De aarde neemt ons mee op de rit van ons leven,
razend door de ruimte op manieren die we ons nooit hadden voorgesteld.
De aarde is extreem dynamisch.
Het draait om zijn as.
Het wervelt rond de zon.
Het is kurkentrekkend in dit heelal.
Er is nooit een saai moment.
Het is alsof je een wals op een carrousel doet
bovenop een hogesnelheidstrein.
Nu ontsluiten we de geheimen van de reis van onze planeet
en ontdekken we dat de reis van de aarde, ons allemaal beïnvloedt.
we zien overal bewijs van deze beweging,
niet alleen in de bewegingen van objecten in de lucht,
maar ook in het land en de zeeën zelf.
Het leven op aarde zou niet hetzelfde zijn
als we ons niet in deze dramatische omgeving in de ruimte zouden bevinden.
Maar de rit kan gevaarlijk zijn
gevaarlijk om onze planeet in de diepvries te storten
ons op het pad van supernova's brengen,
die de aarde en de hele melkweg naar het onbekende trekken.
De melkweg reist door de ruimte.
Waar gaat het heen?
Het is een gebied van kosmisch mysterie.
Houd je vast voor de kosmische reis van de aarde.
How The Universe Works S08E09 Earths Death Orbit
Ondertitels Sacreblue
We zijn passagiers van de aarde als onze planeet door de kosmos reist.
voor ons lijkt, alles rustig.
Niets is minder waar.
In tegenstelling tot wat je meent te zien op basis van je dagelijkse ervaring,
slingert de aarde met hoge snelheden door de ruimte op veel verschillende manieren.
de beweging van de sterren door de hemel 's nachts
geven al een aanwijzing dat de aarde niet stil staat.
De aarde draait op elk moment,
dat zien we het duidelijkst in het feit dat we dag en nacht hebben.
We denken er misschien niet aan,
maar ons leven is afgestemd op de aarde
en zijn reis door de ruimte.
Voor ons is er niets fundamenteler
dan die cyclus van dag en nacht, die 24-uurs cyclus.
Al het leven op aarde is geëvolueerd met de dag-nacht-cyclus,
het zit ingebakken in elk organisme op deze planeet.
Het leven evolueerde door de draaiende beweging van de aarde.
maar in de oceaan gaan koralen een stap verder
door het bijhouden van elke planetaire draai.
ze hebben een dagelijkse cyclus, die bijna als een boomring een afzetting creëert,
maar in plaats van één keer per jaar, is het één keer per dag.
Met het aantal ringen te tellen, ken je de leeftijd van de boom
koralen registreren niet alleen de jaarlijkse cyclus,
maar de dagelijkse cyclus van dag en nacht.
Deze zijn vastgelegd in deze kleine groeibanden in het koraal.
Door de groeibanden van de koralen te tellen,
kunnen we het aantal dagen in een jaar berekenen.
Klinkt simpel, maar als we kijken naar oud, gefossiliseerd koraal,
we ontdekken iets vreemds.
We kunnen fossielen van koralen bekijken
die honderden miljoenen jaren oud zijn,
en als we dat doen, zien we dat het jaar niet 365 dagen lang is.
Het duurt meer dan 420 dagen.
Toen de oude koralen leefden,
waren er 420 dagen in één aardejaar,
wat betekent dat een dag slechts 21 uur lang was.
om erachter te komen hoe dit mogelijk was,
moeten we terug naar het begin van de kosmische reis van de aarde.
4,6 miljard jaar geleden,
heeft onze planeet een gevaarlijk pad afgelegd
door een chaotisch en gewelddadig zonnestelsel.
botsingen kwamen frequent voor.
een gigantische inslag liet onze planeet snel ronddraaien...
en vormde de maan.
Als we helemaal teruggaan naar de tijd dat de maan zich vormde,
kan de aarde een dag gehad hebben die maar 2 1/2 uur duurde.
terwijl de aarde verder ging op zijn weg door het vroege zonnestelsel,
koelde onze planeet af en het oppervlak werd vast.
maar het geweld was nog niet voorbij.
de jonge aarde werd gebombardeerd
in de begindagen van het zonnestelsel
en wanneer rotsen de aarde raakten sloegen ze bijna nooit rechtstreeks in.
Ze zouden onder een hoek zijn ingeslagen.
Bij elke botsing voegt het een beetje meer kracht en snelheid toe
De toegevoegde draai die je krijgt is een soort draaimolen.
Je kunt je voorstellen dat met elk kind dat duwt en springt
op de draaimolen, je een grotere draai hebt.
Terwijl onze planeet verder reisde, laten de asteroïde inslagen
de jonge aarde 12 keer sneller roteren dan vandaag de dag.
De rotatiesnelheid van onze planeet heeft enorme gevolgen voor het leven.
Op aarde heeft de rotatiesnelheid een effect op ons weer.
Met een kortere dag, kon een van de zichtbare effecten op aarde zijn,
dat er zich meer stormen ontwikkelden.
Een fenomeen dat vandaag nog steeds in actie is,
heeft deze krachtige oude stormen aangedreven.
We noemen het het coriolis effect.
De draaiing van de aarde creëert fenomenen
in de atmosfeer en oceanen van de aarde.
Dit bepaalt de circulatie patronen
in combinatie met de warmte-energie van de zon.
de rotatie van de aarde gecombineerd met zonnewarmte,
vooral op de evenaar, zorgt ervoor dat de lucht opstijgt
en dan ook een soort zijwaartse draaiende beweging maakt.
Terwijl de jonge aarde zijn reis voortzette,
werden door de rotatie van de planeet hevige planeetbrede stormen opgewekt.
De snelle draai zou rampzalig zijn geweest voor elk leven.
De stormen zouden zo groot zijn geweest,
het is moeilijk te zeggen of het leven überhaupt zou zijn geëvolueerd.
Gelukkig voor de mensheid
heeft de aarde een reisgenoot,
De maan
die hielp het draaien van onze planeet vertragen.
Wat er daarna gebeurde, was een prachtige zwaartekrachtdans
tussen deze twee lichamen.
Terwijl ze draaiden, waren ze ook in interactie met elkaar.
De zwaartekracht van de maan trok aan de oceanen van de aarde,
het genereren van getijde-uitstulpingen.
Materialen bewegen in en uit de getijdenbobbels terwijl ze draaien,
dit zorgt voor wrijving en een soort van weerstand die de rotatie vertraagt.
De getijden hebben ook geholpen om leven te creëren.
Reuzengetijden hebben voor het eerst voedingsstoffen
van het land naar de oceanen getransporteerd.
Er begon een oersoep te borellen.
en het leven ontstond.
Terwijl het draaien van de aarde bleef vertragen,
verspreidde het leven zich over de planeet.
Maar het roteren van onze planeet is slechts een deel van onze kosmische rit.
Realiseren hoe ingewikkeld onze grotere omgeving is,
in het universum, is iets geweldigs.
Zoveel dingen die de baan van de aarde beïnvloeden,
de helling van de aarde, dingen die ons klimaat beïnvloeden.
Aanwijzingen voor de ruimtereis zijn over de hele wereld verborgen.
Kan onze rit verklaren, hoe een van de droogste plekken van de planeet....
ooit nat was?
De Saharawoestijn
droog
stoffig
Verlaten
maar diep verborgen in een woestijngrot
ligt een aanwijzing dat duizenden jaren geleden
de sahara, een weelderig, groen paradijs was.
Archeologen hebben rotstekeningen opgegraven
waarin duidelijk mensen en dieren worden afgebeeld die in meren zwemmen,
en door naar satellietbeelden te kijken,
kunnen we de contouren van oude rivierdalen ontdekken.
De snelle rotatie van de aarde heeft de oude weerpatronen van onze planeet beïnvloed
Zou een andere beweging het woestijnklimaat kunnen veranderen?
Om het mysterie te ontrafelen, moeten we de klok terugspoelen
4,6 miljard jaar
tot wanneer het jonge zonnestelsel
een planetaire schietbaan was
en de aarde lichtjes gekanteld door het zonnestelsel ging
Eerder, vóór de maanvorming,
had de aarde niet veel kanteling,
en de impact sloeg ons volledig om
tot ongeveer 80 graden.
Onze planeet mag dan zijn reis wel gekanteld hebben voortgezet,
over miljarden jaren trok de zwaartekracht van de maan de aarde rechtop
alleen niet helemaal.
De maan bevindt zich niet helemaal in het equatoriale vlak van de aarde.
Het is boven het equatoriale vlak,
en het trekt de aardas in een helling van 23.5 graad.
zonder die helling van ongeveer 23 graden,
zouden we de seizoenen niet kennen,
deze seizoenen sturen de groei van de gewassen
en het vermogen om over de hele wereld te overleven.
Maar de oude vergroening van de sahara
kan niet verklaard worden door de wisselende seizoenen.
Er moet nog een planetaire beweging in het spel zijn.
Een aanwijzing wordt gevonden in de nachtelijke hemel -
de noordster.
Op dit moment is de as van de aarde naar een ster gericht
in de lucht genaamd de noordster - polaris.
We hebben het vernoemd naar het feit
dat de noordpool van de aarde ernaar toe wijst in de lucht.
Maar polaris is niet altijd de noordster geweest.
5000 jaar geleden was het een heel andere ster.
Het was thuban, in draco,
een ander sterrenbeeld.
Ergens in de toekomst zal het vega zijn,
de helderste ster in het sterrenbeeld lyra,
de noordster verandert eigenlijk
omdat de positie van de noordpool aan de hemel verandert.
De veranderende poolster is het bewijs
dat de aarde door de ruimte wiebelt.
Het is een proces dat precessie wordt genoemd,
iets dat ook een draaiende tol beïnvloedt.
Als je een tol neemt en het heel snel laat draaien
en porren,
zal de draaias zo ronddraaien,
en dat gaat veel langzamer dan de eigenlijke draai van het object.
Dat is precessie, deze cirkel die de as maakt.
Dit gebeurt ook met de aarde.
Een kosmische por veroorzaakt het wiebelen van de aarde,
maar wat heeft de kracht om een ​​planeet te porren?
nogmaals, de sleutel is zwaartekracht,
deze keer de zwaartekrachtsinteracties van de aarde
met de maan en de zon.
Deze krachten zijn die por op de draaiende aarde,
en dat is wat de aardas doet draaien in precessie,
het duurt ongeveer 20.000 jaar om één keer een volledige cirkel te maken.
Terwijl de aarde haar reis rond de zon voortzet,
veranderd deze precessie het klimaat van de planeet ingrijpend.
Als de noordpool van de aarde naar de zon leunt,
zijn de zomers op het noordelijk halfrond zonniger
met onverwachte gevolgen voor de sahara.
Het blijkt dat op momenten dat het klimaat in de sahara meer zon krijgt,
dat warmt het klimaat op,
en de winden komen uit de oceaan.
Het wordt het moessoneffect genoemd en brengt water -
regen in de sahara, waar het nu droog is.
Dit patroon van natte en droge klimaten
die deze cyclus van 20.000 jaar produceren
is wat we zien in de sahara,
waar in tijden van sterke moesson,
de sahara natter is, een groene sahara.
10.000 jaar geleden, terwijl de aarde rond de zon wiebelde,
werden de moessons losgelaten, waardoor de woestijn groen werd.
Mensen migreerden naar de weelderige Sahara
en maakten de grotschilderingen die we vandaag zien.
Dit was niet de eerste keer dat mensen een groene sahara overstaken.
Een droge sahara zou voor onze voorouders
een onoverkomelijke barrière zijn geweest om uit Afrika te migreren,
maar tijdens een van deze cycli, toen de sahara groen was,
zou het een doorgang zijn geweest
om te kunnen migreren en verspreiden.
Terwijl de aarde door de kosmos reisde,
de precessie van onze planeet veranderde de sahara
en het lot van de mensheid, maar er zijn meer kosmische krachten
welke onze reis door het universum beïnvloeden.
De baan van de aarde rond de zon is een ander ding,
dat zeer zeer solide lijkt.
We begrijpen hoe het werkt, maar alles in het universum
is een subtiel afgestemde zwaartekrachtdans,
en dingen kunnen zelfs door kleine invloeden veranderen .
Terwijl onze planeet door de ruimte raast,
beïnvloeden andere werelden ons pad.
Zou een planetaire bullebak het klimaat op aarde tot het uiterste kunnen drijven?
De aarde neemt ons mee op een wilde reis door de kosmos.
en aanwijzingen voor de effecten van deze reis
schuilen in onze eigen achtertuin.
in New York City, tussen de gebouwen en het verkeer,
vinden we morenen,
rotsen achtergelaten door terugtrekkende gletsjers.
18.000 jaar geleden,
werd Manhattan bedekt met een ijslaag groter dan elke wolkenkrabber.
Ijstijden hebben in de geschiedenis van de aarde regelmatig toegeslagen,
waardoor onze planeet in de depvries is terecht gekomen.
Er was een periode in de geschiedenis van de aarde
honderden miljoenen jaren geleden, de sneeuwbal-aarde periode,
toen we door een zeer extreme ijstijd gingen,
waarvan we denken dat de hele aarde was bedekt met een ijskap.
De Oorzaak?
De orbitale dans van de aarde rond de zon.
we hebben de neiging om te denken dat we relatief stilstaan op de aarde.
Het is eigenlijk best geruststellend,
maar we draaien om de zon met ongeveer 107.000 km/h.
Elke dag legt de aarde meer dan 2,5 miljoen kilometer af
op zijn reis rond de zon.
Deze baan is niet altijd helemaal rond.
de aarde draait over het algemeen rond de zon
in min of meer een cirkelvormige baan,
Maar soms kan de maan door zijn ellipsbaan rond de aarde,
een invloed uitoefenen op de baan van de aarde om de zon en wijzigen
zodat het soms een ellips is.
Soms is het meer een cirkel.
Momenteel zit de baan van de aarde,
in een soort van de meest circulaire tijd in de baan,
dat betekent dat de zomers relatief mild zijn,
en de winters zijn relatief mild,
maar stel je voor, niet zo lang geleden in het verleden,
zou het heel anders kunnen zijn.
Als de aarde een beetje dichter bij de zon staat,
heb je misschien een hele hete zomer,
aan de andere kant van de baan,
ben je een beetje verder dan normaal van de zon verwijderd ,
heb je een hele strenge winter.
onze omgeving is heel erg gevoelig voor deze dingen,
en als de baan van de aarde zich uitstrekt,
kan die een ijstijd veroorzaken.
De 100.000 jaar durende omloopcyclus van onze planeet
veroorzaakte de ijstijd die New York begroef.
En ijstijden hebben een grote invloed gehad op de menselijke geschiedenis.
15.000 jaar geleden,
de temperatuur daalde en sloot het water op in gletsjers en ijskappen.
De zeespiegel daalde, waardoor landbruggen tussen continenten ontstonden.
Mensen migreerden van Azië naar Amerika,
en voor het eerst werd Amerika bewoond.
mei 2018, wetenschappers onthulden een geheel nieuwe dynamiek
op de reis van de aarde.
om de 405.000 jaar
strekt de omloopbaan van onze planeet zich uit tot het uiterste,
en de planetaire buren van de aarde hebben daar schuld aan.
Omdat jupiter de meest massieve planeet is
in ons zonnestelsel,
is het in veel opzichten de bullebak op de speelplaats.
Zijn dynamiek en zwaartekracht, beeldhouwt veel van de
dynamiek van het zonnestelsel.
Het trekt aan de baan van de aarde zelf.
Het is verantwoordelijk voor een aantal van de veranderingen
die onze klimaatcyclus hier op onze planeet stimuleren.
Jupiter is niet de enige bullebak in de speeltuin.
Venus is een vrij grote planeet ongeveer de grootte van de aarde
en komt het dichtst bij ons met zijn baan,
Deze twee planeten zetten een beetje rek op onze baan om de aarde,
naarmate de cyclus vordert, hoe extremer het wordt,
we kunnen een temperatuurverschil opmerken
dat eens in de 405.000 jaar optreedt.
Jupiter en Venus verenigen hun zwaartekracht op aarde
en trekken de baan van de aarde in een nog grotere ellips.
Het hete weer van onze planeet wordt heter,
en het koude weer wordt veel kouder.
vandaag zitten we in een gematigd deel van de cyclus,
maar in slechts 60.000 jaar tijd,
zouden we in een nieuwe ijstijd kunnen duiken.
Het lijkt een beetje op een kosmisch vlindereffect.
Ik bedoel, zelfs de kleinste effecten
kan in de loop van de tijd een grote invloed hebben.
De baan van de aarde rond de zon
is slechts een deel van onze veel grotere kosmische reis.
het hele zonnestelsel draait om de melkweg,
en brengt ons op plaatsen waar we niet willen zijn.
Soms kan onze planeet afdwalen
in wat in wezen een slechte buurt is.
Welke gevaren wachten ons?
En kunnen deze buurten een ramp betekenen?
voor het leven op aarde?
Over de afgelopen 3,7 miljard jaar
heeft een reeks van uitstervingen
bijna 95 procent van alle soorten op aarde weggevaagd.
Nu suggereert onderzoek dat de baan van onze planeet
deels de schuld is,
maar niet de baan van de aarde rond de zon,
het is de langere reis van onze planeet rond de melkweg.
Ons zonnestelsel en onze zon schieten door de melkweg
met ongeveer 853.000 Km/h rond het centrum van ons sterrenstelsel.
En dat centrum van de melkweg is ongeveer 26.000 lichtjaar verwijderd,
het zou de zon ongeveer 230 miljoen jaar kosten
om een ​​volledige baan rond het centrum van de melkweg te volgen.
Ondanks het feit dat we met 853.000 Km/h over de melkweg racen,
heeft de aarde in zijn geschiedenis minder dan 20 ronden van de melkweg afgelegd,
het blijkt dat deze galactische rit gecompliceerder is dan het lijkt.
Als je kijkt naar de aarde die rond de zon draait,
toont het een ellips,
maar dat is een plat figuur, en je zou denken,
de zon gaat waarschijnlijk ook rond draaien
het blijkt niet zo simpel te zijn.
Het grootste deel van de massa van het zonnestelsel
is geconcentreerd in de zon,
de aarde en de andere planeten draaien soepel rond onze ster.
maar de massa van de melkweg is ongelijkmatig verdeeld.
Dat verandert de zwaartekracht van de melkweg,
het verandert hoe dingen erin bewegen,
als je iets een opwaartse of neerwaartse beweging geeft,
zal het op en neer bewegen terwijl het rondgaat.
De aarde berijden is alsof je in een carrousel rijdt.
Terwijl de zon en de aarde rond de melkweg gaan,
gaat de zon ook op en neer
alsof je op een van die paarden zit met de paal,
dit kan ons in verschillende galactische omgevingen brengen
Deze dobberende beweging neemt de aarde en het zonnestelsel mee
op een 60.000 jaar durende reis
op en neer door het galactische ritme van de melkweg
onze baan brengt ons ook door verschillende galactische buurten.
vandaag reizen we door een kalme buitenwijk van de melkweg.
Maar soms wordt het een beetje hobbelig.
Soms dwalen onze zon en onze planeet af
in wat in wezen een slechte buurt is.
misschien een gebied waar veel stervorming plaatsvind,
waar veel jonge sterren zijn die erg actief zijn,
of misschieneen locatie met stervende sterren,
waar dingen op het punt staan echt heet te worden.
de slechtste buurten van de melkweg, kunnen de spiraalarmen zijn.
deze met gas gevulde gebieden draaien om het galactische centrum
trager dan de aarde,
onze planeet gaat door een spiraal arm
ongeveer elke 150 miljoen jaar.
in deze armen hangen gaswolken rond,
en als ze gecomprimeerd raken, vormen ze veel sterren.
Als ze veel sterren vormen, maken ze heldere, blauwe sterren.
die bestaan niet lang en ontploffen als supernova.
het is mogelijk als we door deze regio's gaan,
dit plaatsen zijn waar je beter niet komt,
in het verre verleden, kan dit de aarde hebben aangetast.
Wanneer gigantische sterren supernova worden,
schieten de buitenste lagen van de sterren de ruimte in
samen met een schokgolf die reist aan 32.000 Km per seconde.
supernova's laten ook kosmische stralen los
ruimte kogels die bijna aan lichtsnelheid door het heelal schieten.
je wil hier niet te veel aan worden blootgesteld,
want in voldoende hoge doses,
dringen deze dingen onze cellen binnen en beschadigen ons DNA
op de lange termijn kan het veel schade aanrichten aan menselijke lichamen.
Terwijl we door de ruimte rijden,
beschermt het magnetische veld van de aarde ons tegen de meeste kosmische straling.
Maar in 2018 ontdekten we bewijs
dat een hagel van ruimtekogels
het magnetisch veld van onze planeet in het verleden overweldigde
we beschouwen de manier waarop de aarde ons beschermt
tegen de ruimte als vanzelfsprekend,
maar er zijn gegevens dat we iets te dicht bij exploderende sterren zijn gestuiterd.
Sedimenten in de oceaan laten dat zien
ongeveer 2 miljoen jaar geleden,
ijzer-60 is afgezet in onze oceanen.
Iron-60 is een radioactieve isotoop van ijzer,
er is maar één manier waarop het in het universum wordt gemaakt,
en dat zijn exploderende sterren.
Ongeveer 2,8 miljoen jaar geleden,
explodeerde een supernova op slechts 150 lichtjaar van de aarde.
Een paar honderd jaar later,
een storm van kosmische straling die op de aarde sloeg,
scheurend door ons magnetisch veld.
deze ruimtekogels zijn hoofdverdachten voor het uitsterven
van meer dan 1/3 van alle kust-zeesoorten.
dit is niet noodzakelijkerwijs gebonden aan de aarde
die door een van deze spiraalvormige armen gaat,
maar het laat zien dat dicht bij een supernova zijn
niet noodzakelijkerwijs een ding is dat je wilt doen.
Miljoenen jaren in de toekomst,
zal de aarde door een andere spiraalarm gaan
terwijl onze planeet haar reis door de melkweg voortzet.
En we weer in gevaar komen.
Maar er is nog een deel van onze reis door de ruimte dat een mysterie blijft.
De aarde draait als een tol om haar as.
Het draait om de zon.
De zon zelf draait om het centrum van de melkweg,
maar dat is lang nog niet alles.
De melkweg raast door het heelal,
en we worden meegesleurd voor de rit.
Het probleem is we niet kunnen zien waar we heen gaan.
Zou de aarde op weg zijn naar een galactische crash?
Zoals de gekste ritten van pretparken,
rijden we op aarde, een wilde reis door de kosmos.
onze planeet draait, kantelt en wiebelt rond het zonnestelsel
terwijl ze als een carrousel door de melkweg dobbert.
De dynamiek van de aarde, die zich in de kosmische ruimte beweegt
is de meest ongelofelijke reis die je je kunt voorstellen,
naarmate je op grotere schaal komt,
worden de bewegingen alleen maar groter en dynamischer.
In 1977 probeerden we de grootste beweging van al uit te werken
De beweging van ons melkwegstelsel doorheen het universum.
Aanwijzingen verbergen zich in de kosmische microgolf achtergrond,
een overblijfsel van de geboorte van het universum.
De kosmische microgolf achtergrond
is de straling die overblijft van de BigBang.
De kosmische microgolf achtergrond schijnt in alle richtingen
als een soort van vast punt
Als we er met enige snelheid doorheen bewegen,
zien we dat in het licht zelf.
door dat te gaan meten .
krijg je een idee, hoe snel we door die ruimte bewegen
Door onze beweging door het universum te volgen
tegen een vast punt,
kunnen we de snelheid en richting van de melkweg bepalen.
maar in 1977 waren telescopen niet het beste gereedschap.
Tijdens de koude oorlog, 1977,
heb je het gedeclassificeerde u-2 spionagevliegtuig
een verkenningsvliegtuig op zeer grote hoogte.
Nasa heeft er achteraf een voorzien van een naar boven gericht raam,
en met zeer gevoelige ontvangers,
dit spionagevliegtuig werd het eerste experiment
dat voor het eerst de beweging van het
melkwegstelsel door het heelal definitief meet.
Terwijl het u-2 spionagevliegtuig boven de aarde zweefde,
meet het de kosmische microgolf achtergrond
tot in het kleinste detail.
De gegevens lieten zien dat onze melkwegstelsel
door het heelal raast met 595 Km per seconde.
dat is meer dan 1.6 miljoen Km per uur.
Bedenk hoe groot een sterrenstelsel is.
Honderden miljoenen sterren,
en we bewegen met honderden km's per seconde.
Dat is haast niet te vatten.
De snelheid van de melkweg is niet het meest verontrustende deel,
van onze galactische reis.
Vanaf aarde kunnen we niet eens zien in welke richting
de melkweg ons brengt.
We vliegen blind.
Ons zicht wordt geblokkeerd door de melkweg zelf.
Als je door het vlak van de melkweg kijkt, door het vlak van de pannenkoek,
is je zicht op de melkweg belemmerd
door gordijnen van stof en gas die ons zonnestelsel omhullen.
Het is heel helder. Er zijn veel sterren.
En ons zicht wordt geblokkeerd door de melkweg zelf,
dus er is een zone direct achter het melkwegstelsel
als we naar het galactische centrum kijken, dat onbekend gebied is.
Het is een zone die we de zone van vermijding noemen,
een gebied van kosmisch mysterie.
Dankzij deze mysterieuze zone,
dachten we op weg te zijn naar een galactisch auto-ongeluk.
toen hadden we een doorbraak.
we gebruikten krachtige radiotelescopen
om door de vermijdingszone te kijken
Voor de eerste keer.
Een van de dingen bij het gebruik van licht dat in de radio zit,
dit soort licht kan door vrij dichte soorten gas en sterren kan gaan
en ons in staat stelt om door de dingen heen te kijken.
Het gebruik van deze radiotelescopen heeft ons een glimp gegeven
in wat buiten de vermijdingszone ligt.
Terwijl we door de ontwijkingszone keken,
vonden we dat het pad van de melkweg duidelijk is,
maar dat is nog niet alles.
We ontdekten ook dat we slechts een klein deel zijn
van een enorme cluster van sterrenstelsels
die samen door de kosmos zweven.
We denken dat ons melkwegstelsel, de melkweg,
deel uitmaakt van een veel grotere kosmische stroom van sterrenstelsels,
en het maakt deel uit van wat
de Laniakea supercluster van melkwegstelsels zou kunnen zijn,
deze gigantische kosmische structuur, gevuld met duizenden melkwegstelsels
die samen bewegen in deze prachtige,
langzaam bewegende rivier die wordt gedicteerd door de zwaartekracht zelf.
De aarde reist door de ruimte, langs zwaartekrachtrivieren,
honderden miljoenen lichtjaren lang,
samen met een vloot van 100.000 andere melkwegstelsels,
die allemaal in de richting van één enkel punt in de ruimte bewegen,
een gravitatieafvoer die bekend staat als de grote aantrekkingskracht.
De grote aantrekkingskracht is het lokale zwaartekrachtgebied,
van sterke zwaartekracht in dit deel van het universum.
Het is waar alle melkwegstelsels in dit stuk van het universum
naartoe stromen.
Op de locatie van de grote aantrekkingskracht
is een hoop materiaal -
een heleboel gas, een heleboel sterrenstelsels,
een extreem massieve cluster,
en na verloop van tijd steeds meer sterrenstelsels
zichzelf toevoegen aan dit cluster
terwijl ze zich blijven aansluiten bij de grote attractor.
Het is onwaarschijnlijk dat de aarde ooit de grote aantrekkingskracht zal bereiken.
Het lijkt erop dat de melkweg toch op weg is naar een aanrijding.
Is dit hoe onze kosmische reis eindigt?
De reis van de aarde door de kosmos heeft 4,5 miljard jaar geduurd.
de grote vraag, hoe zal onze reis uiteindelijk eindigen?
een aanwijzing komt van de melkweg reisgenoot
een ander sterrenstelsel, andromeda,
gevuld met tot wel een biljoen sterren
die zich naar een soortgelijk pad bewegen als wij.
het andromedastelsel is een ander groot spiraalstelsel,
dat veel lijkt op onze melkweg,
en het blijkt dat we met z'n tweeën naar elkaar op weg zijn.
Andromeda en de melkweg
zijn momenteel 2,5 miljoen lichtjaar van elkaar verwijderd,
maar ze snellen naar elkaar toe
met meer dan 400.000 Km/h
een botsing is onvermijdelijk.
Sterrenstelsels die met elkaar in botsing komen klinkt als sciencefiction,
maar de botsing van het andromedastelsel
en de melkweg zal een spectaculair evenement worden.
Wanneer de sterrenstelsels van Andromeda en de Melkweg botsen,
wordt het een absurde lichtshow.
De sterren botsen niet, maar de gigantische gaswolken wel,
en dat gaat stervorming veroorzaken,
we krijgen een zogenaamd sterren uitbarstend sterrenstelsel
wanneer andromeda eindelijk opgaat in de melkweg,
zijn alle weddenschappen uitgeschakeld.
Plotseling zal een systeem van honderden miljarden sterren
worden toegevoegd aan de onze, en er zal massale chaos zijn,
maar één ding kunt u garanderen -
er zal hemels vuurwerk zijn.
Dit zou de grootste lichtshow in de geschiedenis kunnen zijn,
met als resultaat, het ontstaan van een gloednieuw sterrenstelsel.
We zullen één gigantisch sterrenstelsel zijn geworden.
Noem het milkdromeda, als je wilt,
dus we zullen er heel anders uitzien.
Ons grootschalige, spiraalvormige Melkwegstelsel
zal zichzelf waarschijnlijk hebben getransformeerd
in een geheel andere vorm.
De samenvoegende melkwegstelsels zouden
een gigantisch elliptisch gevormd sterrenstelsel kunnen creëren,
maar de aarde zou er misschien niet zijn om het te zien.
Miljarden sterren zullen onze Melkweg binnendringen,
en zo heel gemakkelijk de baan van de aarde verstoren.
De zon zou uit het melkwegstelsel kunnen worden gegooid.
Als sterren, stof en gas om elkaar heen wervelen,
kan de zwaartekracht ons zonnestelsel naar buiten slingeren
in de intergalactische ruimte.
we draaien nog steeds om de zon en alles zal in orde zijn.
Maar het betekent alleen dat we over 4,6 miljard jaar
iets heel anders aan de hemel zullen gaan zien dan nu.
Onze planeet zou op een nieuwe rit kunnen worden gestuurd,
de kosmos ingeschoten, weg van het nieuwe melkwegstelsel
Er is geen manier te weten wat er precies zal gebeuren,
in die zin is het einde van de reis….
afwachten.
Misschien kennen we de eindbestemming niet
voor de kosmische reis van de aarde, maar we weten dit,
tot nu toe was het een ongelooflijke rit.
We hebben een fantastische reis gehad
over de geschiedenis van het bestaan ​​van de aarde.
We zijn ons misschien niet direct bewust van onze bewegingen
door het universum, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn.
♪
veel mensen denken aan de aarde als een blauwe,
kalme knikker in de ruimte.
Maar in werkelijkheid scheurt het met geweld om de zon,
en de zon scheurt rondom de melkweg.
er gebeurt veel dynamiek.
Het is verbazend, te denken aan wat de aarde zal hebben gedaan.
De aarde zal 10 miljard keer om de zon gedraaid hebben.
Het zal ongeveer een biljoen keer om zijn as hebben gedraaid
in een sterrenstelsel dat door de ruimte beweegt.
[zucht]
de aarde berijden is allesbehalve een saaie reis.