Eilanden hebben randen. 40:22
Planeten hebben randen.
Zelfs sterrenstelsels hebben randen.
Maar hoe zit het met het universum?
Als ontdekkingsreizigers, als nieuwsgierige mensen die we zijn,
zijn we geobsedeerd door grenzen en limieten.
En we willen weten,
'heeft de hele zaak, het universum, een limiet?'
heeft het universum een rand? Nou, het antwoord is ja en nee.
Het hangt af van wat je bedoelt met rand.
de rand van wat we kunnen zien?
De rand waar we naartoe kunnen gaan?
Of de rand van de realiteit zelf?
uitkijken naar de rand van het universum
is enorm belangrijk om onze plaats in het universum zelf te begrijpen.
We hebben het over ons universum.
We hebben het over het ding waarin we bestaan.
Het meest fundamentele dat er is,
we zijn gedreven om het te begrijpen.
Er is altijd een verlangen om de kennis tot het uiterste te drijven.
kunnen we ooit de rand
van het universum vinden?
2016, de hubble-ruimtetelescoop
draaide naar een donkere stuk ruimte
in het sterrenbeeld ursa major.
Het legde een beeld vast van een onduidelijke lichtvlek.
De gloed komt van een ver sterrenstelsel genaamd gn-z11...
... het verste sterrenstelsel dat we ooit hebben waargenomen.
Maar is dit de rand van het universum?
Het universum om ons heen is gevuld met sterrenstelsels,
het is natuurlijk om te zeggen, zou er een laatste sterrenstelsel zijn?
Als je ver genoeg weg zou reizen,
zou je dan eindelijk bij het allerlaatste sterrenstelsel in het universum zijn
met uitzicht op de lege ruimte?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden.
want er is een grens tot hoe ver we kunnen kijken.
Het komt allemaal neer op de snelheid van het licht
en de leeftijd van het universum.
De sleutel om de rand van het universum te begrijpen
is dat licht heel, heel snel reist,
maar niet oneindig snel.
Het kost tijd om van één plek te komen
in het universum naar de andere.
Je doet de gordijnen open, het licht vult de kamer.
Het lijkt helemaal niet te reizen.
Maar over de grote afstanden van het universum
merk je deze reistijd wel op.
Zelfs het licht van de zon op 150 miljoen Km afstand,
heeft acht minuten nodig om ons te bereiken.
Als je naar de sterren kijkt, beginnen we aan afstand te denken
in termen van lichtjaren omdat het jaren duurt
om het licht van die sterren naar ons te krijgen.
Als je dan naar sterrenstelsels kijkt, dan heb je het over
miljoenen of miljarden lichtjaren.
Als we kijken naar het licht van de melkweg gn-z11,
zien we licht dat 13,4 miljard jaar geleden werd uitgezonden.
Je kunt niet eens een sterrenstelsel vinden
veel verder weg dan dat
omdat het universum slechts 13,8 miljard jaar oud is,
en het duurt even voordat sterrenstelsels zich vormen.
we gaan niet te veel melkwegstelsels meer vinden, verder weg dan dit.
Als de dingen ver genoeg weg zijn, kan dat licht niet
kan ons bereiken in het tijdperk van het universum.
Dit betekent dat er een harde limiet is
naar de rand van het universum dat we kunnen zien,
en dit wordt bepaald door de leeftijd van het universum.
Gn-z11 kwam tot leven
vroeg in de geschiedenis van het universum,
slechts 400 miljoen jaar na de oerknal.
Voordien waren er geen sterren om licht uit te zenden.
Als je naar eender welke richting ook kijkt,
ga je helemaal terug naar toen er nog geen sterren waren,
geen sterrenstelsels, niets anders dan heel heet gas,
en dat soort dingen vormen een schil om ons heen.
Die buitenste schil is de kosmische microgolf achtergrond.
Het is het oudste licht in het universum,
de echo van de geboorte van het universum,
de oerknal.
De rand van ons universum,
het verst dat we kunnen zien,
is een van de vroegste relikwieën
van de vorming van het universum zelf.
Dat is de kosmische microgolf achtergrond.
We noemen dit de rand van ons waarneembare universum.
We hebben dus een waarneembaar universum
maar daarbuiten zelfs als er dingen zijn,
we kunnen ze absoluut niet zien
omdat het licht ons nu nog niet had kunnen bereiken.
Zoals de naam al zegt, het waarneembare universum
is het deel van het universum dat we kunnen zien.
We kunnen denken aan het waarneembare universum
als een soort schijnwerper
op de plek waar je nu staat
en je kunt tot aan de rand van de schijnwerper kijken en niet verder.
Maar als je een klein beetje naar links beweegt,
een beetje naar rechts,
je waarneembare universum beweegt eigenlijk met je mee.
voor iemand die in Galaxy GN-Z11 woont,
zou een totaal ander deel van het universum waarneembaar zijn.
dat verre sterrenstelsel bevindt zich aan de rand van ons waarneembare universum,
en we staan ​​aan de rand van hun waarneembare universum.
We hebben verschillende spotlights.
Een van de dingen om over na te denken
is dat er andere sferen zijn rond andere sterrenstelsels,
andere buitenaardse wezens die vanavond naar de hemel kijken
benieuwd wat de ware omvang van het universum is.
de ware omvang van ons universum
eindigt niet bij Galaxy GN-Z11.
wanneer astronomen de hubble-ruimtetelescoop gebruiken
om de afstand tot gn-z11 nauwkeurig te meten,
vinden ze iets schokkends.
Het is 32 miljard lichtjaar verwijderd,
driemaal verder dan voor mogelijk werd gehouden.
als niets sneller kan reizen dan licht
en we meten de afstand tot dit sterrenstelsel,
hoe kan het 32 ​​miljard lichtjaar verwijderd zijn?
Er is niet genoeg tijd in de geschiedenis van het universum geweest
voor het licht van gn-z11 om ons te bereiken.
Er moet hier een vergissing zijn.
Ja toch ?
Op dit punt, denken je hersenen er waarschijnlijk aan
om uit je schedel te springenen schreeuwend rond te rennen.
Geloof me, ik weet het. Ik ben astronoom.
Ik doe dit al mijn hele leven,
dit spul verwart mijn verbeelding.
Dit is echt moeilijk te bevatten.
Hoe zien we een sterrenstelsel dat 32 miljard lichtjaar verwijderd is
en slechts 13,4 miljard jaar oud?
Gn-z11 is verder weg dan het zou mogen zijn
omdat er iets vreemds aan de hand is met ons universum.
Het breidt zich uit.
En als het universum zich uitbreidt,
waar ligt dan zijn rand?
en kunnen we het ooit bereiken?
13,8 miljard jaar geleden,
een sprankje energie kwam tot leven.
We noemen het de oerknal,
ruimte en tijd worden alle kanten uit geduwd.
Sindsdien is ons universum uitgebreid.
de manier waarop het zich uitbreidt maakt het vinden van een rand
een grote uitdaging.
Het universum breidt zich uit
en breidt zich uit volgens een zeer eenvoudige wet
dat hoe verder een sterrenstelsel van ons verwijderd is,
hoe sneller het van ons lijkt weg te wijken.
De verste sterrenstelsels bewegen met zeer hoge snelheden.
Het verste sterrenstelsel dat we ooit hebben gezien, gn-z11,
lijkt 32 miljard lichtjaar van ons verwijderd te zijn
in slechts 13,4 miljard jaar.
Dat is sneller dan de lichtsnelheid.
We kunnen de snelheden meten waarmee sterrenstelsels
van ons weg gaan,
en heel veel sterrenstelsels bewegen zich van ons af
met hogere snelheden dan de lichtsnelheid.
Dit klinkt alsof het de wet overtreedt.
Er is een idee dat jullie allemaal is verteld
die relativiteit zegt dat niets sneller gaat
dan de lichtsnelheid.
Ok, er is tegen je gelogen.
De ruimte zelf kan doen wat ze wil.
Het maakt de regels, het kan de regels overtreden.
Die regel is van toepassing op materie, niet op ruimte zelf.
De ruimte kan worden uitgebreid met elke gewenste snelheid.
Een manier om aan deze uitbreidingswet te denken
door voor te stellen dat je op een oneindig grote rubberen plaat staat
die zich helemaal uitstrekt tot in de verte
en dat je op dezelfde plaats staat.
Je kunt het markeren met een kleine "x".
nu breidt het vel zich uit in elke richting.
als het zich met een factor twee uitbreidt,
dan is een ander melkwegstelsel dat, 1 meter van je vandaan was
nu 2 meter van je verwijderd terwijl we het vel strekken,
maar een ander melkwegstelsel was 10 meter van je vandaan.
Breid dat uit met een factor 2 en nu is het 20 meter van je vandaan.
Dus in dezelfde hoeveelheid tijd bewoog één melkweg 1 meter,
waar een ander sterrenstelsel, 10 meter bewoog.
hoe meer spul er is,
hoe elastischer het tussen jou en een ander sterrenstelsel is,
hoe meer het van je af lijkt te groeien.
Uitbreiding betekent dat ons waarneembare universum
zich uitstrekt over een kolossale 46 miljard lichtjaren in alle richtingen,
92 miljard lichtjaren in doorsnee.
En wordt met de seconde groter.
Dit expansie is zo groot, dat het moeilijk is om te vatten.
Er zijn biljoenen sterrenstelsels binnen dit volume.
Het is verbluffend.
Het is zoveel groter dan alles waar we bekend mee zijn.
Als we naar de rand van het waarneembare universum zouden reizen,
zouden we nog meer onbekend terrein betreden.
Stel je voor dat we ons in een supersnel ruimteschip bevinden.
We verlaten het zonnestelsel en vervolgens de melkweg.
Terwijl we dieper de intergalactische ruimte in reizen,
beginnen dingen echt raar te worden.
Voor elke miljoen lichtjaren dat we van de melkweg afgaan,
bewegen de melkwegstelsels zich
met ongeveer 21 Km per seconde sneller van ons vandaan.
We moeten versnellen om bij te blijven.
Maar de melkwegstelsels blijven bewegen, altijd buiten ons bereik.
Stel je voor dat je een sprinter bent op een circuit.
Rennend naar de finish,
kan het een paar seconden duren voordat je over de finish bent.
stel je nu voor dat die finishlijn van je af beweegt.
Als het met dezelfde snelheid van je weg beweegt,
zul je het nooit bereiken.
En als het sneller beweegt dan de hardloper,
dan zullen zelfs snellere lopers het niet bereiken.
En dat is een beetje wat we hier zien met het universum.
voorbij een bepaalde afstand,
rennen sterrenstelsels sneller van ons weg dan de lichtsnelheid.
Het is een lijn die de kosmische gebeurtenis horizon wordt genoemd.
En 97% van de sterrenstelsels die we in het waarneembare universum zien
zijn buiten deze lijn. - Onbereikbaar voor ons,
inclusief gn-z11.
Ze plagen ons een beetje te zeggen: "kijk me aan,
wat een mooi stuk onroerend goed. '
maar we weten dat zelfs als we daar nu heen zouden gaan,
we ze nooit konden bereiken.
Alles wat de horizon van de kosmische gebeurtenis is gepasseerd
is voor altijd buiten ons bereik.
Dat is niet het volledige plaatje
omdat de uitbreidingssnelheid van het universum verandert.
Iets meer dan 20 jaar geleden ontdekten astronomen
dat de huidige snelheid van de uitbreiding van het universum
versnelt, het versnelt.
Astronomen vermoeden dat er een mysterieuze kracht aan het werk is -
donkere energie.
We denken dat donkere energie het universum uit elkaar duwt,
waardoor deze versnellende expansie wordt veroorzaakt.
En de oorsprong en ware fysieke aard van donkere energie
is een groot mysterie.
Dankzij donkere energie passeren steeds meer sterrenstelsels
de horizon van de kosmische gebeurtenissen
en verlaten ze het waarneembare universum.
Deze sterrenstelsels
Zijn voor ons verloren, voor altijd.
Er zijn sterrenstelsels die we vandaag kunnen zien
maar over een paar miljoen jaar, niet meer gaan zien
omdat de rand van het waarneembare heelal
dichterbij is gekomen dan dat sterrenstelsel.
Dat gaat de hele tijd gebeuren.
En in een biljoen jaar of zoiets,
al deze sterrenstelsels die we aan onze hemel zien
zullen volledig onzichtbaar zijn
omdat ze zich buiten de rand van het universum bevinden.
uiteindelijk elk laatste sterrenstelsel
zal zo ver bij ons vandaan staan
dat licht ons niet meer bereikt door die uitbreidende ruimte.
Het is alsof je in je auto door een donkere woestijn rijdt
en de allerlaatste stad die er ooit is geweest,
is over de horizon gegaan...
en er zal nooit meer licht zijn.
We kunnen steeds minder van het universum zien
als we de toekomst ingaan.
Wat een vreemde gedachte.
dat betekent dat we zoveel mogelijk telescopen moeten bouwen.
Er is een limiet aan het universum dat we kunnen zien,
zelfs met de meest geavanceerde telescopen.
Maar wat daarachter ligt
is een van de grootste mysteries in de astronomie.
Het grotere universum kan vreemder zijn
dan onze wildste verbeelding.
Als je op het strand staat en kijkt naar de horizon
en je denkt een beetje: "Oh, wat een prachtige landen
zijn er achter de horizon?
Dingen die ik me nooit had voorgesteld. '
het is zo natuurlijk.
Het is zo menselijk om te vragen: 'wat ligt daarachter?
Wat is de ware omvang van het universum? '
Het waarneembare universum bevat biljoenen sterrenstelsels.
Het is ongeveer 92 miljard lichtjaar in doorsnede...
... Maar astronomen geloven
dat dit niet de volledige omvang van het universum is.
Wat we niet weten, is hoeveel van het universum
ons waarneembare universum is.
Het kan een klein, microscopisch klein stipje zijn van dit veel grotere universum.
We weten het gewoon niet.
We hebben geen idee hoeveel er nog buiten het waarneembare universum is,
omdat het per definitie buiten het waarneembare universum valt,
we weten het nu echt niet.
wat is er daarbuiten?
Een theorie, zegt dat ruimte buiten het waarneembare heelal
is vrijwel hetzelfde als onze eigen kosmische buurt.
Het is gewoon meer universum. Het is net zoals hier.
Het is net ver genoeg weg dat we het niet kunnen zien.
Het is niet dat er bizarre plaatsen zijn waar de tijd achteruit loopt
of aliens met twee hoofden, nou ja, misschien.
Maar verder weg in de diepste delen van het grotere universum,
is alles mogelijk.
We verwachten als je twee of drie keer verder gaat
voorbij het waarneembare heelal,
het waarschijnlijk zeer vergelijkbaar is,
maar als je duizend keer of een miljoen keer verder gaat,
wie weet wat je dan zou kunnen zien?
Het kan heel anders zijn als we ver genoeg weggaan.
Vreemd genoeg komt het allemaal terug op de uitdijing van het universum
en een cruciaal detail in dat proces.
Er was een kort moment
in de zeer vroege geschiedenis van het universum
waar de uitbreiding enorm versnelde.
Deze versnelling wordt inflatie genoemd,
en in een kort moment breidde het universum zich uit
op meerdere keren de lichtsnelheid.
Inflatie was een vormend moment voor ons universum.
Tegen de tijd dat het stopte,
waren de basiskenmerken van het universum vastgelegd.
Er zijn deze fundamentele constanten
die de fenomenen in ons universum beschrijven,
de fundamenten van materie en licht en de ruimte-tijd.
sommige wetenschappers denken dat
er regio's in het grotere universum kunnen zijn
waar de inflatie nooit is gestopt.
Het idee is dat het grotere universum, zich met een waanzinnige snelheid uitbreidt,
maar hier en daar zal een kleine regio
stoppen met inflatie en uitzetten in het normale tempo.
De inflatie kan ergens eindigen
en dat geeft aanleiding tot het universum waarin we leven,
terwijl de inflatie ergens anders aanhoudt.
Delen van het grotere universum die blijven uitdijen,
zouden met andere wetten van de fysica worden achtergelaten.
Dit gewelddadige inflatieproces
is eigenlijk een wirwar met het weefsel van de ruimte zelf,
zodat veel van de dingen die we geleerd hebben
en die natuurkundige wetten zijn, daar anders zijn.
In wezen geeft inflatie ons dus een heel natuurlijke manier
om deze mengelmoes van verschillende delen van het universum,
waar de dingen anders lijken.
Wat we ons kunnen voorstellen is een super grootschalige structuur
waarbij er verschillende regio's van het universum - domeinen,
en elk domein verschillende lokale wetten van de fysica heeft.
deze verschillende delen van het universum worden gescheiden door grenzen
die domeinmuren worden genoemd.
We hebben vergelijkbare grenzen op aarde.
Wanneer je iets hebt dat in verschillende toestanden kan verkeren,
kun je eindigen met een domeinmuur.
Als onze vis rondzwemt in het poolgebied bij een ijsberg,
zal er een domeingrens zijn
tussen het water in vloeibare toestand
waar ik ben en de vaste toestand in het ijs.
Een domeinmuur is dus slechts een muur tussen twee domeinen.
Als het water is, kan dit ijs zijn,
dit kan vloeibaar zijn.
Als je het hebt over ruimte,
dit kan een soort ruimte zijn waar je misschien in kunt wonen.
Dit kan een soort ruimte zijn waar je niet wilt zijn.
Het oversteken van een domeinmuur zou zeer slecht zijn
voor iedereen die het durft te proberen.
Het oversteken van die domeinmuur en de wetten van de fysica
zouden dramatisch kunnen veranderen.
Het aantal dimensies zou kunnen veranderen.
Als we in staat zouden zijn om te reizen naar plaatsen in het universum
waar de wetten van de fysica anders zijn,
zouden we sterven
omdat alle chemie die in ons lichaam plaatsvindt
zeer gevoelig is en afhankelijk van de wetten van de fysica.
je zou gewoon kunnen verdwijnen zoals Thanos, knip en je bent weg.
Domeinmuren zijn misschien het dichtste, dat we ooit kunnen komen
voor het lokaliseren van een rand in het universum.
het hangt af van hoe u de rand definieert.
Als het een domein is waar de wetten van ons universum gelden,
zijn deze domeinwanden in wezen de leeftijd van het universum.
Maar dit is allemaal maar theorie.
Als we ooit echt willen weten
wat de ware grootte en vorm van het universum is,
zullen we op zoek moeten gaan naar aanwijzingen die dicht bij ons staan.
aanwijzingen die de ultieme vraag zouden kunnen beantwoorden,
hoe groot is de rest van het grotere universum
en zou het voor altijd kunnen doorgaan?
Tienduizenden jaren,
heeft de mensheid verwonderd naar de uitgestrektheid van de kosmos gekeken,
maar hoe uitgebreid is het?
Als we die vraag zouden kunnen beantwoorden,
kan het ons helpen onze plaats in het universum te begrijpen.
Een van de fundamentele vragen in de wetenschap
is hoe groot is het universum?
Om de vraag te beantwoorden: "hoe groot het universum is?"
moeten we de vraag beantwoorden: "welke vorm heeft het universum?"
en met vorm bedoel ik geometrie.
Ik bedoel, hoe is het universum gebogen op zijn grootste schaal?
Als we mochten ontdekken dat het universum
een soort geometrische kromming heeft,
zou dit kunnen betekenen dat het zich om zichzelf heen wikkelt
over ongelooflijk grote afstanden.
En dat als je lang genoeg in één richting zou kunnen reizen,
je zou op je startpunt belanden.
Een andere versie is dat het universum
meer lijkt op een oneindig plat vlak.
Helemaal geen kromming.
Hoe verder je reist, hoe verder je komt
en je komt nooit meer terug daar waar je bent begonnen.
Om de vorm van iets uit te werken,
zouden we een stap terug doen en een kijkje nemen.
Het is duidelijk dat bewegen buiten het universum niet kan.
Je kan niet op een raket springen
en duizend keer verder vliegen dan onze kosmische horizon
en dan zien wat de vorm van het universum is.
We kunnen dat gewoon niet.
Ons menselijk perspectief op het grotere universum is zo beperkt.
Als we willen weten wat de grotere vorm
en schaal van het universum is,
zullen we heel slim moeten zijn.
Een manier om slim te zijn
is om de geometrie van het universum
in zijn eenvoudigste termen te zien.
Als we het hebben over de geometrie van het universum,
hebben we het echt over geometrie.
Om geometrie te doen, moet je maten nemen.
Je hebt een kosmische meetlat nodig om dit te doen,
en het blijkt dat er een grote kosmische meetlat is
die bekend staat als baryon akoestische oscillaties.
Baryonische akoestische oscillaties zijn rimpelingen
op de kosmische microgolf achtergrond,
het oudste licht in het universum.
Naarmate het universum zich uitbreidde,
werden deze rimpels op een uniforme manier in de ruimte ingeprent.
Ze zorgen voor een kosmische liniaal
om grote afstanden in de tijd te meten,
zodat we kunnen peilen of het universum zich uitbreidt
in een gekromde ruimte of over een plat vlak.
Wanneer we deze kosmische linialen gebruiken
om de vorm van het universum te vinden,
weten we met een nauwkeurigheid van een paar procent zeker
dat het universum plat is.
Als het universum plat is,
kunnen we op weg gaan in de kosmos
en voor altijd verder reizen.
Er is misschien geen rand aan ons universum
omdat een plat universum, een ​​oneindig universum kan zijn.
Nu denken we aan het universum als iets dat eeuwig doorgaat,
dat de sterren en sterrenstelsels nooit een einde hebben,
hoe kan iets dat oneindig is bestaan?
Oneindigheid is raar omdat het een begrip is van....
eindeloos.
Wat betekent dat? Wie weet?
Oneindigheid is meer dan wat dan ook een begrip.
Onze hersenen zijn daar niet voor ontwikkeld.
We zijn geëvolueerd door het leven in de vlakte.
We waren apen op zoek naar voedsel.
We zijn niet geëvolueerd om na te denken over het universum
en al deze dingen.
Ik kan gewoon niet stoppen hierover na te denken.
Het idee van oneindigheid en deze grote aantallen
en zelfs het kleinste ervan.
Het is gek.
Ja, als ik aan oneindigheid denk, doet mijn hoofd een beetje pijn.
Een oneindig heelal heeft diepgaande betekenissen
voor het begrijpen van onze plaats in de kosmos.
Het garandeert dat we niet alleen zijn.
als het universum oneindig is,
dan zou er een oneindig aantal sterrenstelsels kunnen zijn
die planeten hebben met leven, een oneindig aantal zonder leven,
omdat het leven hier op aarde verscheen,
is het fysiek mogelijk,
daarom zal het zeker gebeuren elders in het universum.
In een plat universum,
buitenaards leven kan in oneindig aantal vormen komen,
maar er is een totaal vreemde garantie.
Als het universum geen rand heeft, betekent dit
dingen die onmogelijk lijken, mogelijk worden.
Elke mogelijke ordening van materie,
elke mogelijke geschiedenis.
Een melkwegstelsel van een zonnestelsel van een planeet zoals de aarde
is mogelijk
en gebeurt nu parallel met ons
ergens daar.
Dat betekent dat er een andere plaats moet zijn
met een melkwegstelsel zoals het onze
en het zou een aarde hebben zoals de onze.
Er zouden mensen zijn, die een andere versie van jou zouden hebben,
een andere versie van mij.
Het is 100% gegarandeerd dat er een andere Max Tegmark is
die precies dit gesprek voert en in feite veel van hen.
Een oneindig universum vol met Max Tegmarks
mag dan een vreemd idee zijn,
maar wat echt geestverruimend is,
is het begrijpen van de fysica van een plat universum.
Als het universum oneindig is en zich uitbreidt,
waarnaar breidt het zich uit en waaruit breidde het zich uit?
Was er ooit een rand aan het universum?
Gelukkig is het antwoord dat het geen zin heeft
die vraag te stellen.
Alles breidt uit,
inclusief het universum waarin we bestaan.
Dus in feite breidt het zich nergens uit uit
omdat het alles is.
Om te helpen begrijpen wat er in een oneindig heelal gebeurt,
moeten we terug naar de oerknal.
We willen de oerknal zien als een explosie in de ruimte,
alsof het ergens is gebeurd,
maar er was geen plaats voor de oerknal.
De ruimte bestond binnenin de oerknal zelf.
het is geen explosie in de ruimte,
het is een explosie van de ruimte.
Er wordt ons wel eens verteld dat
het universum bij de oerknal heel, heel klein begon en daarna groot werd,
maar hoe kan een eindig punt oneindig worden?
als het universum oneindig is,
dan was het ook oneindig bij de oerknal.
Dit is moeilijk om over na te denken.
Denk er zo over na.
In een oneindig heelal gaan de melkwegstelsels eeuwig door
en nu is er een grote afstand tussen elk melkwegstelsel.
Maar ooit waren de sterrenstelsels dichter bij elkaar,
zeg maar de helft van hun huidige afstand,
maar ze gaan nog steeds eeuwig door.
Het universum was nog steeds oneindig.
In een plat universum,
was de ruimte vanaf het begin oneindig.
Er was nooit een enkel punt in de ruimte
waar de oerknal gebeurde.
Het gebeurde overal.
Een oneindig universum biedt oneindig veel mogelijkheden
maar geen rand aan de ruimte.
Maar er kan een ander soort rand zijn,
een die zich alleen zal openbaren als het universum sterft.
We leven in een oneindig en groeiend universum.
Ruimte heeft geen rand. Het gaat voor altijd door.
maar er kan een ander soort rand zijn aan ons universum,
een rand van tijd.
Het universum lijkt 13,8 miljard jaar geleden te zijn begonnen,
er is enige neiging, enige indruk,
dat het eindig is in de tijd.
Wat we de oerknal noemen, is, voor zover we het begrijpen,
een begin, een begin van het universum.
Het universum heeft een eindige leeftijd.
Heeft het nu een rand in de toekomst?
Vroeger dachten we dat de tijd ooit
tot een catastrofaal einde zou komen,
samen met de planeten, sterrenstelsels,
en al het leven in het universum.
we weten dat er een oerknal is, en het universum begonnen,
uitgebreid en afgekoeld,
dan is het natuurlijk om je af te vragen of de uitdijing ooit zal stoppen,
omkeren en terugkomen, en dat is een grote krimp.
In een grote krimp
zou ons uitdijende universum beginnen te krimpen.
Sterren en planeten zouden tegen elkaar botsen.
Melkwegstelsels zouden botsen,
alle leven dat in de ruimte is achtergebleven zou samengeperst worden
met alle andere materie tot een singulariteit.
Als deze theorie waar is, dan zou het universum
zowel een begin als een einde van de tijd hebben.
Als we in een universum leven dat zal expanderen,
stoppen met expanderen, en dan teruggaan krimpen,
dan heeft het in feite twee randen.
Maar er is een veel vreemdere mogelijkheid.
Misschien is het einde maar een begin,
waar het universum een oscillerend universum is.
Het heeft een oerknal als begin,
het breidt uit tot een maximale grootte,
en gaat dan terug in een grote krimp
en doet dat keer op keer.
We kunnen bewoners zijn van een universum
dat is gemaakt uit de as van een ander,
een enkel universum in een stroom van stuiterende universums...
....Elk vol met sterrenstelsels, planeten en leven
Maar onze meest recente observaties van het universum suggereren
dat een grote krimp niet in de kaarten zit.
Nogmaals, donkere energie is de sleutel.
We wisten een tijdje niet of de uitbreiding van het universum
zou vertragen, stoppen,
en zichzelf omkeren vanwege de zwaartekracht.
Er zijn al deze sterrenstelsels in het universum
en ze trekken elkaar aan door hun zwaartekracht.
En als de uitdijing niet snel genoeg is,
kan zwaartekracht sterk genoeg zijn om de uitdijing te stoppen
en het universum weer in elkaar te laten storten.
Nu met donkere energie, weten we dat dat niet kan gebeuren.
Het universum gaat voor altijd uitdijen
omdat donkere energie het vol met acceleratie pompt.
Om een ​​grote krimp te krijgen,
zou ons begrip van donkere energie veel moeten veranderen.
Dat wil zeggen donkere energie zou heel raar moeten zijn
en op een heel grappige manier moeten worden uitgeschakeld
om het universum plotseling te laten stoppen met uitbreiden
en opnieuw in te storten.
zonder een grote krimp,
is er geen toekomstige rand voor de tijd.
Het universum breidt niet alleen uit, maar wordt aangedreven door donkere energie
om sneller en sneller uit te breiden
en de donkere energie verdunt niet, voor zover we kunnen zien.
het eenvoudigste idee is dat het universum
in de toekomst eeuwig zal blijven uitbreiden.
Net als de ruimte, zal tijd eeuwig duren.
Dat klinkt misschien als een beter lot, voor het leven en het universum,
maar dat is het niet.
een van de gevolgen van deze donkere energie
dat de versnelling van het universum veroorzaakt
is dat we uiteindelijk op weg zijn naar de grote kilte.
Ik zou moeten zeggen: "we gaan uiteindelijk op weg naar de grote kilte."
het universum wordt steeds kouder en kouder
en de dingen worden steeds meer verspreid.
de versnelde en eeuwige uitdijing van ons universum
zou kunnen zorgen voor een deprimerend einde van de tijd zelf.
De ultieme entropie-gebaseerde hitte dood van het universum
waar je naar buiten zou lopen en geen sterren aan de hemel zou zien,
absoluut niets.
Er zal een dag komen dat de allerlaatste ster in het universum
gewoon uitgaat en dat is het.
in de toekomst, zal ruimte een koude, donkere en oneindige leegte zijn,
waar tijd voor altijd doorgaat.
Er is niets anders te doen
dan te lijden in de eeuwige uitgestrektheid.
Het is ons onvermijdelijke lot dat er geen toekomstige rand
van tijd is in het universum.
Maar zelfs als er geen rand aan het universum is,
kunnen er dan wel randen in het universum zelf zijn?
Als je de rand van het universum wilt bezoeken,
zoek naar het dichtstbijzijnde zwarte gat en spring erin,
want dat is een enkele reis.
Als je over deze rand gaat, kom je nooit meer terug.
in april 2019
doet een internationaal team van astronomen
een speciale aankondiging.
we zijn blij dat we u vandaag kunnen melden
dat we een foto van een zwart gat hebben genomen.
Hier is het.
Het is een foto van een supermassief zwart gat
in het centrum van het melkwegstelsel m87, 54 miljoen lichtjaren verderop.
het kan ook het eerste beeld zijn van een rand in het universum.
Zwarte gaten creëren een heel interessant scenario
als we denken aan de ruimte en het universum met randen.
De rand tussen de ruimte buiten en binnen een zwart gat
wordt de event horizon genoemd.
De event horizon van een zwart gat
is een gebied waarbinnen
je eenmaal overgesteekt,
de zwaartekracht zo sterk is
dat zelfs licht niet kan ontsnappen.
wat betekent dat er niets kan ontsnappen als je eenmaal binnen de event horizon bent
dat is een soort rand
omdat het een grens creëert.
De event horizon is geen fysieke barrière in de ruimte.
De event horizon is een rand van het deel van het universum
dat we kunnen bezoeken, maar het is geen rand
in de zin dat er iets is.
Je zou er gewoon doorheen gaan als je echt tot daar kwam.
het is een soort van conceptuele grens
tussen twee verschillende delen van het universum.
Als we een man in een zwart gat zouden sturen,
zou het een enkele reis zijn.
De event horizon van zwarte gaten is een soort van rand,
want als je eenmaal door een event horizon gaat,
ben je afgesneden van de rest van het universum.
Je kunt nooit meer terug naar buiten.
Je bent buiten ons universum.
Als je eenmaal binnen dat gebied bent overgestoken,
kom je er nooit meer uit, en dat is een rand.
Eenmaal in het zwarte gat
zou de sonde zich in een apart deel van de ruimte bevinden,
afgesneden van de rest van het universum.
Vallen door de event horizon van een zwart gat
is alsof je over de rand van een klif springt.
Je kunt de rand zien en je kunt de rand voorbij zien gaan,
en als je dan aan de onderkant bent kun je omhoog kijken
en zien wat er aan de bovenkant van de klif gebeurt,
maar je kunt nooit meer terug.
Op de bodem van deze klif met zwarte gaten
zit een singulariteit,
een gebied van de ruimte waar de wetten van de fysica van de rails afgaan.
Diep in de richting van die singulariteit zou je zo verrassend
kunnen zijn als je je kunt voorstellen en toch een mogelijkheid.
Als je de ruimte-tijd rond een zwart gat
op een heel bijzondere manier in kaart brengt,
komt een soort spiegeluniversum te voorschijn, een parallel universum,
aan de andere kant van het zwarte gat,
identiek aan de onze en verplaatsbaar door het zwarte gat.
zwarte gaten zijn niet alleen randen van ons universum,
ze kunnen ook toegangspoorten zijn tot andere universums.
Het is hoogst vermoedelijk,
als er ooit een ruimte of regio zal zijn,
waar je connecties maakt met bijvoorbeeld een ander universum,
dan kan een zwart gat daar in principe een poort naar zijn.
Maar het is onwaarschijnlijk dat iemand zich ooit buiten
deze event horizon wil wagen om daar achter te komen,
en onze zoektocht naar de andere randen in de kosmos
bieden ook weinig hoop.
We kunnen nooit verder reizen dan de kosmische event horizon.
We zullen nooit verder kunnen kijken dan de rand
van ons waarneembare universum.
Kunnen we ooit hopen de ware rand
van het grotere universum te ontdekken
of erachter komen of het er zelfs een heeft?
Mijn gevoel is dat we niet moeten denken
aan randen voor het universum.
Alles wat je ooit in je leven hebt gezien is eindig,
heeft een binnenkant en buitenkant het heeft een rand.
Het universum is misschien niet zo.
Zo is het waarschijnlijk niet.
Het universum heeft waarschijnlijk geen rand.
Vroeger dachten we dat de uiterste grenzen
van het toekomstige leven bepaald werden door de natuur,
dat we niet van de planeet af konden komen,
of dat er niets buiten ons zonnestelsel was.
Nu realiseerden we ons dat we deze enorme,
uitgestrekte kosmos hebben en dat de ultieme grenzen
onze eigen verbeelding zijn
en ons vermogen om er grote dingen mee te doen
in plaats van zelfvernietiging.
Ons toekomstige lot ligt in onze eigen handen
en ik vind dat erg machtig.
Het is best frustrerend om te beseffen hoe beperkt we zijn,
om te beseffen dat we waarschijnlijk nooit een echt beeld
krijgen van de werkelijke omvang van het universum
We moeten een open geest hebben, we moeten nederig zijn,
maar ik denk dat we het idee moeten opgeven
dat dingen randen moeten hebben
want dat is waar we bekend mee zijn.
Het universum is iets speciaals.
Wat voor ons belangrijk is en alleen voor ons van belang zal zijn,
is het waarneembare universum
want dat is de limiet van wat we kunnen zien
en dat is de limiet van wat we kunnen weten.
Dus er is een rand aan het universum,
er is een rand op wat we kunnen weten.
Vertaling: Deepl Translator & Google Correctie: Sacreblue #