(w tle) ♪ LOUIS ARMSTRONG: On The Sunny Side
(dzwoni telefon)
Halo. Bournemouth 2353.
Tak, Gerald Durrell to mój syn.
Gerry?
(trzaśnięcie drzwi)
Pani Durrell...
Mój syn został wychłostany!
W sprawiedliwym społeczeństwie to pan zostałby przywiązany do drzewa i wybatożony
za bicie niewinnego dziecka!
On woli karmić szczury za pawilonem krykieta niż chodzić na lekcje.
Tak, ponieważ jest zastraszany,
od pierwszej chwili spędzonej w tej żałosnej szkole!
Dlaczego tak uważasz, moja droga?
Ponieważ...on jest troche inny.
To z tego powodu dzieci się nad nim znęcają, idioto.
Teraz widzę skąd się bierze jego nieucywilizowanie!
Proszę nie używać wobec mnie takiego języka!
Proszę mi nie mówić co mam robić. Nie jestem jednym z Pańskich bezmyślnych sługusów.
Bez urazy - jestem pewna, że byłaby Pani cudowna,
gdyby jej tylko na to pozwolono...
Celem edukacji jest wydobycie tego co najlepsze z dzieci,
ale nie poprzez ich bicie i zastraszanie.
Ojciec na pewno lepiej uporałby się z naprostowaniem ich niedociągnięć.
Oczekuję pisemnych przeprosin.
O nie, on tu więcej nie wróci.
Prędzej wolałabym żeby uczyły go małpy.
Mamo, to by było wspaniałe. Możemy tak zrobić?
Nie bądź durniem, Gerry.
Ooo!
Co miałaś na myśli mówiąc, że jestem trochę inny?
(siorbanie)
(trzaśnięcie drzwi)
Jak mogłaś pozwolić mi zostać agentem nieruchomości i nic z tym nie zrobić?
Jestem przecież pisarzem.
Ależ przecież ty niczego nie piszesz,kochanie, czyż nie?
- Tak jestem modelką. - A ja pilotem myśliwca.
A, przy okazji - rzuciłem szkołę.
Nie, nie rzuciłeś.
Jeśli Gerry może, mogę i ja!
Tak czy siak, wziąłem mój mundurek do ogrodu i go przestrzeliłem.
Ja w zasadzie też mogłabym to zrobić. Jestem głupia jak but z lewej nogi.
Rzucę szkołę, jak tylko znajdę męża.
Co się z wami wszystkimi dzieje?
Roger?
Oto i on - nienauczalny wiedzie nietrenowalnego.
Powinniśmy wyjechać na Korfu.
Ja tam byłam!
Ruiny zamku Korfu. Nie zamierzam tam wracać dopóki nie wybudują dachu.
Kochanie, to był zamek Corfe.
Jezu, Margo! Korfu to jest grecka wyspa!
Przecież mówiłam, że jestem ciemna.
(trzask talerza)
Skarbie, nie jesteś ciemna.
Macie po 16 lat, o co chodzi z tym mężem?
Mój przyjaciel Donald mieszka na Korfu.
Powiada, że życie tam jest tanie jak barszcz, więc mógłbym tam pisać,
Gerry oglądać te swoje obrzydliwe zwierzęta, a ty mógłbyś do nich strzelać.
-Hej, Margo... -Spakuję nas.
Nigdzie się nie wybieramy.
Nie możemy uciekać przed naszymi problemami.
Dzień dobry, Pani Durrell.
Och, proszę mi mówić Louisa.
W rzeczy samej. My wdowcy musimy się trzymać razem.
Powinnaś wreszcie wpaść na tę sherry.
Prawda, powinnam.
Odkąd przeszedłem na emeryturę, sporo grywam w kręgle.
Czy ty grasz?
Gdybym tylko miała czas...
i kręgle.
Czy mogę powiedzieć ci coś otwarcie?
Ty jesteś atrakcyjną kobietą, a ja atrakcyjnym mężczyzną.
Dzieci potrzebują ojca...
...jestem tez wielkim zwolennikiem szkół z internatem.
Chodź! (stłumiony śmiech)
(westchnięcie)
(otwierają się drzwi)
Och!
Witaj.
Czemu jesteś taka nieszczęśliwa?
Bo sądziłam, że jestem dobrą matką
a tymczasem jedyne czego dokonałam, to wychowanie nienauczalnego syna,
psychopaty, bezmyślnej córki i ciebie.
Co jest ze mną nie tak?
A co w tym wszystkim najgorsze to fakt - że żadne z was nie wydaje się być szczęśliwe.
W tym domu nie słychać już śmiechu.
Pisarz nie powinien być szczęśliwy. To zabija wenę twórczą.
(wzdychając) Nie jesteś pisarzem, skarbie. Sprzedajesz domy.
To wynika ze zdrowego rozsądku.
A ty? Ty pijesz niczym ryba.
Gdyby oczywiście ryby pijały gin.
I wiem, że mamy problemy finansowe.
W tej rodzinie nic się nie ukryje.
A jednak są pewne tajemnice.
O boże, chyba nie umierasz, prawda?
Nie, nie umieram.
Ta tajemnica to fakt,
że nie jestem w stanie już dłużej tak żyć.
Gdy wszyscy byliście mali, nasz życie było jak nieustanna podróż,
zawsze w ruchu, byle do przodu.
A teraz utknęliśmy w miejscu
i toniemy.
Więc po raz pierwszy w życiu, Larry, zdecydowałam...
...pójść za twoją radą.
Którą radą?
(gwar)
(słychać mówiących po grecku)
Wiesz, że prawdopodobnie taksówka kosztowałaby tu tyle samo co banan w Bournemouth?
Musimy zacząć myśleć tak, by sobie poradzić.
Pozabijać się na wzajem?
Ekonomicznie.
Patrzcie, widzę wioskę
przed nami. Patrzcie.
Nie mówisz poważnie.
Posłuchajcie, sprzedaż domu ledwie pokryła nasze długi.
Nie mamy pieniędzy.
Mam tylko nędzną wdowią rentę.
- Nie jesteś nędzną wdową. - Bądź cicho!
A wy wszyscy nie przynosicie żadnych dochodów.
Nie jesteśmy na wakacjach.
Przybyliśmy tu by żyć jak lokalni mieszkańcy,
w radości i bliskości,
bez trosk i pułapek tak zwanej cywilizacji,
która, jak mogę stwierdzić,
oznacza wyłącznie okrucieństwo i alienację.
Będzie cudownie.
(słuchać klakson)
Nie rozmawiajcie z nim. Wszyscy tu i tak mówią tylko po grecku.
- Witam, potrzebujecie taksówki? - Nie.
- Tak. - Zdecydowanie.
- Dokąd się wybieracie? - Lubimy chodzić na piechotę.
Zignoruj ją. Wybieramy się do tego domu, tam daleko, daleko.
- Co za przyjemny pojazd. - Amerykański.
Nie ma drugiego takiego na Korfu.
- Spiros Halikiopoulos. - Leslie.
- Margo. - Larry.
A ja jestem...Pani Durrell.
Matka.
Najważniejsza z osób!
Wezmę wasze bagaże.
- Gdzie Gerry? - Gerry?
- Tu jest jaszczurka! - To drzewo, na którym jest jaszczurka
- Co w tym ciekawego? - Gerry?
Jesteście bardzo bladzi.
- Tak, planujemy mnóstwo kąpieli słonecznych. - Nieprawda.
- To główny powód, dla którego tu jesteśmy. - Nieprawda.
- Jak długo planujecie tu zostać? - Jeszcze nie wiemy.
Lecz nie mamy już domu w Anglii, do którego moglibyśmy wrócić.
Na boga, gdybym nie był Grekiem, chciałbym być Anglikiem.
Och. Dziękuję.
O, to musi być tu.
Nie, nie zostaniecie tutaj. Jest zbyt drogo.
Na wyspie jest mnóstwo pustych domów. Znajdę jeden dla was.
Tak? Dobrze.
(mówi po grecku)
(krzyczy ze złością)
(obaj się śmieją)
Pani Durrell! Chodźcie!
Gerry! W wychodku jest zoo!
Wow!
Będę spał w wychodku!
Nie mogę uwierzyć że celnicy przepuścili cię z tym.
Sądzę, że wiedzą, że samoobrona jest kluczowa w obecnym niepewnym świecie.
- Myślę, że powinnaś wyjść za Spirosa. - Nie chcę ponownie wychodzić za mąż.
- Poza tym on miał na palcu obrączkę... - Och...
...oraz zdjęcie żony i dzieci na desce rozdzielczej.
Wydawało mi się, że to grecka rodzina królewska.
Dlaczego miałby mieć ich zdjęcie?
- Gdzie...? - Och, na Korfu nie ma elektryczności.
(wzdycha z zadowoleniem)
(okrzyk)
(Spiros wrzeszczy po grecku)
Załatwię kolejne zniżki, Pani Durrell.
Och, naprawdę potrzebujemy kupić jakieś łóżka.
(pies szczeka)
Gerry? Gerry? Kalosze.
- Po co? - A węże?
Proszę.
I jeszcze to.
- Co to? - To po to byś się rzucał w oczy.
- Mamo, jestem pewny, że wszystko będzie dobrze. - Proszę.
I...
masz nie nabroić.
Pa!
Pa, Mamo! Do zobaczenia później.
Och, Margo!
- Pokaż! - Co mam ci pokazać?
Ty już wiesz co.
Margo, to nie jest Bournemouth.
Wiem o tym doskonale. Zakładam, że właśnie dlatego tu jesteśmy.
Grecy bywają bardzo konserwatywni.
Za moich czasów, młode panny unikały słońca.
Cóż, w moich, które są TERAZ, tego nie robimy.
Książka?
Dobra dziewczynka! Tylko nie używaj jej jako poduszki!
LARRY: Dobra. Zaczynam.
(słychać maszynę do pisania) Nareszcie!
Leslie, kochanie, czy możesz mi pomóc z ...
Obawiam się, że nie. Jestem zbyt zajęty
Hm...kalimera (dzień dobry po grecku).
Kalimera.
To było doskonałe. Czy umiesz coś jeszcze po grecku?
Nie, jesteśmy tu dopiero jeden dzień.
Och, w takim razie witam.
Czy widziałeś już coś podobnego?
- Nie. - Gniazdo sępa egipskiego.
Tłucze jaja które chce zjeść
rzucając w nie kamykami.
To bardzo rzadkie u ptaków by używać narzędzi.
Oj, wybacz, ty już to pewnie wiedziełeś.
Nie.
- (krzyczy po grecku) - (dyszy)
(krzyczy po grecku)
(dalej krzyczy po grecku)
A kysz! A kysz!
Czy w Hampshire macie kumkwaty?
Nie wydaje mi się. Są tam głównie jabłka...
...i kapusta.
Na Korfu nie ma dobrych jabłek.
Jesteśmy niemal pewni, że w Biblii, Ewa była skuszona kumkwatem.
- Taki mały żarcik! - Acha.
Jak tam twoje stworzonka?
Nie mogę się doczekać by pokazać je mojej rodzinie.
Twój optymizm jest imponujący.
To jednak że przyroda jest moją pasją
jest postrzegane przez moich przyjaciół jako forma szaleństwa.
(chichocze)
(szczeka) Ha! HA! HA!
Pies skacze jak kangur!
Zabawne!
(strzał)
Dobry strzał, Leslie.
Nie postrzel tylko swojej matki.
(stęka)
Larry, zejdź na dół i mi pomóż!
Nie mogę. Pracuję.
(uderza w klawisze maszyny)
- Pani Durrell? - Tak?
- Przyprowadziłem Pani Lugaretzię. - Tak?
Witam. A czemu?
Potrzeba Pani pomocy. Duża rodzina, dom duży, ale w niezbyt dobrym stanie!
Tak, rzeczywiście. A więc zwrócił pan na to uwagę? Dziękuję, Spiros, ale nie możemy sobie pozwolić na pomoc.
- Oczywiście, że możecie. Przecież jesteście Anglikami. - Są różni Anglicy,
a my jesteśmy tymi biednymi.
Ona jest bardzo tania. Na pół etatu, wyjdzie prawie darmo.
Dobry boże, wyglądam jak jakaś czarownica.
Nie, wcale nie. A gdzie się podziewa Pan Durrell?
On, no cóż, samolubnie zmarł.
Więc jestem tylko ja sama, dźwigająca ten ciężar na własnych barkach.
- Niczym ryczący, bezpłciowy muł.
Ona nie mówi po angielsku, wiec będzie Pani mogła wykrzykiwać inwektywy pod jej adresem.
Ależ ja nie chcę jej obrażać.
Jak bardzo tania jest? Lugaretzia...
(rozmawiają po grecku)
(negocjują po grecku)
- Ciiii! - (wzdycha)
15 drachm dziennie.
Zatem witam!
Hm...ona jest odrobinę hipochondryczką.
Ach... (jęczy)
- do widzenia, Pani Durrell. - (jeczy)
Skarbie, co się stało?
Jakiś mężczyzna na mnie nakrzyczał.
Och, kochanie.
Ojej.
Już w porządku. Po prostu będzie jednak inaczej niż sądziłam.
Tak.
Też tak myślę.
(strzał)
LARRY: Nie bądź takim mięczakiem. Wróć i też na niego nawrzeszcz!
Co? Żeby miał usprawiedliwienie by wrzucić mnie do morza albo zabić?
- Och, miej trochę odwagi cywilnej. - Wy dwoje, przestańcie.
A kiedy ty wykazałeś choć trochę odwagi cywilnej? Czymkolwiek ona jest.
Okazuję odwagę cywilną w moim pisaniu każdego dnia.
W jakim znów pisaniu? Znajdź prawdziwą pracę!
Jesteś intelektualnym karłem!
- Larry, to było okrutne. - Przynajmniej jestem intelektualistką.
- Twój rozum ma rozmiar orzeszka!
Na miłość boską.
Tak, to bardzo ładne, prawda? Należało do mojej matki.
To wygląda jak dziura po pocisku. Leslie prawie ją postrzelił.
(krzyczy po grecku)
A ona dalej o tym samym?
(krzyczy po grecku)
Nie!
Lugaretzio?
Lugaretzio? Wróć! (trzaśnięcie drzwi)
Leslie, mogłeś ją zabić.
To tylko wiatrówka. W najgorszym razie mogłem ją tylko drasnąć...
lub pozbawić oka! - Pozbawić oka?!
Niewiarygodne! Haruję dla was niczym niewolnica.
- A teraz straciłam moją jedyną pomoc. - W lesie jest mnóstwo gatunków.
- Znalazłem... - Gerry!
- Łap je! - Zabieraj je stąd? Zabieraj!
Nie depcz po nich!
- Mogę w jednego strzelić? - Nie próbuj do nich strzelać!
Przestańcie! (wszyscy krzyczą równocześnie)
Dość tego!
Co zrobiłam źle?
(łka) Dlaczego staliście się wszyscy tak podli?
LARRY: Wiesz w czym tkwi jej problem?
To nie my nim jesteśmy?
- Nie. - Nie bądź śmieszny.
Ona potrzebuje mężczyzny.
Nie waż się mówić o Matce w ten sposób. Ja się nią zajmę.
Pozwól że pożyczę ci dzieło Freuda zatytułowane "Kompleks Edypa".
To pewnie bardzo mądre, ale nikogo to nie interesuje.
Ciało jest stworzone do seksu.
Gerry to wie. Widział jak zwierzęta łączą się w pary.
Masz obsesję na punkcie seksu.
W tym się przynajmniej zgadzamy.
I odkąd nie mam żadnego, możemy przynajmniej pomóc Matce.
W porządku, od czego zaczynamy?
Nie możemy po prostu zwabiać mężczyzn z ulicy.
- (pukanie do drzwi) - Dzień dobry.
- Theo! - Nazywam się Theo Stephanides.
- Witam. - Dzień dobry.
Gerry zaprosił mnie na herbatę.
- Za twoje przyszłe odkrycia. - Dziękuję bardzo!
- Herbata? Tak... - Czy mam przyjść innym razem?
- oboje: Nie, nie, nie. - Dziś jest doskonale.
- Herbata... - Theo?
- Czy jesteś żonaty?
- Nie, nie jestem.
(skrzypienie)
Powodzenia.
Nie daliśmy rady zagotować wody.
Nie przejmujcie się. Mogę wypić herbatę innym razem.
Figi z sardynkami - to przełamywanie nowych smaków.
A zatem? Czy mogę wam pomóc rozwikłać jakieś zagadki dotyczące Korfu?
Czy możesz wyjaśnić dlaczego mnich krzyczał na mnie
jak opętany, gdy się opalałam?
Może po prostu znalazłaś się na jego terenie?
Grecy zwykli spędzać połowę życia nago.
Więc nie ma usprawiedliwienia.
Ale to byli starożytni Grecy i w dodatku mężczyźni.
Ciała kobiece były jednak ukazywane przeważnie w okryciach.
Cóż...w takim razie
Zostań mężczyzną lub załóż płaszcz na bikini.
(chichoczą)
Jedne zasady są dla mężczyzn, a zupełnie inne obowiązują kobiety, tak?
Dopiero to zauważyłaś?
Byłam zbyt zajęta dorastaniem.
Od kiedy to tak trwa?
Nawet Arystoteles, a nie był on łajzą, stawiał kobiety poniżej mężczyznami...
lecz ponad niewolnikami. Hurra!
Czy są jeszcze jakieś ciastka, Margo?
Sam sobie weź!
A więc, Theo...
jeszcze nie masz żony?
Czego właściwie poszukujesz w kobietach
Ojej! (chichocze)
Szukam kogoś, z kim mógłbym dzielić się myślami,
dyskutować o dorobku naukowym
a czasem posiedzieć w milczeniu.
Och!
- Cóż, niestety to się nie uda. - Nie.
Theo wpadł na herbatę.
Cóż, wprawdzie nie ma herbaty, ale dał mi to,
i wsadziłem tam popielicę.
Och, Gerry.
Powiedzieliśmy Leslie'mu że nie wolno mu już strzelać w pobliżu domu
bo to przeszkadza Larry'emu pisać a nas może zabić.
Więc wybiera się jutro na obchód wyspy.
Chodź tu do mnie.
Och, rośniesz jak na drożdżach, prawda?
Tak, czy mam wstać?
Nie.
Ale teraz już możesz zejść. Nie czuję nóg.
(stęka)
(gwar)
Jakieś rekomendacje?
Hm....unikaj jedzenia.
Trzymaj się drinków.
(chichocze)
Kolejny obcokrajowiec?
Tak,
choć lubię o sobie myśleć jako o obywatelu świata.
Wyglądasz jakbyś wiele bywał.
Hm. (śmieje się)
Przepłynąłem siedem mórz.
Jakieś ulubione?
Nienawidziłem ich wszystkich!
Zdradliwe, zimne...
i mokre.
Całkowicie pozbawione kobiet.
(głośny śmiech)
(śmiech)
(krzyczy ze złością po grecku)
(nadal krzyczy)
Jestem odpowiednio ubrana,
nie to co starożytni Grecy, rodzaju męskiego.
I mam prawo tu być.
Sądzę, że powinnaś sobie zrobić przerwę od opalania...
Nie zamierzam się zrażać...
...ponieważ twoja twarz zaczyna wyglądać jak pomidor.
Och!
Wspaniałe wieści!
Czemu mówisz szeptem? Nigdy nie szepczesz.
Bo nie chcę żeby Matka usłyszała.
Chryste, czemu wszyscy są takimi tępotami?
Poszła do banku, sprawdzić czy przyszły już pieniądze.
Szczęśliwym trafem nie umrzemy z głodu. Upolowałem tę oto piękną sztukę.
Nie będzie potrzebować własnych pieniędzy, jeśli plan wypali.
Znalazłem dla niej mężczyznę.
- No nie. Kogo? - Nazywa się Kapitan Creech.
Niesamowite poczucie humoru. Mnóstwo opowieści.
Nie owija w bawełnę i musi mieć parę groszy.
To wszystko zmierza w bardzo złym kierunku, wiecie?
- Jak ich poznamy ze sobą? - Być może zajmie to kilka tygodni.
Jej miesiączna przypadłość się zbliża i może być bardziej ulotna
Przestań mówić takie rzeczy! Jesteś takim...
Przyszły pieniądze ze sprzedaży naszych mebli.
Nie ma tego dużo, ale pozwoli nam się tu trochę zadomowić.
(mówi po grecku)
Na wielkanoc.
- Parakalo. (proszę) - Efharisto. (dziękuję)
(mówi po grecku)
Jak się czujesz, Matko?
Cóż...szczęśliwsza.
Wciąż wściekła, że przegnałeś stąd Lugaretzię.
A...hormonalnie?
Nie bądź niedorzeczny!
Przyprowadzam dziś znajomego na kolację.
- Jest w twoim wieku, jak się okazuje. - Och.
Cóż, nasz pierwszy gość.
Co mam ugotować? Będą to musiały być głównie figi.
No dobrze, znikam na cały dzień.
Czy ktoś zauważył jakąś zmianę w Leslie'm?
Ja staram się na niego nie patrzeć.
- Robi się bardzo przystojny. - Nieprawda.
Wyszedł bez broni.
Nigdy nie widuję go bez broni.
(mnich wrzeszczy po grecku)
Niech bóg cię błogosławi.
Nie wziąłem ze sobą dziś rano broni, bo mi przeszła.
Och, och tak się cieszę, Leslie.
Lubię teraz tylko zwiedzać wyspę,
wiesz, ze słownikiem. Rozmawiać z mieszkańcami.
O co naprawdę chodzi? Zastrzeliłeś kogoś?
Nie bądź głupia, Margo.
On po prostu dorasta.
Poza tym, mamy lata 30.
Ludzie nie potrzebują już broni.
Matko, oto kapitan Creech.
Nie mógł się doczekać by cię poznać.
Cóż...(chichocze)...Pani Durrell.
Z taką twarzą, powinna Pani być figurą na dziobie statku.
Och, dziękuję Panu.
Proszę, prezent dla domu -
butelka najprzedniejszego rumu z Jamajki.
Czy była Pani kiedykolwiek na Jamajce?
Nie, niestety.
Pierwsze miejsce, w którym kiedykolwiek złapałem rzeżączkę.
(szalony śmiech)
I tak oto byliśmy,
tuzin urugwajskich ladacznic pod pokładem
i dziki wiatr prosto z tyłka ziemi
(śmiech)
O rany, to dopiero żarcie.
Podobają mi się dziewczyny, które
radzą sobie w kuchni,
podobnie jak i w łóżku.
(chichocze)
- Gdzie to ja skończyłem? - Tyłek ziemi.
- Ach. - Tak, wystarczy już tych opowieści.
Gerry, zaśpiewaj dla nas piosenkę. Cokolwiek zechcesz.
- Gdzie Twoja głowa? - Aktualnie, pęka.
Tak po żeglarsku, mówi się o...
Kiblu.
Pudełko na grzmoty.
- On ma chyba na myśli wychodek? - Tak.
Tak, teraz już to wiem. Cóż.
Jest za tobą.
Przepraszam na chwilę (chichocze).
(puszcza bąka)
(Co ty sobie myślałeś,
przyprowadzając tu tego obleśnego, starego satyra?)
- Jest oddechem świeżego powietrza. - Och!
Tak się dzieje, gdy kobiety pozwalają mężczyznom rządzić się na grzędzie.
(chrapie)
Wstawaj!
- Na razie. - Och, - Leslie.
Jakie masz plany na dziś?
Tylko spacer, rozmowy z mieszkańcami.
Popytam czy nie ma jakiejś pracy w okolicy, bym mógł pomóc z pieniędzmi.
Och...
- On kłamie. - Wiem.
Pomyślałam tylko, że postaram się traktować go jak dorosłego.
A jak go traktowałaś, gdy pozwalałaś mu mieć pół tuzina broni?
Jestem matką, a nie policjantem.
Sądziłam, że może będzie to prowadzić do jakiejś dyscypliny,
że uczyni go mężczyzną, gdy nie ma ojca.
Sama zobaczysz, gdy będziesz mieć kiedykolwiek własne dzieci...
Słucham Cię, tylko idę do ogrodu.
Głupi chłopaku, gdzie jesteś?
(mówi po grecku)
Fu!
(krzyczy) Cholerny, diabelski...
Larry, proszę!
Jestem pewna, że Virginia Woolf nie klnie jak szewc.
Cóż, jej brat nie wyrwał litery X z jej maszyny do pisania.
Czemuż Larry miałby to robić?
Chyba najwyraźniej po to bym nie pisał słowa "sex" aż tyle razy.
W porządku. Odzyskam go.
Czy wspominałem już, że twój tyłek powinien być na szczycie statku?
Nie zaczynaj znowu. Wczoraj dałeś nam wystarczająco do wiwatu.
To wasza wina. Trzeba było nie pozwolić mi pić.
Ale spójrz na to głębiej -
to przeważnie kobiety stwarzają problemy.
Słuchaj, jestem pod niesłychanym wrażeniem, że nikt cię jeszcze nie ukatrupił!
A teraz, proszę, wynoś się.
Jak tylko zrobisz mi coś do jedzenia!
(stukanie maszyny do pisania)
Ucisz się! Użyj cholernego ołówka!
(trzaśnięcie sztućcami)
(zduszony okrzyk) Lugaretzio!
Witaj ponownie!
Bez ciebie to było prawdziwe piekło.
Skurwysyn.
o, widzę, że Spiros cię uczył?
W Anglii mówimy o takich - drań (bastard).
Barsto?
- Drań? - Barsto.
(Barsto.)
Kocham go, Mamo.
Oj, Gerry, zabierz go na zewnątrz.
Gerry, zabierz go na zewnątrz, natychmiast!
- Ale wtedy ucieknie? - Przez jakiś czas nie ucieknie.
Gerry? Jest tyle rzeczy do zobaczenia.
Zjedz, a potem znikaj.
Tak mi przykro, że cię rozczarowałem.
Spędziłem zbyt wiele czasu w towarzystwie nieokrzesanych mężczyzn.
No cóż...
dziękuję.
Przykro mi, że....(krzyczy)
Wynocha!
W porządku. Tylko skończę mój lunch.
Albo się natychmiast wyniesiesz...
...albo cię zastrzelę!
Nie, nie zastrzelisz.
(strzał)
Zasłużyłaś na klapsa!
A więc jest w porządku gdy to ty strzelasz i nieomal kogoś zabijasz?
Tak, w rzeczy samej.
- Leslie, mówiliśmy ci - żadnego więcej strzelania! - To nie ja!
To ostatni raz gdy próbujecie znaleźć mi męża, czy to jasne?
Czy jesteś absolutnie pewna? Poznałem fascynującego Turka w barze, w mieście.
Czy ty naprawdę myślałeś, że mogłabym zakochać się...
w Popeye'u, cholernym marynarzu?
I on wcale nie jest w moim wieku!
Uważamy, że seks cię uspokoi.
Boże!
Wasz ojciec był miłością mojego życia,
i ani nie chcę, ani nie potrzebuję jego nędznej namiastki.
Cóż, uważam to za raczej dość przygnębiające.
Może Ty się już poddałaś...
ale my nie.
(skrzek)
Ooch!
Och, gdzieś ty się podziewała?
Śledziłam Leslie'go i zabłądziłam.
Usiłowałam znaleźć drogę do domu, ale nikt nie zadał sobie trudu by się nauczyć angielskiego.
Tak czy siak, Leslie stracił zamiłowanie do broni
ponieważ ma dziewczynę.
Co ma?
Zobaczyłam go jak się całował z tutejszą dziewczyną. A nawet gorzej.
Och!
Cóż, może to jednak była dobra decyzja by tu przybyć?
Tylko mówię, że chciałabym chłopaka,
a ty nazywasz mnie pustogłową i opętaną seksem.
Ale gdy z kolei Leslie znajduje kogoś, staje się bohaterem?
Po pierwsze, Margo, jestem wniebowzięta że wreszcie samodzielnie myślisz
i zauważasz istnienie podwójnych standardów. Dziękuję.
A po drugie...
nie waż się być tak cholernie nieuprzejma wobec swojej matki.
W porządku, w takim razie znajdę sobie mężczyznę.
- (wzdycha) - Hej, Luga, dobrze, że jesteś z powrotem.
Ta opowiastka jest genialna.
Tak? Kto ją napisał? Ja.
(słychać klakson)
Zobacz, kogo znalazłem w drodze do domu.
Mamo.
Gerry, masz już pająka, dwie popielice, żółwia i rodzinę.
Nie potrzeba ci do tego jeszcze pelikana.
Wypuść go. Tak zrobię, ale najpierw go obejrzę.
(chichocze)
To nie jest zabawne, Spiros.
Nie, oczywiście, że nie jest.
Chodź, Gerry, zbudujemy klatkę.
(pukanie do drzwi)
Larry, musimy pomówić o twoim pisaniu.
O twoim byciu podglądaczem pomówimy później.
Przykro mi, że ci się nie spodobało, lecz odmawiam...
Nie, jest fantastyczne.
ale dlaczego matka jest aż tak okropna?
Nie we wszystkim chodzi o ciebie.
Oooo, w niczym nie chodzi o mnie.
Moje życie jest pożerane przez moje dzieci.
W ciągu ostatnich 21 lat nie pomyślałam o sobie przez 5 nieprzerwanych minut.
Ale opowiadanie jest dobre, prawda?
Podobało ci się zakończenie?
Tak, Larry, było bardzo dobre.
Będziemy z ciebie bardzo dumni.
W tej rodzinie?
Uczynisz nas łagodnie zadowolonymi, w skomplikowany sposób.
Chodź i spójrz na to.
Patrz na skały, tuż przy kaplicy.
Ooo!
Moja dziewczynka!
Witam!
Pani Durrell?
Theodore Stephanides. Wspaniale wreszcie Panią poznać.
(mruczy)
Wydaje mi się, że potrzebujecie tu wspornika.
O tu.
Wydaje mi się, to się nazywa płatew.
Leslie, jak ma na imię twoja dziewczyna?
Skąd o niej wiesz?
Wiem o tobie wszystko, kochanie. Jestem twoją matką.
Nazywa się Alexia.
Prześliczne imię.
I jeśli kiedykolwiek będziesz chciał napisać je na maszynie, musisz oddać Larry'emu jego literkę X.
(po grecku) - moją dziewczyną,
jest Alexia...
(próbuje mówić po grecku)
(śmieje się) Leslie!
(mówi po grecku)
Czemu jesteś dla nas taki dobry, Spiros?
Nie mamy pieniędzy. Kłócimy się przez cały czas.
Mamy takie słowo - "philoxenia".
Oznacza "miłość do obcych".
To urocze.
No i jest jasne, że potrzebujecie pomocy.
(wrzeszczy) cholerny, diabelny....
Lugaretzio, jak to jest po grecku?
(Lugaretzia mówi po grecku)
(Leslie powtarza za nią)
To moja zemsta na tobie, Leslie.
X za X.
Uczyniłem je mniej brutalnymi!
Czy ktoś tu mieszka?
Och!
Czy ktoś umarł?
Moi przyjaciele - Donald i Max.
Zaprosiłem ich by się u nas zatrzymali.
Och.
Rany, kto to jest?
(wzdycha)
Poszłam dziś znów do banku. Ani śladu po naszych pieniądzach.
(krzyczy po grecku)
Musimy sobie znaleźć prace, prawda?
Dlaczego oni stawiają stoły w morzu?
To był pomysł Leslie'go. Nie ma ich zbyt wielu.
Jak śmiesz?
- Yia sas. - Tobie również.
Leslie!
To mój najstarszy!
Proszę pomóż nam.