Nasa's revolutionaire Juno-sonde
is op een gewaagde reis naar Jupiter.
Het doel is om de diepste mysteries te onthullen
van ons zonnestelsel.
Alles wat we vandaag in het zonnestelsel zien
wordt op de een of andere manier beïnvloed door Jupiter,
in het verleden of nu.
Alle asteroïden, alle planeten,
de manen, de kometen, alles.
Juno geeft ons op veel manieren inzicht
in de geschiedenis van ons planetaire systeem,
zelfs de geschiedenis van de aarde.
Juno's missie is riskant.
Jupiter kan het ruimtevaartuig zo opslokken.
Maar door gevaarlijk dichtbij te duiken
naar deze monsterlijke wereld,
kan Juno alles veranderen van wat we weten over ons zonnestelsel .
Als je wilt weten wat er gebeurt,
moet je van dichtbij contact krijgen
Nederlandse vertaling door Sacreblue
Onafhankelijkheidsdag, 2016
Juno komt aan bij Jupiter
en gaat aan het werk.
De sonde richt zijn hoge resolutie camera
naar deze stormachtige wereld.
Juno's beelden stellen niet teleur.
De afbeeldingen die van Juno kwamen zijn prachtig.
Plots heb je deze prachtige mozaïek van deze planeet.
Als mens, heb ik zoiets van.. kijk hier eens naar.
Dit is geweldig. Dit komt terug van Jupiter.
Dit zijn de allerdichtste beelden van Jupiter,
Een wereld op meer dan 800 miljoen Km afstand.
we hebben Juno niet gestuurd om foto's te maken.
Een van zijn hoofddoelen is om diep in het donkere hart van Jupiter te gaan turen.
Een van de grote vragen die we hebben over Jupiter is:
heeft het een kern?
Je denkt, natuurlijk, het heeft een kern
zoals elke planeet een kern heeft.
De aarde heeft een kern.
Het blijkt Jupiter misschien niet.
Door te achterhalen wat er in de kern van een planeet ligt,
kunnen wetenschappers de klok miljarden jaren terugdraaien
tot aan de vorming van de planeten.
Als Juno kan onthullen wat diep in Jupiter ligt,
kan het ons begrip veranderen
hoe de gasreus is ontstaan.
Als Juno een vaste kern vindt,
zou het betekenen dat Jupiter eerst als rotsachtige planeet
zoals de aarde werd gevormd en daarna bleef groeien,
als Juno geen kern vindt,
zou het betekenen dat Jupiter het rotsachtige stadium oversloeg
en rechtstreeks is gevormd uit een gaswolk.
Het beantwoorden van deze vraag kan een licht schijnen
op nog andere mysteries.
Als we kunnen achterhalen hoe Jupiter is gevormd,
kunnen we de rest van het zonnestelsel verhaal achterhalen.
Hoe kun je het binnenste van een planeet onderzoeken
als je alleen maar de toppen van de wolken kunt zien?
Je kunt de zwaartekracht gebruiken.
Als Juno in een baan om Jupiter draait,
kan hij in zijn baan kleine variaties
in de zwaartekracht van Jupiter waarnemen
Terwijl Juno rond Jupiter scheurt,
trekken zwaartekrachtpieken aan het vaartuig.
Blijkt dat sommige delen van Jupiter dichter zijn dan andere.
Als Jupiter een stevige bal was,
dan zou Juno als het voorbij komt,
zou zijn baan heel soepel verlopen,
als Jupiter lagen heeft
of plaatsen waar er meer of minder massa is,
dan gaat het aan Juno, een klein beetje anders trekken.
Het passeren van gebieden met geconcentreerde massa
geeft Juno een snelheidsboost.
Wat de ingenieurs op aarde doen..
ze kunnen zeggen, hoe snel het nu beweegt
Hoe zit het nu? Hoe zit het nu?"
en je bouwt een kaart op waar de massa zich in Jupiter bevindt
onder het ruimtevaartuig terwijl het rond gaat.
Juno's instrumenten beginnen het hart van de gasreus in kaart te brengen
en onthult de mysterieuze kern voor de eerste keer.
Wat Juno vond was deze amorfe massa,
een wazig ding in het centrum van Jupiter.
Het is niet zo massief als we hadden verwacht
als het een metaal en rotskern was,
maar er is daar iets.
In het centrum van de planeet,
detecteert Juno waterstof en rotsachtig materiaal
opgelost en samengevoegd.
Het is een planetaire kern die we nooit eerder hebben gezien.
Astronomen beschrijven het als wazig.
We dachten dat we een avocado zouden vinden.
In plaats daarvan vonden we een kom chili.
Het is een waterstofvloeistof chili con carne.
Geen van onze modellen van het binnenste van Jupiter
bleek correct te zijn.
Dat betekent dat we terug naar de tekentafel moeten.
Een theorie is dat Jupiter niet is ontstaan uit rotsen of gas,
maar uit kleine steentjes, minder dan een centimeter breed
die 4,6 miljard jaar geleden over het vroege zonnestelsel waren verspreid.
Deze steentjes kwamen samen.
Ze groeiden om een enorm object te vormen,
dat was het soort zaad, de kern van Jupiter.
De zwerm kiezels
samengeklonterd tot één gigantische kern
20 keer de massa van de aarde,
maar deze steentjes kunnen deze groeiende planeet niet lang in stand houden.
Uiteindelijk moeten we een sprong maken van die centimetergrote deeltjes
naar echt grote dingen, zoals planetesimalen van 100 kilometer,
om de groei van een planeet op gang te brengen.
Naarmate Jupiter groeit, wordt zijn eetlust onverzadigbaar.
De kernen van andere pre-planeten worden aangetrokken
door zijn immense aantrekkingskracht en absorberen bij de inslag,
waardoor de kern van Jupiter transformeert.
Enorme brokken binnenkomend gesteente worden vermengd met gas
en de steentjes die oorspronkelijk de kern bouwden.
We denken dat het kernmateriaal dat er misschien was, eigenlijk is
opgelost en vermengd met de rest van de planeet.
Deze mix van steen, gas en kiezels
laat de kern in een vreemde staat achter
ergens tussen vast en vloeibaar
met andere woorden, wazig.
Zodra de kern van Jupiter een kritische massa bereikt,
trekt de zwaartekracht al het nabijgelegen waterstofgas naar binnen,
waardoor de joviaanse atmosfeer wordt opgebouwd.
En laat de vage kern
opgesloten zitten onder duizenden kilometers dikke wolken
Dat is wat Jupiter, zoals we die vandaag kennen gevormd heeft.
Juno's ontdekking van de vage kern van Jupiter
zou het boek over de vroege jaren van Jupiter kunnen herschrijven,
maar Juno is net begonnen.
We hebben niet eens het oppervlak bekrast
van het aantal mysteries dat er zijn.
Er is meer aan Jupiter dan je op het eerste gezicht zou denken,
want de instrumenten van Juno beginnen een donkere kant
aan deze reusachtige wereld te onthullen.
De omgeving van Jupiter is een van
de meest venijnige in het zonnestelsel,
en dat komt door het ongelooflijk sterke magneetveld.
En Juno zit er middenin.
De gasreus Jupiter
bevat aanwijzingen voor de mysteries van ons zonnestelsel,
en in 2011,
heeft Nasa een missie van een miljard dollar gelanceerd om ze te ontdekken.
Drie, twee, één, ontsteking.
En lancering van de Atlas V
met Juno op een tocht naar Jupiter.
Om zijn doel te bereiken,
begint Juno aan een reis van vijf jaar.
Het sturen van een ruimteschip naar een andere planeet is moeilijk,
maar er een naar Jupiter sturen
is een enorme uitdaging.
Juno zweeft met extreme precisie door het zonnestelsel.
Het vaartuig vecht tegen hevige temperatuur schommelingen
en navigeert voorzichtig door de asteroïdengordel.
Als er een beetje stof op je pad komt
en dat ding tegen je ruimtevaartuig botst,
kan het aanzienlijke schade aanrichten.
Na 2,7 miljard Km nadert Juno eindelijk zijn doel,
maar de sonde raast naar Jupiter
met een snelheid van 265.000 Km per uur.
Juno gaat heel snel.
Het is een van de snelste ruimtevaartuigen ooit.
Je moet snel genoeg gaan om daar te komen,
dan langzaam, om gevangen te worden door de zwaartekracht van de planeet.
Je moet het precies goed krijgen.
Het binnengaan in een baan rond Jupiter, is het lastigste deel van de missie.
Als je het verkeerd hebt, en Juno kan tegen de planeet botsen
of wegdrijven in de diepe ruimte.
Juno met succes in een stabiele baan rond Jupiter krijgen,
is bijna hetzelfde als bijvoorbeeld
een basketbal schieten vanuit Londen,
deze laten landen in een Basketball Rim in New York.
Ik zou het kunnen,
maar kan NASA? het met Juno doen?
NASA heeft een plan.
Juno maakt een achterwaartse salto in de ruimte
en vuurt zijn stuwraket af naar Jupiter.
Alles verloopt vlot.
We blijven branden en veranderen onze snelheid.
De raket brandt 35 minuten lang,
waardoor de snelheid van het schip met 2000 Km per uur afneemt.
Ten slotte bereikt de sonde een baan rond Jupiter.
Exact op 4 juli tijdens het vuurwerk
zijn we in een baan gekomen.
In veel opzichten, vuren we een raketmotor af.
Ik bedoel, het is vuurwerk.
Veilig in omloop, richt Juno zijn instrumenten op de planeet
voor een cruciaal onderdeel van de missie,
het magnetische veld van Jupiter onderzoeken.
Diep onder het stormachtige oppervlak stroomt
vloeibare metaalachtige waterstof eindeloos rond de planeet
en produceert een enorm magnetisch veld.
Deze magnetosfeer strekt zich uit over meer dan 960 miljoen Km
buiten de planeet en reikt helemaal tot aan Saturnus.
Als je ogen daadwerkelijk de magnetosfeer van Jupiter konden zien
en je probeerde ernaar te kijken terwijl je op aarde stond,
zou het er ongeveer zo groot uitzien als de maan.
En binnen dit magnetische veld
Staat Juno voor een onzichtbare bedreiging.
Jupiter heeft een enorm magnetisch veld.
Het is zo enorm qua ruimte,
maar ook qua kracht.
Hoogenergetische deeltjes van de zon
worden naar dodelijke stralingsgordels gelied
door het magnetische veld van de gigantische planeet.
Het magnetisch veld vangt de geladen deeltjes op die van de zon komen
laat ze rond dat systeem circuleren
en bombardeert alles wat zich in de buurt bevindt,
inclusief ons fragiele kleine ruimteschip.
Dichter bij de planeet,
zijn de stralingsniveaus tot wel 30 keer groter
dan in de kernkamer van de reactor
tijdens de Tsjernobyl-ramp.
Dit is straling.
Dit is slecht nieuws.
Deze deeltjes zouden je raken.
Ze zouden je DNA scheuren, je celstructuren scheuren,
je zou sterven.
Deze zinderende straling is slecht nieuws,
ook voor het ruimtevaartuig.
Geladen deeltjes dreigen elektronische en navigatiesystemen te vernietigen,
maar Juno is gepantserd.
Het is geen delicaat, mooi, ragfijn ding
dat je naar Jupiter stuurt.
Het is meer een tank.
Je moet dit ding beschermen, anders zal het niet lang stand houden.
We hebben een paar honderd pond titanium
op het ruimteschip dat ons probeert te beschermen
tegen wat Jupiter naar ons zou kunnen gooien,
in zekere zin is het een gepantserde tank die de oorlog ingaat.
Lichtgewicht titanium is sterk.
Juno's 1,2 cm dikke afscherming blokkeert 99%
van Jupiter's kwaadaardige straling.
Maar zelfs tegen dit gereduceerde percentage
kan Juno het bombardement niet lang overleven,
daarom zet het vaartuig zich in een unieke baan rond de gasreus.
Het heeft eigenlijk een heel lange baan
waar hij het grootste deel van zijn tijd ver weg doorbrengt,
en duikt er dan af en toe in, zo van,
"oh, heet, heet, heet, heet"
en gaat dan veilig weg om te communiceren en te verwerken
en dan weer terug.
Juno neemt een geweldige gok
door diep in deze stralingsgordels te duiken
om een van zijn belangrijkste doelstellingen te bereiken.
Het in kaart brengen van het gigantische magnetische veld van Jupiter,
en terwijl Juno over de planeet duikt,
onthult het iets dat wetenschappers nooit eerder hebben gezien.
Als je naar de aarde kijkt,
wij hebben een vrij eenvoudig magnetisch veld.
Het is als een gigantische staafmagneet met een noorden
en zuid magnetische pool.
Nou, dat heeft Jupiter ook.
Dit wordt een dipolair veld genoemd.
Hij heeft twee polen, maar hij heeft ook een derde pool.
Juno's magnetische veldkaarten
tonen een noord- en zuidpool
en een bizarre magnetische storing aan de evenaar.
het is alsof Jupiter net een derde arm heeft laten groeien,
en dat is nogal mysterieus.
Op magnetische veldkaarten,
noordpolen verschijnen rood en zuidpolen blauw,
dus noemen wetenschappers deze tweede zuidpool
de grote blauwe vlek.
Iedereen kent de grote rode vlek,
maar Jupiter heeft nu ook een grote blauwe vlek.
Deze magnetische storing weerspiegelt
het stormachtige interieur van Jupiter.
Je hebt deze snel bewegende winden
die op het magnetische veld blazen, en scheuren het uit elkaar
en bewegen het veld rond.
Het is niet noodzakelijkerwijs een storm, hoewel dat wel zou kunnen.
Het is misschien beter om het te zien als een magnetische storm.
Turbulentie in Jupiter kan het magnetische veld verdraaien
om de grote blauwe vlek en de dodelijke stralingsgordels
waar Juno doorheen moet navigeren, aan te drijven.
In tegenstelling tot de aarde is Jupiter niet echt een vaste massa,
al zijn wolken en gassen bewegen in een iets ander tempo,
en dat maakt het magnetische veld
dat wordt opgewekt zeer variabel en veranderlijk.
Om een variabel magnetisch veld te hebben zoals Jupiter,
zou de hele aarde moeten worden gesmolten.
Dat willen we echt niet.
Met elke baan ontrafelt Juno meer mysteries
van deze gigantische planeet, maar het diepste geheim van Jupiter
zou een licht kunnen werpen op onze eigen oorsprong.
Als we de aarde willen begrijpen en onze plaats in het zonnestelsel,
Juno heeft ontdekt dat veel van die mysteries opgesloten zitten in Jupiter.
Het Juno-ruimtevaartuig
onthult de geheimen van Jupiter
van zijn kolkende wolkentoppen tot zijn donkere hart,
maar Juno's ontdekkingen gaan verder dan de gasreus zelf.
Ze kunnen ook mysteries oplossen rond onze eigen planeet.
Jupiter is de sleutel
tot de vorming van het zonnestelsel,
wat betekent dat het de sleutel is tot begrip
hoe de aarde is gevormd.
Juno geeft ons een blik in de geschiedenis van ons planetenstelsel,
zelfs in de geschiedenis van de aarde.
4,6 miljard jaar geleden,
een wolk van waterstofgas en kosmisch stof stort in,
waardoor een kernfusie ontstond.
Uit de ontstane chaos worden één ster,
vier rotsachtige werelden en vier gasachtige reuzen geboren
en vormen ons zonnestelsel.
Er zijn deze verschillende zones van het zonnestelsel
rots en metaalachtig in het binnenste gedeelte,
gasvormig en waterrijk in het buitenste gedeelte,
en zelfs zonder daar te hard over na te denken,
is het logisch, omdat het in de buurt van de zon warmer is.
Verder weg van de zon is het koeler.
Maar de aarde breekt de regel.
Onze planeet heeft veel meer water dan theorieën voorspellen.
De aarde vormde in een deel van het zonnestelsel,
dat normaal gesproken behoorlijk droog zou moeten zijn
omdat het vrij dicht bij de zon lag.
Onze planeet is slechts 241 miljoen Km van de zon verwijderd,
plaatst ons in wat wetenschappers, de sneeuwgrens noemen.
Binnen deze lijn is de zon krachtig genoeg
om water te verdampen tijdens de vorming van een planeet.
Binnen de sneeuwgrens zijn de temperaturen hoog,
en er is veel energie van de zon in de buurt.
Te dicht bij de zon kunnen
die gasvormige en ijsrijke materialen gewoon niet bestaan.
Ze verdampen door de hitte van de zon.
Onze waterige wereld zou een droge rots in de ruimte moeten zijn.
Begrijpen hoe water op de aarde terechtkwam,
is zo belangrijk omdat het er in het begin niet zou zijn.
Maar Jupiter zou het antwoord op dit mysterie kunnen bevatten.
Om het raadsel van het aardwater op te lossen,
wil Juno ontdekken waar onze Jupiter is geboren.
Inzicht in hoe, waar en wanneer Jupiter gevormd is,
is cruciaal omdat het de hele evolutie
van het zonnestelsel heeft gedomineerd.
Het is veruit de grootste planeet.
Het is het grootste object dat alles aan het bewegen brengt.
Het water in het vroege zonnestelsel
kan door de krachtige zwaartekracht van Jupiter zijn verplaatst,
als Juno de geschiedenis van deze reuzenplaneet kan traceren,
kan dat verklaren waarom we H2O vinden
waar het minst verwacht wordt.
We weten dat planeten dichter bij de zon kunnen komen
en verder naar buiten terwijl ze zich vormen
en zelfs nadat ze zijn gevormd,
hoe komen we erachter waar Jupiter is gevormd?
De sleutel is, hoeveel water er zit opgesloten in Jupiter
Als we kunnen begrijpen hoe Jupiter
een relatie met water heeft opgebouwd,
kunnen we begrijpen hoe water werd verspreid
door het hele zonnestelsel, ook hier op aarde.
Als Juno het watergehalte van Jupiter kan meten,
lost het een 20 jaar oud mysterie op.
December 1995
de galileo-sonde van nasa begint een dodelijke duik
in de atmosfeer van Jupiter.
Toen het dat deed, kon het de atmosfeer eromheen meten
en water detecteren, en het ding is - het deed het niet.
Het heeft er geen gevonden en dat is raar.
Alles was kurkdroog,
waarom zag de atmosfeer van Jupiter er droog uit?
Als de resultaten van de galileo sonde kloppen,
dan is 4,6 miljard jaar geleden
Jupiter dichter bij de zon ontstaan,
maar dat is niet het hele verhaal.
20 jaar later stuurt nasa, Juno
om een tweede mening te krijgen.
Juno is een orbiter, het zit vol met instrumenten
en detectoren om op Jupiter neer te kijken
en proberen alles te achterhalen wat er aan de hand is.
Juno hoeft zijn leven niet te riskeren om op water te jagen.
Het vaartuig tuurt door de dikke wolken van Jupiter
met behulp van een microgolf radiometer
om H2O vanaf een veilige afstand te detecteren.
Met behulp van deze microgolven,
bouwt Juno een wereldkaart op van het water van Jupiter.
Wat Juno heeft gevonden is, ja,
er is genoeg water in Jupiter,
het is gewoon dat galileo toevallig een droge plek raakte,
als het ergens anders was binnengekomen,
zou het genoeg water hebben gezien.
Juno's bevindingen kunnen een aanwijzing geven
waar Jupiter oorspronkelijk is ontstaan.
Het lijkt nu duidelijk dat Jupiter
zich niet vormde op zijn huidige locatie.
De theorie is dat Jupiter zich net voorbij de sneeuwlijn vormde,
de grens tussen het droge binnenste en het natte buitenste zonnestelsel.
We zien dat Jupiter twee keer zo ver van de zon verwijderd is
als waar die originele sneeuwgrens zou zijn geweest,
dit vertelt ons iets interessants.
Mogelijk is Jupiter van zijn oorspronkelijke positie afgedwaald,
wat een onvoorstelbare chaos heeft veroorzaakt.
Terwijl Jupiter zich bewoog, werden de dingen geraakt
en uit het zonnestelsel geslagen.
Het verstrooit in wezen alles op zijn pad.
Het is de grootste speler. Het is de grootste planeet.
Alles beweegt erdoor.
Terwijl Jupiter buldert naar het buitenste zonnestelsel,
slingert het ijsrijke asteroïden en kometen
naar de zon en de aarde.
Jupiter zou letterlijk en in zekere zin
een hele golf van waterrijke planetesimalen
in het binnenste zonnestelsel hebben gebracht,
die veel van de oceanen van onze aarde zouden hebben geleverd.
Juno heeft geholpen te beantwoorden waarom onze aarde bewoonbaar is,
ondanks het feit dat ze zo dicht bij de zon staat.
het was de moeite waard om die hele afstand af te leggen,
om Juno helemaal naar buiten te sturen om het van dichtbij te bekijken.
Juno blijft verkennen
naar mysteries van Jupiter en zijn beroemde kenmerken.
Er is niets iconischer aan Jupiter
dan de grote rode vlek.
Juno onthult dat deze 300 jaar oude cycloon
spoedig kan verdwijnen.
Ons zonnestelsel speelt gastheer
voor een aantal epische natuurlijke wonderen:
De ijsgeisers van enceladus,
de gigantische ringen van saturnus,
de Mars megavulkaan Olympus Mons.
Maar in juli 2017,
scheert de Juno sonde van de nasa over het oppervlak van Jupiter
en fotografeert het beroemdste natuurwonder
een hevige, orkaanachtige storm
die al honderden jaren woedt.
Als je aan Jupiter denkt,
Het heeft een van de meest verbluffende
en meest iconische kenmerken in zijn atmosfeer
die grote rode vlek.
Er gaat niets boven de rode vlek van Jupiter
in ons hele zonnestelsel.
Terwijl de Juno over de grote rode vlek vliegt,
kijkt hij neer op een storm van meer dan 16.000 Km in doorsnee.
Dit is de meest extreme storm.
De wind waait onafgebroken aan 650 Km per uur.
Op aarde kunnen de krachtigste categorie 5 orkanen
bijna totale vernietiging veroorzaken,
maar deze zijn minder dan de helft zo krachtig
als de storm op Jupiter.
De grote rode vlek is de grootste orkaan
die je je ooit hebt voorgesteld.
Maar dat is nog niet alles.
Met Juno's microgolf radiometer kunnen wetenschappers voor het eerst
door de wolkenlagen van Jupiter kijken.
Juno heeft instrumenten die eronder kunnen kijken,
we hebben gekeken hoe diep de wortels liggen.
Juno tuurt in het oog van deze monsterlijke storm.
en ziet temperatuurveranderingen ver onder het oppervlak
die de iconische vorm van de storm volgen,
waarbij de wortels van de grote rode vlek
diep in de joviaanse atmosfeer worden getraceerd.
Ze kwamen erachter dat het meer dan
320 Km diep de atmosfeer in gaat.
Zoiets bestaat niet op aarde.
De grootste cyclonen van onze eigen planeet
kunnen hoogtes bereiken van ongeveer 16 Km,
maar de grote rode vlek van Jupiter
is meer dan 20 keer groter.
Ik denk dat dit de enorme omvang
van deze planeet in het juiste perspectief plaatst.
De enorme, turbulente atmosfeer van Jupiter
herbergt de diepste storm die de mensheid ooit heeft gezien,
en de ontdekkingen van Juno doen wetenschappers afvragen,
Zou de grote rode vlek kunnen helpen bij het verklaren
van nog een van de mysteries van Jupiter,
de verrassend warme atmosfeer van de planeet?
Jupiter ligt in ons buitenste zonnestelsel
waar alles erg koud is.
De zon is erg zwak als je zo ver weg bent.
Jupiter is vijf keer verder van de zon dan wij,
het krijgt dus maar 4%
van de hoeveelheid energie van de zon die wij ontvangen.
Maar er is iets dat de atmosfeer van Jupiter opwarmt.
Er zijn delen die vele malen warmer zijn
dan wat we met zonlicht kunnen verklaren.
De vraag is natuurlijk, vanwaar is die energie afkomstig?
Juno duikt opnieuw naar Jupiter,
en richt zijn hoge-resolutie camera's
op de woedende storm beneden.
De storm ontketent een vicieuze cirkel
in de omringende atmosfeer
en geeft de wetenschappers de nodige aanwijzingen
om de hoge temperatuur van de planeet te verklaren.
De grote rode vlek is een gigantische orkaan
die wordt aangedreven door warmte diep in de kern van Jupiter,
maar het heeft zo'n gewelddadige en chaotische beweging,
dat het de atmosfeer eromheen mengt.
De onweersbuien op Jupiter zullen net als hier op aarde
een donderslag bij heldere hemel veroorzaken.
Donderwolken sturen geluidsgolven door de storm.
Een geluidsgolf is een drukgolf,
van compressie, waar luchtmoleculen
of watermoleculen worden verdicht.
Ze worden samen geperst,
en als je iets samenknijpt,
staan ze ​​veel dichter bij elkaar
en ze worden behoorlijk heet.
Deze geluidsgolven schieten 800 Km boven de storm uit
waar ze breken en geluidsenergie omzetten in warmte.
Deze geluidsgolven, botsen tegen elkaar aan,
creëren een enorme hoeveelheid energie
en verhitten de gassen om hen heen.
De grote rode vlek van Jupiter, heeft de joviaanse atmosfeer
honderden jaren lang helpen verwarmen,
maar nieuwe beelden suggereren dat dit misschien gaat veranderen.
De rode vlek van Jupiter is zo groot,
dat de aarde er ruim in zou passen
Het leek erop dat het een ongelooflijk stabiel iets zou zijn.
Het is er gewoon en het is er altijd geweest en zal er altijd zijn.
Onlangs hebben we het zien veranderen.
Toen Voyager, Nasa’s ruimtesonde in 1979 Jupiter bezocht,
observeerde hij een storm die tweemaal de diameter van de aarde had.
in 2017 laten de afbeeldingen van Juno zien dat de grote rode vlek
een derde van zijn breedte heeft verloren,
maar dat is niet alles.
Ondanks dat de storm afneemt, wordt hij in werkelijkheid groter.
De grote rode vlek wordt uitgerekt en opgedrongen
in de bovenste atmosfeer van Jupiter.
De stormen in de grote rode vlek,
zijn een beetje zoals klei op een pottenbakkerswiel,
als je je handen dichter bij elkaar brengt
om de klei naar binnen te duwen, hoe dichter je handen zijn,
hoe groter het aardewerk wordt, hetzelfde geldt voor de storm,
naarmate het aan de basis kleiner wordt,
stijgt het hoger, naar de hogere atmosfeer.
Het wordt groter,
we zien dat stormen op aarde hetzelfde doen,
als dat gebeurt zal de windschering de bovenkant van de storm
eraf halen en uit elkaar trekken,
we gaan het heel aandachtig bekijken over de komende jaren,
om te zien of dat ook op Jupiter gebeurt.
Het kan slechts een kwestie van tijd zijn
voordat de winden op grote hoogte van Jupiter
deze iconische storm aan flarden scheurt.
De bekendste storm van het zonnestelsel
kan binnenkort verdwijnen,
maar Juno onthult andere stormen
verborgen op de vreemdste plaatsen.
De storm in de grote rode vlek is er één,
maar niet de enige gigantische storm die zich op Jupiter afspeelt.
Nasa's Juno-sonde heeft miljarden kilometers afgelegd
over het zonnestelsel
om de mysteries van gasreus Jupiter te onthullen,
maar er is een deel van Jupiter
dat tot nu toe verborgen is gebleven.
Vóór Juno was ons zicht op Jupiter zeer beperkt.
We waren nog nooit over de polen gevlogen.
Het is iets wat erg moeilijk te doen is op Jupiter.
We hebben geen andere missies die dit gedaan hebben.
In augustus 2016 Juno's vluchtplan
neemt het ruimtevaartuig naar onbekend terrein
om de mysterieuze poolgebieden van Jupiter voor het eerst te onthullen.
de eerste keer dat we naar de pool keken,
leek het niet op de Jupiter die we kenden.
we hadden nooit kunnen vermoeden dat dat Jupiter was
als iemand ons dat had laten zien.
Juno's camera onthult een vreemde blauwe vlakte
dat wetenschappers in verwarring brengt.
De elektronische kleur
kan te wijten zijn aan chemische veranderingen in de wolken
veroorzaakt door een gebrek aan zonlicht,
maar wat Juno ziet in de blauwe wolken is nog vreemder
Gigantische centrale cyclonen draaien rond elke pool, aan 320 Km per uur,
deze cyclonen zijn omgeven
door 8 stormachtige wervelingen in het noorden
en 5 in het zuiden.
Er zijn van die rare cyclonen, gigantische draaikolken,
gaswervelingen die om de polen van Jupiter draaien,
en ze vormen duidelijk patronen.
Het is moeilijk om de omvang ervan in te schatten.
Nu de centrale noordpoolcycloon, die recht op de pool,
is 4000 Km breed.
Dat is bijna net zo groot als de Verenigde Staten.
Wat is er daar aan de gang?
Dit lijkt in niets op wat we op aarde zien.
Op aarde wordt ons weer aangedreven door zonne-warmte
die onze planeet raakt op de evenaar
en stroomt over het oppervlak.
Krachtige cyclonen vormen zich over tropische wateren
en bewegen rond de planeet,
maar de poolgebieden ontvangen minder energie van de zon,
zodat cyclonen zich niet kunnen vormen aan de polen.
We zien als je op de evenaar bent, het warmer en stormachtig is.
Als je aan de polen bent,
waar de zon iets moeilijker te zien is, verdwijnt die activiteit.
Maar het weer op Jupiter
kan niet meer anders zijn.
We zien bliksem en convectieve onweersbuien
aan de polen van Jupiter maar niet aan de evenaar,
en dat is min of meer het tegenovergestelde van wat we op aarde zien.
De vraag is, wat veroorzaakt de stormen van Jupiter?
Jupiter is vijf keer verder
weg van de zon dan de aarde
en ontvangt slechts een fractie van de zonne-energie.
In tegenstelling tot de aarde, lijkt de actie zich af te spelen
aan de poolgebieden van Jupiter.
Iets drijft het vreemde weer van de planeet aan,
en Juno's scans van de thermische uitstoot van de reusachtige planeet
suggereren dat het Jupiter zelf zou kunnen zijn.
we kunnen de interne hitte van Jupiter op zien komen,
Jupiter zal er heel helder uitzien in gebieden waar we die hitte kunnen zien.
waar we die hitte kunnen zien.
Juno detecteert verzengende hitte
onder de wolkenbanden van Jupiter.
Jupiter heeft zoveel materiaal, zoveel massa,
zoveel zwaartekracht, dat het interieur ongelooflijk dicht is
en heel, heel heet.
In de kern is het waarschijnlijk vele duizenden graden warmer
dan het oppervlak van de zon.
Deze vurige inferno begraven in het donkere hart van Jupiter
is een overblijfsel van zijn geboorte, miljarden jaren geleden.
De hevige botsingen die de planeet hebben gevormd,
maakten de kern van de planeet gloeiend heet,
een hitte die tot op de dag van vandaag
begraven ligt onder duizenden kilometers isolerend gas.
Terwijl de hitte langzaam naar buiten lekt,
de snel roterende atmosfeer van Jupiter's
creëert vicieuze cyclonen en onweersbuien.
En dat is wat het grootste deel van het weer echt drijft.
Het is niet de zon. Het is Jupiter zelf.
En terwijl Juno over de planeet zweeft,
onthult het een ander weermysterie.
Het vaartuig detecteert uitbarstingen van radiogolven.
tot vier keer per seconde
het teken...
van woeste blikseminslagen.
De wolken bewegen zich in de atmosfeer
en bouwen elektrische lading op,
waardoor zich bliksemschichten vormen,
en dat hebben we ook gezien met het Juno-ruimteschip.
Dit zijn megastormen
die groter zijn dan hier op aarde.
En Juno ontdekt dat deze onweerswolken
veel meer zijn dan lichtflitsen
Gigantisch, ijskoude hagelstenen van water en ammoniak,
de chemische stof die de wolken van Jupiter hun oranje kleur geeft.
Hoog in de atmosfeer van Jupiter
vermengt de ammoniak zich met het water
en het wordt een vloeibare bal
die er ijs omheen begint te verzamelen,
en het zal vallen zoals hagel, diep in de atmosfeer van Jupiter.
Op aarde valt hagel op de grond en smelt
maar op Jupiter, is er geen grond.
het wordt in de atmosfeer opgetild
vanwege een opwaartse luchtstroom en dan meer ijs,
het word groter, valt dan naar beneden,
wordt weer naar boven opgetild,
de hagel word opgebouwd uit vele lagen.
Deze ijsballen groeien laag voor laag
terwijl ze op en neer zweven door de atmosfeer.
Als ze zich hier op aarde in stormen zouden vormen
zouden ze ernstige schade veroorzaken.
als je rond Jupiter zoemde
in de buurt van deze stormen,
zou je geraakt kunnen worden door hagel die omhoog komt of naar beneden gaat.
Dit is een van de meest gewelddadige,
energetische atmosferen in het hele zonnestelsel.
Juno onthult de geheimen
die Jupiter al tientallen jaren verborgen houdt,
inclusief het mysterie van het noorderlicht van Jupiter.
Toen Juno de lichten bestudeerde
afkomstig van de aurora op Jupiter,
ontdekte het dat er iets heel raars aan de hand is.
Op aarde lichten verblindende poollichten de hemel op
als geladen deeltjes van de zon
in wisselwerking staan met atomen hoog in de atmosfeer.
diep in het buitenste zonnestelsel is Jupiter te ver van de zon verwijderd
om op deze manier sterke aurora's te vormen,
maar hoog boven de polen van de gigantische planeet,
ziet Juno een schijnbaar onmogelijke lichtshow.
De aurora's van Jupiter zijn veel groter
dan degene die we hier op aarde vinden.
In feite zijn de aura-ringen bij de polen, groter dan onze planeet zelf.
Jupiter's aurora's stralen voornamelijk ultraviolet en röntgenlicht uit,
je kunt het niet met het blote oog zien,
als je het kon zien en je was bij Jupiter,
dan zou dat een geweldige lichtshow zijn,
omdat die aurora's sterk zijn.
Deze gloeiende vertoningen zijn het bewijs
van geladen deeltjes die in de atmosfeer van Jupiter slaan.
Maar als ze niet van de zon komen,
waar komen ze dan vandaan?
Op zoek naar een antwoord maakt Juno een foto
van het zuidelijke licht van Jupiter
met zijn ultraviolette beeld-spectrometer.
Binnen in de aurora ziet het iets vreemds.
Toen Juno de lichten bestudeerde
afkomstig van de aurora op Jupiter,
bleek dat ze nog sterker waren dan verwacht,
als je naar de polen van Jupiter kijkt
in golflengten die onze ogen niet kunnen zien,
bijvoorbeeld, ultraviolet, zie je een hot spot.
Deze hotspot markeert het punt
waar enorme concentraties geladen deeltjes
inslaan op de atmosfeer van Jupiter.
Het volgen van hun traject onthult de boosdoener
van het oogverblindende licht van Jupiter
en toont de vulkanen van de manen van Jupiter.
Jupiter's maan, io heeft honderden actieve vulkanen
die materialen uitspuwen tot in de ruimte,
en veel daarvan raakt gevangen door het magnetische veld van Jupiter.
Io's vulkanen vuren stralen van geladen deeltjes af,
die worden meegenomen door het magnetische veld van de reuzenplaneet.
Het leidt die deeltjes naar beneden
en slaat op specifieke plekken in de atmosfeer van Jupiter.
Maar io is niet de enige maan die verantwoordelijk is
voor de poollichtshow van Jupiter.
Als we verder gaan, Europa, Ganymede,
Callisto, die zijn ijziger.
Ze hebben niet perse vulkanen.
Deze ijskoude manen verdraaien
het magnetische veld van Jupiter op hun eigen manier.
Sommige manen hebben magnetische velden die op elkaar inwerken
met het magnetische veld van Jupiter,
en dat intensiveert de aurora-weergave op Jupiter.
De manen van Jupiter werken samen
om de grootste aurora's in het zonnestelsel te activeren,
maar deze prachtige taferelen zijn een duidelijke
herinnering aan het gevaar waarmee Juno geconfronteerd wordt.
Als je kijkt naar deze foto's van de aurora,
en je denkt, dat is prachtig.
Zou het niet geweldig zijn dat persoonlijk te zien?
Het antwoord is nee, nee, dat zou het niet
omdat ze je zullen doden.
Deze shows worden veroorzaakt door subatomaire deeltjes
versneld tot enorm hoge snelheden
door de betrokken magnetische velden.
De straling rond Jupiter is dodelijk
niet alleen voor mensen.
De levensduur van de Juno-missie is zeer beperkt
door extreme omstandigheden waarin het moet overleven.
We denken dat in de toekomst,
veel van de instrumenten zo bestraald gaan worden
dat ze niet meer gaan werken.
Als Juno's titaniumpantser eindelijk faalt,
zal de dodelijke straling het vaartuig onherstelbaar beschadigen,
het team is van plan er met een knal uit te gaan,
en Juno in de atmosfeer van Jupiter te duwen,
waar het vaartuig in stukken zal worden gescheurd.
Uiteindelijk zal het naar de diepten van Jupiter worden getrokken
en deel worden van de planeet zelf.
Maar voor die tijd
heeft Juno nog meer mysteries te ontgrendelen.
We zullen wat vragen beantwoorden, en we gaan nog meer vragen stellen.
Dat verwacht ik
en we krijgen fantastische beelden.
Alles is een verrassing gebleken.
Er zijn zoveel dingen waar Juno onze ogen voor heeft geopend
dat ik me niet kan voorstellen dat ik het niet heb gestuurd.
We krijgen nog voor minstens een jaar
de meest diepgaande verrassingen over Jupiter.
Wat we leren en ontrafelen
niet alleen over Jupiter,
maar de vorming van het zonnestelsel
en de potentiële vorming van leven zelf hier op aarde,
het is verbluffend.
-