Eerder in Elementary...
Ik moet dit allemaal doornemen om mijn deadline te halen.
Dat is het leven van een super OvJ, nietwaar?
Kan ik het tegoed houden? - Natuurlijk.
Verdomme, man. - Laat mij een andere voor je kopen.
Oh, heb jij iets voor mij, agentje?
De man die jij sloeg, is Roy Booker. Mijn ex man.
Het was opzet. - Roy schopt een scene op Chantal's werk,
de OvJ denkt dat ze afgeleid is, en haalt haar van de zaak.
En ik speel ze in de kaart.
Toen ging je met vervroegd pensioen vanwege arm problemen, nietwaar?
Zei dat je je rechtschouder blesseerde? - Ja, en?
Die claim is nep.
Je blijft uit haar buurt, voor goed.
Hoi. Wat is er aan de hand? - Je zag het?
Het was moeilijk te missen. Wie zijn die lui? - De grote is mijn vertegenwoordiger van de bond.
Degene die eruit ziet alsof hij diamanten maakt in zijn dikke darm is van interne zaken.
Gisteravond reed ik naar huis, toen iemand naast me kwam staan bij het stoplicht,
hij begon te toeteren. Dus ik deed mijn raam omlaag.
Hij zei dat ik hem een eind terug afsneed.
Wat niet zo is. Dus ik zeg dat hij de verkeerde heeft.
Het licht gaat op groen. En ik rij weg.
Vanmorgen, wordt ik gebeld door interne zaken.
Ze zeggen, “Wees hier om 08:00 en breng je man van de bond mee.”
Die vent van gisteravond belde 112, en gaf ze mijn kenteken.
Hij zei dat toen ik mijn raam open deed, mijn wapen op hem richtte.
Wat? - Die gast is duidelijk gestoord.
Maar interne zaken is star. Ze zeggen dat het mijn woord tegen het zijne is.
En wat nu? - Dat hebben ze nog niet besloten.
Ze kunnen me binnendienst geven tot het uitgezocht is.
Oftewel “vastgeketend aan een bureau.”
Als het echt allemaal verkeerd gaat kan de OvJ mij zelfs vervolgen.
Dat gaat niet gebeuren. Mensen kennen je.
De mensen hier kennen mij. Voor het ratten team,
ben ik gewoon een andere... kans.
Je zei dat de OvJ je kan vervolgen. Kan Chantal niet helpen?
Ik kan haar bellen. Maar in denk dat ze mijn vriendin vragen afstand te houden.
Wat er ook gebeurd, wij zijn er voor je. Zeg het als je hulp nodig hebt.
Hoi. Alles goed?
Nu niet.
Wil je me vertellen wat er...
Wat gebeurde er net?
Magie. Dank je, Bethesda. Dat was alles.
Wil jij ook een keer? - Heb je niet iets groters?
Je blijft een rare, liefje. Ik bel je als ik terug ben uit Rome.
Ten eerste... - Auw. Hou op.
Denk je dat het grappig is? Mij te laten denken dat je neergeknald wordt?
De truuk die je net zag staat bekend als de kogelvanger.
Nog specifieker, Het is de bekende truuk
Van de New Yorkse straat goochelaar genaamd Razr. Kom mee.
Dit is uit zijn optreden van een paar weken geleden.
Hef het pistool. En richt direct op mijn mond.
Ik hef deze hand. Ik tel tot twee en beweeg bij drie.
Ben je zover? Eén, twee...
Het ziet er gevaarlijk uit, maar in het echt, is het niet gevaarlijker dan tandenpoetsen.
De kogel zit niet in de kamer, zie je wel?
Hij is verborgen, en de kogel
is verborgen onder de tong van de goochelaar.
Het pistool vuurt, het hoofd gaat achterwaarts, En dan, voilà, de kogel is gevangen.
Geweldig. En waarom doe je dit verdomme?
Ik probeerde de minimale tijd te bepalen dat de kogel in Razr's mond was,
de laatste keer dat hij deze act deed.
Ik hoopte eerder het gebruikte vergif te ontdekken dan de lijkschouwer.
Welk vergif? Waar heb je het over?
Razr, aka Claude Rysher,
toonde gisteren zijn publiek zijn favoriete truuk toen hij opeens blauw werd en stierf.
Hij zakte in elkaar toen het schot viel, vele aanwezigen dachten dat hij geraakt was.
Zoals je kan zien, dat was hij niet.
De lijkschouwer vond tijdens de sectie een kogel dwars in zijn keel.
Ze deed zijn dood af als een ongeluk,
ze geloofde dat hij gestikt was. Ik geloof daar niets van.
Waarom? - Een korte tijd in Londen,
was ik het hulpje van een goochelaar genaamd Glorious Galinda.
Ik leerde herhaaldelijk en tot mijn grote genoegen
dat er geen spier meer gebruikt wordt door een bedreven illusionist dan zijn of haar tong.
Hij wordt bij veel truukjes gebruikt en voortdurend geoefend.
Bij Galinda was het net of ze een derde hand in haar mond...
Ik begrijp het. Jij denkt dat iemand zo vaardig als Razr
niet zou stikken in de kogel die hij verborg.
Ik had gelijk dat ik het verdacht vond, Mr. Rysher stierf aan een organofosfaat vergiftiging.
Alles wijst er op dat de kogel er in gedrenkt was.
Daarom werd hij blauw.
Hij moet de kogel ingeslikt hebben tijdens zijn ademnood.
Dit is de eerste keer in mijn carrière dat een kogel een leven nam zonder afgevuurd te worden.
Vertaling & Sync: Het regenboog team.
Oh. Dit is leuk.
Het moet voor één van zijn truukjes zijn. - Of niet.
Het enige wat goochelaars allemaal gemeen hebben is een fascinatie voor het macabre.
Afbeeldingen van de dood. Martel attributen. Occulte instrumenten.
Dit soort dingen vinden niet alleen hun weg in hun act, maar ook in hun manier van leven.
Jij kijkt naar de ijzeren maagd En denkt, 'Wat afschuwelijk.'
Mr. Rysher keek er mogelijk naar en dacht, “Als ik de bijpassende Judas Cradle eens kon vinden”"
Het is een ijzeren piramide op een krukje.
Het slachtoffer laten ze ontbloot zakken totdat... - We begrijpen het.
Kijk niet naar mij. Ik ben verrast dat jullie er thuis niet één hebben.
Dit slot is vrij recent open gepeuterd.
Mogelijk toen de moordenaar inbrak om Mr. Rysher's kogel te vergiftigen.
Het was slordig werk. Ik weet bijna zeker dat die persoon linkshandig was.
Ik laat CSU komen om naar vingerafdrukken te zoeken.
Misschien moet je de vuurwapens aan mij overlaten?
Hij is niet echt. Hij is van plastic.
Moet je dit zien.
“Razr, stop met het stelen van andermans truukjes. Of anders. Anubis.”
Dat moet een andere goochelaar zijn, toch?
Het is Chantal. Ik vroeg haar mij te waarschuwen als de man
die jou beschuldigde zijn verklaring kwam afleggen bij de OvJ.
Ze zegt dat hij er net is.
Je weet dat jullie daar niet bij mogen zijn, toch?
Ik wil hem alleen even zien.
Joan... - Luister, ik beloof je voorzichtig te zijn.
Misschien kunnen jij en Sherlock ondertussen uitzoeken wie Anubis is.
Joan. Hier. - Hoi. Heb ik het gemist?
Het kost niet veel tijd om leugens te vertellen. Die man daar dat is hem. Titus Gorham.
Het is de rechter man.
Ik herken de agent die bij hem is, die is van interne zaken, toch?
Ja. Ik denk dat als je verhaal hun goed bevalt, dat ze je helpen een taxi te krijgen.
Hij vertelde hen vast dat hij bang was dat Marcus hier op zou duiken.
Weet je wat hij zei in zijn verklaring?
Volgens mijn collega,
wees Mr. Gorham, Marcus aan uit een foto line-up en vertelde hem hetzelfde als interne zaken
dat Marcus hem afsneed, dat er gescholden werd, en dat Marcus zijn wapen trok.
Hij gaf veel details.
Als ik niet wist dat hij loog, zou ik zeggen dat hij een geweldige getuige was.
Dit is alles wat ik over hem kon vinden.
Hij heeft een blanco strafblad, maar misschien kan jij wel iets vinden.
Dank je.
Ja. Ik herken deze brief.
Omdat ik hem zelf schreef. - Ik weet niet zeker of je het een brief kan noemen.
Of stuur je al je post in wapens?
Ms. Newsome, zoals u misschien al geraden heeft, hebben wij u gevonden via uw artiestennaam, Anubis.
U bent ook een goochelaar.
Een behoorlijk boze goochelaar, gezien dat briefje.
Claude en ik gingen met elkaar.
We waren ongeveer een jaar samen. We gingen naar elkaars optredens.
Een paar maanden na onze breuk, hoorde ik dat hij mijn truukjes deed,
waaronder de kogelvanger.
Dat deed pijn. Goochelaars doen dat elkaar niet aan.
Dus je stuurde hem een waarschuwing. - En hij luisterde niet.
Hij ving kogels tot het bittere eind.
Flauwekul. Ik belde 112 voor hulp, niet om beschuldigd te worden van moord.
112? - Ja. Toen ik hoorde dat Claude gestikt was, geloofde ik het niet.
Ik werd door verbonden met een agent
en ik vertelde hem dat Claude een meester in het vangen was.
Zelfs nog beter dan ik.
Ik vermoedde gerommel met zijn kogel.
Behandeld met Teflon om het manipuleren moeilijker te maken of op één of andere manier vergiftigd.
De agent die ik sprak heeft niet vertelt dat ik gebeld heb, nietwaar?
Als u de politie gebeld heeft horen wij dat nu voor het eerst.
Ik wist dat hij mij niet serieus nam. Hij heette Lassetter.
Hij is rechercheur bij bureau 21. Praat met hem.
Hij zal het bevestigen. En zo niet, misschien dat ik dan moord.
Ms. Newsome... - Iedereen zei dat het een ongeluk was.
Als ik de dader was, waarom zou ik de politie dan vertellen dat het niet zo is?
Als wij uw verhaal kunnen bevestigen
en u Claude niet vermoordde, wie denkt u dan dat het is?
Claude hield van gokken. Voornamelijk poker.
Denkt u dat hij schulden had?
Teveel om terug te betalen? - Nee. Het tegenover gestelde.
Voor hij al mijn truukjes stal, deed hij hoofdzakelijk kaart truukjes.
Hij kon alles met kaarten. - Inclusief vals spelen met poker?
Misschien was iemand het eindelijk zat om van hem te verliezen.
Angela Newsome's verhaal klopt.
Ze belde inderdaad 112, en werd doorverbonden met rechercheur Lassetter.
Het bewijst niet haar onschuld... - Maar het verkleint de kans.
Het spijt me te horen van je problemen met interne zaken.
Dank je.
Heb je me nodig om Watson te assisteren?
Nee, ik weet vrij zeker dat een moordslachtoffer een vage klacht indient bij interne zaken.
Mocht je tijdelijk kantoor werk krijgen...
Ik begrijp het als je met andere rechercheurs gaat samenwerken.
Daar.
Dit duurt niet lang.
Jij ziet er uit als een man die meubels zoekt.
Ik zoek een tafel, eerlijk gezegd.
Ik heb een paar mooie daar staan. - Wat ik zoek staat achter.
Hé. Je mag hier niet zo maar komen.
Dat is grappig.
Dit ook niet.
Oké. Vertrek. Nu, of ik bel de politie.
Je hebt geluk er staat buiten een rechercheur van ernstige delicten.
Je kan hem binnen roepen, maar dan ontdekt hij je illegale kaart kamer.
Ik heb het bevestigd uit meerdere bronnen.
Wat wil je?
Ene Claude Rysher was één van je vaste klanten.
Ook wel bekent als “Razr”" - Ja, ik ken hem. En?
Hij is dood. Vermoord om precies te zijn.
Ik onderzoek de mogelijkheid dat de moordenaar iemand was die hij belazerde met kaarten.
Belazerde? Nee, dat bestaat niet. Nee. Ik leidt een eerlijk spel hier.
Nou, ik weet uit persoonlijke ervaring dat mensen zoals u, hun klanten grondig onderzoekt,
dus ik weiger te geloven dat u niet wist dat uw spel frequent bezocht werd door een goochelaar
wiens specialiteit kaart manipulatie was.
Claude betaalde me om de andere kant op te kijken als hij speelde.
Ik heb een lijst nodig van al uw regelmatige klanten.
Nee, dat is niet nodig.
Hij bedroog niet iedereen, slechts één man.
Het was alsof hij hem, ik weet het niet, als doelwit zag.
Die man was Claude een fortuin schuldig. - Heeft die man ook een naam?
Hoi. Waar is Sherlock? - Vergaderkamer.
Claude Rysher's mannetje was er vroeg. Ik ging net wat water voor hem halen.
Voor we naar binnen gaan moeten we het over Titus Gorham hebben.
Ik liep hem mis bij de OvJ, dus ik ging bij hem langs op zijn werk.
En?
Chantal zei dat zijn verhaal gedetailleerd was. Ze had gelijk.
Hij had overal antwoord op. Veel details ook.
Teveel details, als je het mij vraagt. - Hoe bedoel je?
Nou, toen ik hem vroeg naar jouw wapen, zei dat het een Glock 19 negen millimeter was.
Dat is niet alleen correct, het is specifiek.
Wij weten allebei dat jij je wapen niet op hem richtte,
dus hoe wist hij het model en het type?
Hij zei ook dat je “eenvoudig gekleed was” Dat is politie praat.
Wat zeg je nu? - Ik zeg dat hij klinkt alsof hij een agent napraat.
Denk je dat interne zaken... - Nee. Zij niet.
Chantal's ex. Roy.
Luister, ik weet het niet zeker, maar denk aan wat hij een paar maanden geleden probeerde.
Acht je hem niet in staat om iemand een valse klacht over jou in te laten dienen?
Mr. Keating hier laat even het nieuws bezinken van Claude Rysher's dood.
Ik deed het niet.
Ik heb misschien ook gezegd dat hij een verdachte is.
Wij begrepen dat u Claude een hoop geld schuldig was.
Inderdaad, maar dat hebben wij een paar weken geleden geregeld.
Dan zult u ons vast wel uw financiën willen laten zien.
En de betaling aan hem.
Dat wil ik best, alleen deed ik dat niet in geld. Ik betaalde hem met informatie.
Hij kwam langs op mijn kantoor. Ik had slechts een deel van het geld.
En zei dat hij de rest eind van de maand kreeg. Maar hij zei dat hij het niet wilde.
Hij wilde niet eens hebben wat ik al had. - Wat wilde hij dan?
Ik ben particuliere cliënten beheerder Bij Sequoia Liberty.
Claude was geïnteresseerd in een oude uitgever die zaken met ons deed, Turnleaf Books.
Hij wilde dat ik al hun rekeningafschriften uit 1963 opzocht en voor hem kopieerde.
Waarom? - Dat wilde hij niet zeggen.
Ik zocht naar alles wat ik kon vinden van 1963 en maakte kopieën.
Ik heb dozen vol naar Claude's appartement gestuurd, minstens 12.
Wij waren daar vanmorgen. Wij hebben geen dozen gezien.
Nou... dan moet hij ze ergens anders naar toe verhuisd hebben.
Ik denk dat het aannemelijker is dat ze zijn meegenomen door zijn moordenaar.
Kan ik jullie even spreken?
Het is duidelijk dat je gelooft wat hij zegt. Waarom?
Nou, ten eerste is hij rechtshandig.
En de inbreker bij Claude Rysher was linkshandig.
Dat gezegd hebbende, ik denk dat hij twee keer inbrak in Rysher's huis.
Eén keer om de kogel te vergiftigen, en na zijn dood
om de rekeningafschriften van Turnleaf op te halen.
Als Keating de waarheid spreekt, waarom is Rysher geïnteresseerd in 54 jaar oude dagafschriften?
Je kunt je beter afvragen waarom hij er een schuld van zes cijfers voor opgeeft.
Ik denk dat het antwoord is.
Dat hij dacht dat er een geheim in verborgen zat dat zeven cijfers waard was.
De kunst van list en misleiding.
Oh, het is een goochelaars handboek.
Kijk eens naar de uitgever en het jaar van publicatie.
Farraday, 1963.
De originele uitgever was het andere bedrijf waar Mr. Keating het over had, Turnleaf Books.
En het is geen hoe doe ik het boek. Het wordt beschouwd als de goochelaar's bijbel.
Nou, het lijken mij bijna allemaal kaart truukjes.
Verwachtte je een hoofdstuk over hoe je een vrouw door moet zagen?
Het boek is bedoeld om je de fijne kneepjes van de misleiding bij te brengen. De magie van de handen.
Je laat het publiek focussen op de ene hand en doet de truuk met de andere hand.
Is dat mijn credit card?
Ik had geen contant geld voor het boek.
Hoe dan ook, het boek is een bijbel, en je vind bijna geen goochelaar die geen exemplaar heeft.
Claude Rysher had hem in de boekenkast in zijn woonkamer.
Ik kocht zelf een exemplaar toen ik jonger was.
Het had een hoofdstuk over sloten openmaken,
maar ik wist veel meer dan het boek mij kon leren.
Wil je vertellen hoe Turnleaf's oude dagafschriften Claude Rysher miljoenen op kon leveren, of niet?
Wie schreef, "De kunst van list en misleiding?"
Walker Elmsley. - Walker Elmsley is een pseudoniem.
Er zijn veel theorieën over waarom de schrijver anoniem wil blijven,
de meest waarschijnlijke is dat hij bang was voor represailles van de maffia.
Er zijn verschillende “aanwijzingen” in het boek dat suggereert
dat je de manipulaties kunt gebruiken in het casino.
Voor goochelaars is het een obsessie om zijn ware identiteit te achterhalen,
maar niemand is zo geobsedeerd als Quinn Malcolm.
De Quinn Malcolm? - Je kent hem?
Hij deed vaak bijzondere dingen op TV toen ik klein was.
Hij liet eens de top van het Empire State Building verdwijnen.
Ik geloof dat hij nu shows geeft in Atlantic City.
Ik vond zijn naam op dezelfde manier als dat ik "List en misleiding" vond,
door te googlen op “Turnleaf” en “1963.”
Hier graag. Alstublieft.
Ruim veertig jaar goochelen maakte Quinn Malcolm zowel welgesteld als excentriek.
Dus in 2007, loofde hij een beloning van twee miljoen dollar uit
aan degene die het grote mysterie kon oplossen: wie schreef zijn favoriete boek?
Dus jij denkt dat Claude Rysher dat dacht te vinden in de oude dagafschriften van Turnleaf's?
Als een mededinger dat ontdekte, kan hij of zij hem vermoord hebben voor die dagafschriften.
Dus ik sms'te Galinda.
En het bleek, dat ze regelmatig het voorprogramma deed voor Mr. Malcolm bij zijn U.K. tournee
Ze gaf mij zijn nummer, en ik stuurde hem een bericht, met de vraag of hij agressieve
jagers op zijn prijs kende. En hij stuurde mij dit adres.
Een groenteboer? - Nou, zoals ik al zei, hij is excentriek.
Ik zal hem sms'en, dat we er zijn.
“Helaas, kan ik u en uw partner niet ontmoeten.
Maar ik wil graag weten wat haar favoriete meloen is?”
Hij neemt ons duidelijk in de maling.
Zoals ik al zei hij is excentriek. - Ja, oké, maar dit is gewoon stom.
Kun je... - Honeydew. Zeg maar honeydew.
Honeydew.
Hij wil dat je er één van de uitstalling pakt.
Wat doe je nou verdomme?
Die man is goed. Heel goed.
Waarom deed je dat? Je weet dat je daar voor moet betalen, toch?
Wat kan je me hier aanbevelen?
De hamburgers zijn altijd goed.
Je bent niet verrast mij te zien.
Jij zit achter die streek met Titus Gorham.
Is dat iemand die ik moet kennen?
Je liet hem een valse aanklacht tegen mij indienen.
Zei hij dat hij mij kende?
Nee. Maar het is een kwestie van tijd voor ik de connectie vind.
Als jij het zegt.
Waar ben je mee bezig, man?
Ik betaal gewoon mijn lunch. - Nee. Ik bedoel met Gorham.
Je weet dat ik het weet van je nep claim tegen de politie.
Als ik ze dat vertel, kost het jou je pensioen.
Roy.
Een paar weken geleden ging ik naar een nieuwe dokter.
Hij bevestigde wat de eerste dokter zei, de kogel van mijn schouder is niet goed.
Ik heb een MRI om het te bewijzen.
Dus je hebt een andere dokter om voor je te liegen. Nou en?
Nou, deze nieuwe is ook degene die de politie zou vragen mij te herkeuren voor mijn pensioen.
Het blijkt dat ik niet de eerste oud agent ben met deze... aandoening.
Je bedoelt dat je niet de eerste agent bent die hem omkocht.
Wat je ook dacht op mij te hebben,
en mij onder druk mee dacht te zetten?
Dat heb je niet.
U heeft echt mijn naam van Quinn Malcolm? - Dat hebben wij echt.
Samen met al die e-mails.
U herkent vast uw eigen correspondentie wel.
Oh. Jazeker. Het is alleen dat hij nooit reageerde.
Ik wist niet eens zeker of ze hem wel bereikten. - In het begin, was uw toon erg vriendelijk.
U hielt hem op de hoogte van uw zoektocht naar de echte Walker Elmsley.
Maar de afgelopen 18 maanden, raakt u wat meer geobsedeerd.
Agressief zelfs, wat betreft de twee miljoen dollar beloning die Malcolm bood.
Hij was zelfs bezorgt over uw mentale toestand.
U bent niet de enige mededinger waar hij zich zorgen over maakte,
maar u bent wel de enige die wij vonden in Claude Rysher's bel-geschiedenis.
U belde hem...
vijf keer afgelopen maand.
Wij weten vrij zeker dat hij op dezelfde beloning uit was als u, en nu is hij dood.
Ik begrijp waarom u met mij wilde praten.
De zoektocht naar de echte schrijver van "List en verleiding" werd een obsessie voor mij.
Maar ik heb niets van doen met wat er met Claude gebeurde.
Ik heb mijn zoektocht maanden geleden al opgegeven.
Ik moest wel. Het was december.
Ik begon te denken dat de beste manier om Elmsley te identificeren via zijn illustrator was,
Degene die al zijn diagrammen tekende. - Hal Posoyan?
Ik was niet de eerste die het zo probeerde,
maar de meeste mensen volgden het spoor dat leidde naar ene "Harold" Posoyan,
de cartoonist die omkwam in de Vietnam oorlog.
Maar u niet.
Ik ontdekte dat er een “H. Posoyan” woonde in een senioren complex in Phoenix,
maar ik kreeg niemand daar zover iets over hem te vertellen, zelfs niet waar de “H” voor stond.
Dus, ik ging naar Phoenix.
Ik benaderde hem buiten zijn appartementen complex en stelde hem vragen.
Hij probeerde weg te lopen, maar ik gaf het niet op.
Ik volgde hem.
En toen... viel hij. En brak zijn beide benen.
Ik bracht die nacht in de cel door,
en... om welke reden dan ook, bleef die naam
maar door mijn hoofd malen, Hal Posoyan. Hal Posoyan, Hal Posoyan.
En opeens zag ik het. Het is een anagram.
Als je de letters herschikt, krijg je... - “Ook een pseudoniem.”
Ik had de verkeerde man.
Er bestaat geen “Hal Posoyan.” De naam is verzonnen.
Wat betekent dat de identiteit van de illustrator van "List en misleiding"
een even groot mysterie is als Walker Elmsley zelf.
Ik belde Claude inderdaad, maar dat was om te vertellen dat ik er mee stopte.
Ik bood hem mijn onderzoek te koop aan. Ik wist dat hij ook een Elmsley jager was, en...
ik had het geld nodig.
Hij gaf me er een cheque van $2.000 voor.
Vraag het maar bij onze bank een kopie op. En u zult zien, dat hij “geniet van je pensioen”
schreef bij opmerkingen.
Kies een kaart, maakt niet uit welke. - Wat is dit allemaal?
Eerder vandaag, ontmoette de kapitein en ik één van Quinn Malcolm's favoriete verdachten.
En het bleek dat ze een alibi had
voor het tijdsframe dat Claude Rysher's kogel vergiftigd werd.
Dus daarom ging je weg om een paar duizend speelkaarten te kopen.
CCS werkt momenteel aan het lokaliseren van de voornamen en de fysieke adressen
van anderen die door de jaren heen contact hadden met Malcolm. In de tussentijd,
wil ik zelf het mysterie oplossen van de auteur van "de kunst van misleiding en bedrog."
Ik ben je partner, dus ik neem aan dat je die twee miljoen met mij deelt.
Je mag alles hebben. Het belangrijkste is dat de competitie eindigt, want zodra die over is...
Hoeven er geen doden meer te vallen.
Het houdt mensen pas 54 jaar bezig. Hoe moeilijk kan het zijn?
Dat is de juiste inzet. - Je hebt de kaarten nog niet verklaart.
Er werd vanmiddag gesuggereerd dat de naam van de illustrator van het boek ook nep is.
Ik vroeg mij af of dat iets betekende.
Maar een verhelderende blik op zijn handwerk wierp zijn vruchten af.
Op links een illustratie uit "list en misleiding."
Op rechts, een kaart uit een Samuels & Sons Courtesan kaartspel uit1959.
Weet je waarom de hartenkoning “de Suïcidale Koning” genoemd wordt?
Om hoe hij zijn zwaard houdt. Het is net of het door zijn hoofd gaat.
Ja. Dit geldt voor vrijwel alle traditionele speelkaarten geproduceerd in de afgelopen 200 jaar.
Ook wordt het zwaard altijd in de linkerhand gehouden.
Maar kijk eens naar de illustratie.
Hij houdt zijn zwaard rechts vast. - Ja. dat vind ik vreemd.
Ik wilde weten, of dit bij een bepaald spel zo is, of dat er meer aan de hand is?
Dat betekende dat ik de kaarten moest identificeren die de auteur in 1963 gebruikte.
Ik kon het merk, Samuels & Sons bepalen door het patroon op de rug.
Maar de set bepalen, was een ander verhaal.
Dus kocht je een aantal sets die ze maakten voor 1963, je zag dat deze kaart een Courtesan was.
Ik vergeleek kaarten uit die set met andere illustraties in het boek,
en ik vond meer veranderingen in het ontwerp.
De koningin kijkt naar links, terwijl dat naar rechts moet.
De jonker heeft zijn scepter in de verkeerde hand.
Aanbidders van List en misleiding
hebben altijd aangenomen dat de illustrator werd ingehuurd om de handen van de auteur te tekenen
als hij zijn truukjes deed, maar als dat zo zou zijn,
waarom zou hij dan de elementen in de kaarten omdraaien?
Dat zou hij niet doen, tenzij de illustrator zijn eigen handen tekende door in de spiegel te kijken.
Jij denkt dat hij en de auteur één en dezelfde zijn.
Het voelt als een doorbraak, maar het brengt ons niet dichter bij de naam van die man.
Wat?
Het is waarschijnlijk niets, maar deze lijnen hier, zijn te zien in elke tekening.
Het kan gewoon de manier zijn waarop de illustrator handen tekent.
Of?
Het zijn littekens van een operatie voor het carpaal tunnel syndroom.
Het punt is, carpaal tunnel syndroom was pas eind jaren 50 operatief te corrigeren.
Maar als de auteur de operatie eerder onderging,
was hij mogelijk onderdeel van een medische studie, wat betekent...
Dat zijn naam ergens is vastgelegd.
Vind het juiste verslag van de medische studie, en je vind de echte Walker Elmsley.
Ik denk dat je gelijk hebt.
De auteur van "De kunst van list en misleiding"
deed inderdaad mee aan een studie naar carpaal tunnel syndroom eind jaren 50.
Oh, jij ook goedemorgen.
Er waren er drie in die tijd, één in Houston, één in Minneapolis en één in New York.
Ik begon met die in New York, omdat daar het boek is uitgegeven.
Oké..
Het onderzoek werd gedaan in het Stuyvesant Memorial.
Alle documentatie werd overgebracht naar een opslag in Queens in 1984.
Ik ga me aankleden. - Niet nodig. Kijk maar in het dossier.
De opslag met de dossiers werd vernietigd door een brand tien jaar geleden.
Het was brandstichting, maar de dader is nooit gevonden.
Heel toevallig vond de brand plaats één maand nadat
Quinn Malcolm zei dat hij twee miljoen dollar gaf voor Walker Elmsley's echte naam.
Nog toevalliger, de brandstichter peuterde het slot van de opslag met zijn linkerhand open.
Net als de persoon die in brak in het appartement van Claude Rysher.
De moordenaar/brandstichter is niet geïnteresseerd in het oplossen van het mysterie
van wie "list en misleiding" schreef. Maar juist in het tegenovergestelde.
Ze willen het geheim van de auteur geheim houden.
Rechercheur Bell? Ballard Clifton.
Dit zijn mijn collega's Sherlock Holmes en Joan Watson.
Mijn assistent zei dat u vragen heeft over een boek wat wij uitgeven,
"De kunst van list en misleiding." - Inderdaad.
Met name omdat één van u daarvoor een straat goochelaar genaamd Claude Rysher doodde.
Dit is een grap.
Mr. Clifton, u leidt Farraday's speciale boeken divisie, toch?
"List en misleiding" is één van uw eeuwige geldmakers.
Inderdaad. - En omdat de auteur onbekend is,
Verkeert u in de gelukkige omstandigheid dat u geen royalties hoeft te betalen.
Maar, mocht echter zijn identiteit ontdekt worden,
Kunnen zijn nabestaanden bij Farraday Publishing de royalties van heden en verleden opeisen.
Wij denken dat Claude Rysher vermoord werd
omdat hij dichtbij de oplossing was over wie de auteur was.
Dus u denkt dat iemand hier... - Wat is er zo grappig?
Het spijt me. Ik weet dat er iemand vermoord is.
En ik wil niet respectloos zijn, maar wij zijn aan niemand nog royalties verschuldigd.
En wij weten wie "De kunst van list en misleiding" schreef, en wij betalen zijn nabestaanden uit.
Als u zegt dat er nabestaanden zijn, wil ik er graag één ontmoeten.
Dat deed u zojuist. Ik ben de kleinzoon van de auteur.
Mijn grootvaders naam was Albert Lange.
Dit is het originele contract dat hij met Turnleaf Books tekende in 1963.
En zoals u kunt zien zijn beide partijen overeengekomen
dat zijn boek gepubliceerd werd onder het pseudoniem “Walker Elmsley.”
En om te zorgen dat er geen papieren spoor was,
stuurde Turnleaf hem cheques voor een boek dat hij nooit schreef.
“Turnleaf's veldgids van de Noord Amerikaanse watervogels.”
Turnleaf handelde juist bij mijn grootvader.
En toen Farraday, Turnleaf kocht deed hij hetzelfde. Hij is de reden dat ik hier werk.
Mijn familie heeft al decennia een relatie met dit bedrijf.
Waarom wilde hij niet zijn echte naam op de cover?
Een eerlijk antwoord? Hij dacht dat het goed was voor de verkopen.
Dit boek gaat over magie, en magie gaat over mysterie.
Althans dat was wat hij altijd zei.
Mr. Clifton, had uw grootvader last van carpaal tunnel syndroom?
De littekens zijn u opgevallen?
Die op de handen in het boek?
Dat is het dichtste bij dat hij ooit kwam om zijn werk te signeren.
Maar het leek mensen nooit op te vallen,
Ze dachten dat het gewoon... rimpels in de handpalmen waren.
Wie weet nog meer de waarheid over uw grootvader? - Nou... mijn moeder en zuster,
een paar hoge pieten hier bij Farraday. Waarom?
U zei dat hij dacht dat mysterie goed was voor de verkopen? Als dat heden ten dage nog zo is...
Wacht, u vraagt zich af of iemand zou moorden om dat gaande te houden?
Nee. Daar geloof ik niets van.
Wij hebben de verkopen bekeken, oké?
Is het geheim wie het boek echt schreef goed voor de verkoop, absoluut.
Maar als iemand het oplost verkoopt het net zo goed.
Toen Quinn Malcolm twee miljoen dollar bood
voor Walker Elmsley's echte naam, schoot de boeken verkoop omhoog.
We krijgen nog een piek als iemand het ontrafelt.
Het mysterie nou behouden blijft, of opgelost wordt,
dat maakt financieel niets uit.
Ik weet niet wie Claude Rysher vermoordde. maar het was niet iemand van ons.
Hoi, vonden jullie iets in Ballard Clifton's doos met oude troep?
Alleen een hoop bewijs dat hij niet liegt.
Hij deed er een foto uit zijn jeugd bij waarop hij “Go Fish” speelt met zijn grootvader.
Het lijkt niet eerlijk,
een legendarische kaarthaai, tegen een klein kind.
Het grappige is, dat Albert Lange geen professionele goochelaar was,
hij was tekenaar bij een klein reclamebureau. Goochelen was zijn hobby.
Positief gezien denk ik dat wij Quinn Malcolm's beloning van twee miljoen kunnen ophalen.
Het is eigenlijk nogal een tegenslag. Onze theorie over het motief is ontzenuwt.
Ik heb misschien een nieuwe.
Het rapport van CCS over Rysher's laptop kwam terug.
Het blijkt dat hij actief was op het dark Web, op jacht naar "hou je vast" Nazi memorabilia.
Dat is ziek. Maar je zag zijn huis, troep van het derde Rijk zou er goed bij passen.
Ja, maar hij zocht iets specifieks,
een anatomie boek geschreven door een dokter die gestationeerd was in een concentratiekamp.
Blijkbaar was alles wat hij schreef gebaseerd op secties op mensen die daar stierven.
Wauw, opeens weet ik niet zo zeker of het me kan schelen wie Claude Rysher vermoordde.
Twee weken geleden bood iemand het boek te koop aan in een online veiling.
Rysher was de winnaar. - Je denkt dat hij vermoord is door iemand die hij overbood?
Laat ik het zo zeggen, ik denk dat mensen die nazi troep op het internet kopen,
overal toe in staat zijn.
Ik weet niet wat je gehoord hebt, maar ik heb geen passagier meer aangeraakt na het gebeuren in oktober.
Mr. Frye... - Luister,
De rechter zei mij mijn voorwaardelijk serieus te nemen, en dat doe ik ook.
Dat is geweldig, maar wij nodigden u niet uit voor het in elkaar slaan van mensen in uw bus.
Wij zijn hier om te praten over een moord.
U nam deel aan een online veiling een paar weken geleden.
U probeerde een anatomie boek te kopen
dat in Duitsland uitgegeven werd tijdens de tweede wereldoorlog.
Ja, en? Ik mag dat doen. Boeken zijn nog niet verboden in dit land, toch?
Ik heb het gevoel dat de ironie van uw verklaring u ontgaat,
maar nee, dat u op dat boek bood kan ons niet schelen.
Wat ons kan schelen is dat de man die de veiling won, Claude Rysher, vermoord werd.
Denkt u dat ik dat deed?
U heeft banden met een lange lijst van Neo-Nazistische organisaties.
Uw persoonlijke gewelds-geschiedenis is indrukwekkend.
De aanval op de hiervoor genoemde buspassagier is slechts de meest recente aanval waarvan wij weten.
U en Mr. Rysher boden tegen elkaar op tijdens de veiling.
Het ging er heet aan toe. U zei hem dat hij het zou bezuren als hij niet op gaf.
Ja, dat klopt.
Maar er zit een groot gat in je theorie.
Waarom zou ik iemand vermoorden als ik het boek elders kan kopen?
Omdat het boek dat u wilde zeldzaam is, en om redenen die duidelijk zijn,
niet meer gedrukt werd na de tweede wereldoorlog. - Ja.
Maar “zeldzaam” betekent niet dat er maar één ter wereld is.
Toen ik die eerste veiling verloor, vond ik een andere veiling. En die won ik.
Kijk maar in mijn internetgeschiedenis. Of beter nog,
ik kan u het boek brengen, zodat u het zelf kan zien.
Ik heb niemand vermoord.
Wil je wat van mijn Szechuan garnalen?
Marcus.
Waar zat je met je gedachten?
Sorry. Ik, uh...
Ik wilde er mee wachten tot na het eten.
Wat is er?
Ik...
Ik ben gisteren naar Roy gegaan.
Ik keek hem in de ogen.
En vroeg hem naar de klacht die tegen mij was ingediend.
Hij zette Gorham er toe aan.
Zonder twijfel. Het was allemaal opzet.
God.
Hoe kent hij die vent? - Weet ik niet.
Ik heb elke zaak waar Roy ooit aan werkte bekeken, elke plaats waar Gorham ooit woonde...
Ik kan geen connectie tussen hen vinden.
Ik kan het niet bewijzen. - Je hoeft mij niets te bewijzen.
Ik weet waar hij toe in staat is. - We hebben nooit over hem gepraat.
Jij bent zo'n goed mens.
Ik wil graag geloven dat je een goede kijk op mannen hebt
Maar... je ex is een stuk stront.
En ik kan gewoon niet begrijpen dat jullie ooit een stel waren.
Hij was niet altijd zo.
Toen we elkaar leerde kennen liep ik stage bij het openbaar ministerie.
Hij was straat agent. Geen van beide hadden we een cent te makken.
Ik had huisgenoten, betaalde mijn studie lening terug.
Hij sliep bij zijn zuster op de grond in Stuy Town.
Hij was geen razende idioot toen?
Nee.
Het was goed een tijdje. En toen niet meer.
Onze carriere's gingen een andere kant op. Ik vloog zowat de ladder op.
En Roy zakte voor zijn sergeant's examen.
Werd gepasseerd bij promoties. Ik weet het niet.
Hij raakte verbitterd.
Op het eind, begon hij...
mij af te wijzen.
Zoals ik al zei. Een razende idioot.
Je zei dat hij in Stuy Town gewoond heeft?
Dat staat niet in zijn dossier. - Ja.
Het werd illegaal onderverhuurd. Dat wilde hij niet in zijn dossier, dus...
Weet je nog waar het was?
Is dat het anatomie boek van die buschauffeur? - Het is al te smerig om alleen maar vast te houden.
Bedoel je nu dat ik er naar moet kijken? - Nee, ik heb het al voor ons allebei bekeken.
Wetende hoe het boek werd gemaakt, is de ervaring net zo misselijk als je zou denken.
En toch heeft het te bestuderen iets goeds opgeleverd.
Ik staarde in de afgrond, Watson,
en die afgrond vertelde mij wie Claude Rysher vermoordde.
Natuurlijk. Ik bel je terug. Rechercheur Bell.
Mijn assistent vertelde niet dat u er was. - Ja, wij zeiden haar dat niet te doen.
Je weet nooit hoe een moordenaar reageert als hij hoort dat de politie er voor hem is.
Misschien probeer je hun kogels te vergiftigen, maar ik schat je kans klein in.
We hebben het er al over gehad.
Niemand hier heeft een reden om iemand te vermoorden. Zeker ik niet.
Uw werk terrein hier bij Farraday is “speciale boeken.”
Nou, wat denkt u hiervan?
Wij leenden dat van een Neo-Nazi.
Niet hetzelfde als een "Nazi" Nazi, maar...
Ik denk dat hij en je grootvader elkaar wel zouden mogen.
Ik weet niet wat u bedoelt.
Ik heb het over de illustraties van de menselijke anatomie in dat boek.
Toen ik mijzelf gisteravond dwong om het te bekijken,
zag ik meteen dat dat het werk was van Albert Lange.
Ik heb zijn werk bestudeerd in "list en misleiding."
De overeenkomst in stijl was niet te missen.
En het bleek het werk te zijn van “A. Lange.”
Ik weet niet wat ik moet zeggen. Maar dat is niet mijn grootvader.
Maar hij was een Duitser, toch? Hij emigreerde eind jaren 40 hierheen?
Dat klopt, maar niet alle Duitsers waren Nazi's. - Wij weten vrij zeker dat je grootvader dat wel was.
Wij hebben het kantoor van speciale onderzoeken
van het ministerie van justitie benaderd om het te bevestigen.
Als wij gelijk hebben, denk ik dat het effect zal hebben op de verkoop van zijn andere boek.
"List en misleiding" daar gelaten,
wat zullen mensen wel niet van u en uw familie denken? En van Farraday Uitgeverij?
U heeft allemaal decennia lang geprofiteerd van het werk van een Nazi.
Daarom vermoordde u Claude Rysher, nietwaar?
Op één of andere manier wist u hoe dichtbij hij was met zijn onderzoek.
Misschien benaderde hij u, of misschien hoorde u dat hij zocht in Turnleaf's oude dagafschriften,
dus u brak in, in zijn appartement, en saboteerde zijn favoriete truuk.
En na zijn dood ging u terug om zijn dossiers op te halen,
samen met al het materiaal dat hij verzameld had
Inclusief zijn exemplaar van het walgelijke anatomieboek
Misschien kunt u het verleden van mijn grootvader bewijzen,
maar u kunt niet bewijzen dat ik iemand vermoordde.
Nou, dat kunnen wij wel. Want na dat u Claude Rysher's boek stal,
wat hij kocht via een veiling op het dark Web,
was u zo dom om het zelf meteen weer te verkopen.
Het was uiteindelijk zeldzaam, en een paar duizend dollar is een paar duizend dollar.
Dat u wilde profiteren van uw grootvaders Nazi verleden is behoorlijk opmerkelijk.
Nee. Het is belachelijk. - De eigenaar van dit boek,
zei dat het niet zo moeilijk was als wij dachten om een exemplaar te vinden.
Toen wij daar naar keken, zagen we dat er eentje met zowat dezelfde object beschrijving verkocht werd
als het exemplaar dat Mr. Rysher kocht.
Vermeld schade aan de rug en water schade aan de voorkant,
dus wij vereerden de koper met een bezoekje. Dit boek, dat ze van u kocht
zit onder de vingerafdrukken van u en Mr. Rysher.
Als u ons dat kunt uitleggen zonder dat het u aan de moord linkt,
bent u een betere goochelaar dan uw grootvader was.
Dit is een verhoorkamer, nietwaar?
Het is een plek om te praten, Mr. Gorham. Niets om u zorgen over te maken, deze keer.
Hoe bedoelt u “deze keer”?
Dat als u hier niet terug wilt keren voor een formeler gesprek, u moet gaan zitten en luisteren.
Toen ik u gisteren vroeg of u Roy Booker kende, zei u van niet.
Maar van 2006 tot 2009, waren jullie buren in een appartementengebouw in Stuy Town.
Oké.
Ik weet nog steeds niet wie hij is.
Ik kan u niet eens de naam van mijn huidige buren vertellen.
In 2008, kwam de politie naar uw appartement omdat een vrouw een scene schopte.
Ze zei dat u haar weigerde te betalen voor een massage.
Toen de politie haar controleerde zagen ze dat ze een strafblad had.
Jij stond op het punt aangeklaagd te worden voor hoerenlopen,
maar jouw buurman was een agent,
en hij stond op om de dingen glad te strijken, nietwaar?
Dat was Roy Booker, en dankzij hem, kwam niets van dit alles in een proces-verbaal te staan.
Wij denken dat je vrouw er ook nooit achter is gekomen.
Het punt is, ik heb wat rondgevraagd op het 15th,
en er was daar een agent die zich het incident nog herinnerde.
En de manier waarop hij het vertelde, waren jij en Booker dikke maatjes.
Je vond dat je het aan Roy verplicht was.
Toen hij je vroeg een verhaal te verzinnen over een rechercheur
die zijn wapen op je richtte, deed je dat.
Ik denk dat ik een advocaat moet raadplegen.
Dat is één optie. Of je kan je realiseren dat we je een reddingslijn toewerpen. Pak die.
Wanneer de connectie tussen jou en Roy bekent wordt
wordt je vervolgt voor het doen van een valse aangifte.
De waarheid over de prostituée komt ook uit.
Of je kan het terugdraaien nu het nog kan.
Herzie je verhaal en geef ons een nieuwe verklaring.
Hoe dan ook wordt Roy gearresteerd voor samenzwering en het aanzetten tot een misdrijf.
Dus de keus is aan jou of je samen met hem in het schuitje stapt ja of nee.
Het is voorbij?
Roy is aangehouden. En wacht zijn proces in vrijheid af.
Dus waar jij en ik bezorgd over waren is voorbij.
Ik ben je heel wat verschuldigd.
Chantal zou mijn volgende belletje zijn, tenzij jij haar het goede nieuws wil brengen.
Het toeval wil dat ik net bij haar huis ben. Ik zal haar alles vertellen.
Goed, ik zie je morgen. - Tot morgen.
Chantal?
Vertaling & Sync: Het regenboog team.