Hallo, Tyler.
De première is over drie dagen. Midzomernacht.
We doen het in het atrium, voor als het mocht gaan regenen.
Clark lijkt het wel oké te vinden dat het Symfonieorkest er is.
Je hebt me vast nog nooit zo opgewonden gezien.
Je zag mij als de slechterik.
Stomme Duitse series.
Was je er nog maar.
Tot morgen.
Station Elf werd gedrukt bij Zalinski's Print and Copy Stop in Chicago...
op 28 november 2020.
Slechts vijf... -Hoe weet je dat?
Dat zei Miranda tegen Arthur. Slechts vijf exemplaren werden gepubliceerd.
Het is het verhaal... -In eigen beheer?
Hé, Luli.
Heb je je paard Luli genoemd?
Ik heb haar drie dagen geleid en jij lag op haar.
Ik wist haar naam niet.
Dat is mijn boek.
Weet ik.
En al heel lang.
Wat is er gebeurd?
Je hebt al die Bandanas gedood.
Maar ze kregen je toch te pakken met die smerige chemische stof.
Kolokol-1
Ze zeggen dat je erdoor gaat hallucineren.
Waar heb je over gedroomd?
De Eerste Honderd.
Cody is dood.
Dat heb ik gezien.
Heel erg voor je. Jullie waren al zo lang bij elkaar.
Er is geen Voor.
Waar is de rest van de Onderzee? -Vlakbij.
Ze komen als ik de fakkel aansteek.
Waarom help je me?
'Je gaat dood en ik kan het niet voorkomen.'
'Geldt dat niet voor iedereen?'
Ik heb mijn exemplaar verbrand toen ik wegging. Ik ken de tekst nog vrij goed.
Niet helemaal, maar grotendeels.
Sommige delen ben ik vergeten.
Waarom denk je dat ze je hier niet zullen herkennen?
Ze willen zich mij niet herinneren.
Ze denken dat ik dood ben.
Komt er achter me iemand op me af?
Doen we daar niets aan? -Zeg jij het maar.
Handen omhoog.
Wie zijn jullie?
We zijn van 't Reizende Symfonieorkest.
We zijn gewoon toneelspelers.
Ik heb dit nog nooit hardop gezegd...
maar ik heb me altijd een mislukkeling gevoeld.
Overal waar ik binnenkwam, voelde ik me gehaat.
Ik weet dat het niet goed is en niet klopt, maar dat gevoel heb ik.
Dat gevoel heb ik en dat accepteer ik.
Hallo, allemaal. Hier ben ik weer.
Zeg eens gedag, jongens. -Dag, Mr Thompson.
Deze week heb ik een karaoke-set uit het museum meegenomen.
Jongelui zoals jullie wilden in het weekend vaak lol maken.
Hierop kon je elk gewenst liedje uitkiezen en zingen voor je vrienden.
Dat kan 't Reizende Symfonieorkest ook.
Nee, niet op deze manier.
Ms Colton, was u vroeger echt een actrice?
Ja, dat klopt. En weet je wie dat ook was?
Mr Thompson?
Een heel goede acteur zelfs en ook violist.
Wanneer is de uitvoering? -Op midzomernacht.
De acteurs-workshop is de dag erna. -Mits ze in quarantaine zijn geweest.
We willen geen geïnfecteerden binnenlaten.
We mogen geen besmetting riskeren.
Als iemand interesse heeft in dit toestel, is het in het museum.
Miles komt zo voor de les elektrotechniek.
Midzomernacht. Zeg gewoon 21 juni. -Verdorie, Clark.
Niemand is meer ziek. Waarom maak je ze bang?
Ik stel ze juist gerust. -Onzin.
Ik loop nu op ze af.
Wat is dat? -Niets.
Er zijn wat mensen binnen het hek.
Gewoon meer acteurs en we zonderen ze meteen af.
Niets ervan. Dit klinkt als bedrog.
De tijden zijn veranderd. Je hoorde die kinderen.
Dit is niet de afspraak. Die theatergroep vond ik nog oké...
maar ik ga onze mensen niet in gevaar brengen.
Onze mensen willen de deuren opengooien.
Miles?
Breng ze direct naar de toren. Ik ondervraag ze zelf.
Je bent een oude gek.
Ales, ik ben onderweg. Ik heb iets leuks voor je.
Oké, we zijn nog bezig en hebben wat vragen over de Muizenval.
Het Reizende Symfonieorkest is hier om Hamlet uit te voeren.
Hallo, kom verder.
Ik ben Clark Thompson.
Welkom in het Museum der Beschaving.
Ik ben Kirsten van 't Reizende Symfonieorkest.
Kirsten? Welkom. Van harte welkom.
Laat me jullie eens bekijken. Mijn god. Echte professionele acteurs.
Kirsten, ik ken jouw verhaal.
Beangstigend. Je raakte afgescheiden op de golfbaan. Van Pingtree, toch?
We komen niet veel buiten. En toen het bombardement.
Het was heel beangstigend, ja. Gelukkig hebben jullie ons gevonden.
We zijn zo blij dat jullie ongedeerd zijn.
Met jullie groep is alles goed.
Een paar dagen in quarantaine. Zo doen we dat hier.
Daarom gaat het hier goed.
En door de afgelegen bossen, de elektrische omheiningen...
en de camera's.
Ik heb haar gewaarschuwd voor de gevaren van de bossen.
En wie ben jij?
Lonagan.
'Wat hebt gij met het lijk gedaan, mijn vorst?'
'Het met stof verenigd, waaraan het verwant is.'
Ja, maar iedereen kent Hamlet.
Omdat het zo goed is.
Als ik het lees, waan ik me in een andere wereld.
Maar dat klinkt vast stom.
Dat vind ik niet.
Identiteitsverificaties zijn vaak saai, maar dit is een genoegen.
Echte acteurs, toch Miles?
Dan kunnen we ze wel een scène laten spelen.
Soms krijgen we hier bezoekers die liegen om binnen te komen.
Vandaar de controle. -Slim.
Eén scène dus.
Kiezen jullie maar iets.
Dan weten we of jullie de waarheid vertellen.
Die ene in dat ruimteschip.
Wat is er gebeurd?
Het is ons gelukt om in de ruimte te komen.
Je was twaalfeneenhalve dag in regenerostasis.
Zo lang slaap je nooit.
Ik voel me nog steeds suffig.
Is dat de aarde?
Niet meer.
Dat was het.
Heb je m'n helmvideo gezien?
Van je ongeluk.
Ik besefte niet dat de gyroscoop naar de bliksem was.
Ik keek om me heen naar de ravage...
en probeerde me de zoetheid van het aardse bestaan te herinneren.
Maar het lukte me niet.
Weet je wat ik me herinner?
Jou.
Als kind.
Zoals in het Voor.
We weten niet eens of het is zoals in het Voor.
Er is geen Voor.
Geen Hierna.
Alleen het Nu.
Dat geloof ik niet.
Het verleden blijft.
Al het andere verandert.
Wauw, bravo.
Clark.
Jongen, wat fijn om je te zien.
Je hebt de repetitie gezien, toch? Was het heel vreselijk?
Nee, die was prima.
Nee, het is een gedegen productie.
Het is heel veelbelovend. Hoe lang zijn jullie al aan het repeteren?
Drie weken. -Ja, dan zit je in de puree.
Zo fijn dat je er bent. Wist je dat Tyler morgen aankomt?
Binnen.
Kiki, kom.
Zeg m'n vriend Clark eens gedag.
Ik ben Kirsten. De jonge Goneril.
Kiki is mijn doublure.
Ze kent het hele stuk.
Echt waar?
Dag.
'Mijn oudste dochter, spreek eerst.'
'Heer, ik bemin u meer dan woorden kunnen uitdrukken.'
Tot morgen.
Wordt weer magisch. -Zoals altijd.
Volgens de kinderbegeleidster Tanya heeft ze veel meegemaakt...
maar daar merk je niets van, hè?
Herinner je je die ene avond in de kroeg?
Toen we Miranda ontmoetten? Ik was jarig.
Ik gaf je een banaan. Heb je die nog? -Ja.
Laten we daar heen gaan.
Ik sta al negen jaar droog, zoals je weet.
Eikel, ik heb je gebeld toen ik met de twaalf stappen bezig was.
Jij vergeet altijd alles.
S.
Kirsten.
Hé, Vlad.
Ik ben oké.
Ik wist het.
Waar is Sarah?
Sarah heeft een hartaanval gehad.
Maar ze zeggen dat ze weer beter wordt.
Er is hier een kliniek. Het komt goed. -Heeft iemand haar gezien?
We mogen niet bij haar.
Hé jongens...
kijk om je heen. Dat is prikkeldraad.
We zitten opgesloten.
Maar het is hier best fijn, toch? We zijn veilig, geen gereis.
Maar wat is het plan?
Om Sarah te gaan halen.
We kunnen hier niet blijven. Het is niet veilig.
Nee, dat is niet zo. -Ze zijn blij met ons.
Ze hebben nog nooit een toneelstuk gezien.
Nooit. We moeten het stuk opvoeren.
Wat zei je?
Ik zei dat we...
Nou ja, we hebben het beloofd.
Elizabeth doet de regie.
Dat doen wij zelf. -Waarom wil je weg van zo'n fijne plek?
Ze gijzelen Sarah. -Nee, ze hebben haar gered.
Anders was ze doodgegaan. En die quarantaine is nu eenmaal de regel hier.
Elizabeth geeft ons een huis als we blijven.
En we hebben hier badkamers.
Ze zeiden dat we deze winter hier konden blijven tot Sarah is hersteld.
En willen jullie dat? -Ik heb nog nooit 'n naaimachine gehad.
Elizabeth heeft me er een gegeven.
Wie is in godsnaam die Elizabeth? -Elizabeth Colton.
Ze was vroeger een filmster. -Dat weet ik.
Was zij niet getrouwd met Arthur Leander?
Mijn god.
Snoei dat riet en die bomen en open de deuren.
Zodat er licht binnenkomt.
Ik heb ze een scène zien spelen.
En hoe waren ze?
Ze zijn echt.
Hoe was die man?
Dat is een doorsnee-speler. Kirsten is de echte ster.
Dat zei Alexander al.
Na al die tijd was ik vergeten hoe het kan binnenkomen.
Ook zonder decor en kostuums.
Dit is een probleem. -Wat?
Ik heb ermee ingestemd dat die groep kwam om iets nieuws uit te proberen.
Ik moet toegeven dat het museum niet meer toereikend is.
Maar ik had verwacht dat ze slecht zouden zijn, of minder serieus.
Je hebt het wel over Hamlet. -Ja, ik heb het herlezen.
Ik besef nu pas de onbeschaamdheid van Hamlet. Hij beledigt de koning.
Die z'n vader heeft gedood. -Niet zonder reden.
Het verhaal wordt nooit verteld vanuit zijn gezichtspunt. Maar Hamlet...
Stel je voor dat onze tieners diezelfde heftige woede gaan voelen.
Dat werkt verslavend.
Wat wil je nou zeggen?
Ik trek m'n toestemming in. -Dat kan je niet maken. Niet meer.
Ze mogen uiteraard niet vertrekken. We moeten ze hier vasthouden.
Ze weten de weg hierheen en kunnen met andere mensen terugkomen.
Beter vegen. -Niets van aantrekken.
Wees eerlijk over je woede.
Het is simpel.
Hallo Sam, eikel. Heb jij info doorgespeeld aan Bill...
die je hebt opgevangen over die toestand bij de meeting...
zonder mij in te lichten? Luistert je assistent mee? Mooi zo.
Ja, val toch hartstikke dood.
Oké, jouw beurt.
Dit is confrontatie-therapie. Ik ben CEO-fluisteraar.
Mr Leander zei dat u vroeger samen uitging. Ik heb coke.
Hoeft niet, bedankt. Dank je voor het eten.
Nee, heel goed, Jack.
Niemand gelooft dit, maar het is waar.
In Chicago eet je het allerbest.
Ga toch weg. Wat dacht je van Rome en Mexico-stad?
Tim.
Die is al net zo'n optimist als jij. -Tim? Wie is dat?
Tim is iemand die ik jaren geleden heb ontmoet.
We hebben af en toe gedatet.
Dit jaar zijn we gaan samenwonen. Hij is goed voor me.
Dat vind ik fijn voor je.
Had hem meegenomen.
Na al die tijd leek het me beter om even met z'n tweeën te zijn.
Ik hoorde je net schreeuwen. Is alles oké?
Dat was gewoon werk. Ik ben CEO-fluisteraar.
Die CEO's van tegenwoordig zijn vaak nogal gevoelige types.
Ze moeten de alfa-moves leren.
Je was violist in een punkband toen we elkaar ontmoetten.
Hoezo, alfa-moves?
Jij kon niet anders dan je gevoel tonen. -Ik ben veranderd.
Daar heb ik veel meer respect voor. Meer dan voor deze...
deze stoere macho-houding.
Hoe zit het dan met de aardige mensen?
Of de rustige mensen? Of de mensen die helemaal niet zo denken?
De mensen die dingen maken om hun eigen persoonlijke redenen?
Jij houdt van dat soort mensen, omdat je ze altijd hebt gedomineerd.
Hoezo? -Die spreken je nooit tegen...
omdat je een filmster bent. Daar ben je je toch wel van bewust?
Denk je dat ze zo gek op je zijn of geïntimideerd?
Ze geven gewoon geen zak om je.
Nu klink je net als die paranoïde lui waar m'n vader mee optrok.
Die lijpe communisten?
Ik zeg alleen dat de mensen in de zakenwereld meer rechtdoorzee zijn.
Dat heb ik liever, omdat niemand huichelt over z'n motieven.
Wat nou? Ik zeg niet dat ik ontzag heb voor die verdomde elite.
En ook niet dat ik een hekel heb aan wat we vroeger deden.
Het verkleden en verhalen vertellen, iets magisch maken.
Want daar gaat het dus om: het maken van dingen.
Dat besefte Miranda ook.
Altijd.
En met het maken van dingen bedoel ik niet...
kunst of muziek voor de elite.
Nee, ik bedoel écht iets maken.
En iets kan alleen verheffend en van blijvende waarde zijn...
als het fantastisch is.
Dus jij denkt dat je dat doet met King Lear?
Iets fantastisch maken?
Nee, ik... -Miranda gaf niets om die dingen.
Al las geen mens haar werk. Ze moest het gewoon maken.
Je kende haar niet eens. -Ze was ook mijn vriendin.
En ik ben haar kwijt, omdat jij meer aandacht nodig had.
Dat ellendige Chicago.
Sorry, ik mocht haar graag.
'Ik ben op m'n best als ik ontsnap.'
Dat is wat ze letterlijk zei die avond bij het zwembad...
toen ze besefte dat je je tegenspeelster neukte.
Maar dat was niet waar.
Iedereen riep het en ging ervan uit.
Maar dat heb ik nooit gedaan.
Miranda verliet mij.
En ze stak m'n poolhouse in de brand.
Ze was vastgebonden aan een rotsblok...
en werd naar de zeebodem getrokken.
En jij?
Jij was verdrietig, omdat ze je overvalfilm niets vond.
Weet je wat ik echt dacht toen ik je vandaag op het toneel zag?
Je bent geweldig.
En dat klopt niet, want je hebt er niets voor gedaan...
dus je zou niet zó goed moeten zijn.
En toch ben je het.
En ik ben niet jaloers op je en wil niet met je ruilen.
Ik hoef niet geweldig te zijn.
Maar ik mis wel...
de vriendschappen.
Ik ook.
Elizabeth, er is iets vreemds met hem.
Ik voelde het toen ik ze daar betrapte.
Het laat me maar niet los.
Je kijkt alsof je een spook hebt gezien.
Ik moet je iets vertellen.
Clark weet dit niet, maar ik heb Lonagan laten opsluiten.
Waar is hij? -Hij zit opgesloten. Je moet hem zien.
Waarom? -Ga nou maar kijken.
Je denkt toch niet dat het Tyler is?
Mijn zoon is dood.
Ik regel dit wel na de voorstelling.
Er is van alles aan de hand.
We moeten haar vrienden bij haar laten.
Na de voorstelling.
Die scène van vandaag was goed.
Ik heb me bedacht over dat toneelstuk.
Dat zei Elizabeth al.
Ik kwam haar tegen.
Vinden de mensen mij nog wel aardig?
Ze zijn dol op je.
Ze weten dat jij ze hebt gered.
Je hebt hier iets geweldigs opgebouwd.
Je hebt ons door een onmogelijke tijd heen geleid.
Waarom voel ik me dan zo ellendig?
Goedemorgen.
Het is al middag.
Is er koffie?
Ik vind dat je moet gaan. Nu meteen.
Wil je me kwijt voordat Tyler terugkomt?
Het leek me leuk om kennis met de jongen te maken.
Eindelijk.
Je hebt me in de steek gelaten.
Ik heb te doen met Tyler dat hij jou als vader heeft.
Sorry. -Het geeft niet.
Kom verder, Clark. Kom even gedagzeggen.
Ik wist niet dat jullie er al waren. -We zijn om twaalf uur geland.
Tyler, zeg je oom Clark eens gedag.
Hij is gisteravond 'doorgezakt', zoals ze dat noemen.
Aangenaam, Tyler.
Is hij mijn oom?
Je vader en hij waren vroeger bevriend.
Dat zijn we nog.
Nog steeds.
Maar dit is een andere tijd.
In welk opzicht?
We zijn nu stokoud.
Ik heb je vriendin gevonden.
Ik gebruikte die slurven voorheen. Zo kun je overal komen.
Er is dus toch een Voor.
Kom, je vriendin is verderop.
Je bent er bijna.
Loop maar door. Dan zie je licht.
Wat ga jij doen? -Iets anders.
Ik zie je weer bij de slurf. Ik wacht op je. Toe maar.
Sarah?
Ik ga je hier weghalen. Ik moet alleen nog bedenken hoe.
Waarom zit je in het plafond?
Ze gijzelen je om de groep te dwingen om op te treden.
Deze plek...
is niet veilig.
We moeten hier weg.
Waar moet ik dan heen?
Met ons mee.
19 keer om het meer. Ik dacht dat ik de 20 kon halen, maar...
Mijn botten zijn zo koud.
Maar je wordt weer beter.
Mijn hart is kapot.
Ga maar.
Neem afscheid.
Daar moet je beter in worden.
En vertel ze pas...
dat ik dood ben, na afloop.
Na afloop waarvan?
Het stuk.
Het stuk is het belangrijkst.
Niets verdwijnt.
Er verdwijnt nooit iets.
Ik heb haar gezien.
Bedankt.
De slurf naar de quarantaine-ruimte is die kant op.
Deze leidt naar buiten.
Nogmaals, niemand komt hier levend weg.
Het Voor komt terug.
Dat kan ik niet toestaan.
Buiten het hek.
Elizabeth?
Ben je nog wakker?
Uiteraard eiste hij de eer op. Clark nam de leiding met al z'n leugens.
Wie zijn dit?
Alle mensen die daar zijn gestorven.
Gitchegumee Air, vlucht 452.
Ze landden op dezelfde dag als wij.
Een paar uur later.
Ze lieten ze niet van boord gaan.
Zij waren ziek.
Wij waren binnen.
Veilig en wel.
Het wordt tijd dat Tyler en Elizabeth verdwijnen.
Dus je bent ervandoor gegaan.
En je liet iedereen in de waan dat je dood was.
En toen je alleen was...
dacht je aan Station Elf.
Wat is er met jou gebeurd?
In de Eerste Honderd?
Ik was in Chicago.
Ik had geluk, voor een kind.
Er was een volwassene die om me gaf.
Vlak voor de Griep uitbrak, speelde ik in een toneelstuk.
Met Arthur Leander.
Ik heb hem gekend.
Ik hield zelfs van hem.
Hij was goed voor me.
Hij had het vaak over z'n zoon.
We zouden elkaar zien bij de première.
Maar toen...
waren ze te laat.
Arthur gaf me Station Elf.
En als ik dat las...
maakte het niet uit dat de wereld eindigde.
Omdat dat voor mij de wereld zelf was.
Tyler...
hiervoor ben je niet teruggekomen.
Waarvoor dan wel?
Omdat ze niet gestorven zijn.
Ze leven allemaal nog.
Jij bent weggegaan.
Ik weet nog dat ik werd opgesloten omdat ik iemand wou helpen.
Ik herinner me hun falen.
Ik herinner me de verwoesting.
Het ontsnappen...
en het op drift zijn...
in een vreemd melkwegstelsel. Eindeloos lang.
Maar nu ben ik veilig.
Ik heb het teruggevonden.
Er is een Voor.
En het was gruwelijk.
Ik laat je gaan uit de Onderzee.
'Dus ik keek om me heen naar de ravage.'
'Ik was laat.'
'Jij was vroeg.'
Tyler.
Zeg iets.
Wat is dit? -Val dood.
Dit is allemaal jouw schuld. Door jou is het allemaal weer terug.
God zij dank, je leeft nog.
Ik ken jou niet en jou ook niet.
Rotzak. Je had je moeder twintig jaar verdriet kunnen besparen.
Stil, Clark. -Nee. Waarom ben je teruggekomen?
Waarom doe je haar dit aan?
Haar doe ik niets aan.
Het museum.
Ik ontferm me wel over hem.
Hij is teruggekomen.
En wat gebeurt er dan?
Dan eindigt het verhaal. -Wacht even.
Wat denk je zelf? Ik wil niet weten wat anderen of de schrijver zeggen.
Wat denk je zelf? -Ben je boos op me?
Nee, je bent alleen nog niet klaar.
Vertaling: Elly Straatsburg Iyuno-SDI Group