Directeur Lacy sloot de duivel op in een kooi
om een einde te maken aan alle horror die we meemaakten.
De vlek, de vloek op onze stad.
Dat is wat God tegen mij zei.
Ik ben enkel op doorreis.
Jullie zoeken verpleegsters.
Neem jij medicatie? - Neen.
Wat gebeurt er? - We gaan hier weg.
Hou me maar vast. Maak geen geluid.
Joy?
Hoewel hij zelf geen kinderen had, voedde Pop Chris en John op.
Alles wat je hebt, gaf ik jou. - Je gaf me niets. Ik nam wat ik verdiende.
Weet je nog, sergeant-majoor?
Het zou slim zijn daar nooit meer over te beginnen.
Heb jij het aan Nadia verteld?
Nadia. - Ze kwam er zelf achter.
Nu wil ze ook niet meer met mij praten.
Is er niets dat jij niet kunt verkloten?
Ze is wakker.
Voel jij je al beter? - Veel beter.
Jouw omhulsel was blind, niet? - Dat denk ik wel.
Wel dan, voor welk deel van haar dat overgebleven is,
een geschenk.
Nu heb ik iets in ruil nodig.
Ik heb een herinnering van haar nodig.
Je echtgenoot hield een man gevangen in een kooi,
een geheime kooi onder de gevangenis.
Maar ik denk niet dat het een gewone man was.
Ik denk dat het een engel was. - Onze engel?
O, papa.
Nee, nee.
Ik wil weten of hij het was en waar onze engel nu is.
Ik weet alleen dat de directeur tot in detail
elke worsteling in brieven vastlegde
die hij naar zijn vriend stuurde, sheriff Pangborn.
En waar zijn die brieven nu?
In het bezit van de verzamelaar,
hij die afgedankte dingen aanneemt.
Pop Merrill? - Ja.
Waar is Abdi?
Abdi.
Nadia.
Stop. - Nee, luister alsjeblieft.
Alsjeblieft, wacht. Ik ben niet één van hen.
Ik zag je wagen. Het is niet veilig. Je moet hier weggaan.
Maar ze komen eraan.
Ze zijn een eindje verderop en ze doden iedereen die overblijft.
In de wagen, nu.
Stap in.
Vooruit, Pop.
Verdomme.
Kut. - Daar zijn ze.
Ga liggen.
Blijf liggen.
Godverdomme.
Lopen.
Abdi.
Ik zag de wagen van Pop. Ik dacht misschien...
Kom op.
Waarom willen ze ons doden? - Laten we lang genoeg leven om het uit te praten.
- Caveat Emptor -
Vertaling: Dweez
Toen Pangborn werd afgeslacht door zijn vrouw, kocht ik die caravan met alles erin.
De oude sheriff?
Hij had brieven van directeur Lacy. - En nu zijn ze allebei dood.
Dale was de geschiedschrijver van onze stad.
Hij zei altijd dat hij zaken deed in herinneringen,
terwijl de aandelen van alle anderen vergeten werden.
Hij zei ook dat de mensen die zich als eerste hier vestigden,
degenen die de dood vonden in die eerste strenge winter
en verdwenen, zonder botten achter te laten,
Dale zei dat hij wist waar ze naartoe gingen.
Nergens.
Hij zei dat ze nooit echt weggingen.
Ik wist niet wat hij daarmee bedoelde.
Ik wilde het niet weten.
En nu...
Nu weet ik het.
Godverdomde generator.
Waarom hoorden wij dat geluid niet? Waarom zijn wij niet gehypnotiseerd?
Pop? - Weet ik niet. Geen idee.
Dit is gestoord, Pop.
We weten niet hoeveel van hen de straten afschuimen.
Dit is de meest veilige plaats, als we ze veilig houden.
We hebben dus een gordel nodig. - Dat zijn heel wat bommen.
Ik verwachtte dat iemand op een dag voor mij zou komen,
ofwel de politie, ofwel iets anders.
Breng die naar beneden. Leg ze bij de deuren en de ramen.
Verbind ze aan elkaar. Wees voorzichtig.
Verdomme. Klote draad.
Hoe is dit mogelijk?
Weet ik niet. Ik wilde,
ik wilde niets hiervan voor jou.
Ik heb je naar een slechte plaats gebracht.
Wat hier ook gaande is...
Deur C. - Er is iemand in de kelder.
Deur C.
Kelder.
Op het einde van de gang.
Handen omhoog. Op, op.
Anne?
De straten krioelen van die mensen.
Je kon hier niet naar binnen, tenzij zij dat wilden.
Waarom stop je niet met mijn tijd te verspillen?
De slechteriken zijn daar buiten. Ze hebben Joy.
Het grappige aan slechteriken is dat ze lijken op jou en mij.
Ik wist dat je mijn dochter wilde, van zodra ik je gezien had.
Waarom vraag je niet of zij de ware is?
Wat dacht je daarvan? - Mijnheer Merrill.
Anne hielp me naar hier te komen.
Kop dicht. Jij was in het Marsten huis. - Dat heb ik je al verteld.
Hoe ben je weg geraakt? - Ik heb wat mensen gedood.
Hoe ben je helemaal naar hier gekomen? - Ik heb nog wat meer mensen gedood.
Dokter H, dit staat me niet aan. - Evelyn, we moeten zeker zijn.
Ze hebben mijn dochter
en ik ga haar terughalen.
Daarom ben ik hier. Geef me een pistool en ik ben weg.
Maakt niet uit wie het zijn.
Maakt mij niet uit wat voor gestoorde dingen ze doen.
We gebruiken het legerhandboek.
Doe maar rustig. Neem je tijd.
Ik was in de Mellow Tiger en opeens draaide iedereen zijn hoofd tegelijk
alsof ze een geluid hoorden, maar ik hoorde niets.
Wat gebeurde er toen? - Ik was in het Somali winkelcentrum.
Iedereen liep naar buiten. Ik denk dat ze iets hoorden.
Een geluid, maar ik hoorde geen klote.
Twee mensen, een man en een vrouw, begonnen zo maar op mensen te schieten.
Op al degenen die niet achter het standbeeld aanliepen.
Toen vonden we elkaar.
Wie? - Evelyn en Ingalls,
de verpleegster. - Hoorde jij dat verdomde geluid?
Neen.
Mijn dochter,
Joy hoorde het wel.
En ze liep mee in de rij.
Dus, kan ik... - Wacht even.
Vertrouw je me niet?
Wat als ik jou nu eens niet vertrouw?
Dit komt allemaal door jouw bloed.
Je verdullemese neefje.
Ik heb hem gedood.
Wat? - Net zoals je dacht.
Maar ik maakte me van hem af op de verkeerde plaats.
De meest verkeerde plaats. - Waar?
Die bouwwerf. - Vlakbij Marsten?
Het is wat daar onder ligt. - Wat ligt daar onder?
Tunnels.
Teken ze.
In het begin dacht ik dat mijn brein
spelletjes met me speelde, maar het was echt.
Denk je dat zij één van hen is? - Ze is bipolair, om te beginnen.
Maar nee, geen van hen.
Waar is je oorbel?
Komaan J, hoe vaak heb je me niet aan de chemo gehangen?
We zijn praktisch collega's.
Drie dagen geleden had je een diamanten knop in je oor.
Vandaag,
is er zelfs geen deukje meer te zien in je oorlel.
Het is allemaal,
compleet genezen.
Ik probeer uit te vinden waarom ze jou hier binnen smokkelden.
Waarom bestormden ze de zaak niet gewoon?
En dit medicijn Haldol, je zegt dat het hen terugdraait?
Alleen maar voor even. Ik zag het werken met Chris.
Hij werd zichzelf weer, na iedere injectie.
Tot het was uitgewerkt.
Hoeveel hebben we ervan? - Genoeg.
Als we hem de volle vier milliliter geven, dan praten we met de Jamal die we kennen.
En wat dan? - Dan zegt hij ons hoe we hen tegenhouden,
hun zwakheden, hoe we hen verdomme kunnen doden?
Ze hebben nog steeds de herinneringen van de andere.
Chris had die toch. - Een gevangene in je eigen lichaam?
Compleet belachelijk.
Hij is wakker. - Je probeerde hem te doden. Waarom?
Dat zal Jamal ons vertellen. Hij weet wat jij weet.
Laat het hem dan maar doen. Het is voorbij.
Morgen bij zonsopgang komt zij terug.
Hij is een vriend. Ik begrijp niet hoe iemand gewoon kan...
Het is niet zijn fout. Het is zelfs niet hij.
Wel, ik begrijp hier niets van.
400 jaar bouwt ze al snelheid op, op weg naar deze plaats in deze tijd
en jij denk dat je haar kan stoppen? - Weet je wat ik denk?
Dat er een reden is dat je baas
een moordenaar stuurde om me te doden, in plaats van de deur in te trappen.
O, Jezus.
Ik denk dat je iets nodig hebt. Dat denk ik.
Iets dat alleen ik heb.
Hij is hier. - Pop.
Pop Merrill, geef antwoord.
Geef antwoord, Pop.
We gooien het op een akkoordje.
Je wilt dus de voorwaarden bespreken van je overgave?
Je trof op een goed moment. Vertel.
O, Jezus.
O, God.
Waanbeelden.
Normaal voor een man in jouw gevorderde stadium.
Wie je ook bent, jouw leeftijd is veel meer gevorderd dan die van mij.
Je bent slimmer dan ik dacht.
We hebben veel te bepraten. - Dat hebben we inderdaad.
Hoe moet ik je noemen, nieuweling?
Mijn naam is Augustinus.
Wel, Augustinus,
ik heb wat oude correspondentie gelezen van Dale Lacy.
Herinner jij je hem nog? Daarom ben je hier, nietwaar?
Je moet weten wat hij wist.
Wil je mijn aanbod horen?
Jij geeft me de brieven van de directeur, ik laat Nadia en Abdi gaan,
samen met al de rest die je daar zitten hebt.
Of...
we kunnen het op een andere manier doen.
Heb je beslist hoeveel mensen je vanavond wilt zien sterven?
We zijn niet degenen die zullen sterven. Er zijn bommen bij elke deur en elk raam.
Herinner jij je ons spel nog?
We hebben 55 minuten.
Het is de enige uitweg. Ik heb alleen extra tijd nodig.
Laat ons een afspraak maken. - Echt waar?
Ga je ze laten gaan?
Waarom? Je hebt al de rest gedood die in Castle Rock overblijven.
Pop.
Pop Merrill, geef antwoord.
We zijn dus omsingeld. - Ja, we hebben een plan.
In orde.
We moeten een uitweg vinden, voor zij een manier naar binnen vinden.
En hoe moeten we dat doen? - De trein.
Het zal de Maine/Boston zijn.
Die trein is een mijl lang en altijd op tijd.
Gaan we op een trein springen? - Voor een trein.
Dat was een spel dat we als kind speelden.
Snel. Voor hij ons ziet.
Vooruit. - Snel. Hij komt eraan.
Kom mee, Nadia.
Vooruit. - Nadia, opschieten.
Vooral om van Ace af te geraken. - Is dat geen kosmische grap?
Het verdeelt de stad in twee. Je kunt een half uur niet oversteken.
Als we aan de andere kant geraken, kunnen ze ons niet pakken.
Ik weet niet of ik dat red, Nad. - Niemand wordt achtergelaten, juist?
De generator, verdomme.
Ik ga wel. - Nee, ik doe het.
Je moet niet alleen gaan.
Blijf bij me.
Het is hier wat verder.
Waar is Anne?
Ik moet weten waar ze mijn dochter vasthouden in dat huis,
welke kamer en zo verder
en alle andere details waar jij me mee kunt helpen.
Waarom zou ik dat ooit vertellen?
Misschien doe je dat niet.
Maar ik vanavond nogal wat van je boers en zusters omgelegd,
misschien weegt dat wat door.
Jullie hebben ervaring met pijn.
Klopt dat?
Annie,
vind haar.
Maar ik ook.
Waar ik geen jota van snap, is waarom zij jou in leven laten.
Misschien leven ze nog in een wereld waar redelijke mensen tot een regeling komen.
Dat zou ik fijn vinden.
Ik ben zo redelijk als maar kan.
Maar,
ik heb wat tijd doorgebracht in dat huis van jou.
En sorry, maar jullie lijken me helemaal niet redelijk.
Denk je echt dat ze beter af is bij jou?
Weet je, ik wist wat Jamal wist en ik herinner me de gang.
Anne? Wat ben je aan het doen?
Zelfs als je haar vindt, na alles wat wij haar hebben aangedaan,
zal ze nooit meer dezelfde zijn. - Een goede moeder had dit niet laten gebeuren.
Als je in die ogen kijkt, weet je wie er terug kijkt.
Je hebt hem gedood. Hij had ons moeten helpen.
Denk jij ooit na, Anne?
Pop.
Ik dacht dat we elkaar tegen deze tijd wel zouden doden,
als beschaafde mensen.
Ik weet hoeveel jij van een akkoordje houdt.
Ik wilde het nog een laatste keer proberen.
Je bommen zullen ons vertragen.
Vertragen wel, maar niet stoppen.
Ik verkies een zachter einde.
Jij ook, wed ik.
Nee, ik maak geen afspraken met wandelende lijken.
Wat grappig is, komende van een wandelend lijk.
Ken je het verschil tussen mij en jou, Gus?
Jij bent een lifter in geleende kledij
en ik weet wie ik verdomme ben.
Pop.
Dat weet je helemaal niet.
Daarom ben je altijd op zoek naar een ruiltje.
Je bent opmerkelijk verstoken van een doel,
van een lotsbestemming.
Daarom zal je leven hier eindigen, in deze toren van rommel,
dit kasteel van rotzooi.
Al die kleine,
onbelangrijke ruiltjes,
die samen een tombe van rommel vormen.
Ik weet alles wat hij wist.
Wie? - Je neefje.
Dan ben je een verdomde idioot.
Ik herinner me wat hij voelde. Weet je wat hij voor jou voelde?
Liefde.
En dan te bedenken, dat onder dat alles,
die boze, kleine jongen
van je hield.
Van jou.
Maar,
jij sloeg hem,
heel veel,
toen hij klein was.
Heel veel.
Wel, hij was heel vaak stout.
Dat is zijn aard, zoals zijn vader.
In mijn huis betaal je je schulden.
Hij kende de regels.
Het is opmerkelijk.
Zelf geen kinderen hebben en toch er vier in de vernieling helpen.
Om met niets te beginnen en toch te eindigen met minder dan niets.
Dat is pas een echte zakenman.
Ik heb proberen te begrijpen
wat er zo belangrijk kan zijn in die brieven.
Ik weet niet veel over jullie soort, maar ik denk dat ik het wel kan raden.
Ik denk dat je probeert te begrijpen
wie Lacy in die kooi hield en waar hij nu is.
Dat kom je niet te weten,
want ik heb die klote brieven verbrand.
Ik geef niets om die brieven, Pop. Ik heb jou.
Jij hebt ze gelezen, dus neem ik jou in de plaats.
Ik maak jou één van ons Pop, en je zult mij alles vertellen.
Pop.
Laat hem niet in je hoofd kruipen.
Dat deel over
hoe ik jullie alle vier verpest heb...
Pop, het is te laat voor die rotzooi.
Wees eerlijk.
Ja.
Ja, wat?
Ja, je hebt ons schade toegebracht.
Ik bedoel, wil je dat ik lieg? - Ik heb jullie gevoed.
Ik heb jullie beschermd. Ik heb jullie onderwezen.
Zelfs toen mijn leven klote was, probeerde ik dat van jullie beter te maken.
Zelfs als ik er geen zin in had.
En je moet weten dat ik daar erg veel zin in had.
En hier ben je nu.
Hier ben ik.
Hier zijn wij.
Hier is wat je altijd hebt willen horen, uit mijn ondankbare mond.
Bedankt dat je me bevrijd hebt.
Kijk mij eens.
Ik ben bevrijd.
Passen ze nog steeds?
Hij zal snel komen.
Hij is geduldig, maar niet erg geduldig.
Haal adem.
Wanneer die klote trein komt, zal ik jullie ophouden, Nadia.
Het is maar een paar meter achter het spoor.
Als we eens voorbij... - Als ik hier niet heelhuids uitkom,
wil ik nog iets zeggen. - Stop.
Ik wil je zeggen wat
al die diploma's zien, voor mij betekent...
Alles wat je gedaan hebt, wat je bereikt hebt...
Hou op.
Nee, ik wil het zeggen. - Maar ik wil het niet horen.
Hierna zal er geen tijd meer zijn. Niet voor ons.
Ik weet dat je voor altijd boos op me zal zijn. Dat snap ik.
Je mag er niet mee in het reine komen.
Dat probeer ik je te vertellen
en ik zal niet voor altijd boos op je blijven.
Als ik deze nacht overleef,
vertrek ik uit deze plaats.
En ik zal nooit meer aan jou denken.
Alles in orde hier?
Zo goed als mogelijk is.
Pop, we zullen je een rustig einde geven, ingekapseld in één van ons.
Je kunt gracieus verdwijnen,
in de wetenschap dat je één goed ding hebt gedaan, in je schrijnende lege leven.
Ik weet het niet. Tegenwoordig gaat niemand nog echt met pensioen.
Ik heb een vest aangetrokken, dat tjokvol C-4 zit.
Ik denk dat wanneer dat ontploft,
het niet zo gemakkelijk zal zijn om me terug te brengen.
Nu. Nu, vooruit.
Hij zal zichzelf niet opblazen, zo lang zij nog binnen zijn.
Zo te zien vertrekken we vroeger dan we dachten.
De trap af, door de kelder.
Abdi, blijf bij me.
Vooruit. - Lopen.
Hier, neem deze ook maar.
Hallo, Georgia. Tijd voor engerds.
Zijn jullie in orde?
Hoeveel komen er achter jullie? - Weten we niet.
Doorgaan. - Kom op, verder.
Vooruit.
Doorgaan.
Pop, kom op. Pop.
Jullie hebben meer tijd nodig. - Pop.
Waar is Pop?
Blijf doorlopen.
De trein. We moeten gaan.
Wacht.
Evelyn.
Voorzichtig.
Heel voorzichtig.
Hoe diep zitten de lichamen opgestapeld, Gus?
Trek je een nieuw aan, zoals een kimono?
Of is het een beetje meer ingewikkeld?
Je kunt dus niet zomaar alles oplepelen
in je magische grafzerk.
Als dit ontploft, gaat de hele zaak mee de lucht in met ons.
Blijkbaar ga je er niet meer bij zijn om je oude wereld terug te zien.
Pop. Reginald.
Niet doen. - Waarom niet?
Je hebt me het afgelopen uur verteld wat een klootzak ik ben.
Wat ga je me nu vertellen?
Dat mijn leven opeens iets waard is?
Dat ik een goed mens ben?
Nee.
Jij bent geen goed mens. Jij bent een stervende mens.
Anne, schiet.
En ik ben een onsterfelijke.
Jij hebt niets. Ik heb de eeuwigheid.
Vertel me niet dat je geen interesse hebt in een ruil.
Vertel me niet dat jij niet wilt hebben wat ik heb.
Geen interesse. - Neen.
Komaan.
Je zult het wel zien.
Pop.
Geef antwoord, Pop.
Pop?
Pop, antwoord.
Pop. Hoor je me, Pop?
Pop?
Pop? Hoor je me, Pop?