WSZYSTKO, CO ZOBACZYCIE, OPARTO NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH.
Halo?
Poczta!
Lore: Opowieści niesamowite
Co jest, do cholery?
Detektyw Reingruber z Monachium?
Rzecz jasna.
Johann Anneser.
Teraz wiem, jak nazywa się mężczyzna, który pozwolił chłopom
zrujnować moje miejsce zbrodni.
Pańskie miejsce zbrodni?
To moja wioska i moja sprawa.
Być może.
Ale takie dostałem rozkazy.
A oboje
robimy to, co nam każą, prawda?
Proszę zabezpieczyć miejsce, jak na zawodowców przystało.
Gdy mieszkańcy wsi dowiedzieli się o morderstwach...
Co to jest oskard?
Narzędzie zbrodni.
Rzekome.
Narzędzie rolnicze.
Każdy tutaj takie rzeczy wie.
Z akt sprawy wynika, że jeszcze go nie znaleziono?
Frau Rieger, była pomoc, potwierdziła, że go mieli.
Morderca musiał go zabrać. Dlaczego Frau Rieger odeszła?
Z powodu kroków na poddaszu.
To historie o duchach.
Ludzie są ważniejsi od duchów.
Może w Monachium.
Mamy tutaj duchy, detektywie.
Radzę o tym pamiętać.
A ja radzę pamiętać, że na początku każdy jest podejrzany.
Pański sąsiad lub przyjaciel.
Zamordowano ją w koszuli nocnej.
Ludzie ubrali ją przez szacunek.
Uważa pan, że ktoś ukrywał się na poddaszu,
czekając i obserwując?
Tak, proszę pana.
Czekał.
Nawiedzał rodzinę niczym duch.
Duchy.
Ojcze, możemy posłuchać czegoś innego?
Może płytę Karla, którą przysłał z Reims?
Zmarnował tylko na nią pieniądze.
Podobnie zmarnował sobie życie.
Cilly.
Wrócił.
Kto taki?
Duch. Był pod łóżkiem.
Potem słyszałam, jak się ruszał.
Schowałam się pod kołdrę,
żeby mnie nie zobaczył.
Ale wszedł do szafy
i tam się chowa.
Ile razy o tym rozmawiałyśmy?
Słyszałam go, przysięgam!
W porządku. Jest w szafie?
W tej szafie?
Widzisz? Nikogo tam nie ma.
Jest za ubraniami.
Widzisz?
Nic mi nie jest.
Wszystko jest w porządku.
Zrobił się tylko przeciąg,
bo ktoś zapomniał zamknąć okno.
Więc...
na pewno to słyszałaś.
Wiatr hulający po pokoju.
Widzisz,
że w szafie nie ma żadnego ducha.
Nie ma powodu do strachu.
A małe dziewczynki powinny już spać.
Poczytasz mi na dobranoc?
Mam lepszy pomysł.
Posuń się.
Moje klucze zniknęły.
Klucze do szopy.
Znowu się tam bawiłaś i je zgubiłaś.
Nie brałam kluczy.
Czemu nie ma ich na swoim miejscu?
Może duch je zabrał.
Duch.
Dosyć tego.
Jeśli mówi, że ich nie brała,
to znaczy, że ich nie brała.
Oczywiście. To sprawka tego ducha.
Masz mnie za durnia?
Nie, po prostu się starzejesz i zaczynasz zapominać,
a najprościej jest ukarać małą dziewczynkę.
Ja się starzeję?
Zaraz ci pokażę, jak się starzeję.
Tu są!
Otworzę.
Zostaw ich w spokoju. Proszę cię.
Uważaj na swoją córkę.
Mam na imię Cilly. A pani?
Maria.
- Fräulein Baumgartner. - Frau Gabriel.
Dobrze, że pani jest.
To mój ojciec.
Proszę mi wybaczyć, śniegi opóźniły ranny pociąg.
Trzeba było przyjechać wczoraj albo przedwczoraj.
Pół roku nie miałam pomocy,
godzina nie zrobi mi różnicy.
To moja matka, Cäzilia.
Frau Gruber.
- Matka potrafi być... - Wiem.
Wszystkie matki mają podobnie.
Właśnie. Proszę wejść.
Dziękuję.
Cilly, pokażesz pani Marii pokój?
Tak.
Dziękuję.
W piątki wieczorem mamy zapiekankę z chleba.
Frau Rieger ją kiedyś przyrządzała, zanim odeszła.
Teraz babcia ją robi, ale nie jest za dobra.
Koń i krowy muszą być zamknięte przed zmierzchem.
W lasach grasują wilki.
Tory są blisko.
Przejezdni nas kiedyś odwiedzali,
zanim ojciec założył ogrodzenie.
Drut kolczasty trzyma ich z daleka.
Co to było?
Pewnie jeleń.
Nie wypuszczamy świń przez całą zimę.
Cilly wierzy w duchy.
Mówi, że jednego spotkam dziś w nocy.
Widzi duchy w każdym kącie.
Mój ojciec mawiał, że niewiadoma szkicuje smoki na krańcach map.
Proszę zamykać okiennice na noc.
Dobrze.
To prawda.
Cilly dorośnie i zrozumie, że smoki nie istnieją.
Duchy też nie.
Nie odejdzie pani tak, jak Frau Rieger?
Nie mam takiego zamiaru.
Zdecydowanie nie dziś, Liebchen.
Odeszła z powodu ducha.
Cilly.
Nie zaczynaj.
Słyszałam podobne pogłoski o nawiedzonym domu w Kaifeck.
Nie wierzę w nie.
Ta kobieta była niezrównoważona.
Nie.
Też słyszałam kroki.
Frau Rieger miała rację, tu naprawdę jest duch.
Łatwo wyczuć, jak się zbliża, bo robi się chłodno.
Gdzie jest ten duch?
Pod twoim łóżkiem?
W szafie?
Rozmawiałyśmy już o tym.
Jest wszędzie.
Każdy dom ma swoje tajemnice.
Mieszkałam w domach, które uważano za nawiedzone.
Z doświadczenia wiem,
że nie ma się czego bać.
Ten dom jest wolny od wszelkich zjaw.
Widziałam ślady na śniegu przed domem.
Prowadziły prosto do stodoły.
Też je widziałam. To...
Widziałem te ślady.
Wierzysz mi?
Widziałem je.
Czasem prowadzą do stodoły,
czasem do stajni,
a czasem prosto do domu.
Ale to nie ślady demona,
chyba że nazywa się Schlittenbauer.
Prawda, Viktorio?
To nasz sąsiad. Lubi wtargnąć na moją posiadłość.
Chyba że jeszcze inni przekraczają próg mojego domu, kiedy śpię?
Josef.
Ale z ciebie uroczy chłopczyk.
Cóż za oczy.
Josef ma zielone oczy po dziadku.
A ja niebieskie po moim tacie.
Zginął na wojnie.
Zginął?
- Ale Josef... - On ma innego tatę.
Twoja córka stale miele językiem.
Naucz dziecko manier.
Poczytasz mi?
Oczywiście.
To wiatr uderza w okiennice.
Sprawdzę, idź do pokoju. Jestem tutaj.
Znowu słyszałam ducha. Jest w stodole.
Nie ubrałaś nocnej koszuli.
Nie można w niej uciekać.
Tak, ale można w niej spać.
Zdradzę ci pewien sekret.
Nikomu nie powiesz?
Obiecuję.
Wierzę w duchy.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedy twój tata poszedł na wojnę,
bywały noce, kiedy słyszałam jego głos,
dobiegający ze stajni.
Czasami czułam nawet zapach jego mydła.
Mówił do mnie,
głównie w snach.
„Jak się czuje moja córeczka?
„Jak się ma moja Cilly?”
Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć.
Tyle że w tych momentach wiedziałam,
jak piękna,
mądra
i odważna jesteś.
Zupełnie jak twój ojciec.
Bardzo żałuję, że go nie poznałaś.
Duchy, które słyszysz,
istnieją tylko w twojej głowie.
Pomyśl o duchach, które cię kochają
i zawsze będą.
Czy to duch taty wypuścił Gretę?
To tylko wiatr stuka w drzwi.
Zrobimy tak.
Założysz nocną koszulę,
a ja zaprowadzę Gretę do obory
i przyjdę utulić cię do snu. Wtedy zaśniesz.
- Chcę iść z tobą. - Nie.
Nie zostawiaj mnie tu samej.
Dobrze, ale musisz być cicho.
Greta, krowy też muszą iść spać.
A jeśli on jest w środku?
W środku nikogo nie ma.
Ani krowy, ani ducha.
Pokażę ci.
Widzisz?
Nikogo nie ma.
Co się dzieje?
Śpij.
Andreas?
Dowody znalezione na miejscu zbrodni są niespójne.
Dość tego!
Nie ruszać ciał.
Kim jest ten człowiek?
Sąsiad, Schlittenbauer.
Lorenz, przyjacielu. Przestań, proszę!
Oszalał pan?
To miejsce zbrodni!
Ja nie jestem twoim przyjacielem.
Szukam mojego syna.
Myślałem, że przesłucha pan wszystkich świadków.
Przecież ruszał ciała.
Tak, Herr Anneser.
Ale nic jeszcze nie wiem.
Na jakich kłamstwach mam go złapać, gdy nie znam prawdy?
Z drogi.
Lorenz, z drogi.
Nie spuszczaj go z oka, ale subtelnie.
Morderca narąbał sobie drzewa.
Przygotował cztery posiłki,
a po wszystkim, pozmywał naczynia.
Gotówka na stole. Wszystko na swoim miejscu.
Nie był złodziejem.
Gdybym zabił sześć osób,
uciekałbym, gdzie pieprz rośnie.
Morderca czuł się jak w domu.
Wybrał sobie upiorny dom.
Chyba że to był jego dom.
Widzisz?
Nikogo nie ma.
Miałaś być mi wierna.
Co wiemy o Karlu Gabrielu?
Ożenił się z Viktorią, zanim poszedł na Wielką Wojnę.
Padł w boju w 1914 roku.
Ciała nie znaleziono lub nie zidentyfikowano.
Jak tysiące innych. Miliony.
Gdyby był pan mężem, który przeżył koszmar wojny...
Nad czym się pan zastanawia?
Karl wraca do domu i widzi dwójkę obcych mu dzieci.
Myśli pan, że jego żona i jej ojciec...
Oboje trafili do więzienia za kazirodztwo.
Zdrada może prowadzić do...
Zdrada?
Andreas znęcał się nad Viktorią.
Wątpię, żeby miała coś do powiedzenia w tej kwestii.
Zgadza się.
Cytuję tylko akta sądowe, panie Reingruber.
Akta sądowe często mijają się z prawdą,
nawet pan to powinien wiedzieć.
Nie zawsze mąż jest mordercą.
Dlaczego nie?
Dziewięćdziesiąt dziewięć razy na sto, to mąż jest sprawcą.
Mąż Viktorii nie żyje,
a ojciec ma roztrzaskaną czaszkę.
Był furiatem. Gwałcił córkę, która go nienawidziła.
Narzędzie zbrodni było jego. Miał motyw, środki i okazję.
Ale...
Nie lada wyczyn roztrzaskać własną czaszkę i przenieść swoje ciało.
Owszem.
Jeśli to żaden z nich,
kto inny zostawiłby w domu wszystkie wartościowe przedmioty?
Przejezdny z innym motywem i schematem działania?
W Monachium zajmowaliśmy się podobną sprawą.
Seria podobnych morderstw miała miejsce w Ameryce.
W Ameryce? Morderstwa w Villisca.
Osiem ofiar, w tym sześcioro dzieci. Skatowane siekierą.
Znaleziono papierosy na poddaszu.
Morderca czekał, aż zasną,
a po wszystkim zakrył im twarze.
Jak nasz morderca. Paul Mueller.
Andreas?
Podobne morderstwa miały miejsce w Kansas
i Colorado Springs.
Wszystkie domy stały blisko torów.
To było dziesięć lat temu w Ameryce. Dlaczego tu i teraz?
Ścigano go w Ameryce, a po wojnie ukrywał się w Niemczech.
Czy tak trudno w to uwierzyć?
Tamten morderca w Ameryce dokonywał zbrodni i uciekał.
Nasz się nie spieszył.
A co z nią?
Frau Rieger, była pomoc domowa rodziny.
Znał ją pan osobiście?
Odchodzi z posady, wraca i wszystkich morduje?
Dlaczego?
Zemsta?
Pogłoski na temat Viktorii i Andreasa
nie były jedynymi, którymi żyła wioska.
Dużo pogłosek, a mało działań z pańskiej strony?
Zamknęliśmy go. To było sprawiedliwe.
A Viktoria, jego ofiara?
To też było sprawiedliwe?
Wątpię, żeby miała siłę unieść oskard tak wysoko
i skatować Andreasa,
a potem przeciągnąć jego ciało po podwórzu.
Kobiety z tych okolic są silniejsze od miastowych.
Gniew daje siłę.
Wpuście mnie!
Wpuście mnie, mówię!
Nie chcę cię aresztować.
W porządku, wpuście go. No już!
Schlittenbauer, prawda?
Myślałem, że już pana nie zobaczymy.
Chcę wejść do środka. Musicie mnie wpuścić.
Lorenz,
kiedy ostatni raz byłeś w domu Gruberów?
Nie wiem. Dwa, trzy tygodnie temu.
Przez trzy tygodnie nie widział pan syna.
Ma na imię Josef
i muszę go zobaczyć.
Musiało to pana zdenerwować,
kiedy Viktoria zabroniła panu odwiedzać syna.
Może Herr Gruber zabronił panu przychodzić.
Może jedno i drugie?
Myśli pan, że ja to zrobiłem?
Tego nie powiedziałem.
Nie zrobiłbym czegoś takiego. Nigdy.
Chcę zobaczyć syna.
Proszę.
Myśli pan, że się przyzna?
Syn jest najlepszą,
choć jedyną dla niego linią obrony.
Jaki sprawca wraca na miejsce zbrodni zajęte przez policję?
Wielu z nich.
Uwielbiają być w centrum uwagi.
Dobrze, ale jaki sprawca
spędza weekend w domu, w którym wymordował całą rodzinę?
Zwłaszcza że mieszka niedaleko?
Widział pan jego reakcję, kiedy weszliśmy do pokoju Viktorii?
Postradał zmysły.
Po śmierci Karla
Lorenz liczył na wspólne życie z Viktorią?
Ale Andreas się nie zgodził. Pozwał go do sądu.
Chcieli, żeby to Schlittenbauer łożył na chłopca.
Kazirodztwo. Pozwy. Molestowanie.
Gdyby nadal żył, pewnie sam bym go zabił.
Lorenz zna każdy kąt, lepiej niż ktokolwiek spoza rodziny.
Teraz pan rozumie. Dobrze.
Wiedział, gdzie leżały wszystkie ciała.
Przeniósł je, szukając syna.
Przeniósł dowody.
Ale dlaczego nie uciekł?
Po latach odrzucania
nareszcie miał wszystko, czego pragnął pod jednym dachem.
Iluzję. Przerwę od rzeczywistości.
Może w sianie były jakieś dowody.
Ale pozwoliliście głównemu podejrzanemu oczyścić ślady,
a dzięki temu mamy jeszcze więcej podejrzanych.
To mógł być każdy.
Schlittenbauer, Karl Gabriel, Frau Rieger,
ten Amerykanin i wielu innych.
Żadnych dowodów, dziesiątki podejrzanych.
Przynajmniej jedna ofiara,
Andreas, którego każdy chciał zabić,
nawet ja, po tym, jak go bliżej poznałem.
Każdy, kto przebywał wtedy w okolicy, jest podejrzanym.
Listonosz, sąsiedzi, mieszkańcy wsi.
Mamy szansę rozwiązać tę sprawę?
Bez przyznania się do winy?
Bez pomocy czyjegoś długiego języka po pijackiej nocy?
Bez poczucia winy obezwładniającego sprawcę?
Który siedział spokojnie w domu zamordowanych
i czytał gazetę?
Przez 90 lat pojawiło się wielu podejrzanych o morderstwo
na farmie Hinterkaifeck...
...ale sprawcy nigdy nie zidentyfikowano.
To jedna z najsłynniejszych, niewyjaśnionych zagadek na świecie.
Tak bardzo chciał pan prowadzić tę sprawę.
Nie ma żadnej sprawy, prawda?
Tak czy inaczej, jest pańska.
Wracam do Monachium.
Miłego dnia.
W 2007 roku studenci ze szkoły policyjnej
w Fürstenfeldbruck orzekli, że sprawę rozwiązano.
Szczegółów nie ujawniono przez szacunek dla żyjących krewnych.