Ondertitels, vertaling en sync: Torenado. Frasier S10 E02 Enemy at the Gate
Als de PTT zegt dat ze tussen negen en twaalf voor je deur zullen staan,
dan zijn ze een verbaal contract met je aangegaan.
Als ze dan om 12:47 uur komen, is het een contract breuk.
Alweer mee eens. - Ik had niet op ze moeten wachten, dat is alles.
Nu is mijn hele dag verpest.
Toch waardeer ik het dat je de tijd neemt om mij een lift te geven.
Ja, nou, toen je me vertelde dat je met grote haast naar de winkels moest,
nam ik aan dat het een noodgeval was...
en niet om een kooi terug te brengen van een paar stomme tortelduifjes.
Het mag dan niet zo belangrijk zijn als een los zittende broek manchet,
maar tot ik thuis kom met iets meer veilig,
leven kleine Daphne en Niles onder een vergiet.
Lieve God...
zeg me nu niet dat jullie ze echt naar jezelf genoemd hebt.
Grote vergissing, dat geef ik toe. Toen vanmorgen Daphne ontsnapte,
bleef ik maar denken, "Wat als ze nu pijn heeft. Of weg is,
of door een kat opgegeten?"
Of erger...
"Wat als ze nu een vogel ontmoet die meer vogel dan Niles is, maar zonder gedoe?"
Vertrouw mij.
Niemand is meer vogel dan Niles. - Dank je.
Wat doet al dat verkeer hier? Hebben die mensen geen werk?
Sommige van ons moeten een radio progamma presenteren.
Frasier, ontspan, je hoeft pas over een half uur uit te zenden.
Dat kan niet kloppen.
Oh, lieve God. Mijn progamma is over vijftien minuten.
Ik had geen idee dat het al zo laat was. Zet me maar voor af, ik pak wel een taxi naar huis.
Ik ben bang dat ik wel moet. Verdomme. Pa deed dit.
Ik zeg je, hij stapt in, hij wil zijn favoriete radio zender horen,
en hij begint op knoppen te drukken als een laboratorium rat aan de amfetamine.
Sorry we zijn van gedacht veranderd, we willen niet parkeren.
Twee dollar. - Nee, kijk, we reden net binnen en besliste om niet te parkeren.
Kijk maar naar de tijd op het kaartje. - Het is 2 dollar voor elk deel van 20 minuten.
Een seconde, 10 minuten, wat dan ook.
Tenzij je over de minuten heen gaat, dan is het nog eens twee dollar.
vergeef me, maar misschien ben ik niet duidelijk.
Kijk, ik reed hier per ongelijk naar binnen, besloot niet te parkeren, en wil nu er uit.
Twee dollar.
Ik heb twee dollar. - Stop dat weg.
Sorry. Je kwam binnen, je betaald. Dat is het beleid.
Oh, werkelijk? Nu heb ik toevallig ook zelf een beleid,
en één daarvan zegt dat ik niet betaal voor niets.
Nou, niet voor niets, je auto neemt ruimte in onze garage. - Dat is geen parkeren.
Hij ziet er voor mij geparkeerd uit. - Maar hij beweegt continu.
Hij is gestopt. - Maar de motor loopt nog.
Hij staat geparkeerd. Luister het kost twee dollar.
Daar kan je niets aan doen. - Is dat zo?
Hoor je dat? - Ja, en het lijkt me logisch.
Prima.
We doen het op jou manier.
Wat gaan we doen, Frasier? - Als ik betaal om te parkeren,
dan gaan we ook de volle twintig minuten gebruiken.
Dan krijgt hij mijn twee dollar.
Oké, wat we nu moeten hebben...
is een kant stuk met een oor erop en een stukje lucht.
Oor met lucht...
oor met lucht...
Nou, dit is het. Sorry dat het zo lang duurde om mijn laatste dingen op te halen.
Geen probleem. Frasier laat de vloerbedekking mensen toch pas vrijdag komen.
Oh, werkelijk? Toen het mijn kamer was zei hij dat het nog wel 20 jaar mee kon.
Ja, nou, nu wordt het een lees heiligdom.
Maakt hij een bibliotheek van mijn kamer? - Nee, daar was hij erg duidelijk in...
het is een "lees heiligdom."
Een bibliotheek implieceert dat je deelt.
Ik denk dat er wat stukjes missen. - Dat zeg je altijd, blijf zoeken.
Waarom doe ik dit stomme gedoe eigenlijk?
Wat een puzzel, er staat een foto van hoe het er uit moet zien gewoon op de doos.
Dat zeg je ook altijd.
Wat is er mis, Eddie? - Kom op jongen.
Hij moet weten dat je gaat verhuizen. Hij wordt altijd zo als ik mijn koffer pak.
Hij weet dat ik weg ga, en hij begint problemen te maken. Jongen kom.
Ja, zo ziet het eruit. - Nou, er is niets om je druk over te maken.
Ik ben hier nog elke dag voor je fysiotherapie. - Hoor je dat jongen?
Ze zal nog elke dag hier zijn om het baasje te martelen.
Wat moet ik doen?
Misschien leidt het hem af als je mijn lunch maakt.
Hou op man.
Sukkel.
Andere chauffeurs worden kwaad. - Als ze niet zo bijziend waren,
zouden ze zien dat ik dit voor hun bestwil doe.
Het is net als mensen hun grammatica verbeteren, ik doe dat niet om populair te zijn.
En ik ondersteun dat, maar in dit geval voel ik toch sterk dat we
gewoon moeten betalen, en weg zien te komen voor het geweld losbarst.
Niles, ze kunnen om ons heen als ze willen. Dus als het ze een seconden of twee extra kost,
is dat een kleine prijs die ze betalen voor een beter universum.
Oké, maar we maken het ons zelf ook moeilijk. - Niles, je komt snel genoeg thuis...
bij je stomme, smerige vogels.
Ik bedoel dat je radioprogramma bijna begint... sukkel.
Waar is de doc verdomme? - Hij is er nog steeds niet.
Het is bijna showtime. Ik zweer het God, niemand hier heeft enige discipline.
Ik begin te denken dat ik de leiband te los laat.
Ik bedoel, ik probeer iedereen blij te maken en alles wat ik krijg is een gedraaide darm.
Nou, nu niet meer.
Komende zaterdag, houden we een personeel vergadering, en we halen de regels aan.
Ik ben zaterdag druk. - Nou, het is niet verplicht.
Roz Doyle. - Frasier. Waar ben je?
Wat? Hij staat bij een winkelcentrum, hij heeft nog 10 minuten parkeertijd over.
Weet je, je hoeft de volle 20 minuten niet te gebruiken.
Dat weet hij.
Wat ben je aan het doen?
Wat? Je was me na "Gandhi" al kwijt.
Hou de boel op. Ik weet niet, lees wat fanmail voor als het moet.
Dat moet er zijn.
Kijk in mijn inbox. Oh, laat maar ook. Ik ben er als ik binnen kom,
en als ik er ben, heb ik een kleine speech voor de luisteraars, over de kracht van één.
Het klinkt alsof iedereen vandaag een winnaar is.
Ben je hatelijk? Want dat is niet gezond.
Nou, ik ga wel terug naar mijn vogelkooi. - Niles, doe die deur dicht.
Je kan me midden in een gevecht niet alleen laten. - Ik laat je niet alleen.
Het kan voor anderen wel zo lijken, waardoor je mijn positie zwakker maakt.
Alsjeblieft, je moet blijven.
Wat gebeurt hier voor de duivel? - Ik ben blij dat je die vraag stelt.
Ik maak een punt tegen deze garage, die mij, en mijn passagier,
en mijn auto gijzelt, voor parkeerkosten die ik niet verschuldigd ben.
Hij wil geen twee dollar betalen. - Luister, ik zei je al, het gaat niet om geld.
In feite, om te bewijzen dat het niet om het geld gaat, doneer ik twee dollar
aan een goed doel wat jij kiest.
Alleen rijke mensen hebben tijd voor dit soort gezeik. Betaal gewoon die 2 dollar, Mr. BMW.
Mijn inkomen, en het soort auto dat ik rij, zijn niet relevant. Is dat niet zo, Niles?
Ja, ik rijd in een Mercedes, en ik zou 10 minuten geleden betaald hebben.
Ik zei mijn baas dat een weigeraar heb. - Kijk, Niles, dit gebeurd zo vaak,
dat ze er feitelijk een naam voor hebben. - Meer dan één neem ik aan.
Teken gewoon het formulier dat zegt, "kan het niet betalen," en stuur ons een check.
Nou, ik ga je zeker geen check sturen.
Luisterde meeste mensen tekenen het formulier gewoon, zodat ik het hek open kan doen.
Frasier, het is een uitweg, die moet je nemen. - Niles, ik weiger ook maar iets te tekenen
dat zegt dat ik niet kan betalen. Dat is onwaar.
Luister, ik geef er echt niks om, Jack, Ik moet alleen dit pad open krijgen.
Nu is het of de twee dollar of het formulier, zodat ik het in mijn la kan stoppen.
Je kent mijn voorwaarden: Je krijgt je geld als mijn 20 minuten voorbij zijn.
Prima. Dan betaal ik zelf wel. - Nee, nee, dat kan je niet doen.
Te laat, ik trakteer. Ga je gang, Mr. BMW.
Zo noem je mij niet. Laat dat weer zakken, we gaan nergens heen.
Ik kan dit niet meer doen, Frasier.
Sorry.
Waar heb je het over? - Wil je echt gerechtigheid?
Of is dit een uitlaat voor je slechte humeur?
Oh prima, ga gewoon. En bravo dat je de volle 10 minuten bleef.
Tot ziens.
Ik neem het je niet kwalijk dat je wegloop bij die idioot.
Hij is geen idioot. Hij is gewoon gepassioneerd. - Ik vind hem een idioot.
Wat jij wil, idioot.
Die idioot is toevallig wel mijn broer.
Hebben deze mensen niet door dat ik aan hun kant sta?
Ik denk dat het ze niets kan schelen, zolang jij op hun pad staat.
Ik doe dit voor jullie allemaal. Begrijpen jullie dat niet?
Nee, nee, kom maar hierheen en leg het aan ons uit.
Denk er geen eens aan, Frasier, die man wil je slaan.
Ik ben niet bang.
Mensen, alsjeblieft.
Ik ben de vijand niet. Ik ben jullie kampioen.
Nou, we moeten ergens heen, dus opzouten met je dikke reet.
Maar ik doe dit voor ons allemaal. - Als je iets voor mij wilt doen,
ga dan uit de weg. - Bewaar je protest voor je eigen oprit.
Als je de dingen van uit mijn standpunt zou zien, dan zou je het met mij eens zijn.
Kijk, ik reed deze garage in, besloot om er niet te parkeren, en nu wil ik eruit,
maar ze staan er op dat ik twee dollar betaal, is dat eerlijk?
Is er een dienst verleend? - Zelfs al word je beroofd,
dan is het nog beter dan gezeik te veroorzaken. - Maar is het dat? Ik zeg nee.
Ik zeg dat we lang genoeg over ons hebben laten lopen door mensen die ons diensten verlenen.
Door de postbode die je brieven verwisselt. Door de telefoon reparateur
die belooft er tussen negen en de middag te zijn en om 12:47 uur aankomt,
als je niets anders draagt dan een handdoek en een kop vol shampoo.
Nou is het genoeg.
Ik beroep mij op mijn recht op een vreedzaam protest.
Burgerlijke ongehoorzaamheid een hoeksteen van dit land,
man zo wordt de gewone man gehoord.
Kan je hem afslepen? - Niet met hem erin.
Nou, dan heb je pech gehad. Want we gaan niet bewegen.
Je zou de politie moeten bellen. - Goed idee. Het zou tijd worden. Ja.
Ga je gang.
Ik denk dat ik een vergissing maakte.
Misschien is het tijd om je terug te trekken. - Ik weet niet of ik dat kan.
Ik heb tenslotte gelijk. Mijn principes houden me gevangen.
Je principes mogen dit begonnen zijn, maar het is je koppigheid die je hier houdt.
Mijn koppigheid? De koppige zijn zij die deze garage beheren,
en zo een inflexibel beleid voeren.
Je hebt ruim de kans gehad om zonder te betalen weg te gaan.
Ja, maar daar gaat het niet om. Ze moeten weten waarom ik niet betaal.
Wat je in een brief had kunnen uitgelegen. Maar nee, je ben niet tevreden
tot iedereen het met je eens is, of geleden heeft omdat ze het niet met je eens zijn.
Denk jij echt zo over? - Dat doe ik ja.
Nou... dat is nogal een aanklacht.
Ik heb mijzelf nooit als onbuigzaam gezien.
Nou, niet op een slechte manier.
Ik weet niet of ik deze kant van mezelf wel zo leuk vindt.
Nou, je kan je koers nog veranderen als je hier weg kunt gaan
zonder je volle 20 minuten gestaan te hebben, jij bent dan de betere persoon.
Ja, maar die treiterende chauffeurs weten niet dat ik de betere persoon ben.
Ze denken dat ze me te pakken hebben, of dat ik bang ben om gearresteerd te worden.
De betere persoon geeft niet om wat andere mensen denken. - Verdomme.
Ik wil niet de betere persoon zijn, het is te moeilijk.
Weet je, ik zou niet in deze ellende zitten zonder jou en je belachelijke vogelkooi.
Oh, kom op, ik kan maar een karakterfout per keer verbeteren.
Je had gelijk over het afleiden van hem, hij is nu in orde.
Zodra je weer richting de deur gaat, krijgt hij weer een aanval.
Ik zal je wat honden snoepjes voor hem geven.
Ik snap het niet. Ik mag dan elders slapen,
maar is zie hen toch heel de tijd. - Je moet het vanuit het standpunt van Eddie zien.
Deze persoon die zoveel voor hem betekent, woont niet meer hier.
Gedurende negen jaar, heeft hij het gemak gehad te weten dat je hier was elke avond,
en dat je zijn ontbijt elke ochtend maakte, en daar vertrouwt hij nu op.
Nu veranderd alles.
Ah, kijk nu toch naar hem, hij gaat waarschijnlijk op mijn bed liggen pruilen.
Ik denk dat hij zich wel aanpast. - Ja, wie weet?
Oude honden raken aan een bepaalde routine gewend.
En hoe stoer ze er ook uit mogen zien, ze worden eenzaam.
Nou, ik denk dat hij zich wel aan zal passen.
Weet je, wellicht ben ik de laatste tijd niet vaak genoeg langs geweest.
Waarom maken we geen afspraak dat we hem regelmatig samen uitlaten?
Oh, jee, dat zou geweldig zijn.
Ik moet het bij hem checken, maar hij is meestal vrij.
Waarom beginnen we niet gelijk morgen.
Zo kan ik ook met de ouwe man ontbijten.
Dat zou hij echt waarderen.
En dan op vrijdag, eten we vissticks met aardappelkoekjes en vruchten toe.
Dat is dan gelijk de elementaire lunch planning van St. Victoria's voor de volgende maand.
We komen na dit terug om St. Victor gelijk aan te pakken.
Allemachtig, wat ben je aan het doen?
Neem wat gesprekken aan.
Ik ben geen psychiater, ik kan ze niet vertellen wat te doen.
Ja, dat houdt jullie vrouwen altijd tegen.
Praat gewoon ergens over, open een discussie, snap je?
De herkenningsmelodie is afgelopen, Ga.
Hallo iedereen.
Nou, we wachten nog steeds op Dr. Crane. Dus, totdat hij er is,
laat eens horen waar je aan denkt. Je weet het nummer, bel me.
Hallo beller, zeg het maar. -Hai. Roz, dit is Mark uit Cambridge
en ik maakte een grote fout. - Ga door.
Ik sliep met mijn baas. Nu is het op het werk enorm ongemakkelijk.
Nou, Mark, ik voel met je mee. Ik heb dat zelf ook mee gemaakt.
Wat je zou kunnen doen, is het met je baas uitpraten.
Maakte jij dat ook door? - Ja,
en het was een poosje vreemd, maar nu zijn de dingen prima.
Wie daar buiten heeft nog meer mijn advies nodig? Bel me maar op.
Je bent in de uitzending. Hoe kan ik je probleem oplossen?
Eigenlijk belde ik over iets anders, maar toen je zei, "nu zijn de dingen prima"
klonk het alsof je nog steeds met deze persoon werkt.
Wat? Nee, nee.
Ik werkte heel lang geleden met deze persoon.
Waarom zei je dan "nu"?
Omdat... Ik niet zo duidelijk spreek?...
Is Dr. Crane niet jouw baas? - Nee, ik zie Frasier meer als een collega.
Oh, nu is het al "Frasier". - Nee, ja, ik bedoel, het is gewoon zo dat ik...
Ik denk dat je het met Frasier deed.
Frasier, je bent geen gevangene van je karakter. Je kan nu gelijk beslissen
dat je hier soepel mee om gaat. Betaal het geld en ga.
Ik zou mijn patroon kunnen doorbreken. - Ja.
Ik zou het geld kunnen betalen, zonder aan iedereen te bewijzen dat ik gelijk heb,
zonder ze een lesje te leren. - Precies, je kan het.
Meneer?
Ik zeg je, ik ga nu weg met nog tijd over. - Gefeliciteerd.
Omdat je toch niet de morele gedragscode begrijpt waar ik hier voor sta,
weet ik zeker dat je verbijsterd moet zijn dat ik vertrek voor mijn 20 minuten voorbij zijn.
Het volstaat te zeggen, dat ik nu de betere man ben.
En jij, en je schandelijke beleid mogen door gaan,
met wat in de ware zin van het woord roofzucht mag heten.
Hier is je kaartje, en...
je onrechtvaardig verkregen twee dollar.
Vier dollar.
Vier dollar? - Je staat al meer dan 20 minuten.
Het is twee dollar voor elke 20 minuten. - Maar ik heb al toegegeven.
Nou, Als je me niet zo toegesproken had, zou je het binnen de tijd gehaald hebben.
Dikke pech, huh?
Inderdaad...
Hou je vast, Niles.
Niet te geloven, ik bedoel, ik voelde altijd al wat chemie tussen jou en de Doc, maar...
Dit kan nooit slecht zijn voor de luistercijfers. - Rustig aan, Kenny, het is niet waar.
Ja, vast.
Hé, je deed het toch niet hier in de studio hè? - Natuurlijk niet.
Hé, als het maar niet op mijn bank was, wie geeft er dan om.
Hé, de reclame is voorbij.
En we zijn terug, met een nieuw onderwerp: Katten of honden, wat is beter?
Hallo, beller, je bent in de uitzending. - Dit is Jerry uit Elliot Bay...
Wat heb je, Jerry: een kat of een hond?
Frasier, het spijt me zo, ik heb het echt verkloot. - Het is wel goed, Roz. Ik regel alles wel,
Ik heb ze beide niet, ik wil gewoon weten wat er met Dr. Crane aan de hand is.
Ja, nou ik geloof dat je dat doet, Jerry.
Dr. Frasier Crane hier, Seattle. het spijt me dat ik te laat ben.
Het klinkt alsof Roz jullie geïnformeerd heeft over mijn heldendaden.
Ze heeft niet veel gezegd, maar we willen het graag van jou horen.
Nou, het was niet mijn beste tijd.
Laten we dat ik daar binnen kwam, in zag dat ik een fout gemaakt had,
en dan probeerde ik er als de duivel weg te komen.
Frasier.
Er werd veel geschreeuwd, en toen begon er zich en een lijn achter me te vormen.
Gelukkig was mijn broer bij me voor morele steun, en,
nou, laten we eerlijk zijn, iemand om mee te praten.
Weet je, je zou versteld staan hoe lang 20 minuten zijn als je op de klok let.
In ieder geval, op het laatst ben ik weggekomen zonder die vier dollar te betalen.
Ondertitels, vertaling en sync: Torenado. Frasier S10 E02 Enemy at the Gate