen? - Ja.
Mag ik? - Nee.
Je kunt het in je broek doen. Ik zal het in mijn broek doen.
We kunnen het allemaal in onze broek doen.
Denk je dat het onwaardig is?
Wat denk je dan van vergast te worden. Je schijt dan wel in je broek.
Lager dan dat, dat kan niet meer.
Je hebt een telefoon. Wie is het?
Het zal de man zijn die op mij wacht, de bewaker hier beneden.
Hij zal naar boven komen om uit te zoeken waarom het zo lang duurt, tenzij ik hem bel.
Waar, of misschien niet, en wil je alleen de kans hebben om te bellen voor hulp.
Ik beloof je dat ik dat niet zal doen. - Nee, leg de telefoon neer.
Leg die neer.
Negeer het.
Samira, ik zeg je... - Wat?
De waarheid? Je staat nu aan mijn kant, hè?
Ja, op een bepaalde manier.
Niemand staat aan mijn kant.
Gooi de telefoon naar me. Ik ga mijn man bellen.
Daar is geen tijd voor. - Geef me de telefoon.
Wacht.
Blijf daar.
We moeten... - Hij is dood.
Heb je ooit iemand eerder vermoord?
Wat?
Je vrouw is in orde.
De baby heeft het niet gehaald.
We moesten de baarmoeder verwijderen om het bloeden te stoppen.
Geen kinderen meer?
Ze kan niet meer zwanger worden. Nee.
Dankjewel. Bedankt dat je voor haar hebt gezorgd.
Mag ik haar zien? - Nu nog niet.
Ze is nog niet helemaal bij kennis. Herstelt nu van haar narcose.
Ik laat het u weten. Het spijt me.
Hosni zou hebben gezegd dat we een groot feest ter ere voor hem zouden moeten hebben.
Heel veel knafeh. Daarom was hij zo dik.
Hoe dan ook, dat is alles wat er toe doet.
Eten.
Oké, wat ten aanzien van...
Abdul?
Wie wil er een paar woorden zeggen?
Ik kende hem niet goed. Abdul. Hij was erg verlegen.
Een lange tijd erg gesloten, denk ik.
Pas kortgeleden was hij in staat om, aan ons, toe te geven wie hij werkelijk was.
Ik weet het niet. Zoals ik al zei...
Het was moeilijk voor hem.
Hij had het moeilijk met wat andere mensen van hem dachten.
Dat kwam omdat hij op een bepaalde manier gezien wilde worden.
Hij was vastbesloten.
Hij wilde belangrijk zijn, maar hij begreep dat dat nooit zou gebeuren...
als hij homo was.
Dus maakte hij een keuze die zwak lijkt, maar hij was dapper.
Ik weet dat hij naar Ma'an ging om de baan te krijgen...
die hem het geld zou opleveren om naar Amerika te gaan.
Hij zei dat hij daar, wie hij ook maar wilde kon zijn.
Hij zei: "Amerika was waar zijn hart lag."
Waarom buigen wij onze hoofden niet en laten wij ze herinneren.
Arfan...
Safar...
Yasir Abbas...
Hosni al-Fariq...
Fikri Tammam, Abdul-Fattah al Mazen.
Ik moet met je praten. Ik kan je helpen.
Hoe laat is het?
Wat?
Drie uur. Ze zullen nu snel terug zijn.
Ik betwijfel het.
Ihab komt vaak vroeg terug om te lezen voordat hij bidt.
Welk gebed is er te bidden wanneer hij de dingen doet die hij doet?
Je zou het hemzelf kunnen vragen. Ik spreek niet voor Ihab.
En jij? Geloof jij in wat het Kalifaat aan het doen is?
Het moorden, bedoel je?
Het kan me geen donder schelen.
Het kan me echt niet schelen wat zij doen...
of wat Abu Omar wil, of wat hij gelooft.
Wat mij kan schelen is dat wat hij me kan geven. - Wat is dat?
Wraak...
voor alles wat de Al Fayeeds van mij hebben afgenomen.
Ooit dacht ik dat de hele wereld een zeer ingewikkelde plek was.
Maar dat is niet waar.
Ofwel je wint, of je verliest.
Je bent ofwel een mens...
of een hond. Je zit ofwel binnenin de kooi...
of je bent er buiten.
En ik ben er nu buiten...
en ik zal nooit, nooit erin teruggaan.
Het kan me niet schelen...
als Abu Omar en zijn mannen moeten moorden, zodat ik eruit kan blijven.
Het kan mij zelfs niet eens schelen als ze jou vermoorden.
Ik geloof je niet.
Ik ken je, Samira.
Kijk...
Jij en ik, we zijn allebei hier.
Maar jij bent Bassam niet meer en ik ben Samira niet meer.
Die personen zijn dood.
Het land waar ze in woonden is verdwenen.
En dit...
Dit is wat ervan is overgebleven.
We moeten naar huis gaan, wat rusten en terugkomen in de ochtend.
Weet je waarom ik niet kan slapen?
Elke keer als ik mijn ogen sluit zie ik zijn gezicht, Bassams gezicht...
met een trieste glimlach die tegen me zegt: "Ik heb je gewaarschuwd."
"Dit is wat er gebeurt wanneer een man zijn eigen broer wat aandoet."
"Hij verliest alles."
" Zijn land..."
"zelfs zijn kleinzoon."
Al dit slechte nieuws, klap na klap.
De één na de andere. Heb jij je niet afgevraagd waarom dat zo is?
Dingen gebeuren en we komen er overheen. - Daar geloof ik niets van.
Iets is er niet goed. Misschien is het een straf.
Je maakte moeilijke keuzes. Dat betekent het om een leider te zijn.
Dit is...
De tijd schrijdt voort en overwinningen zullen terugkomen.
Hoe zit het dan met Nusrat en onze kleinzoon?
Hij zou een zegen geweest moeten zijn. - Wij zijn mensen.
Soms worden we ziek, soms sterven we. Het is niet iets wat jij deed.
Ik zou daar niet zo zeker van zijn.
Ma'an is hemelsbreed een uur vliegen van hier. - Het spijt me. Ik...
Je verkenningsvluchten, die moeten nu terug zijn. Heb jij je doelen om te bombarderen?
Ik neem aan dat u dat uit nieuwsgierigheid vraagt. - Daar zou ik niet van uitgaan.
We hebben meer tijd nodig voor analyses.
Je hebt geen tijd meer. Dit land heeft nu een overwinning nodig.
Ik denk, u bedoelt uw man. - Mijn man is dit land.
Als hij faalt, dan faalt het land. Ik ken hem.
Je moet nu handelen. - De president en ik zullen...
De president is druk bezig met familiezaken. Ik zeg het je.
Ik beveel het je.
Het spijt me. Ik heb een vriendin, Halima...
ze zat gevangen in Ma'an en sprak zich tegen het Kalifaat uit.
Ze zegt dat er een groeiende rebellie is die de Rode Hand wordt genoemd.
Ze doen verbazingwekkende dingen. En ze hebben een leider, Khalil...
die niet bang is om... - Waarom vertel je me dit?
Yaser vertelde me wat je hebt aangeboden. Ze hebben geld nodig.
Nee. Ik weet het. Het zou je vriend niet kunnen redden...
maar het zou de mensen straffen die hem dat hebben aangedaan.
Ik ben geen politiek persoon, oké?
Ik heb wel een heel goede reden om alles in dit land te haten.
Hoe dan ook, ik ben niet op zoek om mijn geld ergens in te investeren.
Het was heel persoonlijk. Dus het spijt me, maar ik moet nu gaan.
Hosni was een neef van mij.
Het is ook persoonlijk voor mij...
om deze mensen te stoppen.
Half vijf, vraag het niet opnieuw.
Wat? - Waarom kunnen we elkaar niet helpen?
We zitten hier beiden vast, niet? Dat is belachelijk omdat we hetzelfde willen.
We willen allebei hetzelfde land. - Je kunt me niet helpen.
Waarom probeer je het niet? - Omdat hij nog steeds een Al Fayeed is.
Als je deze oorlog wint, welke nobele bedoelingen je ook zou mogen hebben...
je broer wint ook. En ik verlies.
Het ligt ingewikkelder.
Wij zijn nu vijanden.
Hoe dan ook, het is te laat.
Wat doe je? - Ik zei je, ik wil niet gevangen worden genomen.
Je kunt me doden of mij laten gaan. Sta op.
Nee, Bassam, doe niet zo stom.
Geef me niet een reden om je te doden. Ik wil dat niet.
Luister. Blijf achter me. - Ik kan je niet weg laten gaan.
Dit zal je laten zien waar je naartoe moet gaan. Je zei zelf, het is te laat.
Loop. - Nee. Stel me niet op de proef.
Ik ben niet meer het kleine meisje van je beste vriend.
Alsjeblieft. Ik waarschuw je. Stop.
Ik waarschuwde je. Ik zal haar doden.
Ik... Mijn God.
Laat me je helpen.
We moeten haar meenemen. Zoek een gordijn of een laken...
of iets waar ik haar in kan wikkelen. Schiet op.
Je kunt haar niet meenemen. Het zal over 20 minuten licht zijn.
Je kunt een stervende vrouw niet door de straten van Ma'an dragen met overal Kalifaat-soldaten.
Ik vind wel een oplossing.
Hoe? - Ik vind een oplossing.
Heb je bloed voor een bloedtransfusie voor haar?
Of antibiotica of schone naalden en draad?
Denk je haar echt te kunnen redden?
Of probeer jij jezelf te redden?
Het spijt me. Ik kan dit niet oplossen.
Ik kan hier niet blijven.
Maar ik laat je zo niet achter.
Luister naar me, Samira...
Je vader houdt erg veel van je. Zoveel.
Ik ga dit de plek maken waar jij en je vrienden van droomden...
toen jullie 12 waren. Ik beloof het je.
Voor andere meisjes, niet voor jou meer.
Geen pijn meer.
Bassam.
We moeten gaan.
Hé jij.
Ik weet het.
Ik weet het over onze baby.
De dokter vertelde het me.
Het is in orde.
We praten er later over.
Het spijt me.
Waar heb je spijt van? Je hoeft je niet te verontschuldigen. Het is niet jouw fout.
Als het al zo was...
zou ik mij moeten verontschuldigen dat ik jou heb gevraagd om naar de ceremonie te komen.
Ik hou van je en jij bent hier. Dat is het enige dat telt.
De baby hield me in leven.
Wat?
De baby... hield me in leven.
Ik begrijp niet wat je zegt.
Je bent slaperig, je moet rusten. We praten er later over.
Je hoorde me goed. - Wanneer?
Nu bij dageraad. - Kun je ons onze doelen geven.
We hebben geen tijd gehad om de verkenningsgegevens volledig te analyseren.
De rand van de stad. Ergens waar je zeker weet dat er niemand is.
Geniaal.
Kan me niets schelen dat we niemand van het Kalifaat doden. Ik wil geen burgerslachtoffers.
We zullen de overwinning opeisen, of het er een was of niet.
Dat is krankzinnig.
Hier binnen is de beer los.
Het spijt me als dat te gruwelijk was.
Luister, ze gaan dicht, dus we moeten gaan. - Ik ben geen idioot.
Ik geef mijn geld niet aan een wildvreemde met de belofte...
dat hij het aan mysterieuze rebellen gaat geven alleen maar omdat hij erom vraagt.
Oké, dat is redelijk.
Wat wil je?
Als de rebellen geld nodig hebben...
breng mij dan naar ze toe en laten ze dat dan aan mijzelf vertellen.
Naar Ma'an?
Te gevaarlijk.
Prima...
ik ga naar huis.
Ik breng je erheen.
Ik zal niets bekendmaken over wat er is gebeurd, uit respect voor de vrouw die stierf.
Ik ben blij dat jullie beiden echter veilig terug zijn. We waren flink ongerust.
Het spijt me. - Daliyah.
Wat? Ik ben in orde.
Je bent ook in de rouw. Maak je geen zorgen over mij.
Ik maak me wel zorgen over je.
Ahmos was een heel bijzondere man.
Het kostte ons wat tijd, maar...
we vertrouwden elkaar uiteindelijk.
Hij hield van jou en Ghani.
Toen ik met hem trouwde hield ik niet van hem.
Je kunt echter van iemand gaan houden...
omdat het een goed iemand is.
Ik ben op dit moment alleen erg verdrietig...
heel, heel...
heel verdrietig voor iedereen.
Ik had geen keus.
Ik weet het.
Wat gebeurt er? Wie valt ons aan?
Ik weet het niet.
Het is in orde. Ik zal je beschermen.
De VN zegt dat het een complete humanitaire crisis is...
terwijl in het naburige Abuddin...
vandaag luchtaanvallen door regeringstroepen zijn begonnen.
In een campagne om Ma'an terug te veroveren van het Kalifaat.
De vijand leed aanzienlijke verliezen, en president Al Fayeed...
die in rouw is, zei:
"Vandaag beginnen we een gevecht voor de vrijheid...
''met een einde ervan die mijn kleinzoon niet meemaakt...
''maar het is voor alle kinderen en kleinkinderen van Abuddin."
Zie je, goed nieuws.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Skip & Bee-Teevee
Controle: Scarlett
Download deze ondertitel op: - www.OpenSubtitles.org -