NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Powiada się, że w świecie mody liczą się tylko pozory.
Kolory, faktury, kształty.
Piękno to tylko opakowanie. Maska, która chroni nas przed sobą.
Odkąd zmarła moja matka Inés, zaczęłam nosić tę maskę.
Stała się moją przyjaciółką.
W takie noce najbardziej mi jej brakuje.
Robiłam to setki razy, ale dziś jest inaczej.
W grę wchodzi przyszłość mojej marki. I nazwiska.
Co robić?
- Mamo, co robić? - Zdejmij to.
- Tutaj? - Tak, nie mamy czasu, zdejmij.
To Elena, moja córka i jedyna miłość.
- Wzmocnij to. - Już.
Jeszcze raz, żeby mogła spokojnie przejść.
Jest tu twój tata.
Dziś jest jej pierwszy pokaz. Denerwuję się.
Nasmaruj się balsamem. Uwierz mi, widać różnicę.
- Co powiedzieć twojemu tacie? - Chcę zobaczyć w butach.
Ta suknia jest inspirowana dziełem mojej matki.
Nie zdążyła jej poznać.
Dobry wieczór wszystkim!
To jest Lorenzo, mój wspólnik i ojciec.
Enchanté, Edha.
To André. Chodź tu... André, Edha.
Każdy komentarz, gest, wszystko jest przećwiczone.
Ja projektuję, on sprzedaje.
Według ojca, ratunek leży w rękach tych panów.
Powinnam się do nich uśmiechać.
To Paloma, moja główna rywalka.
Nie ma tak na imię. Wszystko w niej jest sztuczne.
Co jest prawdziwe?
Aníbal jest z nami od zawsze. Przynosi i odnosi rzeczy.
Przynieś mi buty z tej srebrnej walizki, szybko!
Mój ojciec ma do niego słabość.
Zabierz inwestorów na drinka. Teraz.
- Weź stamtąd Palomę. - Zgodziłaś się.
Skarbie, nie urządziliśmy tego za darmo.
- Jesteśmy bankrutami. - Nie rozmawiajmy o interesach.
Muszę się skupić.
Antonio, mój jedyny przyjaciel, to moja prawa ręka i partner artystyczny.
Wyszłabym za niego, ale już ma męża.
Wszystko wydaje się doskonałe, piękne, wyjątkowe.
Ale coś się skrywa między szwami i czegoś nie chcemy widzieć.
Masz czy nie?
Jesteśmy zawaleni robotą, nie skończyłem twojego.
- Ile nam brakuje? - Połowy.
- Muszę dostarczyć dzisiaj. - To wszystko, co mam.
Później dam ci resztę.
Medina pozwolił mi spłacić dług ciuchami. Inaczej mnie wykończy.
Nie weźmie połowy. Nie znasz go.
- Dawno tu nie byłem. - Tak...
Ilu masz tu ludzi?
To niebezpieczne.
Niebezpieczne są interesy z Mediną.
Bierz to.
Przepraszam, potknąłem się. Straszny tłum.
- Powiedz jej. - Cicho.
- Co tu robisz? - To moja wina. Chciałem pomóc...
- Najwyraźniej nie umiesz. - Zaczekaj na zewnątrz.
Co robić? Przynieść drugą?
- To jedyny egzemplarz! - Już dobrze, uspokój się.
Co? To koniec. Odwołaj pokaz.
Słucham? Edho.
Edho!
Nie zaprojektuję innej sukni dla mojej córki.
Jest.
Co tu robisz? Nie było nikogo innego?
- Celio, do domu. - Nie. Jedziemy?
Ratujesz mi życie.
Jestem twoim bratem.
Chodź ze mną. Normalna praca, przyszłość...
Przyszłość? Tam?
Jesteśmy razem od dawna, a ty wciąż nie powiedziałeś Manitowi.
W końcu nas przyłapie.
- Nie mogę, Celio. - Musisz porozmawiać z bratem.
- Sama mam to zrobić? - Nie mogę mu powiedzieć.
Przynajmniej nie dziś.
Nie mam towaru dla Mediny.
Wiesz, co zrobili temu chłopakowi?
Wytłumaczyłeś to Manitowi? Powiedziałeś, ile potrzebujesz?
Warsztat pęka w szwach.
Więcej nie mógł.
- Idę z tobą. - Oszalałaś?
Podwieziesz mnie tylko.
Boisz się.
Miłej zabawy.
- Co mam robić? - Pokaż się.
Zaufaj mi. Wszystko będzie dobrze.
Co ty na to?
Wspaniała.
Brawo, Elena!
- To Jáuregui? - Co?
Kto zaprosił mojego tatę?
Nie wiem.
Nie rozmawia się na wybiegu.
Brakuje towaru...
- Uzgodniliśmy dwie dostawy. - Wcale nie.
- Zapomniałeś. To pierwsza część... - Mówiłeś mi co innego.
Dostaniesz resztę. Wiesz, że ja nie nawalam.
Nie podoba mi się, jak ktoś robi sobie ze mnie jaja.
Dotrzymaj słowa. W lojalność nie wierzę.
Nie kombinuj albo ci połamię nogi.
- Nie wkurzaj się, już dobrze. - Nie jest dobrze!
Tu nie lubimy, jak się z nas robi głupków.
Zjeżdżaj, bo mam ochotę cię puknąć.
- Czemu nie mówiłaś, że będzie Jáuregui? - Nie wiedziałam.
Byłaś super. Nie pozwól, by ci to zepsuło wieczór.
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
Gratuluję.
Dziękuję.
Przyszedłem zobaczyć wyłącznie ciebie.
- Dobrze. - Podobało mi się.
Jesteś piękna, Eleno.
Zjemy dziś razem kolację?
- Jestem z mamą. - No to może jutro.
- Albo... - Zobaczymy.
Postąpiłeś okrutnie, zjawiając się tutaj.
To okrutne, że widzę córkę tylko publicznie.
Musi się przebrać.
Eleno, nie wiem, co ci powiedziała matka...
- Ale nie jesteś już dzieckiem. - To oczywiste.
Już jej nie grozi, że spadnie z łóżka.
Przegapiłeś to wszystko. Czyhają na nią inne niebezpieczeństwa.
Na przykład faceci, tacy jak ty.
Byłoby dobrze, gdybyś sama to oceniła.
- Skończyłeś? - Elena jest też moją córką.
- Odzyskam ją. - Nie odzyskasz, bo nigdy nie była twoja.
To się okaże.
Do widzenia.
Zadzwonię.
Kupi pan koszulkę? Dobrej jakości! Nie?
Dobra jakość.
A kwiaty?
W samochodzie.
- Nie było ich. - W bagażniku.
Mam ci je przynieść?
Zwiędną tam.
Zaraz wracam, możesz zacząć.
Stój! Nie ruszaj się.
- Skąd jesteś, chłopie? - Stąd!
- Naprawdę? - Mam kartę pobytu.
- Kolejny szczur przyjechał kraść. - Pracuję.
To dlaczego uciekałeś?
- Wystraszyłem się. - Jasne.
Odwróć się i otwórz torbę.
- Otwórz torbę. - Nie ruszaj się.
To koszulki dobrej jakości, mocne szwy.
Chce pan dla żony? Z tego żyję.
Pański rozmiar.
Musimy cię zgarnąć za handel na czarno.
- Skąd je masz? - Z fabryki.
Dogadamy się.
Zjeżdżaj. Precz mi z oczu!
Spadówa!
Trzymaj.
Tak nie można. Ja z tego żyję.
Ja też. Tym razem ci uszło na sucho.
Następnym razem na komisariat.
I dostaniesz lanie.
- Zostajecie na Fashion Week? - Właśnie po to przyjechaliśmy.
Przy okazji, twoja wnuczka jest zachwycająca. Pani córka.
Podoba nam się nowa twarz marki.
Coś takiego nie zdarza się często. To był pokaz matek i córek.
Na Fashion Week na pewno będzie lepiej.
Opowiedz im o koncepcji kolekcji.
Tak, wszystko się opiera... Nie.
- W tej branży nikt nie je. - Nie jem niczego, co ma oczy.
- Już coś dla ciebie zamówiłem. - Dziękuję.
Wysłałem zdjęcia żonie, była zachwycona twoim dziełem.
Rozmawialiśmy z twoim ojcem o możliwości
stworzenia próbki, składającej się z 500 sztuk,
równolegle z Fashion Week.
Chodzi o to, by je zaadaptować.
Zachowamy koncepcję, projekt i pomyślimy o skali produkcyjnej.
Nie mam zwyczaju „adaptować”.
Będzie gotowe na przyszły tydzień.
Przepraszam.
Nie wątpimy w jej talent artystyczny, ależ skąd...
Chcemy potwierdzić jej wydajność.
- Edho, co ty tu robisz? - Dusiłam się tam. Muszę odetchnąć.
Potrzebujemy ich. Dlatego tu jesteśmy.
Nie mogę już rozmawiać o interesach ani nikogo czarować. Teraz ty.
- Już po sprawie. - O czym ty myślisz?
O czym myślisz? Wiesz, jaki dziś dzień?
Minęło 20 lat od samobójstwa mojej matki.
Twojej żony.
- Ja też za nią tęsknię. - To masz szczęście.
Ja ledwo ją pamiętam.
Była w moim wieku.
Potrzebujemy wspólników. Kapitału. Tak to działa. Jesteśmy bankrutami.
Proszę, wróćmy do stołu...
- Ja niczego nie potrzebuję. - Tak?
- Wychodzą. - I tak wykonamy próbkę.
- Nie chcę jej. - Zrób to!
Z dnia na dzień zamieniamy się w insekty.
Nie z dnia na dzień.
- Nie wejdzie tu? - Nie.
Zabierz psa.
Pies nie powie Manitowi. Nie przestawaj.
A ty? Kiedy mu powiesz?
Jeszcze nie. Jak mam oddać dług?
Nie zostawi cię bez ciuchów.
Medina mnie zabije.
Mam zginąć?
Nie możemy dłużej się ukrywać.
- Zabierz psa! - Dobra...
Zasłoń to okno. Nikt nie może widzieć, co robimy.
Potrzebuję do tego narzędzi, Manito. Bez narzędzi się nie da.
Z nimi sam bym to zrobił. Każdy by sobie poradził.
Już się tym zajęliśmy. Po trochu urządzamy ten warsztat.
Często stąd wychodzicie?
Nie, nikt stąd nie wychodzi.
Pytano cię o coś na zewnątrz? Chyba ktoś obserwuje warsztat.
Nic nie zauważyłem.
- A ty, Ismael? - Nie.
To nie hotel, żeby ludzie się szwendali.
Nikt nie może wiedzieć o warsztacie.
Aníbal, wiem, co robię.
Na pewno?
Urodziłem się wczoraj?
Uważaj. Idę.
Zabierzmy to na górę.
Co tu robisz? Nie powinnaś być w szkole?
Czułam się niedobrze, więc zostałam.
- Mam zostać z tobą? - Nie.
Ładne te kwiaty od ojca.
W razie czego dzwoń.
Kocham cię.
ELENO, TO JA, TATA. POGADAMY?
ZAPISZ
Musimy wyprodukować próbki dla inwestorów. Potrzebujemy forsy.
Sprzedamy prace twojej matki, a ty mi w tym pomożesz.
Odette się nie zgodzi. To też jej prace.
Musimy spróbować.
Nie widziałem jej od lat. Cóż...
Każdy kiedyś potrzebuje zmiany.
Odette była cieniem mojej matki, jej alter ego, partnerką artystyczną.
Po śmierci Inés przestałam ją widywać. Odsunęłam się.
Aż do dziś.
Zupełnie przeciętny artysta, który myślał, że wynalazł Land Art.
- Znam go. - Złodziej, ale zbił majątek.
Nadal myślę tak samo.
Artystom zależy tylko na pieniądzach. To oszuści. Poza moją córką.
Dzięki za szacunek.
Twój ojciec jest pragmatykiem.
Znasz jego historię?
Tak, syn imigrantów, biedny,
zdolny w interesach, z intuicją do koni,
ważny biznesmen, bogaty. Przynajmniej do tej pory.
Tak, ale teraz jestem dosłownie spłukany.
Muszę sprzedać.
- Przynajmniej połowę serii. - Nie mogę teraz o tym myśleć.
- Pogadamy po wystawie. - Nie mogę czekać.
Nie wiem, dziesięć prac.
Naucz się cierpliwości.
Inspiracja jest ważniejsza od forsy.
- Suka. - Zostaw nas same.
Zaczekam w samochodzie.
Ta kolekcja to najlepsze prace twojej matki.
Nigdy jej nie widziałaś.
Nie podoba mi się.
A może nie chcesz obejrzeć?
Jedno i drugie.
Jak możesz sprzedać coś, czego nie znasz?
Musisz to najpierw zobaczyć.
Będziesz mogła wybrać.
Dam ci to. Połowa jest twoja.
Ale przyjdziecie na otwarcie.
Bez was nie ma sztuki.
Porozmawiamy później.
Mamo!
Co robisz?
Wszystko w porządku.
Nic się nie stało.
- Gdzie Celia? - Skąd mam wiedzieć?
Nie rozmawiamy o Celii.
Nie mieszaj jej w interesy.
Obserwowała mnie wczoraj. Chyba coś do mnie czuje.
To niebieskie. Niebieskie.
Posłuchaj, poszukaj pracy.
Zostań kimś. Myślałeś o tym?
- Nie. - A powinieneś.
Przyjdź na cięcie.
Nie pracuję tutaj.
- Nie? - Nie.
Ale z gnatem w ręku tak? Rób, co ci się żywnie podoba!
- Nie będę cię strzegł. - Jak ja ciebie?
- Celia wie, że tu jesteś? - Dosyć.
- Jestem brygadzistą, to nie dom. - Walić dom!
W domu nie mogę być z Celią przez brata,
który udaje, że tego nie widzi.
Celia i ja mamy dosyć!
Jesteśmy razem. Czy to jasne?
Na co się gapisz? Szyj!
Przegrzało się.
Włącz wentylator, po to tu jest!
To wszystko dla ciebie.
Tato?
Dasz mi zwolnienie z lekcji?
Chcę wziąć udział w programie kulinarnym, uwielbiam je.
- To kicz. - Oglądasz je!
- Nieprawda. - Widziałem!
To dla staruszków. Napiszesz mi zwolnienie?
Teraz nie mogę.
Jest już Sebi. Chodźmy.
- Daj mi druczek, sama wypełnię. - Nie mogę.
- Musisz najpierw spróbować! - Sebi już jest!
Od razu wychodzisz? U mnie to nie przejdzie.
U ciebie?
- Ja spróbuję. - Świetnie! Daj mi talerz.
- Nie zjem aż tyle. - Podziel się z Delfi.
- A talerz? - Jakoś przeżyjemy jego brak.
Dobrze, oddam go.
- Jak mogłaś mi to zrobić? - Kocham cię, ale w inny sposób.
Albo kogoś kochasz, albo nie, Celio.
- Zdradziłaś mnie z moim bratem! - Nie zdradziłam cię.
- Nie? - Nie!
Od dawna nie jesteśmy razem. Musisz znaleźć sobie nową.
Miałem cię za cnotkę, a ty mnie wykorzystałaś.
Dokąd idziesz?
Dolejesz oliwy do ognia. Nie!
- Dlaczego mu powiedziałeś? - Po prostu tak wyszło.
Daj pieprzonego psa Medinie. Więcej nie dam ci ciuchów.
Tyle dla ciebie zrobiłem. Nikt ci tak nie pomógł.
- Co zrobiłeś dla Celii? - Zostaw mi to!
Co dla niej zrobiłeś? Powiedz.
Zapytaj ją. Niech ci powie.
Zapomnijcie o Manicie... Na zawsze.
Dla was jestem trupem.
Przejdzie mu.
Nie znasz Manita. Nigdy mi nie wybaczy.
Nie da mi ciuchów.
Cześć, skarbie.
- Eleno! - Co jest?
Chcę ci coś pokazać.
Co to?
Jedna z ostatnich prac Inés.
Spójrz!
Czy to nie suknia, w której wystąpiłam?
Nią się inspirowałam.
O co chodzi? O czym myślisz?
- Czy powinnam się z nim spotkać? - Z kim?
Z tatą.
- Mogę się z nim zobaczyć? - Nie wyjdzie ci to na dobre.
To wszystko. Fazy są zbalansowane.
Zamontowałem deskę 380, najlepszej jakości.
Wszystko gra?
Tak.
Ogłupiałeś? Musimy uważać!
Właśnie widziałem podejrzany samochód. Róbmy wszystko jak należy.
Każdy ma swoje zadanie.
Zgoda?
- Zgoda. - Świetnie.
To rozkaz prokuratora okręgowego.
Zajmij się orzeczeniem i sprawdź wyrok sędziego Mirollego.
Doskonale, ale nic nie rób, dopóki nie ogłosi wyroku.
I nie zapomnij o raportach z warsztatów w Ósmej Dzielnicy.
Do zobaczenia w prokuraturze.
Cześć, skarbie. Dostałem wiadomość. Kupię pieluchy.
Już jadę. Nie paliłem cały dzień.
- Pomóc w czymś? - Nie.
Ostrożnie, bo wieczorem robi się tu nieciekawie. Kradną.
Kiedy widzisz to, czego nie chcesz,
dostrzegasz wreszcie, co naprawdę musisz zrobić.
Inés swoimi dziełami nadal pokazuje mi drogę.
Lorenzo, wiem, co muszę zrobić.
Dzwoń do inwestorów.
Zrobimy to, o co prosili, ale po mojemu.
- Medina? - Jest w środku. Możesz wejść.
Jak leci, mały?
Spóźnię się trochę ze spłatą.
Możecie na mnie liczyć.
Podobno przyłapała cię policja.
Parę koszulek, żeby przeżyć.
Słyszałem, że kapujesz glinom.
To też, żeby przeżyć?
Co powiedziałem?
„Medina”.
Powiedziałeś gliniarzom: „Medina”.
Nie powiedziałem.
Naprawdę?
Nie poznaję cię. Mam swoje zasady.
Powiedział „Medina” czy nie?
Powiedział.
Nie powiedziałem.
O mnie się milczy.
Jak Żydzi, którym nie wolno mówić o Bogu.
Mogą używać innych określeń, ale nie „Bóg”.
Nie rób ze mnie głupka, Medina.
Powiedz, czy możesz zaczekać na spłatę.
Nic nie mówiłem.
Sam rżniesz głupa.
Jesteś niewdzięczny i nie okazujesz mi szacunku.
Ale masz ładny tyłek.
Język ci ucięli?
Gdzie jesteś? Zaczekać w środku?
Jeszcze pracuję.
Nie nadążamy z produkcją.
Poważnie? Masz tu ze mną być.
Nie może iść Florencia?
- Nie może. - Nie wierzę, że cię nie będzie.
Antonia nie będzie.
Jesteś ze mną. Niepotrzebny ci nikt inny.
Wszyscy są koszmarnie ubrani.
Zaczyna się.
Porozmawiam z Odette o sprzedaży prac mamy.
Bierzcie się do roboty.
Ci, którzy odpoczywają, śpią... Wszyscy.
Wszyscy. Wiesz, jaka to ważna robota?
Widział pan ten warsztat?
- Ciasno tu. Nie wystarczy miejsca. - Jesteś też inżynierem?
Połącz zmiany, znajdź więcej ludzi, więcej maszyn,
cokolwiek trzeba.
Piłeś?
Co jest?
Do roboty.
Dla Odette sztuka i życie były jednością.
Uznawała swoje ciało za element sztuki.
Ryzykowała i igrała ze śmiercią. Naciskała aż do granic.
Być blisko niej to jak być blisko mojej matki
i jej śmierci.
To nie sztuka. Tym razem to naprawdę.
Odette się zabiła.
W tej śmierci nie ma nic pięknego. Jest zimna i okrutna, jak śmierć mamy.
Wiem, że chciała, bym to zobaczyła, bym była świadkiem jej samobójstwa.
Dlaczego?
Spieszymy się. Dobra...
„Inspiracja jest ważniejsza od pieniędzy”.
Miałeś to zobaczyć.
Odette przygotowała to dzieło zawczasu.
- Zabiła się. - Bez nas jej sztuka nic nie znaczy.
Co masz na myśli?
W tym, co widzieliśmy, jest skryte przesłanie dla nas.
Jedyne, co osiągnęła tym dziełem, to powrót do śmierci twojej matki.
I zabroniła nam sprzedawać jej prace. Oto twoje przesłanie.
To za dużo. Nowe zlecenie musi zaczekać.
Nie ma mowy. Musimy zdążyć na Fashion Week.
Nie mamy czasu na innowacje.
Obiecaliśmy inwestorom kapsułę.
Warsztaty nie nadążą. Inne nam nie pomogą.
Róbmy, co się da, Antonio.
I zabierz ją z domu. Nie chcę, żeby siedziała sama.
Zrobimy to tutaj.
- Co? - Warsztat.
Kapsuła jest inspirowana Inés. Czy istnieje lepsze miejsce?
Musisz porozmawiać z tatą.
Jestem za stara, żeby prosić go o pozwolenie.
Niektórych rzeczy nie wiesz.
Jakich?
Ten warsztat, który spłonął, był nasz.
POŻAR W WARSZTACIE
Manuel Zuñiga. To pański brat?
To nie mój brat, tylko to, co z niego zostało.
Chodźmy.
Hej, ty!
- Hej! - Teo!
- Wychodzisz tak bez słowa? - A co mam powiedzieć?
- Że weźmiesz to na siebie. - Co?
Twój brat był szefem. I sam widzisz.
Gówniane warsztaty płoną.
- Zginął! - Był brygadzistą!
Dosyć! To wina firmy, która prowadziła ten warsztat.
- Leży tam ktoś od ciebie? - Wspieram miejscowych.
Łatwo winić zmarłego. Nic z tego tym razem.
Sam się tym zajmę.
Chodźmy.
Przepuść mnie.
Ojciec chronił mnie przed prawdą.
Ale tajemnice zawsze wychodzą na jaw.
Ciche tragedie, anonimowe śmierci.
Ludzie, którzy gdzieś tracą życie dla jakiejś metki, marki.
Aż w końcu ktoś powie „dosyć”
i przekroczy tę niewidzialną granicę,
rozpruje szwy i wyjdzie z cienia.
Napisy: Patrycja Miljević