Voorheen in The Vampire Diaries...
Wat er ook in de kluis mag zitten, het wil eruit.
Je moet me beloven, dat Alex het er niet uitlaat.
Ik beloof het. - Bonnie, alsjeblieft!
Niemand komt eruit. - Als ze ontwaakt, is ze net als ik,
gevuld met haatgevoelens voor jouw soort.
Je moet hier zo ver mogelijk vandaan.
Hou je van hem? - Ik weet het niet.
Kun je van iemand houden, maar ze achterlaten als je elkaar nodig hebt?
Ik ben nog steeds kwaad op je. Je liet me door een hel gaan,
en daar ben ik nog niet overheen. Maar ik zie dat je de laatste tijd...
veel goeie dingen doet.
Bonnie's leven is aan de laatste Eeuwige verbonden, verwijder die link,
dan kan de vloek verbroken worden. Helaas is de Eeuwige...
in de Armory. Het kwaad is uit de kluis ontsnapt,
en kan overal ronddwalen. - We gaan de boel heropenen.
-- Subtitles door CronoS --
Heb je iets van hem gehoord? - Nee. Wat geen verrassing is,
Donovan faalde en nu is Bonnie op jacht.
Goed, waar is ze nu? - Naar iemand van ons op jacht.
Wat anders? Hoor je niet in het vliegtuig te zitten?
De vlucht werd gecanceld. Waar ben jij?
In het land der oplossingen.
Er is een mummie in de Armory genaamd de laatste Eeuwige.
Die hoeft alleen maar vernietigd te worden en dan is Bonnie vrij.
Maar als je de Eeuwige doodt, dan sterft Bonnie ook.
En wij dus ook. - Mij is iets anders verteld.
Door iemand die jou dood wil?
Een afstammeling van degenen die Rayna creëerden.
Dus de mensen die ons haten. - We kunnen ze geloven of niet,
het is de enige kans voor Bonnie. - In het beste geval vernietigen we het,
en alles wordt weer normaal. In het ergste geval...
sterven we en kan Stefan het aan Elena navertellen.
Je vergeet het andere probleem? - Het enge monster uit de kluis?
Daar ben ik mee bezig. Als we meer weten,
zal het minder eng zijn. - Het doet er niet toe,
Bonnie heeft de Armory verzegeld. Je kunt er niet in.
Zeg me niet wat ik niet kan.
Ik kan er niet in. Plan B.
Stefan, bel je ex. Niet die nu naast je zit.
Valerie. Zij kan de verzegeling absorberen.
Geweldig, maar ik heb geen idee waar ze is.
Er is een derde optie.
En het is een hele schattige optie.
Het schattigste plan C dat je ooit zag.
Geen sprake van.
Als ze naar de deur lopen en hun handjes erop doen...
Mijn kinderen blijven hierbuiten. - Het is voor Bonnie.
Nee, voor ons. Zodat we niet meer hoeven te vluchten.
En dat is geen goeie reden mijn kinderen erbij te halen.
Je weet dat we de littekens dragen?
Ze kan ons nu waarschijnlijk horen.
We gaan Valerie zoeken. - Prima, broer.
Hoe is het als je ze ziet?
Ik hoor flarden van gesprekken,
wat beelden.
Maar ik kan ze vooral voelen.
Hun emoties.
Ze zijn bang.
En terecht.
De drang wordt sterker.
Het krijgt de overhand. Ik wil ze geen pijn doen.
Maak me dan los. Laat me helpen je te stoppen.
Dat zou ik moeten doen.
Sorry, Matt.
Ik ben Enzo. Bonnie's vriend.
Ze heeft niet geluisterd? Na alles wat ik vertelde,
heeft ze toch de kluis geopend? - Het is gecompliceerd.
Als dat ding ontsnapt dan... - Daarom ben ik hier.
We moeten precies weten waar het om gaat,
dan kunnen we ertegen vechten. - Dat kan niet.
Je kunt het niet doden. Het leeft al duizenden jaren.
Wees niet bang.
Vertel me wat het is.
Toen at Lizzie drie koekjes,
en ik maar twee.
Tweeënhalf.
Dat zijn veel koekjes om 8 uur 's morgens.
Ja, ze wilden koekjes en pappa wilde wat afleiding.
Dus bakte je de stress weg? - Dat klinkt niet echt mannelijk.
Ik mis je, mamma. - Ik jou ook, schat.
Neem afscheid, meiden. - Doei!
Doe voorzichtig.
Ze zijn drie jaar. Ze horen hier niet bij betrokken te worden.
Nog niet.
Lizzie absorbeerde me laatst.
De meisjes waren op een verjaardagsfeestje,
en Lizzie pikte Josie's goodiebag. Ik pakte het en ze greep mijn arm.
Het ging per ongeluk. Ik wil dat ze zo normaal...
mogelijk opgroeien.
Het is jouw beslissing.
Punt.
Dank je.
Maar het is je nog niet vergeven. Het afscheid en de ontvoering.
Nee.
Ook niet een klein beetje? - Nee, zelfs dat niet.
Ik voel het ijs wat breken.
Dat is echt niet zo.
Bonnie? - Je moet sneller rijden.
Wat is er gebeurd? - Ik haal jullie in.
Zeg tegen Stefan dat hij sneller rijdt en niet stopt.
Hoe ben je op ons ingelopen? - We hebben een sirene.
En dat helpt. - Oké, we gaan niet stoppen.
Er is een file door een ongeluk op Franklin Drive.
Er zijn gewonden gevallen. - Zeg dat we daar niet rijden.
We rijden er wel.
Ik weet iets.
Waarom kom je dichterbij?
Laat ons er gewoon langs, Bonnie. - Dat kan ik niet.
Dat kan ze niet.
Het spijt me.
Het is vast een oud kwaad met tentakels, dat de wereld wil vernietigen.
Nee, geen tentakels.
Wil ik weten wat wel?
Houdt je dat tegen? - Nee.
Dan hoeft dat niet. Al wat van Valerie gehoord?
Iemand heeft een ander plan. Vertel?
Het is wat smerig. - Daar ben ik ook heel goed in.
Een klein vliegveld vlakbij de Armory.
Kom daar naar toe. En breng je laarzen mee.
Zouden ze in orde zijn? - Daar gaan we vanuit.
En dat ze nog steeds op ons jaagt.
Nog bericht van Damon gehad?
Niks. Luister...
je moet gaan. - Je gaat niet mee?
Damon heeft vast een plan waar wij niet bij betrokken zijn.
Dus het kan niet veel goeds zijn. Ik ga het uitzoeken.
Dit was het beste wat je kon vinden? - Ja, op zo'n korte termijn.
Waar is de piloot? Hij zou hier al moeten zijn.
Je belde hem om het af te zeggen. - Dat deed ik niet.
Jij bent Damon Salvatore? - Ja.
Die heeft gebeld.
Je gaat die piloot nu ophalen, of ik vreet je strot eruit.
Turbulentie problemen? - Meer een storing.
Salvatore Airlines, zegt u het maar? - Denk je slim te zijn?
Aangezien ik jou opgespoord heb en je plan ontdekte,
dankzij mijn intuïtie, denk ik dat wel, ja.
Je weet dat er op me gejaagd wordt?
Ik probeer haar te ontvluchten. - We weten beiden waarom...
je in dat vliegtuig wilt. - Je kent mijn plan niet.
Ik denk dat je naar Dallas wilt, om twee onschuldige kinderen te ontvoeren.
Of ik wil er met hun vader over praten.
En als hij nee zegt? - Dan ontvoer ik ze alsnog,
dat is het beste. - Nee, het is beste is...
Caroline daarover te laten beslissen.
Ze heeft ongelijk, Stefan. - Het is haar keuze,
en ik laat het aan haar over. Tot ziens.
Vertel... - Bonnie had ons bijna,
maar ik ben oké. - Dit kunnen jullie niet eeuwig volhouden.
Jullie moeten iets anders verzinnen. - Damon en Enzo kunnen haar genezen.
Dat is geweldig. - Met behulp van Josie en Lizzie.
Wat hebben ze nodig? - Dat is om in de Armory te komen.
Lizzie en Josie kunnen de spreuk absorberen.
Ik heb nee gezegd.
Meteen...
Als het om Damon, ik en Enzo gaat, is dat prima.
Wij kunnen vluchten...
Maar ik had Bonnie aan de telefoon en...
ze is bang, Ric. En ze lijdt.
Maar het zijn jouw kinderen, ik kan dat niet beslissen.
Niet alleen die van mij, het zijn onze kinderen,
we nemen samen die beslissing. - Ze is mijn beste vriendin.
Ik weet niet wat ik moet doen.
De meisjes hebben je al een week niet gezien, dus...
als er iets is wat we kunnen doen om het wachten...
wat te verkorten...
Zeg maar wat we moeten doen.
Matt, gaat het?
Alles goed?
Ja.
Ik zit vast. En alles goed met jou?
Natuurlijk, als ik dood was, zou het voorbij zijn,
en kon iedereen weer normaal leven. Maar dat gelukt ontbreekt.
Dan zouden ze ook dood zijn, Bonnie. Ze zijn gemarkeerd.
Als jij sterft, gaan zij er ook aan. - Dus dit gaat altijd zo door.
Het is goed, ik heb je gestopt.
Dat kan ik blijven doen.
Je bent menselijk, Matt.
Je hoort hier niet bij.
Nee, nee.
Laat me niet achter, Bonnie.
Het spijt me.
Hallo. Ik ben gewond en heb hulp nodig.
Is daar iemand?
Je bent erg stil.
Ben je nog steeds kwaad over die piloot?
Caroline neemt de kinderen mee en we gaan naar binnen,
dat is het belangrijkste.
Wat is er met je gebeurd?
Ik dacht dat we een doorbraak hadden.
Je haalde een Damon streek uit. Zonder over de gevolgen na te denken.
We waren het met elkaar eens, Stefan. Ik had al bijna de krant gebeld.
En na één nacht bij die blondine, ben je weer je oude, saaie zelf.
Waarom, man?
Denk je echt dat ik het goede deed, door Caroline te ontvoeren?
Honderd procent.
Je zei dat je zo je liefde toont. En heel even geloofde ik je.
Dat mijn liefde voor Caroline zo sterk was,
dat ik alles zou doen om dat te beschermen.
Maar ik realiseerde mij dat dat geen liefde is.
Dat is angst. - Dat moet je op een tegeltje laten zetten.
De nacht dat jij onder zeil ging,
dat was niet om Elena. maar om de angst dat je...
iemand iets zou aandoen, en je haar voor altijd zou verliezen.
En die angst was zo sterk,
dat het boven je liefde voor mij uitsteeg,
of voor Bonnie of wie dan ook. - Het ging niet om jou, Stefan.
Het ging zeker over mij.
Ik keek je aan, en smeekte je te blijven.
Maar je liep zo weg. Daar dacht ik gisteren aan,
toen ik een Damon streek uithaalde. En ik besefte mij...
dat ik nooit zo wil zijn.
Ik wil niet door angst geregeerd worden.
Ik wil jou niet zijn.
Ze zijn er.
Weten jullie waarom we hier zijn?
Omdat er iets belangrijks voor ons in dit gebouw zit.
Het probleem is dat de deuren op slot zitten,
en jullie moeten ons daarbij helpen, oké?
Weet je wat leuk is?
Jullie zijn heel speciaal, omdat jullie de sleutels zijn.
Laten we een spelletje spelen. We doen een hand op de deur.
Weet je Amy's verjaardag nog?
Ik pakte het tasje af en wat gebeurde er toen?
Deed ik je zeer. - Ja, omdat ik iets afpakte.
Hoe zou jullie je voelen als iemand mij van jullie afnam?
Kwaad. - Droevig.
Ja, ik ook.
Als we hier niet in kunnen, kan dat gebeuren.
Dan kan ik jullie misschien...
nooit meer zien of knuffelen...
of jullie instoppen.
Het werkt. - Ga door, meisjes.
Goed gedaan.
Je hebt het zo goed gedaan. - Jullie deden het beiden goed.
Het is voorbij.
Bel je om sorry voor mijn been te zeggen?
Ik zie dat iedereen staat te wachten bij de Armory.
Als gewillige prooien, Enzo.
Niet iedereen wacht daar.
Wat doe je? - Mijn gedeelte.
Ik wil je vragen om aan mij te denken.
Nee. - Goed, dat kwetst me bijna.
Ik weet dat de drang sterk is en je het niet kunt beheersen,
maar focus dat op mij alleen,
en het geeft onze vrienden de nodige tijd.
Ik pak je, Enzo. - Schat me wat hoger in.
Kom op, schat. Dan gaan we de achtervolging in.
Oké.
Ik zie je. - Kom me maar halen.
Waar zijn de kleintjes? - Die zijn veilig voor het gevaar.
Dan kunnen wij er wel in.
Mooi. Zullen we?
Wat je nu ook wilt zeggen,
wacht tot dit voorbij is.
Dit ziet er...
veelbelovend uit.
Ik heb het erger gezien.
Dat ding wat in de kluis was,
wat niet geopend mocht worden, weten we wat het is?
Iets slechts.
Enzo zei dat de laatste Eeuwige hier ergens in een kist ligt.
Dus laten we het zoeken en dan wegwezen.
Waarom stopte je? - De benzine was op,
dus je had me toch wel ingehaald.
Ik weet niet wat je doormaakt. Maar ik dacht als je hier kwam...
dat we misschien samen wat kunnen eten,
een laatste keer.
Je weet dat ik dat niet kan doen.
Kom op.
Zo slecht is mijn risotto niet. - Het spijt me zo.
Of misschien wel.
Dit is gepast griezelig. Enzo zei niet in de kluis te gaan.
We hebben alles verder doorzocht.
Als je bang bent, Damon, dan kun je....
buiten bij de kinderen wachten.
Ben je er klaar voor?
Ja, dat ben ik. Maar ik doe het alleen.
Dat dacht ik niet.
Daarbinnen zit iets slechts. - Daarom heb je mij nodig.
Laat mij dit doen, Stefan. Er wacht een meisje daarbuiten op je,
en als het hier mis met je gaat, krijg ik daar de schuld van.
Ik kan je helpen.
Dat weet ik,
en je hebt dat al vaak genoeg gedaan.
En je was elke keer de pineut. Dus deze keer doen we het anders.
Ik wil...
dat je me laat gaan.
Laat me slagen of laat me falen...
maar laat het me alleen doen.
Het spijt me dat ik die nacht wegliep. Ik was inderdaad bang.
Ik wist dat je kwaad zou zijn, maar ook dat je het zou redden.
Ik weet dat mijn keuzes niet altijd de juiste waren, maar deze keer...
moet je vertrouwen in me hebben.
Oké?
Damon, ik...
Je wilde niet geregeerd worden door angst?
Loop dan deze keer van me weg,
en wees niet bang wat er zal gebeuren.
Ik red me wel.
Hoe dan ook...
Ik red me wel.
Als je me nodig hebt, dan ben ik...
Buiten.
Dit duurt te lang.
Godzijdank.
Waar is Damon? - Het is nog niet voorbij.
Ik kan me niet bewegen. - Ik weet het
Dit wil je niet doen.
Vecht tegen me.
Duw me weg. - Dat probeer ik...
maar je bent sterker geworden.
Hou me tegen. Alsjeblieft.
Ik kan niet meer dan dit.
Het spijt me zo, Enzo. - Het geeft niet.
Maar ik wil één ding van je.
Als dit voorbij is, denk hier niet aan terug.
Denk aan de andere momenten. Oudejaarsavond, en champagne...
en je afschuwelijk slechte gitaarspel dat niet beter werd,
daar loog ik over.
en onthoud...
dat ik een eeuw lang eenzaamheid kende,
voordat ik jou tegenkwam...
en daarna drie prachtige jaren van liefde meemaakte.
Ik hou van je. - Ik hou van jou, Enzo.
Daar ben je.
Ik kan het niet meer tegenhouden.
Dat hoeft ook niet.
Het is hem gelukt. Damon heeft het geflikt.
Het is hem gelukt.
Geen litteken meer. - Ja, het is hem gelukt.
Ik breng de kinderen thuis. - Goed, ik pak mijn spullen en...
Nee.
Je kunt hier beter blijven.
Je hebt mijn leven veranderd, dat weet je toch?
Ik bedoel compleet veranderd.
En daarom zal ik...
altijd van je houden.
Hoewel je niet op dezelfde manier van mij houdt.
Het is goed.
Ik heb het altijd geweten.
Maar we hadden die momenten dat we...
perfect op elkaar afgestemd waren.
Als we om de kinderen lachten,
of bijna in tranen van vermoeidheid waren...
Ik hoopte diep van binnen,
dat het op een dag door die momenten...
het tot iets meer zou uitgroeien.
Maar dat zou niet eerlijk voor jou zijn.
Tenminste, zo voelt het voor mij.
Het spijt me zo. - Nee.
Een deel van me wilde graag een gelukkig gezin.
En ik wilde dat niet laten gaan.
Je hoort gelukkig te zijn. Je verdient alles wat je wilt.
En wat er ook gebeurt, Caroline,
jij, ik en de kinderen...
we zijn een gezin...
en zullen dat ook altijd zijn.
Dit is nogal een toestand, nietwaar? - Penny...
Dit is niet echt. - Denk je?
Je weigert te geloven dat ik een geest kan zijn?
Het spijt me zo, ik wilde nooit... - Ik weet het.
Je bent een slechte schutter. Dat wisten we al jaren.
Hoe ben je hier verzeild geraakt?
Ik kan er niet aan ontsnappen.
Dat is het nou net, Matt.
Je hebt het niet echt geprobeerd.
Wat wil je gaan doen?
Ik wil bij jou zijn.
Neem me alsjeblieft mee.
Sorry, Matt.
Je kunt niet met me mee.
Er wacht een beter leven op je.
Je moet wakker worden en het gaan zoeken.
Word wakker.
Word wakker!
Hij is bij bewustzijn.
Je bent bloed verloren, maar het komt goed.
Niet wegzakken, het komt in orde.
Het is Damon. Hij is als een kakkerlak.
Hij overleeft het altijd. - Je bent hier nog steeds.
Ik zou je nog wat zeggen als het voorbij was.
Hij is in orde.
Dat is hij altijd.
Wat je me wilde vertellen,
dat kun je nu doen.
Ik loog eerder.
Het ijs brak inderdaad.
Als je denkt dat ik je vergeven heb...
Je hebt me helemaal vergeven. - Ik heb je gedeeltelijk vergeven.
Had je het misschien vijf minuten eerder kunnen doen?
Enzo leeft nog steeds? Dan heb ik niet lang genoeg gewacht.
Dank je. - Bedank me maar met cadeau's en...
Hallo? - Wacht even.
Elena?
Wat zei je daarnet? - Ik hoor haar vanuit de kluis.
Elena is in een opslag in Brooklyn. - Dat weet ik, maar...
Wat als er iets met haar gebeurd is?
Als de Armory haar meegenomen heeft? - Dat hebben ze niet.
Ik wil het zeker weten. - Damon, ga daar weg!
Help me alsjeblieft.
Ik voel me zo alleen.
Ik heb je nodig.
Waar ben je? - Hier.
Waar is hij. - In de kluis, maar de deur is gesloten.
Open het dan. - Dat kunnen we niet.
Dat kan alleen iemand van de Armory. - Waarom nam je Enzo niet mee?
Dat deed ik.
Jij alleen? - Ik ben er stiekem vandoor gegaan.
Ik had geen zin om te loten, wie je leven ging redden.
Dat is heel moedig van je. - Ik laat geen mensen achter.
Zo ben ik niet. En mijn vriendin denkt dat je haar beste vriend bent.
En helden doen altijd wat hun meisje wil.
Dan waarschuw ik je...
het loopt niet altijd goed af.
Dat dacht ik al.
Maar geen zorgen... het is niet zo erg als je denkt.
Het doet alleen in het begin pijn.
Daarna...
wordt het leuk.
Lieve Elena, we waren er zo dichtbij.
Stefan en ik hadden het uitgepraat.
Bonnie en Enzo waren bijna gelukkig, en Damon...
Hij deed eindelijk het juiste. Een onzelfzuchtige daad.
We hebben daar dagen gewacht. Stefan sliep niet.
Gooide alles inclusief zichzelf tegen die deur om het te openen.
Na een week kraakte Alaric de code.
We waren op bijna alles voorbereid.
Maar niet op wat we zagen. Het was leeg.
Compleet verlaten.
Het is een raadsel hoe ze eruit zijn gekomen.
Ik maak me zorgen om Bonnie.
Ze verloor de twee mensen die het dichtst bij haar stonden,
en ze kan geen spreuk gebruiken.
Ze is haar magie kwijt. Ze voelt zich hulpeloos.
Ik heb iedereen nagevraagd, hopende dat ze weer opdoken.
Dat ben ik ze wel verschuldigd. Toen ben ik weggegaan.
Dit is niet mijn gevecht.
Als ik gelukkig wil zijn, moet ik dat onderscheid maken.
Na drie maanden hoorden we de eerste geruchten...
over een reeks vermiste personen aan de westkust.
Het was bemoedigend. Maar toen bleven de aantallen groeien.
Twintig, vijftig, zestig vermiste personen.
Zij zijn het, ik weet het.
Ik weet niet wat ze doen, of waarom...
maar ik beloof je dat we hem terugkrijgen.
Wat er in de tussentijd ook gebeurd mag zijn...
het is niet zijn schuld.
Daar ben je al. - Heb je me gemist?
Dit verveelt niet snel.
Dat doet het zeker niet.