Vertaling en synchronisatie pvdc www.addic7ed.com
Toen we Rafe Carey uit de rivier visten, was hij helemaal schoon.
Hij was gereinigd door de rivier die vijf uur over hem heen gespoeld had.
Dat hemd van hem was zo schoon als toen hij het 's morgens aantrok. Schoner, waarschijnlijk.
Dat van Durridge ook. Helemaal proper gewassen.
De reden dat ik eraan dacht was dat alles wat ik droeg was gewassen.
Pak uitgestoomd, hemd kraaknet, nieuwe laarzen.
Alleen, ik leefde en hij was dood.
De Tweed nam hem, veegde hem weg, maakte hem kapot en waste hem schoon.
Maar hij stierf niet door tegen de rotsen gesmakt te worden en ook niet door verdrinking.
Hij stierf door een diepe steekwonde,
net naast zijn oksel, dicht bij zijn hart.
Dicht genoeg om uit te bloeden.
Moord op mijn eerste dag terug.
DAG 1
Hoe is het mogelijk dat Rafe dood is en ik niet? Hoe kan dat zijn?
Op een manier was het beter geweest...
Als er één moest gaan, zou het beter geweest zijn...
Het zou beter geweest zijn als het Leo was geweest.
Ik kan niet geloven dat ik dat zei.
Ze moest hem overtuigen. Rafe.
Ze dacht dat ik hem niet kon horen aan de telefoon naar hem, maar ik kon het wel.
De middenklasse praat graag. De babbelklasse.
Ze denken dat als ze lang genoeg babbelen de feiten zich zullen plooien en passen.
Dat is hun levenservaring.
Overtuigen, nuanceren en sluw zijn.
Ik heb collega's die proberen de middenklasse te overdonderen bij een ondervraging.
Hen porren en aansporen om bij de feiten te blijven.
Fout. Zet je op je gemak en luister.
Zwelg die dingen in. Ik luister er graag naar.
Luister naar hen als ze proberen een ramp woord voor woord weer te geven.
Want, zoals ik al zei, ik ga mee vissen met hem.
Hij probeerde me steeds weer mee te krijgen om te gaan vissen met hem
en iedere keer op de dag zelf, zei ik af,
nadat hij al betaald had voor de visvergunningen
en een dag vrijaf genomen had en weet ik wat nog.
Ik had er geen zin in.
Uiteindelijk zeg ik toch ja. Katrina ziet dat ik het meen en kon niet blijer zijn.
Ze telefoneerde en zei, "Deze keer meent hij het echt".
En dan heel de nacht regen en storm.
Ieder normaal mens zou het afzeggen
maar, eerste werk, belt ze hem om te vragen dat niet te doen.
"Ik weet dat het er het weer niet voor is, maar, alsjeblieft, Rafe."
"Voor mij."
"Alsjeblieft God," dacht ik, "laat alles goed gaan."
"Laat dit het begin zijn. Alsjeblieft."
Want hij kan niet rouwen.
Terwijl hij Rafe de schuld geeft, kan hij niet rouwen.
En als hij niet kan rouwen, dan kan ik het ook niet.
Sonia is helemaal alleen.
En wij zijn helemaal alleen.
SONIA MAY DURRIDGE geboren 12 maart 2006 Overleden 22mei 2012
Ze bracht me erheen met de wagen, op weg naar het werk.
Geen tijd om te stoppen.
Ze moest en zou me er krijgen.
Vooruit dan maar.
Hij vroeg me om te stoppen halverwege, bij de geldautomaat.
Ik zei, "Daar is geen tijd voor."
Ik dacht, "Hij zal terugkrabbelen. Het zal wel weer hetzelfde zijn."
Maar hij kwam terug naar de auto.
Heel de tijd dacht ik dat hij zou terugkrabbelen.
Maar hij deed het niet.
Dan wist ik dat hij ermee door zou gaan.
Welke bankautomaat? Waar?
Ik voel de politiegedeeltes van mijn hersenen terug in versnelling gaan.
Stopten ze bij de geldautomaat of niet?
De radertjes beginnen te draaien.
Ze zei, "Die van The Bank of Scotland. Die om de hoek"
Ze zegt," Er staat nooit een rij. De mensen niet weten dat hij er is.
Ik zei, "Ik neem de auto en zet je af bij het werk."
Maar dat wilde ze niet. Ze wilde zeker zijn dat ik echt ging.
Maar ook dat we met één auto zouden gaan, ik en Rafe.
Dat we samen zouden zitten en zouden praten,
terwijl we naar de rivier reden.
Er zou gegekt worden.
Ik zei haar ooit dat praten in de auto gemakkelijk was.
Ze herinnerde zich dat.
Je hebt geen oogcontact en er zijn dingen bezig, andere dingen.
Waarschijnlijk had ze dat tegen Rafe gezegd
en dat is de reden dat hij op het idee van gaan vissen kwam.
Zelfde als in de wagen, naast elkaar zitten, niet tegenover iemand
en er zijn dingen bezig. Dingen in de rivier of met de thermosfles,
broodjes, zaken met het visgerei, dingen met aas.
Voor je het beseft gaat de tijd om en vloeit de conversatie.
Ik zei, "Ik zei haar dat het te wild was, maar ze wilde niet luisteren."
Ik zei, "Hierin vangen we geen vis."
Hij antwoordde, "Sedert wanneer heeft gaan vissen iets te maken met vis."
Hij legde zijn hand op mijn schouder. Hij zei, "Ik heb toch gelijk, hé, Leo?"
Rafe hield van aanraken.
Een grote hand-op-de-schouder kerel. Hij raakte me aan. Zij zag dat.
Ik hield er de energie in.
Opnieuw proberen. We proberen het nog eens. We zijn nog jong.
En heel de tijd probeerde Rafe wanhopig om het weer goed te maken,
om ons te ontmoeten, om bij hem op bezoek te gaan.
Dus zei ik, "Je moet echt Rafe niets verwijten. Echt niet."
"Hij voelt zo ongeveer even slecht als wij."
En hij zei, "Rafe is je broer. Je hoort dat te zeggen."
"Maar het is niet zo. Iedere dag gaat hij naar dat groot huis van hen,"
"met drie kinderen van hemzelf, twee van Emma en misschien"
af en toe denken ze aan ons en wat ze gedaan hebben. Af en toe."
En ik zei, "Wat zij deden, Leo?"
"Wat deden ze dan? Zeg me wat ze deden."
"Ze pasten op onze dochter terwijl we weg waren."
"Ze pasten op haar, maar ze was ziek en ze stierf."
"Niemand kon dat tegenhouden. Niemand."
"Ze deden hun best. Ze wilden helpen."
"Ze handelden liefdevol en ter goeder trouw"
"en toch gebeurde er iets verschrikkelijk."
"En zolang je blijft doen alsof dat op een of andere manier de schuld was van Rafe"
"kunnen we er niet mee omgaan."
"We kunnen niet verder, jij en ik."
"Hier zijn de hengels de stoeltjes, de nethouders, de laarzen."
"Gewoon water toevoegen." zei hij, "Daar hebben we veel van."
Rafe was vriendelijk.
Hij was altijd vriendelijk tegen mij.
Hij was overdreven. Hij speelde met het leven van onze dochter.
Hij twijfelt nooit, toch heeft hij het altijd mis.
Hij heeft vijf flinke jongens en hij beseft het niet.
Hij weet niet wat het is om één klein meisje te hebben
en dan om niets meer te hebben.
"Niets."
Dat is wat hij zei.
"Niets."
Ik liet hem vallen. Ik ging terug om hem levend te houden.
Bijna drie jaar houd ik hem levend,
terwijl hij liever dood was geweest.
Ik zette mijn eigen rouw in wacht daarvoor.
Mijn rouwen om Sonia.
Steeds in wacht.
Dan, vorige nacht, was het als,
niet een deur die openging maar misschien een raam
een klein raampje en het liet wat licht, een glimp van wat licht door.
En hij was net dat heel klein beetje meer zichzelf.
En ik dacht, dat is de man die kan vergeven.
Nadat ik hem afgezet had moest ik de auto halverwege het werk aan de kant zetten en wenen.
Het voelde als een begin.
Detective Sergeant Corinne Evans
is een agent met een voorbeeldige staat van verdienste.
Haar opleiding en stages werden gekenmerkt
door hoge cijfers en positieve commentaren.
Haar carrière sedertdien ging snel en gestaag.
Ze is reeds twee jaar in haar huidige positie.
In die tijdspanne werd ze geprezen voor haar ondernemingszin en haar detective werk.
Ze ontving de prestigieuze Borders Area Police Bravery Award.
Drie maanden geleden kwam haar vriendin Laura McDade om
in een ongeval met vluchtmisdrijf op de A703.
DS Evans vroeg toelating om het incident
te onderzoeken, maar dat werd geweigerd.
En klacht wegens weerspannigheid
en een andere wegens onwetmatige schade werden ingediend
en vervolgens weer laten vallen op grond van mededogen.
Corinne Evans werd naar mij doorverwezen voor rouwbegeleiding.
Ik raadde een sessie van tien beurten aan
die DS Evans punctueel bijwoonde.
"Frankie! Frankie! Frankie!" Kreten vanop de oever van de rivier.
Ik kon de paniek horen in de stem, de bezorgdheid.
We lieten onze hengels en gingen een beetje stroomopwaarts tot aan de stroomversnellingen.
Hij vond dat ik een filmpje moest maken van de ijsvogel met mijn telefoon.
Dat Katrina dat graag zou zien.
Ik kon drie mensen horen.
Ik hoorde hen boven de stroming van de rivier en het ruisen van de wind.
Iemand over wie degene die riep zich zorgen maakte.
Dan, een plons.
Het soort geroep waarover je iemand zou vertellen als je tegen iemand sprak.
Hoger. Zo.
Hij zei, "De stroomversnellingen brengen zuurstof in het water."
Hij zei, "Je kunt daar veel vis vangen als je weet hoe het moet."
Hij wist niet wat hij deed.
Het water stond hoog, hoog en vlug.
Het sleurde de oevers mee.
"Het is dwaas om hier te staan, Rafe. Dwaas."
Dat zei ik.
In een oogwenk had het ons te pakken.
Het was alsof je bij je enkel meegesleurd werd door een motorboot.
Ik wist ogenblikkelijk dat de rivier hem te pakken had.
De rivier had ons...
ons allebei.
Ik zou graag alle kantoren betrekken want nu
en dan wordt me gezegd dat ik overijverig ben.
Dus zei ik de patholoog dat hij
uren heen en weer geslingerd werd in het water.
Kon het, weet ik veel, een tak van een boom of een scherpe steen geweest zijn?
Was het zeker van een steekwapen?
Hij zei, "Laat eens zien. Het was zeker van een steekwapen."
"Maar ik denk dat het kon aangebracht zijn door een grote snoek of een zalm."
Hij is er zo ene die niet lacht als hij een grapje maakt.
Het droge soort, die graag een loopje neemt met arbeiders.
Ik zei, "Kon het iets zijn van op de bedding? Een geroeste bedveer of zoiets?"
Hij zei, "Volg je mijn zalmredenering niet, Sergeant Evans?"
Hij liet me ervoor zwoegen. Hij gaf niet veel prijs.
Dat kom ik vaak tegen. Je bent van de politie, dus achterlijk.
Wat ik kon gezegd hebben, "Ik heb ook een diploma, weet je."
Ik was er niet in de stemming voor. Dat kwam door de periode dat ik er uit was.
Ik naderde alleen maar vijftien centimeter en wierp wat schaduw op hem.
Hij schraapt zijn keel en zegt,
"De wonde werd toegebracht voor hij in de rivier terecht kwam."
"Er was amper water in zijn longen."
Hij zat daar op zijn versleten kantoorstoeltje,
geen spelletjes meer.
Ik stond daar even op zijn kale plek te staren.
Hij opende zijn e-mails. Einde discussie. Ik verroerde me niet.
Hij besluit dat hij elders dringende zaken te doen heeft.
Ik zei, "De zalm dan?" Hij zei, "Wat?"
Ik zei, "De zalm, niet de snoek."
"De zalm springt hoger."
Maar wat in verband met de steekwonde, Leo? Kunnen we daarop terugkeren?
De broer van je vrouw heeft een gat in zich waar er geen hoort te zijn.
De oever begaf het.
Je zei dat er niemand anders was bij jullie op de oever van de rivier.
Je kunt dus nagaan hoe ik hierover denk.
Als daar niemand anders was, kun jij alleen het gedaan hebben.
Toen zweeg hij,
met de glazige blik van de man die zich probeert zijn huwelijksverjaardag te herinneren.
Met zijn mond halfopen klaar voor woorden. Maar er kwamen geen.
En de stop aan de geldautomaat? Je vermeldde dat niet.
Je vrouw vertelde me dat je vroeg om te stoppen aan de geldautomaat, deze morgen.
Ik wilde niet dat Rafe Carey alles betaalde zoals hij altijd doet.
Maar we gingen het na, Leo. Je haalde geen geld af.
Je had geld maar je haalde dat niet af.
Waarom naar een geldautomaat gaan maar geen geld opnemen?
Wil je ons beginnen de waarheid te vertellen, Leo,
in plaats van al die leugens? Je zult je er beter door voelen.
De patholoog vertelde me dat Rafe hoofdwonden had
die niet door de rivier konden veroorzaakt zijn.
Misschien had jij die toegebracht. Is dat zo, Leo?
We vonden een briefje van 20£ bij de oever.
Hadden jullie ruzie over geld?
Wilde Rafe Carey weer proberen alles te betalen? Kleineerde het je?
Je verloor je werk, is het niet, nadat je dochter stierf?
Je was meer dan een jaar werkloos.
Vermoordde je Rafe Carey, Leo?
Kwam je met hem in ruzie bij de rivier en doodde je hem?
Ik heb hem al dingen zien verdringen.
Hij verdrong Sonia toen ze stierf.
Hij sprak nooit met Rafe over wat er gebeurd was.
Nooit sprak hij nog Sonia's naam uit, vanaf die dag tot op heden.
Ik vroeg het hem, smeekte hem. "Zeg het, Leo."
"Zeg Sonia. Zeg Sonia."
Maar hij wilde niet. En hij deed het niet.
Hij kan het niet.
En dat is het wat hij deed.
Hij verdrong het.
Hij versnipperde het in dat hoofd van hem.
Ik zei, "Vertel het me nog eens."
"Jullie stonden op de oever en de oever werd weggespoeld."
Ik was het die hen dwong te gaan en geen van beide wilde het.
Zeg Sonia.
DAG 2
Je kunt veel over hem zeggen maar hij is geen moordenaar, Frankie.
Op het pad naar waar ze in het water belandden zijn drie paar heel duidelijke afdrukken
Twee paar van laarzen en een paar van sportschoenen. Drie.
Frankie! Frankie! Frankie!
De afdrukken van de sportschoenen komen overeen met
deze gevonden op een misdaadplaats in Carlisle.
Frankie Alder werd gearresteerd daarvoor maar niet aangeklaagd. De schoenen waren wel van hem.
Frankie was niet op zijn laatst bekende verblijfplaats,
dus namen we contact op met zijn sociaal werker.
Zijn sociaal werker is Leo Durridge's vrouw, Katrina.
Het is bijna ontgoochelend.
Waarom zou Frankie Alder bij de rivier zijn op zo'n dag?
Zij zei, "Ik begeleidde hem bijna drie jaar".
"Kun je zeggen of dit iets typisch voor hem was? Wandelen bij de rivier?"
Ik dacht niet dat dit iets voor hem was.
Maar het is moeilijk te bepalen wat typisch is voor iemand. Mensen verrassen je.
Je moet daar rekening mee houden in het soort werk dat ik doe. Ze dat kunnen doen.
Ik viel in het water.
Kleren zijn ballast. Dat kwam daar in me op.
Kleren maken de man. Niet mij.
Niet nu.
De woorden zijn ballast. Daar kwam het op uit.
Alles wat je ooit zei, is een aanwijzing tegen je.
En ergens wordt een steekkaartje bijgehouden, ergens waar ik niet populair ben.
Als er niets te zeggen is, zeg niets.
Denk na over wat je zegt en meen wat je zegt.
De agent zegt, "Wat deed je daar, Frankie?
Waar jij gaat komen er problemen."
Deze keer niet.
De volgende keer ook niet. Nooit meer.
"Een nieuw blad, Frankie?"
Ze kijkt in me. Dat probeert ze.
Ze oordeelt.
Denk niet dat je me kent, agent.
Jij kent mij niet, evenmin als ik jou ken.
Jij was niet in die rivier.
Jij kent me niet, diep vanbinnen.
Zij zegt...
"Je kent me zeker wel, Frankie. zo grondig als je wilt.
Ik ben degene die je naar de gevangenis zal sturen."
"Wat kun je me vertellen over de doodsbedreigingen nagelaten op
Rafe Carey's antwoordapparaat, vorig jaar?"
..op een moment dat je het minst verwacht.
De echtgenote van de overledene bewaarde de berichten.
Volgens mij klinkt dat als Frankie Alder.
Zij zegt dat Katrina haar vroeg het niet te melden aan de politie.
Ze zei haar dat ze het zelf zou oplossen.
Ik dacht dat hij het deed voor mij.
Ik heb met hem gesproken en het stopte.
Ik dacht dat hij het voor mij deed. Ik dacht nooit dat...
Ze hebben elkaar ontmoet.
Of één van hen het zich nog herinnert, weet ik niet.
Hij ontkent wel niet dat hij daar was.
Ik was bij de rivier en er uit.
Ik ben eruit. - Misschien houdt hij ervan om te wandelen
op een natte stormachtige dag. Misschien maakt het zijn hoofd leeg.
Ik zei, "Wist je niet dat één van de twee mannen"
"die je daar moet gezien hebben, de man was van je sociaal werker?"
"Oh, Ik nam aan dat ze lesbisch was", zei hij.
Ik was met Leo in de stad en Frankie liep voorbij.
Hij was een sigaret aan het roken, die hij voor mijn gezicht hield
zodat ik kon zien dat het geen marihuana was.
Hij was een beetje agressief.
Dus zei Leo iets in de aard van, "Dit is hier niet gepast."
Dat was nogal gedurfd voor Leo's doen.
Ik verwachtte een beetje repliek van Frankie, maar hij wandelde gewoon weg.
De rechercheur wilde weten of ik Frankie's naam vermeldde aan Leo.
Ze vroeg me dat meerdere keren.
Of als Leo zijn naam vroeg. Ik kon het me niet herinneren.
Als hij het vroeg zegde ik het hem. Het is geen inbreuk op de privacy.
De mensen kennen toch Frankie. Het is een kleine stad en
hij valt nogal op.
Ik had medelijden met hem. Het was een schooier.
Ik denk niet dat hij een schooier was, maar hij zou wel schooien als hij wanhopig was.
Hij zou naast de geldautomaat zitten en vragen of je wat kleingeld kon missen.
Hij zei, "Jij bent een gelukkig man."
Zes maand geleden, kwam ik hem weer tegen.
Hij zei, "Met haar getrouwd."
Dan herkende ik hem.
"Ze houdt je op het rechte pad," zei hij.
"En nog knap ook. Het spijt me van je kind."
Ik gaf hem al het geld dat ik uit de bankautomaat afgehaald had.
Ze liet me langer blijven dan de tijd die ik nodig had voor mijn antwoorden,
in een poging meer uit me te krijgen.
Ik gebruik dezelfde techniek met mijn cliënten.
Ze stelde me vragen die er eigenlijk geen waren.
Of ik dacht dat Leo zou kunnen Frankie benaderd hebben om Rafe kwaad te doen.
Misschien vroeg ze ook of ik dat soms niet gedaan had.
Ik wil mijn advocaat. Ik viel in het water.
Dat was even voor dat woord in mijn gedachten schoot. Ballast.
Het zat daar te wachten. Ik wist alleen niet wat het was.
Maar het kende mij wel.
Ik zou je niet kunnen vertellen wat het voordien was.
Ik zou het niet hebben kunnen neerschrijven.
Het had me naakt nodig met nergens iets te eten.
Ik moest eerst opgeslokt en terug uitgespuwd zijn door de rivier.
Ik moest eerst 'ik' niet meer zijn.
Dan was het daar.
Alsof je ergens heel erg rustig zou zitten
en je bent misschien uitgeteld en een muis komt over de rand piepen.
En allebei zijn jullie als standbeelden.
Ballast. Overlast die je in je leven meezeult.
De zaken die je bepalen. Je dingen, je bezittingen.
Misschien je normale routine.
De dingen die je doet, de dingen die anderen je aandoen.
De dingen van alledag is de mallemolen van dingen die je leven bepalen.
Ballast.
Waarschijnlijk als ik woorden kende
of als miss McNaughton, mijn vroegere lerares Engels hier was,
wat ik niet zou willen, want ze is een kreng en een leugenaar,
zou ze zeggen, "Dat soort ballast,"
"heeft niets vandoen met last, Frankie,
"maar met belast worden."
"Het gaat terug tot Willem de Veroveraar."
En wat betekent het als ze het fout heeft?
Ik heb de ballast van me afgeworpen.
Hier ben ik vrij, in dit kleine doosje.
Ze kunnen wel denken dat ze me opgesloten hebben, maar dat is niet zo.
Ik ben als een yoga-goeroe in een Indische ashram,
die in zijn hoofd leeft en slechts eens per jaar spreekt
en dan iets kort en lief zegt wat niemand begrijpt
of men doet alsof.
"De heide is veerkrachtig vandaag."
En al zijn volgelingen analyseren dat gedurende een jaar,
tot hij iets nieuw zegt. Zoals
"Vergeet wat ik vorig jaar zei. Dat was klote."
"Vergeet het."
Er is een keukenmessenset in dat tehuis waar hij woont
en, raad eens, het zes-duim mes is weg.
Let wel, dat tehuis is klote. Vier van de zes messen zijn weg, dus...
Het is weg, het is allemaal weg.
Wat ik ook geweest ben, ik ben het niet meer.
Ik heb het afgeworpen. Het is weg.
De rivier heeft het genomen. De rivier heeft me gered.
DAG 6
De man wil niet spreken. Hij wil niet spreken en geen schoenen dragen.
Hij hoort de vraag wel.
Zijn uitdrukking zal wat veranderen maar niets zal hij zeggen.
We hebben het briefje van 20£ met de vingerafdrukken van de overledene
en de voetafdrukken op het pad. Dat is het.
Geen moordwapen, geen forensische sporen. De rivier nam veel mee.
Ik probeerde bezorgdheid.
"Mensen als jij doen geen zulke dingen en we zijn bezorgd"
"over je geestestoestand en wat je jezelf zou kunnen aandoen."
Niets. Ik probeerde koetjes en kalfjes.
"Jullie waren schoonbroers. Konden jullie met elkaar opschieten?"
"Vond je het vervelend dat je vrouw aan zijn kant stond,"
"dat ze de dingen niet aanvoelde zoals jij?"
"Je had hem liefst niet meer in je leven gehad, maar dat wilde zij niet."
"Wat deed dat met jou, Leo?"
"Als verraad?"
Hoeveel keer heb je Frankie Alder ontmoet?
Je vrouw vertelde me dat ze jullie aan elkaar voorstelde.
Kwam hij jou opzoeken of ging jij hem opzoeken?
Iemand van de collega's op het werk zegt me dat ze je
zag lunchen met Frankie op een bank in Victoria Park.
Meer dan eens zelfs.
Je telefoongegevens tonen oproepen naar een niet geregistreerd toestel
meestal aanwezig in de nabijheid van waar Frankie Alder verblijft.
De oproepen vormen een patroon.
Ze werden voorafgegaan door geldopnames van 250£, van je lopende rekening."
Gewoonlijk haal je niet meer 100£ af.
Zo zijn er drie van die geldopnames, Leo, In de laatste zes maanden.
Allemaal voor of na een oproep naar dat nummer.
Betaalde je Frankie Alder, Leo?
Waarvoor? Om Rafe Carey schrik aan te jagen?
Om hem te bedreigen? Schade aan te richten aan zijn eigendom?
Waarvoor anders?
Ik zei, "Betaalde je Frankie Alder om Rafe Carey te vermoorden?"
"Dat blijft nog steeds moord, Leo."
"Eerst de doodsbedreigingen en de schade aan zijn eigendom,"
"en hem dan vermoorden. Is dat het?"
Het is alsof hij in een andere ruimte is
en luistert naar de conversatie. Het is intrigerend, heel intrigerend,
maar het kan hem niet schelen. Ik vroeg hem, alleen om zeker te zijn,
ik zei, "Kun je mijn vragen horen, Leo?"
"Kun je me horen?"
Laura?
"Je vertelde dat de oever bezweek en dat jullie allebei in het water vielen."
"Maar dat is niet wat er gebeurde, hé?"
Hij reageerde niet. Helemaal niet.
Veel mensen vinden het ongemakkelijk, vragen niet beantwoorden. Het is niet beleefd.
Ze kijken neer naar hun handen of hun schoot of ze blijven
dat zinnetje "Geen commentaar." steeds maar herhalen. Hij echter niet.
DAG 7 En hij negeert me niet. Hij kijkt me aan.
Hij is betrokken, geïnteresseerd. Maar afstandelijk. Het gaat niet over hem.
Wat ik dan deed is de vraag stellen in mime.
Ik lipte het.
Ik behield het oogcontact en de onderzoekende blik.
Alleen, lipte ik het.
En hij leunde voorover, heel erg langzaam.
En dat gaf me mijn antwoord.
Hij hoorde de andere, doet moet wel.
Waarom anders voorover leunen voor een vraag die je niet kon horen?
Voor de opname moest ik natuurlijk beschrijven wat ik aan het doen was.
Ik zei, "En als ik nu eens al mijn vragen in mime stelde, Leo?"
"Dat zou ons niet ver brengen, hé?"
Stilte zou ons niet ver brengen.
Ik raakte hem met het grote geschut.
Ik zei, "Ik heb gesproken met de vrouw van Rafe Carey, Leo. Met Emma."
"Je schoonzus."
"Kun je over Sonia vertellen?"
"Kun je me vertellen over je dochter?"
"Gaat het daarover?"
"Je hield Rafe Carey daar verantwoordelijk voor, hé?"
"Hij en zijn vrouw pasten op haar terwijl jij en je vrouw in Rome waren."
"Ze kreeg meningitis en ze stierf."
"Jij sprak er nooit over of liet hem nooit dingen uitleggen."
"Het was Rafe Carey's idee, hé?"
"Om weg te gaan, jullie beidjes. Tijd om te het vuur er terug in te krijgen."
"Hij betaalde die uitstap, hé? Een geschenk aan Katrina."
Niets.
Corinne Evans is een moedige vrouw.
Een vrouw die niet rap door iets afgeschrikt wordt.
Als je een vrouw nodig hebt
die een situatie bij het nekvel kan pakken, als die behoefte opkomt,
Corinne kan dat.
Als je dat soort wilt.
Het brandweerman soort, de onverzettelijke politieagent.
Iemand die niet al te fel bij zichzelf te rade moet gaan.
en dan de behoefte heeft en dan komt bellen.
Als je dat zou hebben.
Ik daag iedereen uit. Je kunt nog zolang praten,
als die andere zo weinig zegt.
Als je vragen terug naar jezelf beginnen te komen
begin dan maar te bidden voor je eigen geest in plaats van dat van hen.
Ik kreeg er schrik van na een tijdje.
Ik kreeg er heel erg schrik van.
De kamer was heel klein en er sprak maar één van ons.
Ik moest er uit, uiteindelijk.
Ik sprak met de medische dienst over het bloed op de steen.
Ik kreeg de diagnose.
Ik kan dus niet zeggen dat ik niet kan praten.
Hij zag me vertrekken, haastig met mijn kleine lege cassette.
Laura.
DAG 8
Ik zag mijn vrouw. Ze zei dat ze dacht dat ik dood was.
Ik veronderstel dat ze met gemengde gevoelens zit.
Je denkt dat iemand dood is en dan zie je hen.
En ze zeggen dat dit niet zo is maar weldra wel.
Misschien denk je, "Nu moet ik daar weer helemaal doorheen."
Ik zag haar in de stad.
Het deed me eraan herinneren waarom ik er niet kom.
Ik ging naar het politiekantoor,
om de speurder te vertellen over het roepen.
Ze reed met me terug naar de oever van de rivier.
Ze vroeg me of ik nog andere stemmen hoorde dan enkel die ene.
Ik zei, "Ik hoorde er drie."
"Frankie! Frankie! Frankie!"
Ze riepen.
Drie.
Ik was op de andere oever,
tussen de bomen, bezig met mijn vallen.
Ik kon het niet zien.
Maar wel horen. Ze waren met drie.
Eén van hen zei tegen de andere dat hij een junkie was.
Ze maakten ruzie. Ik hoorde het in zijn stem.
Ze vochten.
En dan, de andere die riep,
"Frankie! Frankie! Frankie!"
Daarna de plons.
Dan, de stilte.
Ik kwam van tussen de bomen. Waar zij stonden was de oever weggespoeld.
En verderop...
..het stoeltje, de hengels.
De lijnen waren nog in het water.
Maar er was niemand meer.
Ze wilde mijn laarzen zien, de rechercheur.
Ze vroeg of ik geld had zien liggen.
Ze vroeg mijn schoenmaat.
Ze wilde weten of ik een mes bezit.
Ze wilde hierbinnen rondkijken.
Oh, het stinkt.
Ik kan het niet ruiken, maar het stinkt.
Het ruikt ranzig. Het ruikt naar de dood.
Ze zat neer.
Ze gaf geen krimp.
Ze deed alsof ze het niet merkte.
Een tijdje zei ze niets.
Ik had het gevoel alsof ze overwoog of ze me iets zou vragen.
"Hoor jij dingen, zo ver weg hier in je eentje?"
Ik zei, "Ik hoor veel dingen."
"Stemmen, misschien?"
Ik zei, "Stemmen zoals bij de rivier?"
Ze zei, "Nee".
Ik zei, "Zelden dan, stemmen."
"Tenzij je het geroep van de vogels"
"en van de dieren meetelt als stemmen."
"Iemand is me ontvallen", zei ze.
"Recent. Iemand die me dierbaar was."
Dit leek me niet om een antwoord te vragen.
Er viel een stilte.
Tenslotte stond ze recht om te vertrekken.
Ik zei, "In normale omstandigheden praat ik niet met de politie,"
"maar ik sla een nieuw blad om."
Ze zei dat ze blij was dat te horen.
Frankie kwam te weten waar ik werkte.
Misschien vermeldde Katrina dat.
In de lunchpauze ging ik naar buiten om een broodje te halen
en hij begon naast me mee te lopen.
Hij wilde meer geld.
Hij zei dat niet met zoveel woorden,
maar ik wilde niet dat hij naast me liep.
Ik stopte en vroeg hem wat hij wilde. Hij zei, "Je weet wel wat ik wil."
"De vraag is, wat wil jij?"
Ik groeide op met de arm van mijn broer rond mijn schouders.
Als ik eerlijk ben, geen man kon ooit aan hem tippen.
Dat lag moeilijk voor Leo.
Ik zeg het hem steeds opnieuw. Ik zeg dat er het geen wedstrijd is,
dat een broer een broer is, dat een man een man is,
dat Rafe, Rafe is en dat Leo, Leo is.
Maar je zou kunnen zeggen dat Rafe voor mij het archetype is,
van wat een man hoort te zijn.
Het was algemeen bekend
wat Katrina en mij overkwam.
Frankie heeft er waarschijnlijk werk van gemaakt om dit verder uit te spitten.
Zoals zijn geest werkte...
Enige tijd kon ik aan niets anders denken dan Rafe Carey om te brengen.
Ik plande het tot in de details. Ik verloor mezelf erin.
Ik verborg me voor andere gedachten. Ik koesterde en voedde het
en na een tijdje verwoestte het mijn geest.
Als er andere gedachten opkwamen gebruikte ik het om ze weg te vegen.
Ik ontwaakte met die gedachte.
Waar ik ook ging, nam ik het met me mee.
Ik sliep, ermee, als ik sliep. En als ik sliep, droomde ik ervan, ook.
Rafe Carey vermoorden.
Voor mijn verjaardag gaf Rafe ons ticketten naar Rome. Twee ticketten.
Leo grapte dat Rafe alleen maar Sonia voor zichzelf wilde.
Ik kon Rafe Carey wel doden met mijn ogen dicht.
Ik kon Rafe Carey wel doden met een hand op mijn rug vastgebonden.
Ik kon hem wel doden zonder erbij na denken.
Maar, natuurlijk...
kon ik dat niet.
Frankie zag dat.
Frankie sloeg daar munt uit.
Ik kocht een gsm voor hem, sportschoenen en gaf hem geld.
Hij noemde het operatie X.
Hij zei dat ik er niet meer alleen voorstond.
Hij zei dat we een team waren.
Ik was niet alleen.
Mensen komen naar mij omdat ze van de doden willen horen.
Maar Corinne Evans hoort teveel van de doden.
"Is het echt?" vroeg ze. "Is het Laura of is het gewoon ik?"
Ze schreef het allemaal op in haar aantekenboekje.
Alles wat Laura haar zei. Alsof het bewijs was.
Bladzijden en bladzijden vol.
Bladzijden en bladzijden en bladzijden.
Is het echt?
Zijn het dingen die ze me vertelde maar die ik vergeten ben?
Is het in mijn hoofd of spreekt ze met me?
Spreekt ze met mij, Isabel?
Ze bekeek haar e-mails, haar foto's.
Ze vroeg haar dagboek aan Laura's moeder, van toen ze klein was.
Wat was de naam van het paard dat ze bereed?
Wie leerde haar piano spelen? Hoe weet ik die dingen, Isabel?
"Vertel me hoe dat is voor jou," zei ze, "als ze komen".
"Het zijn pesters" zei ik, "Ze overrompelen je en drummen je in een hoek."
Ze laten je geen mogelijkheid.
We zaten hier.
We hielden elkaars handen vast over tafel heen. Ik denk dat ze dat verwachtte.
Er is geen andere zijde.
Iemand sterft en het is gedaan.
Ze zijn aan de andere kant.
Er is geen andere kant.
De levenden woelen aan de oppervlakte
en de doden zwemmen beneden, in duisternis.
Ze ademen water.
Er is geen andere zijde.
Corinne Evans weet dat.
Maar ze weet niet dat ze het weet.
Een bijzondere bezorgdheid van Sergeant Evans betrof de ouders van haar vriendin.
Hun rouw in verband met de hare.
Ze las dat een kind verliezen vaak leidt tot een huwelijksbreuk
en ze wilde niet dat hen dat overkwam.
Ze wilde voor hen de best mogelijke kans om samen te blijven.
Ze wilde dat ze het volledige plaatje kregen,
zodat ze konden omgaan met wat ze moesten omgaan.
De uitdrukking 'het volledige plaatje' gebruikte ze een aantal keer.
Ik vroeg haar wat ze ermee bedoelde.
Ze lichtte het niet toe.
Ze had een beetje een verkoudheid voor we vertrokken. Rafe zei dat dat niet erg was.
De griep.
Hij is huisarts. Dus als hij zei dat het griep was dan geloofden we dat.
Tegen dat hij zich realiseerde dat het dat niet was, was het te laat.
Wij waren in Rome en zij was hier.
Ze was zo ver weg.
Je denkt dat wit wit is, maar dat is het niet.
Als ik naar de winkel ging en wit vroeg toonden ze me de tinten op de kleurenkaart...
en het was een goede vraag. Welke tint precies?
Ik nam de kaart mee en ik zou...
Ik wilde het aan Katrina vragen, maar ze wilde de kamer niet schilderen.
Het was mijn beslissing.
Ik ging naar de parking en zat in de auto en keek naar de kleurenkaart.
Het werd me duidelijk, eens ik daar zat en erover nadacht.
Het wit van onze hotelkamer in Rome.
Dat is waar we geweest waren. Dat moest het zijn.
Ik dacht eraan om terug te gaan of om te bellen naar het hotel
om te vragen welke verf ze gebruikt hadden. Wat soort wit het was.
Maar hun Engels was niet goed en mijn Italiaans nihil.
Toch leerde ik de zin via Google Translate.
Welke tint wit zijn de wanden in kamer zeven?
Quali tonalit di bianco sono le pareti de la stanza sette?
Dat was het wit dat ik wilde voor haar...
..voor...
Zeg Sonia.
Dat is het wit dat ik wilde voor haar...
Zeg Sonia.
Ik betaalde Frankie Alder om Rafe Carey te vermoorden voor...
Zeg Sonia.
Ik betaalde Frankie Alder om Rafe Carey te vermoorden voor...
..voor mijn dochter.
Voor mijn dochter.
DAG 10
HOORZITTING HOOGGERECHTSHOF EDINBURGH AANKLACHT : MOORD
Niet schuldig.
Schuldig.
Schuldig, zegt hij.
De rest is muggezifterij.
Niet wat of hoe of wie.
Gewoon schuldig.
Al het andere doet er niet toe. De waarheid niet. Niets.
Niets, als het hem Sonia niet teruggeeft.
Hij is schuldig. Zeventien jaar dus.
Ik stond bij hem,
maar hij wandelde weg.
Hij is schuldig.
Zeventien jaar.
Weg.
Ze zijn allemaal weg.
DAG 143
HOOG GERECHTSHOF, EDINBURGH PROCES, FRANKIE ALDER
Schuldig zijn is geen bekentenis. Schuldig zijn is een verdomd rookgordijn.
Schuldig is niet genoeg.
Eén van die twee stak een mes in Rafe Carey. Welke van de twee?
Dat is een bekentenis.
Wie van jullie twee deed het?
Schuldig, wat is dat? Niets. Niets dan leugens die Leo Durridge vertelde.
Leugens, niets meer.
Leugens en dan stilte. Dat is alles wat Leo Durridge te bieden had.
Schuldig dan maar.
Wel, fuck you, Leo? Zit dan maar berouwvol in je gevangeniscel.
Het is niet goed genoeg.
Kom van je kruis. We hebben het hout nodig.
Die knaap zit in de rechtbank met een nonsens verhaal die jij alleen kunt weerleggen.
Mijn cliënt, Frankie Alder, nam geld aan van Leo Durridge
en zei dat hij Rafe Carey zou vermoorden.
Maar hij had nooit de intentie om het te doen.
Hij zette hem af.
Einde verhaal.
Schuldig, was alles wat hij zei.
Hij joeg me schrik aan met stilte maar dit was erger.
Als ik een vraag zou stellen zou hij 'schuldig' antwoorden.
"Het is tijd dat je me vertelt over Frankie Alder, Leo."
"Schuldig."
"Jullie hebben samengezworen om Rafe Carey te vermoorden, hé?"
"Schuldig."
Ik zei, "We hebben een getuige die je zijn naam hoorde roepen."
"Jullie deden dit samen, Leo. Geef het gewoon toe."
Hij ging naar de oever van de rivier waar Durridge en Carey aan het vissen waren
en eiste geld onder bedreigingen.
Hij had een mes bij.
In feite, Edelachtbare,
is Frankie Alder dwaas.
Dwaas, naïef en onnadenkend.
Hij dacht dat als hij naar de rivier ging en met een mes naar Rafe Carey zwaaide
dat hij daarmee de laatste betaling kon veilig stellen die Leo Durridge hem beloofd had
in verband met de voorgestelde moord.
Hij wist niet hoe Carey zou reageren.
Daar had hij niet over nagedacht.
En hij belandde in de rivier.
Als we eens het bewijsmateriaal van wijlen mr...
wijlen mr Desmond Tiernan bekijken.
Hij hoorde Leo Durridge roepen, "Frankie! Frankie! Frankie!"
Hij hoorde drie keer roepen en een plons. In die volgorde.
Maar als we naar het weer van die dag kijken
en het mogelijke effect op de geluiden op die plek
en als we in beschouwing nemen wat we weten over zijn extreem
zwakke gezondheid en de verklaringen van zijn vrouw over zijn geestestoestand...
Hoe zeker kunnen we dan echt zijn van wat hij precies gehoord heeft?
Is het niet logischer dat de plons kwam voor de laatste keer dat er geroepen werd?
Dat Frankie Alder alleen in het water belandde, zoals hij beweert
en zoals Leo Durridge ook bevestigt
en Durridge en Carey op de oever achterlaat.
"Waarom doorlopen we niet alles wat er die dag gebeurd is?
"Waarom beginnen we niet bij het begin?" "Schuldig, schuldig, schuldig."
Ik zei, "Stop dat toch, alsjeblieft, Leo. Het wordt monotoon."
"Schuldig". Ik zei, "Als..."
Hij liet me zelf mijn zin niet afmaken. "Schuldig," zei hij.
Hij keek me in de ogen.
"Schuldig."
Ik opende mijn mond opnieuw om te zeggen... "Schuldig"
Daar komt nog bij,
Leo Durridge komt hier vandaag vanuit de gevangenis.
Hij komt vrijwillig uit de gevangenis om het verhaal van mijn cliënt te bevestigen.
Ik, opende opnieuw mijn mond om te zeggen... "Schuldig."
Beschuldiging.
Hij beschuldigde mij.
Alles wat ik deed of zei, "Schuldig."
Ik had heel wat vragen die ik moest...
maar de woorden raakten mij. Dat woord raakte mij.
Wetende dat het kwam van...
Het begon te...
Ik wilde mijn vraag niet...
..omdat ik niet wilde dat...
Het was als een verdraaide...
Schuldig. Alles wat ik hoorde was...
Tranen welden in mij op.
Om de liefde Gods, ik onderdruk het snikken.
Als ik mijn mond open, zullen er
emoties loskomen. Er zullen...
..grote emoties loskomen. Er zullen...
Mijn liefste Laura, veel te vroeg werd je ons ontrukt. De hemel heeft er een engel bij. Voor altijd houden we van jou. Ma en Pa.
Ik ben een beroeps Ik krijg te m...
Laura daar, de dood hier.
Hier.
Hier! Die dood is nu daar, Rafe.
Er is geen over...
Deze en Laura, geen...
Behalve dat ze beiden dood zijn en dat niet zouden moeten zijn.
Ze kunnen niet zonder mij beginnen en ik ben daar niet.
Ze ontmoetten elkaar op hun zestiende.
Onafscheidelijk, bedwelmend.
Dat waren haar woorden.
Soms vertelde Laura haar dat ze probeerde een vos te helpen.
die aangereden was door een auto aan de kant van de weg.
Ze zei dat het haar speet. Ze moest de vos helpen.
Het schreeuwde het uit van ellende.
Andere keren vertelde ze haar dat ze haar daar zal ontmoeten
op de plaats waar ze stierf, waarvan Corinne aanneemt
de plaats zelf. De weg waar de vos was. De plaats waar Laura stopte.
Ik vroeg haar, "Wat zul je haar zeggen als ze komt?"
Haar ma en pa brengen eten, foto's van Laura,
oude schoolboeken, zwembrevetten, haar dagboek van toen ze negen was.
Maar ze wilde het niet zeggen.
We spraken over haar? "Wat zei ze deze keer?"
Ze zeiden, "We zullen het opzoeken. We zullen het wel weten als zij het is."
Ik wil zeggen, "Het was gedaan tussen ons. Zien jullie dat dan niet?"
Ik was een te grote lafaard om het haar te zeggen, maar...
Ik kan het niet. Ik kan het niet doen.
Ik kan hen amper horen, hen zelfs amper zien.
Alleen haar kan ik zien.
Ik ben al aan de overkant.
Als er een werkelijke poging tot moord was die verband houdt met mijn cliënt,
was het op hemzelf door Rafe Carey,
die hem in het water duwde...
ondanks zijn kwetsbaar protest...
dat hij niet kon zwemmen.
De mensen zijn verbaasd als ik zeg dat ik niet op bezoek wil gaan.
Daarna zeggen ze, in een poging tot rationalisering,
"Hij doodde per slot je broer."
Ik zeg, "O, deed hij dat? Heeft hij jullie dat verteld?"
"Die andere man had er toch niets mee te maken."
Ik bedoel alleen dat hij het mij nooit verteld heeft.
Ik denk dat hij het zodanig plande dat het nooit gebeurde.
Het zodanig plande dat het niet kon gebeuren.
Het ging er niet om om Rafe te vermoorden. Het was tussen Leo en Frankie.
Een rode sticker op een geldautomaat?
Dat iemand dat zou verwijderd hebben voor Franke hem zag? Nee.
En dan acht kilometer door de regen stappen
om een man te doden voor de belofte van 250£?
Frankie Alder?
Ik bedoelde dat Frankie geld op zak had en dat Rafe nog moest geleefd hebben
en dat Leo zichzelf wijsmaakte dat hij geprobeerd heeft
maar er niet in slaagde om hem te doden.
DAG 0
Wat is dit?
Wat wil je, zoon?
Spreek niet.
Ik vraag alleen maar wat je wilt. Je staat hier met dat groot mes.
Ik wil dat je niet spreekt.
Wil je geld? Hier. We hebben geld.
Zwijg.
Jij dwaze onnozele junkie bastaard.
Ik zag hem naar Frankie neigen
en hem een kopstoot geven op Frankie's gezicht, terwijl hij naar het mes greep,
terwijl hij alles wegduwde om erbij te geraken.
Frankie! Frankie!
Alles wat ik wilde weten en nooit kon vragen over mijn dochter.
Terugvliegen vanuit Rome, niet wetende of ze leeft of dood is,
of ze ons riep of wat ze gezegd kan hebben.
Mijn dochter, mijn...
Mijn dochter.
En ik doe hem voor altijd zwijgen.
Voor altijd.
En toen begaf de oever het.
Alles wat ik wilde weten en nooit kon vragen over mijn dochter.
Terugvliegen vanuit Rome, niet wetende of ze leeft of dood is
of ons riep of wat ze gezegd zou hebben.
Mijn dochter. Mijn...
Mijn...
Mijn Dochter. Van mij en van Katrina.
Door hem weggegooid. Door hem die altijd alles beter weet.
Wat ik wilde weten, wist Rafe.
En waar ik wilde zijn, daar was Rafe.
Bij haar.
Bij Sonia.
De rivier is een gekke plaats als je erin bent.
Het is een krankzinnige plaats.
Het is helemaal geen plaats, hé?
Het is een rivier.
Vertaling en synchronisatie pvdc www.addic7ed.com