Ik heb een hotelkamer geboekt. - Je hebt wat?
Het is in de buurt van je appartement. Makkelijk, dichtbij.
Je kunt erheen rennen en terug. - Waarom ren ik daarheen?
Booty calls. - Booty calls?
Je hebt een hotelkamer geboekt en ik ren daarheen voor booty calls? Wat gebeurt er?
We zijn weer in D.C. We staan niet meer in de zon.
Ik blijf niet in je appartement, tot ik je van dienst kan zijn.
Ik heb dingen te doen. Ik heb het druk, maar...
Ik heb wel een mooie kamer geboekt voor booty calls.
We moeten praten over... Ik doe niet aan booty calls, Jake.
Dat daar verwerpt je verklaring.
Dat is een politieke booty call. Ik zie je later.
Je ziet er goed uit... Gezond.
Ik ben nu een vegetariër. Ze hebben mijn vlees afgepakt...
de assistenten, de huishoudster en mijn beveiliging.
Ze zijn samengekomen met de artsen en... een samenzwering.
Ze willen de auto niet eens stoppen voor een afhaal burger.
Ik ben een gevangene... fascisten.
Ze geven om je. Willen dat je blijft leven. - De klootzakken.
Je ziet er vreselijk uit. - Niet waar.
Je kunt het iemand laten weten dat je terug bent.
Je wist dat ik er was. - Je had een vriend kunnen bellen.
Zijn we dat? Zijn we nog vrienden?
Ik heb een gunst nodig. - Verleen ik niet meer voor het Witte Huis.
Zie het dan niet als een gunst, maar meer als werk.
Ik werk zeker niet meer voor het Witte Huis. - Het punt is...
Dat je dat al doet.
Als iemand tenminste zou kijken naar je zakelijke bankrekening...
dan zouden ze denken dat je meedeed, gezien er een groot bedrag op gestort is
door de Amerikaanse overheid, voor bewezen diensten.
Je kunt niet denken dat ik de I.R.S. niet om wat gunsten vraag.
Chanteer je me? - Chantage...
James en Lisa Elliot... - Komen naar de State of the Union,
als de eregasten van de President... als extra steun tegen het wapenbezit.
Ze hebben twee vluchten vanaf New Mexico gemist en bellen ons niet terug.
En de State of the Union is... - Morgenavond.
Cyrus, je weet dat ik niet bang ben voor de I.R.S.
Ik zal hem vertellen... dat je elke dag belt.
Ik zeg hem dat je elke dag naar hem vraagt...
dat je naar hem smacht.
Sorry dat ik zo'n klootzak moet zijn, Liv.
Verlangen naar vlees brengt echt het slechtste in me naar boven.
Vertaling: Squashy06 Controle: LazyLimbo
James Elliot is een echte oorlogsheld. Ontsnapte uit een Taliban P.O.W. kamp,
liep 44 km door de Hindu Kush bergen, zonder schoenen of water om in veiligheid te komen.
Echt stoer. Toch, Huck? - James ontmoette Lisa, toen hij
voor haar klas stond van de Red Hawk basisschool, twee jaar voor de schietpartij.
Al die kinderen. - Lisa heeft minstens 50 levens gered.
Ze verborg ze in hun kluisjes en bracht vijf meisjes uit de vuurlinie weer in veiligheid.
46 minuten later, kreeg ze een kogel in haar rug. Ze raakte verlamd vanaf haar middel.
Ze gingen naar alle begrafenissen, hoeveel?
29. De kranten noemden haar, "de engel van de Mesa."
Zes maanden na de fysiotherapie voelde ze zich goed genoeg...
Voor een sprookjesbruiloft. - Het ging wereldwijd...
ze vertelden iedereen dat ze hun levens zouden wijden
aan het van de straat krijgen van wapens. - En aan elkaar.
Hallo?
Iedereen houdt van ze. - Ik hou van ze. Ze zijn perfect.
Ze zullen de belangrijkste eregasten bij de State of the Union zijn,
dus waarom zijn ze vanochtend niet op dat vliegtuig gestapt?
Nog één belediging en ik vermoord je. - Tuurlijk.
Rot op.
Pak dat maar aan, jij vuile...
Bedankt. Ik denk dat dat genoeg was, toch?
Ik ben het beu te moeten zorgen dat de vrouw in de rolstoel krijgt wat ze wilt,
wanneer ze het wilt, dat is de reden. - Daar gaan we weer.
Ik hou van deze rolstoel. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Ik ben de bitch die met het gekke idee kwam om beschoten te worden in haar rug.
Die rolstoel maakte een ster van je. Nu is het je verdomde troon.
Het is alsof je erin zit en regeert over je kleine...
Verlamde koninkrijk. - Je bent zo'n zeurpiet.
Ik ben een zeurpiet? Ik zat twee jaar in een P.O.W. kamp.
Mijn God, wil je eens ophouden over je P.O.W. kamp? Zeurpiet.
Dat is genoeg. - Ik werd gemarteld door de Taliban.
"Ik zat in een P.O.W. kamp. Ik werd gemarteld door de Taliban."
Wat is je punt, James? Waar is je Taliban nu? - Laten we even...
Ik werd gemarteld door de Taliban en het was beter dan dit.
De Taliban is beter dan jij. - Dat is het, jij vuile...
Wacht, wacht. Ik ben de enige die praat.
Over 30 uur zal de President van de Verenigde Staten van Amerika
de State of the Union toespraak geven. Hij zal praten over het wapenbezit.
Om dat te doen heeft hij jullie nodig, want ondanks wat er hier gebeurt
zijn jullie het gezicht van het wapenbezit voor het Amerikaanse volk.
De President heeft jullie daar nodig. De wet hangt ervan af. Levens hangen ervan af.
Dus laten we stoppen met kibbelen, onze tassen pakken en ons land gaan dienen, goed?
Je kunt dit niet doen? - Wat?
Wapenbezit het middelpunt van de State of the Union toespraak maken.
Waarom niet? - Omdat we Republikeinen zijn.
Je zei niets bij de gelijke beloning.
Ja en toen nomineerde je een democraat voor de procureur-generaal functie.
Ze probeert de partij bij elkaar te houden. - Dat is de toespraak.
Waarom is de President hier niet om zichzelf te verdedigen?
Omdat hij jou niet op zijn wenken bedient, zoals hij daar.
Goed, dat is genoeg. Je hebt je punt gemaakt.
Staan en klappen, Andrew. Dat is je werk morgenavond...
Staan en klappen. - Cyrus...
Waar is de President? - Druk. Hij heeft het druk.
Ja, Dave? - De First Lady wil haar chips, sir.
Bedankt, sir.
Alsjeblieft, ma'am. - Bedankt, Dave.
Is de First Lady gediagnosticeerd door een arts of psycholoog?
De First Lady rouwt. Ze is niet gek.
Overweegt de President om af te treden om voor haar te zorgen?
Carol, de President... - Dit is erg, Cy.
Niet voor de verkoop van chips. - Maak geen grapjes.
Dus mevrouw Grant heeft geen medische hulp gezocht?
Nee, Carol. - Hoe weet je dan dat ze mentaal gezond is?
Simpel, Jim. Ik vergeleek haar met jou.
Zie je? Ze is grappig. - Ze gooit alleen maar meer olie op het vuur.
Ik probeer het hier alleen gezellig te maken. Niet slecht bedoeld. Volgende vraag.
Kom op, Abby. Ontwijk de vraag niet. Dit is serieus.
Ze kan dit stoppen met een antwoord als, "dat een privé moment openbaar is gemaakt,
geeft ons nog niet het recht om te oordelen." - Zeg niet hoe ik mijn werk moet doen.
Maar dat ik me geen zorgen hoef te maken over de Elliots.
Toch wel. Onze Amerikaanse geliefden haten elkaar...
echte diepe haat... en ik snap waarom.
Het zijn vreselijke mensen, allebei. - Maar je lost het op.
Ik ben bang dat de tijd op is. - Ik moet gaan.
Let op je toon. Minder strijdlustig. Gooi geen extra olie op het vuur.
Dat een privé moment openbaar is gemaakt, geeft ons nog niet het recht om te oordelen.
Begrepen. - Goed.
Ik wil alles over de moorden op Harrison Wright en Adnan Salif hebben.
Papierwerk, plaats delict foto's... alles.
Ik heb het zelf bekeken. Dat onderzoek was schoon.
"Schoon" en "feitelijk" zijn verschillende dingen.
Ze waren vanaf hier tot Arizona gekomen, voordat Ivan Yushkin ze vond en neerschoot?
Best, maar ik wil het zelf zien.
Erg nobel van je, maar momenteel heb ik het nogal druk.
Rowan was bij de begrafenis van Wright en ik denk niet om een steunende vader te zijn.
Ik heb direct een senaat hoorzitting
en ik denk niet dat een bondgenoot van een moordenaar zijn mijn kansen vergroot.
Goed. Ik zal doen wat ik kan. Mag ik nu alsjeblieft gaan?
Liv is terug uit New Mexico met de Elliots.
Schijnbaar zijn ze vreselijk. Gewoon vreselijke mensen die elkaar haten.
Dat is het probleem.
Dus Liv heeft ze in aangrenzende kamers in de Hay-Adams gezet,
regelt de media voor ze en vroeg ons om te babysitten.
Omdat samenwerken iets is waar we goed in zijn.
Je hoeft me niet zo te behandelen. - Ja, toch wel.
De Elliots zijn een opmerkelijk paar die ervoor leven om ons eraan te herinneren,
dat strengere wapenbezit wetten een noodzaak zijn,
iets wat de President aan het hart ligt. - Nu we daar over hebben,
je hebt voor hem gewerkt in het verleden. Wat denk jij van de first familie?
Momenteel werk ik niet voor het Witte Huis, maar ik vind wel dat...
ook al is een privé moment openbaar gemaakt, het ons niet het recht geeft om te oordelen.
In feite, vind ik dat we ons juist moeten richten op...
"Ook al is een privé moment openbaar gemaakt, het geeft ons niet het recht om te oordelen."
Ik dacht dat je de hulp kon gebruiken. - Je werkt hier niet meer, Liv.
Ik wel en ik doe het op mijn manier, want weet je wat?
Je weet niet alles. Je weet niets. Harrison is dood. De firma viel uit elkaar.
Huck en Quinn neukten erop los in het kantoor voor weet ik het hoelang en jij wist niets.
Huck en wat?
Gebakken kip. De chef heeft gebakken kip gemaakt.
Je hoeft alleen maar de telefoon te pakken, het te vragen en bam...
gebakken kip, zuidelijk gebakken. Wil je wat?
Nee, bedankt. Mellie, ik moet... We moeten...
Ik wil met je praten over... - Mellie, deze foto waarop je gek lijkt
staat in elke krant van Amerika en we hebben een groot probleem,
want de State of the Union...
Iemand heeft deze foto van mij genomen bij Jerry's graf?
Het spijt me. Ik weet niet hoe het ze gelukt is, met alle beveiliging.
Het zou privé moeten zijn. Je zou privacy moeten hebben.
Maar het is openbaar en over 24 uur is de State of the Union.
Wil je dat ik daarheen ga?
Ja, dat zorgt dat dit weggaat en dat de aandacht bij de toespraak ligt.
Als je niet gaat zal je afwezigheid, je "mentale gezondheid"...
het enige zijn waar de mensen over praten.
Lieverd, toch, denk je echt
dat het me nog interesseert wat mensen van me denken?
En dat jij hier komt en doet alsof het over mij gaat,
terwijl het, laten we eerlijk zijn... allemaal over jou gaat.
Dit is "de Fitzgerald Grant show" met Fitzgerald Grant.
Je wilt dat ik mijn rol speel... de tegenspeelster,
de plichtsgetrouwe vrouw die lacht en juicht en die zo trots op je is en geen kip eet,
geen joggingbroek draagt of bij graven rondhangt.
Jij hoort een vegetariër te zijn.
Dan overlijd ik maar aan een hartaanval... nou en.
Dan ben ik tenminste bij James.
Het is niet hetzelfde...
mijn kind en jouw man.
Het is niet hetzelfde.
Dat blijf ik horen.
Het verlies van een kind is groter.
Omdat ik het nooit meegemaakt heb, kan ik het niet zeggen.
Ik weiger het gevoel te moeten hebben dat het verliezen van de liefde van mijn leven...
de enige die er ooit voor heeft gezorgd dat ik me echt mezelf voelde...
een minder verlies is... een mindere dan het jouwe.
Ik ben gebroken. Ik ben niet mezelf.
Ik ben voor altijd veranderd. Niet compleet...
Een gebroken hart is een gebroken hart... verschil daarbij maken is wreedheid.
Ik ga morgen niet.
Ik trek geen jurk aan. Ik zwaai niet naar de camera's. Ik ben klaar. Er klaar mee.
En we zijn niet hetzelfde.
Ik wist niet zeker of je het zou halen. - Naar mijn kantoor?
Ik weet dat je veel te doen hebt. - Alles gaat goed.
Dus de senaat hoorzitting voor de procureur-generaal functie.
Laten we beginnen.
Wat kun je het comité vertellen over het proces van het Molotov meesteres?
Zullen ze niet rustiger beginnen, door te vragen naar welke universiteit ik ging?
Ik begrijp dat je naar Dartmouth ging, meneer Rosen. Ik ook.
Het is zoals ik zei, een kleine universiteit...
Maar toch zijn er mensen die ervan houden.
Wat kun je het comité vertellen over het proces van het Molotov meesteres?
De belangrijkste stem in de senaat commissie is Al Watson.
Geen bondgenoot, maar als we hem overtuigen zijn we binnen. Hij is een wilde.
Je werd ontslagen, meneer Rosen... klopt dat?
Voor het nastreven van een samenzwerings- theorie over verkiezingsfraude?
Ik zei al dat ik een andere carrière nastreefde.
Je liet een prestigieuze baan als officier van justitie achter,
om les te geven op een middelbare school?
Michael Jordan verliet de Bulls om minor league baseball te spelen. Het gebeurt.
Je vergelijkt jezelf met Michael Jordan? - Ik vergelijk mezelf
met iedereen die ooit een droom nagestreefd heeft, senator.
Hou je van sport? - Nee.
Goed. En een drankje? Drink je?
Hij was zo'n held, weet je.
Al die jaren als een P.O.W. en hij kwam thuis zonder enige bitterheid,
wat nu moeilijk te geloven is.
Maar toen... was hij perfect.
En hij vond mij perfect.
We hielden van elkaar.
Voor... dit allemaal.
We hielden van elkaar.
Is dit een slecht moment?
Nee, wat is er? - Niets.
Is dit een booty call? - Nee.
Je had geen hotelkamer hoeven nemen. - Ik ben je vriend niet.
Ik ga niet bij je slapen, alsof ik onderhouden door je wordt.
Je vond het prima bij mij te zijn. Ik ook. Je moet terugkomen.
Ontbied je me? - Nee.
Misschien. - Dat kun je niet doen.
Kom hierheen. - Je bent de baas niet over me.
Jij bent ook niet de baas over mij.
Dat heb ik ook nooit gezegd. Ik heb je wel laten weten
dat ik beschikbaar ben voor booty calls... alle booty calls die je wilt.
Bij mijn hotel. In kamer 207.
Ik vind dit niets. - Dan vind je dat maar.
Elizabeth, waaraan verdien ik... Waarom ben je hier?
Ik weet dat je me niet wilt geloven, maar het spijt me.
Ik kreeg dit net van een vriend in senator Watson's kantoor.
Blijkbaar had hij deze middag een kopie ervan gekregen.
Rosen? Huiselijk geweld? - Het is vergif, Cyrus.
Als Watson dit gebruikt, ligt de hele agenda van de President overhoop.
Het is een klein probleempje, Liz. Laten we er niet op vooruit lopen.
Een man die een procureur-generaal nomineert die vrouwen slaat,
is of een monster of iemand die niet compleet geconcentreerd is.
Misschien te druk met de zorg van zijn vrouw.
Laat Rosen morgen de nominatie weigeren bij de hoorzitting. Dat is de enige keuze.
Je hebt gelijk. Ik geloof niet dat je spijt hebt.
Maar dit is verzonnen. Dat weet je.
Olivia Pope liet Harrison dit doen. Hij kocht een vrouw om, om dat te zeggen.
Het maakt niet uit. - Ze liegt. Ik zou nooit...
Ik dacht dat Harrison dit begraven had. - Dat dacht ik ook.
Ik weet niet hoe ze eraan gekomen zijn. - Het maakt niet uit. Het is gebeurd.
De President mag je, maar het is voorbij. Het spijt me.
Het spijt me, David. Echt waar.
Bedankt.
Olivia Pope. Na al haar gepraat over witte hoeden en het juiste doen,
krijgt zij wat ze wilt en soms ben je gewoon bijkomende schade.
Geef het toe. Kom op, je werkt er niet meer.
Ze heeft geen loyaliteit. Ze krijgt wat ze wilt, omdat ze een winnaar is...
en ze ligt er niet wakker van of ze het spel wel eerlijk gespeeld heeft.
We moeten een verklaring uitgeven. Waar ga je heen?
Ik ga winnen.
Sorry. Mag ik een...
Wat is dat? Is dat wodka?
Uit Engeland. Het is schijnbaar van koeienmelk gemaakt. Best romig.
Mag ik er nog eentje? Bedankt.
Hier. Laat me die betalen.
Nee, niet nodig. Ik ben niet geïnteresseerd.
Niet dat ik dat niet zou zijn...
Het is alleen... - Je...
hebt al een relatie. Ik snap het. - Nee.
Niet echt.
Maar ik kan het niet.
Het is goed.
Dit is heerlijk. Fijne nacht.
Waar we heen gaan, zul je altijd weten.
Dat het leger maar doorgaat. - Wat doe je in godsnaam?
Het legerlied zingen. Wat doe jij? - Ben je dronken?
Ik wel. - Hou je kop.
Waarom bemoei je je niet eens met je eigen zaken?
Ik wist niet wat ik anders moest doen. Ik dacht dat je het wilde weten van je familie.
Ik probeerde je te helpen, maar ik weet niet waarom.
We waren nooit een normaal koppel. Je bent altijd de man, die mijn tanden eruit trok.
Dat deed ik, omdat je je overal mee moet bemoeien.
Je kunt een ander nooit met rust laten. En als ik het weer zou moeten doen,
om je die waardevolle les te leren, zou ik het doen.
God. Bitch.
Lisa, waarom doe je de deur niet open, zodat we kunnen praten?
Ik praat niet met hem.
Doe geen moeite. Zet me maar op het vliegtuig terug naar ABQ. Ik ben klaar.
James, we moeten even een moment nemen om na te denken.
Ik meen het. Schijt aan haar en het wapenbezit.
Wat is er daarbinnen gebeurd? - Vraag het Huck. Dan zingt hij er wel over.
Huck, wat is er tussen jou en Quinn? - Niets.
Niet "niets." Wil je het me vertellen of moet ik het jou vertellen?
Het was maar... een paar keer.
Huck, kijk me aan.
Kijk me aan.
Alles gaat goed. Raak me niet aan.
Hawley, Pennsylvania, senator Watson. - Wat is daarmee?
Ik heb wat gelezen. Kijk op pagina drie.
Of ga meteen naar het einde, waar we een paar miljoen aan steekpenningen vinden,
verstopt onder het hertenvlees in je garage vriezer.
Dit is chantage. - Ik zie het graag als winnen.
David Rosen heeft laten zien dat hij hooggekwalificeerd is
en ik weet zeker dat mijn mede senatoren het hierover eens zullen zijn
en vóór meneer Rosen zullen stemmen.
Wat is dat in godsnaam? - Meneer Rosen...
Geef me nu Watson's kantoor aan de lijn.
Vanavond gaat de President naar het Capitol gebouw,
voor wat volgens insiders een historische State of the Union toespraak wordt.
Terwijl de geruchten over de gezondheid van de First Lady
en de emotionele staat van het gezin nog steeds rondgaan
hopen we vanavond een glimp op te vangen van Mellie Grant.
Onder vuur in zijn eigen partij door zijn pogingen om steun te zoeken bij anderen...
en door een waarschijnlijke bevestiging van de procureur-generaal David Rosen
wordt verwacht dat President Grant in gaat zetten
op meerdere democratische zaken, vooral op het wapenbezit.
Goed nieuws of het gebruikelijke?
Olivia belde net. De Elliots komen niet naar de pre receptie,
wat betekent dat het niet gefilmd wordt dat ze het Capitol binnenlopen,
dus als de netwerken vanavond hun nieuws brengen,
zal er geen verhaal zijn over hoe hun ware liefde, het kwaad van de geweren overwint.
Ze komen niet. - Liv regelt het.
Ben je niet eens een beetje bezorgd? - Ik ben bezorgd.
Bezorgd dat de tweede termijn van Fitzgerald Grant
als President van de Verenigde Staten ontspoord wordt,
omdat zijn vrouw niet lang genoeg kan stoppen met kip eten,
om een cocktail jurk aan te trekken. Ik ben bezorgd...
dat onze vijanden hun messen slijpen, voor het snel naderende ogenblik
dat het politiek acceptabel wordt om te zeggen...
dat het gezinsleven van de President heel misschien
effect begint te krijgen op het maken van zijn beslissingen. Ik ben bezorgd
dat alles waar ik mijn ziel ingestopt heb,
meer dan gezond of passend is...
in gaat storten op het graf van een 16 jarige.
Maar, nee, ik ben niet bezorgd dat Olivia zal falen.
Daar ben ik nooit bezorgd over.
De Elliots zullen bij de State of the Union zijn. Mellie, waarschijnlijk niet.
Wat doe je? Waarom ben je niet netjes aangekleed?
Ik kan dit niet meer. Het spijt me. Ik kan het gewoon niet meer.
Quinn, doe de deur open.
James, Lisa, wat jullie nodig hebben is een scheiding.
Wat? - Dat kan niet.
Toch wel. Ga scheiden. Ga eruit, voor dit jullie beide kapotmaakt.
Het zal zwaar zijn. Je moet het voorschot van je tweede boek terugbetalen,
het huis verkopen en je verlies nemen. Maar ik kan jullie helpen.
Als dit voorbij is, zorg ik dat jullie kunnen leven
van individuele toespraken. Ik zorg dat het volk aan jullie kant blijft staan...
aan die van jullie allebei. Ik zorg voor een uitweg. Dat kan ik.
Tenzij jullie samen zijn voor de roem, want dan verdienen jullie elkaar
en wens ik jullie een lang en ellendig leven samen toe.
Mevrouw Grant?
Ik weet niet wie je bent, maar je bent overduidelijk een laatste wanhopige kans
van mijn man of van Cyrus of iemand anders
die denkt dat er een kans is, dat ik een jurk aantrek en naar die stomme toespraak ga.
Ik ben niet geïnteresseerd in wat je komt zeggen, dus ga maar gewoon weg.
Het gebeurt niet.
Kinderen gaan dood, mevrouw Grant. Ik heb geen kinderen,
dus je mag het erg vinden dat ik het zeg en misschien is dat ook zo,
maar het is een feit dat van alle miljoenen Amerikanen
die vanavond kijken en luisteren naar de State of the Union toespraak...
er duizenden mensen zijn waarvan de kinderen dood zijn,
net als die van jou. Maar in tegenstelling tot jou
konden ze niet drie maanden rotzooien en chips eten.
Zij krijgen drie dagen om te rouwen, drie weken als ze geluk hebben...
of anders zijn ze hun baan kwijt. Vergis je niet, mevrouw Grant, je hebt een baan.
Jij bent de First Lady van de Verenigde Staten
en je krijgt dan niet betaald, maar het is een baan.
Als Jackie Kennedy in een auto kon zitten terwijl de hersens van haar man
over haar schoot vlogen en ze daarna alweer naast L.B.J. stond,
omdat hij werd beëdigd om haar dode man te vervangen, net 99 minuten later...
dan kun jij een jurk aantrekken en in je privé box zitten
en de mensen van onze natie die de vreselijke last van het verliezen
van een kind met jou delen, laten zien dat de first familie misschien gebroken is...
maar dat de Amerikaanse burgers die op jouw man gestemd hebben niet vergeten zijn...
en die moeten zien dat het goed met je gaat, of dat nou wel of niet de waarheid is.
Dit is wat ik kwam zeggen.
Ik ga wel weer weg.
Goed. Vanaf hier word je naar je plek gebracht. Dit is de finish.
Sorry, ma'am. Je moet hier even wachten.
Meneer President. Abby.
Hoi Liv. - Dit zijn James en Lisa Elliot.
Bedankt voor jullie diensten aan het land. - Bedankt.
Meneer en mevrouw Elliot, ik zal jullie naar je plaatsen brengen.
Bedankt wat je deed met de Elliots. - Geen probleem.
Mevrouw Whelan, we hebben de laatste opmerkingen voor de autocue nodig.
Ik heb ze hier. - Nee, wacht...
Mogen mevrouw Pope en ik de ruimte hebben? - Dat is niet nodig.
Mogen mevrouw Pope en ik de kamer hebben?
Dat was geen goed idee. - Het komt wel goed met Gabby.
Ik moet weten wat jij denkt.
Voor ik daar ga staan en het land toespreek, moet ik weten wat jij denkt.
Denk je niet dat je me dat tenminste verschuldigd bent?
Meneer speaker, de President van de Verenigde Staten.
We eren de levens die we verloren zijn, door hun diensten aan deze grote natie.
Niet iedere dood is een opoffering.
Niet elke dood heeft een betekenis. Vraag het maar aan Lisa Elliot...
die haar leerling, Joelle Brent, optilde en haar in veiligheid bracht...
alleen maar om haar te zien sterven
door één van de 102 schoten die gelost werden op de Red Hawk basisschool.
Ik was niet van plan hierover te praten vanavond.
Het is goed. - Ik ken je.
"Het is goed", betekent nooit dat het goed is.
Dit klopt niet. - Niet?
Nee...
Het is niet... de toespraak die op de autocue staat.
Zeg dan wat ik moet doen.
En ik kan je nu vertellen dat er een aantal stafleden een hartaanval krijgen,
zich afvragend wat ik ga zeggen.
Niemand zal iets geven om James en Lisa Elliot,
als ze het te druk hebben met Fitz en Mellie Grant.
Ze rouwt nog. De wereld weet het. Dus ben eerlijk.
Maar dit is de waarheid.
Mijn familie en ik hebben iets meegemaakt...
dat onbeschrijflijk is. Iets dat geen ouder, geen mens...
zou moeten meemaken.
En we gaan allemaal met ons verlies om,
op de beste manier die we kennen...
ik... onze dochter, Karen...
Onze kleine zoon, Teddy...
en mijn mooie, verbazingwekkend sterke vrouw, Mellie...
die hier vanavond is om de natie te steunen.
Ik wilde iets blauws aan doen, maar ik hoorde dat de Elliots dat droegen,
dus besloot ik voor rood te gaan.
De dood van mijn zoon Jerry...
was een verschrikkelijk toeval.
Maar het was niet meer dan dat... toeval. Een ongeluk.
Een bacterie waar we onze geliefden nog niet voor kunnen beschermen.
Maar er zijn afgelopen jaar duizenden mensen...
overleden op een manier die te vermijden valt.
Het recht om een wapen te mogen dragen...
vastgelegd door onze stichters in de wet.
Slavernij, trouwens ook.
Het recht om een wapen te mogen dragen, lijkt onweerlegbaar...
tot de schutter komt...
tot je Lisa Elliot bent en bedekt bent met bloed
en een klein meisje haar laatste adem ziet halen...
het licht uit haar ogen ziet verdwijnen.
En dat...
is het moment dat dat argument eindigt.
Dan is het debat voorbij.
Mijn zoon... is dood.
En ik vraag jullie hier vanavond zonder de autocue, zonder toespraak...
zonder iets, buiten mijn liefde als man en vader...
en als Amerikaan...
hoeveel kinderen laten we doodgaan,
voor we dit stoppen?
Gaat het, ma'am? - Ja hoor.
Ma'am?
Laat me alleen. Laat me met rust.
Ga weg.
Het spijt me. Echt waar.
Wat is dit? - De '94 Du Bellay,
de laatste fles van het eiland.
Je kwam hierheen om me een fles wijn te geven?
Ik dacht eraan een bikini aan te doen en een kokosnoot of ananas mee te brengen,
of zo'n goedkope fles met zand. Maar we zijn niet op het eiland.
En we staan niet in de zon.
Dit is geen booty call en als ik je wil ontbieden, dan doe ik dat.
Kom hier.
Gaat het?
Ik heb dit alleen al een lange tijd niet meer gedaan.
Je zou het niet zeggen.
En ik moet toegeven dat ik dit nooit echt heb gedaan.
Nee, ik bedoel, ik heb gedaan... wat we gaan doen.
Ik heb alleen nog nooit meegemaakt dat... je weet wel...
je het ene moment in de bar zit en je je daarna uitkleedt in een hotelkamer.
Heb jij dat wel eens gedaan? Niet dat het mijn zaken zijn.
Het is wat ik doe.
Mijn God.
Je bent een...
"Prostituee" is volgens mij de juiste politieke term tegenwoordig...
En nu we toch bezig zijn, ik heet Michael.
Goed.
Ik wist dat niet.
Het spijt me dat ik je tijd verspild heb.
Ik kan hier nu niet zijn. Ik kan niet blijven, dus...
Je... wilt het niet?
Ik...
Dat is het niet, helemaal niet. - Nou...
wat houd je dan tegen?
Je hebt gelijk. Hij is eenzaam. - En heb je?
Nog niet. Maar dat komt wel. - Goed werk.
Hou me op de hoogte. - Doe ik.
Vertaling: Squashy06 Controle: LazyLimbo