Ik kan me de verwoesting herinneren.
En de ontsnapping.
Daarna heb ik lang gedwaald door een vreemd sterrenstelsel.
Maar nu ben ik veilig.
Ik heb het weer gevonden.
De plek waar ik thuis ben.
Het is een week geleden. Maak je geen zorgen om David.
Jij moet je meer zorgen maken.
Hij was zo bedroefd om z'n vrouw.
Wat zou er met hem gebeurd zijn?
Hoe heette z'n vrouw ook alweer? -Rose.
Hoe je het ook noemt. Rose bestond waarschijnlijk niet.
Dat weet ik best.
Mensen verzinnen zelf wie ze zijn. Jullie doen niet anders.
Wie verzinnen dat? Acteurs? -Mensen van voor de pandemie.
Wat zei hij toen jullie elkaar spraken? -Wat kan het jou schelen?
Als jou iets overkomt, is het mijn schuld. De wereld is bloedlink, Alex.
Radslag.
Als je maar niet met vreemden praat.
Welkom in de prachtige wereld die wij Petoskey Station noemen.
Heb je het gelezen? Het is heel bijzonder.
Echt waar. Wendy heeft Hamlet verplaatst naar Portland, Oregon.
Met indie-muziek uit de jaren '90. Vet heftig.
Wagens in een cirkel. -Vier wachters, elke vier uur wisselen.
Dat is de route. Wen er maar aan, Dan. Dat wiel is heilig.
Waarom is Pingtree doorgestreept?
Pingtree is daar. Een golfbaan waar veel hoogleraren wonen.
Gil was een van de grondleggers. Hij woont daar nu ook.
Daar ligt Nuevo Santiago. Daar zijn ze dol op muziek.
We gingen elk jaar uit elkaar. Acteurs daar, muzikanten daar.
Daarna gingen we naar Traverse City. -Waarom doen we dat niet meer?
Gil bleek ook een vrouw in Pingtree te hebben.
Een hoogleraar, Katrina.
De dirigent kwam er drie jaar geleden achter.
Ze heeft op Gil geschoten. -Onze regisseur?
Een schampschot. Hij is opgestapt. Sindsdien blijven we bij elkaar.
Ga maar stront scheppen. -We gaan dus niet naar Pingtree.
Vreemdeling.
Hoi, hallo.
Geen gevaar. -Eindelijk heb ik jullie gevonden.
Ik kijk uit naar jullie volgende voorstelling. Morgen.
Dieter, ik heb je laatst niet verteld over dit verdachte type.
Misschien is dit wel het juiste moment...
om jullie uit te nodigen voor een bezoek aan het Museum der Beschaving.
Het is naar het oosten, een week hiervandaan.
Ik zal jullie de weg wijzen.
Hoogstpersoonlijk.
We zijn fan van u, Miss Larson.
Ik luister er voortdurend naar.
Hoe dan?
We spelen niet in jullie stad, maar deze wil ik wel hebben. Dank je.
Ik stond vroeger ook op NPR.
Misschien probeer ik het nog een keer als jullie in Nuevo Santiago zijn.
Dan zeggen we ook weer nee.
Driemaal is scheepsrecht.
Het gaat erom wat je mooi vindt. -We wijken niet af van het wiel.
Vrees de Profeet. Oren dicht en wegwezen.
Vrees de gruwelijke Profeet en de kinderen die hem volgen.
Godsamme.
Zo moet het goed zijn.
Hij vroeg me hoe het hier was als enige post-pan.
Hij zei dat ik er niet zo over dacht, maar dat het wel moest.
Dat post-pandemici iets bijzonders hadden.
De eerste generatie zonder trauma.
En dat de overlevenden de enige leugenaars waren.
Dat dacht de Onderzee.
Dat is uit Station Elf.
Zou hij het gelezen hebben?
Nee. Er was maar één kopie en die heb ik verborgen.
In Pingtree.
In het kantoor van Gil.
Daar moeten we vanavond naartoe. Wij samen.
Kijken hoe het met Gil gaat.
Zorgen dat iedereen veilig is.
Ik vraag wat Sarah vindt.
Uitladen maar.
Ben je er klaar voor? Heel goed.
Wat heb jij? Je kunt voor geen meter kaarten.
Dit moeten we echt vaker doen.
We hebben verder toch niks te doen. -Jij schrijft toch muziek?
Muziek schrijven voor Hamlet is een ramp.
De wind der chaos, zei m'n moeder altijd.
Ik heb je op het toneel gezien.
Je was bevlogen. Heel even maar.
Wat was dat?
Vertel het maar.
Speelde jij dit toen ik je ontmoette? -Ik deed m'n best.
Je kunt La Campanella niet op een keytar spelen.
Dat is niet de reden dat ik het niet kan spelen.
Maar ik fantaseer nog steeds...
over die slet die moest aanhoren hoe ik het voor Gil speelde.
Misschien moeten we teruggaan. -Nee, ze kunnen allebei m'n rug op.
Ik heb wel iets gehoord.
Eerlijk gezegd...
Misschien was het ook maar een gerucht.
Wat dan?
Katrina zou zijn overleden.
Wat? Hoe dan? -Aan een longontsteking.
Hoewel...
Ik weet het ook niet.
Ik heb het van iemand anders gehoord. Ik weet niet of het waar is.
Luister, allemaal. -Niet doen, Sarah.
Luister even.
We gaan uit elkaar.
De acteurs en ik gaan naar Pingtree. Jullie gaan door naar Nuevo Santiago.
Je verzint het ter plekke. Waarom moet dit?
het huisje het eerste jaar
De weg is weer vrij. We kunnen weer dooie beesten scoren.
We hebben niets nodig.
Wil je geen nieuw boek? -Ik vind dit mooi.
Waarom? Ik heb de hoofdrol gespeeld en ik snap er nog niets van.
Is het wat, of is het gewoon dat boek in je rugzak?
Lees eens een stukje voor.
De monsters zien ons als de monsters.
Wat betekent dat?
Jij hebt Big Daddy's gezin vermoord. -Vermoord?
De wolven vinden jou eng, maar jij vindt de wolven eng.
Wij zijn net zo.
We zijn niet net zo.
Ik weet het niet, het ziet er allemaal veilig uit.
Alles ziet er normaal uit. Hetzelfde nep-mijnenveld.
Geen Profeet te bekennen.
Ik had het door moeten hebben.
Gevaarlijke mensen heb je niet zomaar door.
Jij had het wel door.
Ik had het wel door, maar ik was zelf ook gevaarlijk toen ik klein was.
Mensen zijn kwetsbaar als jij ook zo doet.
Met die benen en die overleden vrouw.
Hoe staat het ervoor? -We weten het niet.
Staat daar 'mijnenveld'? -Kom op.
Ja, dat was voeger een mijnenveld.
Mijnen op een golfbaan? Ik vraag het maar.
In het eerste jaar hebben de Rode B's alles overgenomen.
Rode B's? -Rode Bandana's.
Een militie, verslaafd aan crystal meth. In Virginia noemden we ze Kevins.
Hier woonden toch aardige mensen? Hoogleraren en jullie regisseur en zo.
Hoogleraren van Purdue...
nadat de Bandana's elkaar hadden uitgemoord.
Er zijn nog een paar cellen over. -Ja, in het oosten.
Je weet toch dat Vlad een Rode Bandana was?
Echt waar, vraag het hem maar. -Kijk daar.
Dat is Gil.
Mogen we weer spelen?
Hier zijn we. -Lang geleden.
Pas op, er liggen weer mijnen. -Wat zegt hij nou?
Wij zijn het, het Symfonieorkest. -Pas op voor de mijnen.
Wie is dat? -Katrina.
Ik heb zo de pest aan Katrina.
Blijf staan. We hebben de mijnen weer teruggeplaatst.
Ook goeiemiddag. -Jullie staan al tussen de mijnen.
Daar liggen de eerste. Op de green.
O mijn god. -Jullie staan er middenin.
Hallo, Sarah.
Blijf staan.
Weet je niet waar ze zijn?
We hebben ze gewoon een beetje rondgestrooid. Hier in de buurt.
Wat is er gebeurd? Waarom liggen die mijnen er weer?
Omdat hij alles heeft afgepakt. De Profeet.
Die sekte kwam hier in de herfst. En ze hebben...
Ze hebben de kinderen.
Nee Alex, niet doen.
Godsamme. Nee zeg.
Gaat het wel met jullie? -Niets aan de hand.
Het spijt me zo. -Geeft allemaal niets.
Oké, heeft er ook iemand gezien waar ze liep?
Ze ging in een rechte lijn. -Echt niet?
Oké dan. Volgens mij...
Sarah.
We kunnen jouw licht en jouw leven nu goed gebruiken.
Mooi zo.
Het is een even jaartal. Welke komedie voeren jullie op?
Hamlet.
Dat zouden we nooit doen.
Dat was toen we nog samen dingen besloten.
Op die manier.
Wat wil je er voor muziek bij? Tubthumping?
We waren bijna dood geweest. Kun je even niet zo lullig doen?
Sorry. -Je bent geen lul.
Hoi, Kirsten. Fijn dat je er weer bent.
Hoi. -Niet tegen hem praten.
Wat heeft hij gedaan? Waarom heb je hem erbij gelaten?
Op een dag stonden er een man en een jongen op de stoep.
Ze waren op reis. Het was de eerste keer dat ze samen reisden.
Hij liep met krukken.
Iedereen zou medelijden hebben. Het was het jaar twintig.
Hij heeft wel iets, de Profeet.
Heb je hem ontmoet?
Wij allebei. Vorige week, in Saint Debra's.
We hebben hem gesproken.
Ik zeg niet dat ik hem vertrouwde. Helemaal niet.
Ik had het gevoel dat hij wist dat ik wist dat hij maar deed alsof.
Hij kwam heel eerlijk over. De meeste pre-pans niet.
Als je jong genoeg bent, komt hij wel overtuigend over.
Hij is niet onschuldig, ook niet aardig.
Maar goed, we gaven ze wat te eten en ze gingen ervandoor.
De volgende dag stond hij er weer.
Geen krukken. Andere naam, ander verhaal, ander kind.
We vroegen hoe het zat. Hij lachte en knikte maar een beetje.
Toen zei hij: Het Voor bestaat niet, de overlevenden zijn het probleem.
Hij heeft m'n kleinkinderen.
Hij vertelde een spookverhaal bij het kampvuur.
Twee weken later waren de vier kinderen in Pingtree verdwenen.
Penelope, Michael, Brett Olsen en Annie.
Wat was het voor verhaal? -Dat weet ik niet.
Die twee zijn natuurlijk acteurs, maar je zou toch denken...
dat de kleinkinderen van hoogleraren een beetje logisch kunnen nadenken.
Kappen. Sarah, we kunnen wel iets van je vrolijkheid gebruiken.
Laten we het even over het stuk hebben.
Laten we wel wezen, Hamlet wordt al sinds mensenheugenis overschat.
Hoger gewaardeerd dan August: Osage County.
Dat vind ik geweldig. -Uiteraard, Dieter.
Ik weet best dat ik geen groot acteur ben.
Dat weten we allemaal, Dieter. -Ik weet het ook.
Maar jij weet niet dat je een beroerde regisseur bent.
Je wordt niet gemist. -Dit zat erin.
Zit er wel iets van vrolijkheid bij? -Zo zijn we nou eenmaal.
Golf? Met wapens? -Die wapens waren er al.
Is dat niet wat bekrompen?
Het is pas bekrompen als je niets nieuws met Shakespeare doet.
Daarom ben jij toch weggegaan, Gil?
Niet alleen daarom, maar het klopt wel.
Jullie nemen geen risico's. -We zijn kunstenaars.
Alles is gevaarlijk.
We hebben Hamlet compleet ontmanteld.
Het speelt in Polen. -Portland.
Ook goed. -Wat?
Wendy heeft het geschreven.
Alex speelt de hoofdrol. -Helemaal geweldig.
Dat klinkt interessant.
Je eerste hoofdrol? Gefeliciteerd, heel fijn.
Na afloop kan ik misschien iets op de vleugel spelen.
Moeten we niet repeteren?
Ik had me er zo op verheugd. Ik ben nog niet uitgegeten.
Dan, nu meteen.
Dank je, het eten was lekker. -Wat is een camcorder?
Een camera waarmee je video's opneemt.
Dat doe je met een telefoon.
Dat ga ik niet zeggen.
Dat zeg je wel. -Echt niet.
Ik ben de schrijver. -En ik de acteur.
Wendy, dit is niet hetzelfde stuk. Ik kan er niets mee.
Het is volkomen duidelijk.
Hier straalt heel veel kracht vanuit.
Zo is Hamlet. Ophelia doet alsof, maar hij denkt alleen aan zichzelf.
Nee, zo denkt Ophelia.
Laat maar. Dit gaat lukken, aan de slag.
Jullie hebben Gil gehoord. Ze hebben ons nodig, ons licht en ons leven.
Sorry, gaat ze nu ook regisseren? -Je moet wat positiever zijn.
Jij moet zorgen dat het goedkomt. Ook als je niet de hoofdrol speelt.
Wendy?
Probeer het nou. -Het lukt wel.
Waar is m'n boek? -Geen idee, in je zak?
Wat heb je gedaan?
Heb jij het gepakt?
Hoi.
Wat doe je daar achter m'n bureau?
Ik keek even naar je grote boek van...
Ik wou het woord groots aan de titel toevoegen.
Het grootse boek van vreugde en wanhoop.
Rot op met die boeken. Zullen we putten?
Ik heb ballen. -Ik hoef niet echt.
Ik weet niet waarom ik het daar laat slingeren.
Geen geschiedenis van de wereld schrijven...
als die al vergaan is.
We missen je. Voor wat het waard is.
De acteurs dan. Die zitten zonder regisseur.
En Dieter ziet het verkeerd. Je was er echt goed in.
Gil, mag ik je iets vragen?
Had je het zo verwacht? Een leven zonder het wiel?
M'n pensioen?
Niet echt, nee.
Het feest is voorbij.
Wat er achterblijft zal oplossen.
Wij zijn het stof der dromen.
Een kort leven, en daarna volgt de slaap.
Kom terug.
Ga met ons mee.
Dat kan toch?
Katrina is alles kwijtgeraakt.
Iedereen toch? Twintig jaar geleden.
Je klinkt net als hij.
De Profeet.
Er is toch geen Voor?
Je kunt gewoon naar huis. Als je dat wilt.
Maar ik wil dit.
Station Elf gaat over een vreemdeling genaamd dr. Elf.
We zien hem voor het eerst als hij bewusteloos door de ruimte zweeft.
Hij komt terecht op een kapot ruimtestation.
Kapitein Lonergan heeft de leiding, maar er is geen bemanning.
Hij drinkt whisky en praat over het verleden.
Een ontploffing heeft de gyroscoop vernield.
Met een harde G. -Gyroscoop dan.
Een halve oceaan heeft de bemanning overspoeld.
Alle volwassenen zijn verdronken.
De kinderen hebben het overleefd. De Onderzee.
Ze willen een nieuwe aarde maken. Daarvoor moeten ze door de tijd reizen.
Dr. Elf praat met beide partijen, maar wat ze doen boeit hem niet.
Iedereen is bang voor hem.
Ben jij nog steeds bang in het donker?
zijn dat je voeten?
nog niet eerder gezien
Het wordt koud.
Luli?
ik wil niet het verkeerde leven leiden en dan doodgaan
Hoi.
Leuk je te ontmoeten, Kiki.
Ik wil niet het verkeerde leven leiden en dan doodgaan.
Wat heeft de Profeet tegen je gezegd?
Wat was er zo bijzonder?
Ik wil het echt weten.
Hij zei dat ik weg moest bij het Symfonieorkest. En ik zei ja.
Zo voelde ik me die dag.
We spraken af na het vreugdevuur, maar hij kwam niet opdagen.
God zij dank.
Ik wou niet bij hem zijn, dat snap je toch?
Ik wou de hoofdrol spelen. Eén keertje maar.
Fijn dat het gelukt is.
Zo raar dat je dat doet.
Dat ik wat doe?
Wapens meenemen naar een toneelstuk.
Ik vind het niet raar.
We buigen allemaal voor jou.
Je bent geweldig.
Ik hou van je, Ophelia. Zie je dat niet?
Nee dus. Dat zie je niet.
Jij bent nep.
Mijn liefde is echt.
Jij maakt er deel van uit.
Zo heb ik jou gemaakt.
Mijn hele familie was al dood toen wij elkaar ontmoetten.
Dat geldt voor iedereen hier.
Je kunt m'n rug op, Hamlet.
Brava.
Heel apart, dit heb ik nog nooit gezien.
En die Alexandra is echt heel bijzonder. Echt geweldig.
Je hebt ons echt nieuw leven gebracht.
We waren te bang om hier te komen.
Sinds hij hier was.
Het Reizende Symfonieorkest is niet bang.
We zijn kunstenaars. We zijn doodsbang.
Die indruk krijg ik niet.
Soms denk ik dat we ze moeten zoeken.
Misschien komen ze wel terug.
Even iets heel belangrijks. Kom mee, Kirsten.
Zoals ze je vasthielden toen je het zei. Hamlet is een bijzondere rol.
Hij raakt mensen echt.
Je was geweldig, Allie. Dat moet ik echt vaker zeggen.
Ga met me mee, dan vieren we het. Kom nou mee.
We rijden over het mijnenveld. Het Voor bestaat niet.
Hé, dat moet je niet zeggen.
Die vent is een psychopaat. Dit doet hij vast in al die stadjes.
Nee, dat doen jullie.
Jullie allemaal. Hoe komt het dat jullie nooit van de regels afwijken?
Van de routine. We gaan nooit uit elkaar, het wiel is heilig.
Hoera, ze zijn er.
De verschrikkelijke trauma-kermis.
Het Reizende Symfonieorkest.
Hou daarmee op.
Het Symfonieorkest heeft je grootgebracht.
Pas op je woorden. -Ik ga rijden.
Nee, jij gaat niet weg. -Waarom niet?
Omdat hij nog leeft. Hij is niet doodgegaan toen ik hem neerstak.
Ik wilde je beschermen, met dat vuur. Daarom was hij er niet. Niets te danken.
Waarom ben je zo boos op me? -Dat ben ik niet.
Wat jou overkomt is mijn schuld.
Ik heb niets voor mezelf gedaan sinds ik jou ken.
Van jou moesten we weg bij Frank.
We hebben te lang gewacht, voor dat toneelstuk van jou.
Waarom doe je nou zo?
Jij kunt niet zeggen dat je weg wilde bij het Reizende Symfonieorkest.
Nee, dat kan ik niet.
Sorry hoor.
Ik ga naar beneden.
Geen paniek, het zit nog in plastic.
Alex? Het wordt donker, zorg dat iedereen binnen is.
Deze heb ik op het podium gevonden, op de grond.
Ik heb dit nooit mooi gevonden. -Waarom niet?
Ik heb het twee maanden voor de dood van m'n vader opgenomen.
Ik kan nergens anders aan denken als ik het hoor.
Er blijft niets van over als je het probeert te duiden.
Het is gebeurd. Over en uit. Niets meer aan te doen.
Wat is er?
Ik ben in een country club gaan wonen.
Dat heb je inderdaad gedaan. -Zeker.
Die mensen hebben respect voor je.
Katrina houdt van je.
Ik ben nooit lief voor je geweest. -Jawel.
Je hebt ieder jaar een symfonie geschreven.
Je werd beter toen de wereld verging.
Nou en?
Jij begreep me.
Jij hebt me de weg gewezen.
Je weet toch...
dat ik alles mooi vind wat we samen gemaakt hebben?
Dat vind ik ook.
Maar ik ben niet weggegaan.
Niet doen, Alex. Het stikt daar van de mijnen.
Dit is onze kamer.
Wat heb jij nou aan?
Wat is dat? Is dat een mijn?
Dit zijn bakens. Voor de Profeet.
Laat eens zien dan.
Je vrienden gaan verdwijnen.
Eerst Alex. Dan misschien de dirigent?
Wie zal het zeggen.
M'n liefste Katrina, de reis...
Penelope? -Ik ben Penelope niet.
Hij heeft een bomvest aan.
Blijf staan.
Ik zie het nog zo voor me.
Een klein meisje...
dat dol was op midgetgolf.
Ze vond het helemaal te gek.
Gil, de kinderen hebben bommen.
Wil jij het proberen?
Kom maar.
Gil, die kinderen hebben bommen. -Hij is terug.
Er is geen Voor.
Logboek. De datum is 2817,6. Ruimteschip Enterprise is onderweg...
om de ontdekking van dr. Layton te bevestigen.
Een kunstmatige vorm van voedsel, een einde aan de hongersnood.
Moet ik lichtjaren van m'n koers afwijken...
omdat je denkt dat een acteur bij een sekte zit?
Jeevan.
Vertaling: Iyuno-SDI Group