Ik doe mijn best voor Joy. Zij heeft de echte ik nodig.
Zijn die van jou? -Heb je je pillen genomen?
Ja, ik heb ze teruggekregen.
Ik heb dingen in mijn hoofd.
Mensen die rondrennen, herinneringen. Er scheelt iets met me.
Wat voorafging:
Jij wordt als eerste herboren, lief...
en ik zal de laatste zijn.
Al 400 jaar bouwt ze snelheid op...
op weg naar hier en nu en jij denkt haar te kunnen tegenhouden?
Morgen bij zonsondergang keert ze terug.
Rennen.
De train. Vooruit.
We zullen je een rustig einde geven, ingekapseld in één van ons.
Pop?
Kun je praten, Pop?
Geef antwoord, Pop.
Amity keert terug bij zonsondergang en dit is nu onze wereld.
Het is de wereld die zij aan ons gaf.
Die hij aan ons gaf.
We hebben 400 jaar gewacht.
Nu weten we waarom.
De mensen zijn vergeten dat dit land toebehoort aan de engel.
Nu nemen we het terug in zijn naam.
En als de profeet vanavond naar ons terugkeert...
dan zal het echte werk beginnen.
Maar eerst moeten we onze nieuwe plaats beschermen...
in deze oude, rottende wereld.
Daarna nemen we de rest van zij die ons tegenwerken.
De lege zielen buiten deze muren hebben een doel.
Zij zullen haar leger zijn. Zijn leger.
We zullen dit gevecht tot het einde voeren.
Hun einde is ons begin.
Ze volgden het naar het huis, dus als wij dat kunnen elimineren...
Zullen ze ontwaken uit hun trance?
Gaan we dat echt doen?
We halen Joy op en jij vernietigt dat ding.
We weten niet wat er zal gebeuren als we het standbeeld vernietigen.
Heb jij een beter plan misschien?
Daar.
Daar viel ik.
Blijf van die rode knop af tot ik Joy naar buiten heb gekregen.
We krijgen maar één kans. Over minder dan een uur gaat de zon onder.
Verwittig ons als je haar hebt, Anne.
Kom op, we gaan.
Waarom doen we dit, verdomme? .
Voor de mensen daarboven.
Als ze haar niet op tijd krijgen, moeten we het toch nog doen.
Etienne, je ziet er beter uit dan ooit tevoren...
zelfs voor het verval bij hem toesloeg.
Eerst vroeg ik me af waarom je zo'n door ziekte geteisterd omhulsel koos.
Nu denk ik dat ik het begrijp. Hij wist dingen.
Die leerde hij van een afvallige...
degene die onze engel gevangen hield, directeur Lacy.
De directeur schreef brieven.
Wat stond erin? -Ze hadden het over een geluid...
ze noemden het schisma. -Ja, het geluid van de engel.
Wat nog? -Castle Lake.
Er is iets speciaal aan het meer. -Inderdaad.
Het is een deur naar andere hiers, andere nu's, andere dimensies.
Onze engel reist er doorheen zoals hij wil.
Kom, doorlopen. .
Het moet precies boven ons zijn. .
Voorzichtig. .
Nee.
Zwijg verdomme. -Nee.
Geef me het pistool.
Hou vast. .
Ze namen Chance gevangen.
Joy zit nog binnen. Je mag het niet laten ontploffen.
Hallo?
Je moet haar redden.
Een goede moeder zou dit nooit laten gebeuren.
En wat was je hiermee van plan? -Ik wilde het in je reet stoppen.
Ze zitten onder het huis. Je moet Joy weghalen.
Haal Joy weg.
Anne, geef antwoord. Anne.
Wat als ze Joy niet vonden?
De afspraak was tot zonsondergang. -Geen afspraak, het gaat om een meisje.
Anne?
Ze zijn in de tunnels. -Wie zit in de tunnels?
Wie zit in de tunnels?
Nadia en Abdi. Ze hebben dynamiet. Ze gaan de boel opblazen.
Hou je kop. -Je moet Joy hier weghalen.
Breng haar weg. Laat me los.
Ga de tunnels in.
Dood iedereen die niet bij ons hoort. Vooruit.
Ik ga met hen mee.
Anne?
Laat je wapens vallen.
Pop?
Waar zijn de andere bommen? Zeg op, of hij sterft nu.
Niet doen. .
Abdi, ik ben het. -Wel verdomme.
Ja, ik ben het. Voorlopig.
Die Franse klootzak is aan het brullen in mijn achterhoofd.
Ik heb wellicht maar een paar minuten. Gebruik ze goed.
Nam je Haldol in? -Ja.
Voor die zak me neerschoot.
Daarna gaf ik hen net genoeg uit Lacy's brieven, zodat ze me vertrouwden.
Heb je nog meer bommen? -In de crypte en onder het standbeeld.
Goed. Sta op en laat ze ontploffen. -Wat ga jij doen?
Naar boven. Heb je een walkie?
Als ik boven ben, ontsteek je de eerste twee.
Ik haal Chance.
Als zij veilig is, blaas je deze smeerlap op. Oké?
Maar we moeten snel zijn. Hij komt eraan.
Wie komt eraan?
Ga. Ga nu.
Ik ben het, Pop. -Wat?
Nee.
Hier, neem dit. -Bedankt.
Joy.
Abdi, geef antwoord. -Pop, ik ben het.
Goed, doe het. -Pop?
Je moet het nu doen, Nadia. Ik ben eraan.
Dat ding heeft me bijna te pakken. Doe het.
Ik verdien het. Doe het.
Joy.
Helemaal beneden aan het einde van de gang. Kijk in de kelder.
Nadia, doe het.
Ze kunnen overal zitten.
Hier.
een week later
Goedemorgen, lieveling.
Mag ik je voorlezen? -Goed.
Misery Chastain woonde in Little Dunthorpe...
gedurende de zestien jaren van haar leven...
en nu, op de drempel van haar zeventiende verjaardag...
wilde ze meer.
Getrouw aan zijn naam, was Little Dunthorpe klein in omvang...
en verstoken van mogelijkheden.
Ooit zou ze de kans krijgen haar reislust opnieuw te overwegen...
en er zelfs spijt van te krijgen...
maar vandaag, een zondag zou haar oom Percy sterven...
en kon haar avontuur niet beginnen.
Een goed begin.
Ja meesteres, zei mevrouw Ramage, haar gezicht bleek als de maan.
Ze brachten de jongen, Ian naar de dokter...
terwijl hij tegenspartelde. Hij is nu vast al overleden.
Ze maakten vooruitgang, vertrouwend op hun eigen middelen...
in de volstrekt duistere...
U hebt gelijk, meesteres, laten we gaan...
Lieveling?
Heb je iets nodig?
Wil je praten over... -Nee.
Verzorger gezocht voor een ouder persoon.
Kijk eens aan hoe prachtig.
Wat met Montreal? -Dat is slechts een uur hiervandaan.
Joy, de patiënt is bedlegerig...
dus hebben we bijna het hele huis voor onszelf.
Het lijkt op Dunthorpe.
Bijna als een huis uit een verhaal.
Blijkbaar heb je overal gewerkt. Waar kom je oorspronkelijk vandaan?
Van nergens, eigenlijk. Een soldatenkind.
Mijn vader, die goeie ouwe kerel...
God hebbe zijn ziel, verhuisde ons nogal wat.
Is dit goed zo? -Perfect, bedankt.
Kies maar een kamer, schat.
Neem die naast de mijne, lieveling.
De hormonen slaan toe. Alsof een vreemdeling in je huis woont.
Gregory was als een ander mens teruggekeerd uit de Krim.
Het was niet alleen de soldatenbaard...
of het gearceerde litteken op zijn linkeronderarm...
Het waren zijn ogen.
Ze keken niet meer naar Misery.
Ze keken naar binnen, naar iets dat hij alleen kon zien...
iets waar oorlog en tijd op hadden geschreven.
Prachtig, is het niet?
Ik denk echt dat dit het kan zijn, Joy, De Lachende Plaats.
De volgende keer dat ik de stad inga, kan ik misschien haarverf meebrengen.
Het terug normaal kleuren. -Ik vind het mooi zo.
Dat is wel genoeg.
MISERY GREEP MEVROUW RAMAGE BIJ DE HAND EN TROK HAAR DE TRAP AF.
Morgen dan. Ik wacht wel.
Morgen.
Joy?
Tegen wie was je aan het praten? -Wat?
Aan de telefoon sprak je met iemand. -Ik heb niet gebeld.
Was het... -Wat?
Iemand van daar?
Voel jij je goed? Zijn je pillen weer op?
Dit gaat niet om mij. Tegen wie praatte je?
Ik heb niet gebeld. Wat wil je dat ik zeg?
Annie.
Die smerigheid gaat er nooit meer uit.
Je moet haar zuiveren.
Ik moet je iets vragen. -Ik heb niet gebeld, zei ik.
Je zei dat je niet wilde praten over wat er in dat huis is gebeurd...
maar ik moet het weten, Joy, wat ze met je gedaan hebben...
die mensen, die man, voordat wij aankwamen.
Dat weet ik niet. -Wat bedoel je?
Ik herinner het me niet. -Je herinnert het je niet?
Joy. -Wat?
IK LEID JE DAARHEEN WAAR JE NIET NAARTOE WILT.
Mijn Joy.
Wil jij ook wat? -Nee, dank je.
Sinds wanneer lust jij geen ijs?
Sinds wanneer lust iemand dat niet? -Goed.
Vind je het lekker?
Het smaakt vreemd.
Is er...
Heb je er iets in gedaan? -Medicijn.
Welk medicijn? -Haldol.
Godverdomme.
Wat een vieze woorden. Helemaal niet mijn Joy.
Drogeerde je me? Ben je gek?
Dacht je dat ik het niet wist? Mijn eigen dochter, mijn lieve meisje.
Dacht je dat ik niet weet dat jij één van hen bent?
Jij hebt medicijn nodig. Jij bent het monster.
Zwijg. -Ma, nee.
Maar ik ben je moeder niet, hé?
Ma, stop. Help.
Hou ermee op. -Je hebt een grotere dosis nodig.
Kom terug.
Denk je dat je mijn Joy kunt pakken? -Wacht.
Ma, het spijt me.
Ik hoop dat het niet voor altijd is, maar nu moet ik gaan.
Ik weet dat je het niet begrijpt. Ik hoop dat je me niet haat.
Ik wil niet dat je me haat. Ik moet alleen even iemand anders zijn...
omdat ik niet meer weet hoe ik je kleine meisje moet zijn.
Het gaat niet om wat er in Maine gebeurde...
daar herinner ik me niet veel meer van, om eerlijk te zijn.
Ik werk eraan om het te vergeten.
De waarheid is dat wat er met ons aan de hand was, lang voor Maine...
zelfs nog voor Rita. Misschien weet ik nog niet wie ik ben...
maar dat kan ik niet uitzoeken met jou erbij.
Ik loog over de telefoon. Ik moest wel. Ik wilde je niet voor gek laten staan...
maar ik moest een advocaat spreken over mijn onvoogding...
hoe ik het wettelijk kan maken, net zoals Chance deed.
Zoek me alsjeblieft niet.
Ooit kom ik je opzoeken dat beloof ik je.
Als ik er klaar voor ben.
Joy.
Alsjeblieft.
Ik wilde je nooit pijn doen.
Joy.
Kom terug, Joy.
Kom alsjeblieft terug. Alsjeblieft.
Joy.
O, lieve... mijn lieveling.
Ma.
Wat?
Wat is er gebeurd?
Je viel in het water.
Je verdronk bijna.
Jij hebt me gered.
Even proeven, lieveling? -Goed.
Ik zit voorin.
Kun je geloven dat we echt hier zijn? Ik ben zo blij.
Kijk toch eens naar al die mensen.
Gaan we hem ontmoeten? -Dat hoop ik.
Hij heeft het erg druk met zijn lezingen.
Zou ik ooit zijn omslagen mogen tekenen?
Natuurlijk. -Denk je echt dat ik goed genoeg ben?
Joy, ik denk dat je de beste kunstenaar ter wereld bent.
Is deze plaats bezet?
Natuurlijk, mijnheer.
Sorry daarvoor, lieveling. -Niet erg, ma.
Ik ben zo blij dat we hier samen zijn. -Ik ook.
Kijk eens.
We moeten hem zover krijgen dat hij een boek aan jou opdraagt.
Natuurlijk doet hij dat.
Ik ben zijn allergrootste fan.
Vertaling: Dweez Revisie: pvdc