NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
UFAĆ TEMU KOMPUTEROWI? ZAUFAJ
SYNCHRONIZACJA KONTAKTÓW
SYNCHRONIZUJE Z IPHONE'EM SAM
Klik.
Tak.
Zaczynamy.
Cześć, mówi Jon Sperling, mąż Sam.
Chciałbym opowiedzieć ci pokrótce, dlaczego rozpadło się moje małżeństwo.
Numer jeden.
Halo?
Cześć, mówi Jon Sperling, mąż Sam,
wkrótce były mąż.
Chciałbym opowiedzieć ci pokrótce...
Dzięki, że od kilku miesięcy użyczasz nam piwnicy.
Nie ma sprawy.
Od roku, ale nie ma sprawy.
Nie mogę uwierzyć, że pozbywamy się wszystkich rzeczy.
- To całe nasze życie. - Nie myśl tak.
Myśl raczej o tym, że to dużo rzeczy w mojej piwnicy.
Dzięki, Max. Zawsze mogę na ciebie liczyć.
Rozumie się.
Masz jakiś plan na to, jak uporać się z całą tą sytuacją?
Tak.
Mam dobry plan.
- Nie masz żadnego planu? - Jak mam przeprosić za coś takiego?
Powiem ci jak: nie przepraszać.
Masz nic nie mówić, tylko w milczeniu zabrać swoje rzeczy.
Dobra, rozumiem.
Posłuchaj...
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Ale koniec końców, jak już będzie po wszystkim...
to wasze rupiecie znikną?
Bo od pół roku obiecuję to Felixowi.
Nasze rupiecie znikną.
Nie wiem, czemu zwalam to na Felixa. To ja chcę, by zniknęły.
Dlaczego?
Wasze rzeczy przypominają mi o tym, co może pójść nie tak.
- Niedługo bierzemy ślub. - Tak.
A wasze małżeństwo się nie udało.
Dlatego nie chcę tu tych rzeczy.
Rozpoczynamy wspaniałe życie w małżeństwie,
pełne możliwości i szczęścia.
A na dole znajduje się przestroga, byśmy tego nie robili,
bo skończymy jak wy.
Nawiedzone miejsce.
Chciałbym spalić szałwię, by wypędzić stamtąd wasze duchy.
To znaczy waszego małżeństwa.
Jasne, rozumiem.
Biorę ślub, a twoje małżeństwo było do bani.
Jak zasrany nastolatek, który nie może przestać brać.
Próbujemy tu budować nasze życie, a na dole zalega emocjonalny azbest,
który wdychamy i od którego dostaniemy raka.
Rzeczy mają zniknąć.
Sorry, byłem zbyt brutalny?
Nasze małżeństwo może być wszystkim, wasze jest niczym.
I nie chcę tego tutaj.
Cholera.
Teraz będzie się tu walać jeszcze szkło.
Przepraszam.
Ale spokojnie.
Z jakichś powodów mamy tu jeszcze 11 butelek sikaczy.
Posprzątajmy to i zabierzmy się do roboty.
Za pół godziny ktoś przyjdzie obejrzeć meble.
Skoczę po ręczniki papierowe.
Zacznijmy od podstaw.
Mieszkanie ma wyglądać bardziej dojrzale?
Tak, obecny dizajn ma imponować siksom w wieku 22-28 lat, ale...
podniosę poprzeczkę.
Kończysz program mentorski?
Co myślisz o tym? Podoba mi się.
Serio?
Mówi, że lubię zabawę.
Raczej, że jesteś żałosny.
Poważnie?
Cholera.
To z mojego biura. Cześć, Abby.
Chwila, co?
Kiedy?
Przepraszam na chwilę. Sekundka.
Co dokładnie powiedział?
Sam.
- Znalazłem fajny mebel. - Nie teraz.
Wszystko w porządku?
Jon powiedział mojej asystentce o rozwodzie.
- Rozwodzicie się? - Pewnie, że nie.
- Więc czemu powiedziałaś... - Po co ja ściemniam?
Tak, rozwodzimy się. Zadowolony?
Nie. Co?
- Dobrze się czujesz? - Nie, to okropne.
Nie chcę o tym teraz rozmawiać.
Więc czemu nosisz wielką obrączkę...?
Czemu powiedział o tym mojej asystentce? Co to ma być?
- Nie wiem, czy... - Możesz się zamknąć?
Dziwne, Jon do mnie dzwoni.
Co? Dzwonił już kiedyś?
W sumie nie.
Odbierz.
- Powiedzieć, że z tobą jestem? - Odbierz, bo się rozłączy.
Cześć, stary. Co tam?
Tak, słyszałem. Nie ma jej ze mną.
Co ty gadasz?
Ja...
Mogę coś wtrącić?
Chyba nie.
Dziwne, papla i papla, w ogóle mnie nie słucha.
Pokaż.
Ten cudzołożny romans zaczął się jeszcze przed naszym ślubem
i trwał nawet wtedy, gdy na świat przyszły nasze piękne dzieci,
mały Dashiell i Pearl.
Nie mówię tego, byście brali czyjąś stronę.
Nie o to mi chodzi.
Ale tylko jedno z nas miało w sobie sztywnego penisa,
i to nie byłem ja.
A więc... taka jest prawda o Samancie Delmonico.
Miłego dnia.
To ci mówił?
Słowo w słowo.
Zostawia wszystkim tę wiadomość?
Jak automatyczna wiadomość.
Automatycznie cię zawstydza.
To szaleństwo.
Rodzice ze szkoły dzieciaków, klienci.
Dzwoni do wszystkich.
Pewnie wykradł ci kontakty i dzwoni po kolei.
Trochę hardcorowe.
I oczywiście nie odbiera. Nie wiem, co robić.
Jest na początku alfabetu.
Dziwne. Anders do mnie napisał. Pamiętasz go?
- Tak, a co? - Jon dzwonił do niego.
Pyta, czy jesteś singielką.
Koleś.
Na twoim miejscu spróbowałbym odnaleźć Jona.
W tym problem: nie wiem, gdzie jest.
Znajdę go.
Jakie masz hasło w Apple? Znajdę jego iPhone'a.
Nie wiem, takie samo jak moje, ale pewnie je zmienił.
Jak brzmi? Warto spróbować.
Anders nie odpuszcza.
Znowu napisał. Co mam mu powiedzieć?
Że spotkam się z nim o 19.
Mam wrażenie, że to sarkazm...
Hasło brzmi: 061608.
- Co to? - Data naszego ślubu.
Skrzyżowanie Madison i 70 którejś.
- Boże, Sant Ambroeus. - Mamy go.
Nick, prowadzisz.
A ja będę śledzić lokalizację.
Oddział cybernetyczny w akcji.
Czyli te dwa mebelki i łóżko.
A więc mahoniowe i dość wyszczerbione.
Piękne, prawda?
Tak, bardzo ładne.
Wyszczerbione, ale mają dobrą energię.
Właśnie, dlatego je kupiliśmy.
W miasteczku o nazwie Nowa Nadzieja.
Prawda, Liso?
- Lambertville. - Lambertville.
To była prawdziwa złota jesień.
Pojechaliśmy tam i...
Właściwie to chyba
pierwsze meble, które razem kupiliśmy.
Jeżdżę z partnerem oglądać liście w Vermoncie.
Vermont jest super.
Ta czerwień, pomarańcz i maślana żółć...
Musimy się pozbyć tych gratów. Chcesz je czy nie?
Mogę najpierw zapytać narzeczonego?
Oczywiście, nie spiesz się.
Odpuść sobie te nostalgiczne wstawki.
- O czym ty mówisz? - Jesienne spacery w Lambertville?
Brzmi jak film Hallmarka.
- Jesienna miłość. - Co?
Tak by się nazywał. Jesienna miłość.
Z powodu jesieni.
Wybacz, ale tak się pozyskuje klienta.
Sprzedaję produkt.
Nie, malujesz nasz związek w różowych kolorach.
Przestań to robić.
Dobra, żadnego różu.
- Jest zachwycony. - Świetnie.
Możemy ponegocjować cenę? Bo meble są wyszczerbione.
Tak, wiemy. Stare, to i wyszczerbione.
Cena do negocjacji.
Ekstra. Mogę zapytać, dlaczego się ich pozbywacie?
Rozwodzimy się. Latami zdradzałem ją ze wspólną znajomą.
Kupiliśmy je w Lambertville w piękny, jesienny dzień.
Co ci strzeliło?
Miałem nie być nostalgiczny.
Ani durnowaty.
Nie umiem czytać w myślach.
Dobra, skupmy się na rzeczach do wyrzucenia.
Bo chyba sobie z tym nie radzisz.
Tego nie wyrzucaj.
To TiVo z lat 90. Jego miejsce jest na śmietniku.
- Nie pamiętasz, co na nim jest? - Nie.
Musimy to obejrzeć.
- Ethan, proszę. - To skarb.
Musimy to dzisiaj załatwić.
Ethan!
Czy to niezbędny etap opróżniania piwnicy?
Tutaj.
Rany.
Felix to wszystko podłączył, ja nie umiem.
Nie miałby nic przeciwko temu.
Ale ja mam.
Rany.
Wybacz, nie dał sobie tego zabrać. Jak pies z matą.
Pies z matą?
Mój Scooby cały czas atakował matę, jak wszystkie psy.
Tak, też o tym słyszałem. Masz zupełną rację.
Jest na niej żarcie?
Jasne, że nie. Psy z jakiegoś powodu gryzą maty.
Czemu są na nie takie cięte?
Co ja tu robię?
Czemu o tym gadamy?
Powierzchnia jest...
Dobra, zaczynamy.
Wszyscy mówią, że to zabiera wieki. „To będzie trwało całe wieki".
To niby ja?
Nie, co ty. Jak już... to on.
Tak, to chyba ja, bo też niepokoję się, że to zabiera tyle czasu.
Dobra.
Chwileczkę.
Uśmiecha się, więc za chwilę się włączy.
ŁADUJE SIĘ...
Szlag, resetuje się.
Zaraz się włączy.
Co jest?
Ładuje się. Musi się zresetować.
Gotowe.
Zobaczycie, że warto było czekać.
Marianne, to auto jest ogromne. Co zrobiłaś z saabem?
Za dużo mandatów. Taniej było kupić nowy wóz.
Albo parkować przepisowo.
A kto by miał na to czas?
Jon przeszedł przez park i zmierza na wschód.
Boże, co za korek.
Marianne, co sądzisz o Merrill Morgan?
Suka.
Cóż, wybieram się z nią na randkę.
Nie wyszła za mąż w wieku 22 lat?
Rozwódka.
- Macie obsesję? - Tak.
Możesz sfilmować randkę?
Zabawne.
Gdzie mam ją zabrać? Bo nie wiem.
Wygląda na typ bistro, nie?
Na przykład Odeon?
Jeśli zabierzesz ją do SoHo, z pewnością stanie w płomieniach.
Idźcie lepiej do baru Polo.
- Jon znów się rusza. - Gdzie jest?
Zmierza w kierunku lepszej dzielnicy.
Skręć tu w prawo.
No to pięknie.
Zasłoniłaś mi szybę tym spadochronem.
Co ty gadasz? Jest przezroczysty.
- Ma ze dwa metry. - Co?
Wszystko przez te twoje draperie.
- Uderzyłeś we mnie. - Nie.
- Na stówę. - Mogę ci zapłacić.
Zostań w aucie.
- Panie władzo? Tutaj. - Co?
- Nie... - Uderzył we mnie.
- Walnął we mnie. - Nie.
Nie musimy wciągać w to...
Dzień dobry, jak leci?
Jak mija panu dzień?
Do twarzy panu w tym kasku.
Ma pan niezapłacone mandaty na sumę 12 000 dolarów.
O cholera!
To absurd. A to nie moje auto.
- Nie pańskie auto? - Nie, Marianne.
Dokąd poszła?
Z tyłu nikogo nie było, panie władzo. Tylko tych dwoje.
To jej iPad. Pomagała mi znaleźć męża.
Naprawdę muszę już iść.
Droga wolna. Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
Mam pomysł. Może po prostu dam panu to auto?
Zaczynamy.
Z nadejściem nowego tysiąclecia
rosną niepokoje związane z Y2K i kryzysem, jaki może wywołać.
Zapytałam obywateli, jak przygotowują się
na własną apokalipsę.
Tylko to, co niezbędne: papier toaletowy, mleko, masło orzechowe.
Trzeba zrobić zapasy.
Spójrz na te włosy.
- Ale miałeś czuprynę. - Wiem.
- Konta bankowe... - A pasemka... są zarąbiste.
Te pasemka są ponadczasowe.
A teraz postanowienia noworoczne Billa Cosby'ego.
Byliśmy tacy głupi.
Zobaczmy, co tu jeszcze mamy.
Wow, macie...
24 godziny sezon piąty, szósty, 24 Godziny: Wybawienie, sezon siódmy,
24: Jeszcze jeden dzień, sezon ósmy.
- Kochacie ten serial. - Widzieliśmy go dwa razy.
Oprócz 24: Dziedzictwo.
Po prostu nie uważamy tego za 24 godziny, prawda?
Nie sądzę, by Maxa interesowały nasze wywody na ten temat.
Bardzo mnie interesują. O co chodzi?
W 24: Dziedzictwo nie było Jacka Bauera, a gdy byliśmy parą, uważaliśmy,
że bez Jacka Bauera to nie był już serial 24 godziny.
Jasne.
Pamiętasz nasze imprezy o tematyce serialu?
Tak, kazaliśmy ludziom przynosić żarcie związane z serialem.
Jak hot dogi i kapustę à la Bauer.
Pamiętasz zupę z 24 ziarnami fasoli?
Były w niej trzy ziarna, ale powiedzieliśmy, że 24,
i wszyscy to kupili...
Tak, bo wtedy... Mogę na chwilę? ...wszyscy ci wierzyli.
Kasuję to.
Czemu kasujesz? Przestań.
Teraz i tak obejrzysz wszystko w necie.
Kasuję, bo to bezwartościowe.
To wszystko było kłamstwem.
Mała część tego była kłamstwem, ale nie wszystko.
Przez cały okres naszego małżeństwa byłeś praktycznie z inną kobietą.
I to nie jest kłamstwem?
Wiesz, co to kłamstwo? Czy jesteś debilem?
Nie byłem z inną kobietą przez całe nasze małżeństwo.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Ale musimy.
- Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. - I nie chcę.
To było tylko kilka razy.
Kilka razy.
To może od razu odnówmy naszą przysięgę małżeńską?
Kilka razy.
Nie jestem z tego dumny.
I z pewnością nie było warto.
Ale kochałem nasze małżeństwo i ciebie.
Więc czemu to zrobiłeś?
Nie wiem.
Czułem, jakbym znów miał 19 lat.
I rozumiem, że robisz ze mnie drania, by móc się z tym uporać, ale...
nie jestem potworem.
Tylko ułomnym gówniarzem.
To było mocne.
Możesz się nie wtrącać?
Jesteście u mnie.
I musiałbym wyjść tędy, a wy blokujecie mi... przejście.
Wróćmy do pakowania.
Mam wrażenie, że ktoś ostrzegał cię, byś siedział cicho.
Szkoda, że ten ktoś, nie wyraził tego bardziej dobitnie.
Ale tylko jedno z nas miało w sobie sztywnego penisa...
- John? - ...i to nie byłem ja.
Chwila.
...taka jest prawda o Samancie Delmonico.
- Samantho. - Przestań wydzwaniać.
Jak tylko zadzwonię do wszystkich twoich kontaktów.
Przestań, błagam cię!
Podoba mi się, gdy błagasz. Możesz jeszcze trochę pobłagać?
Dzwonisz do wszystkich moich klientów i producentów.
Ty narobiłaś tego bałaganu. Ja tylko uznaję twoje zasługi.
Czujesz się przez to lepiej?
Nie tak, jak myślałem.
To przestań.
Skończyłaś? Bo muszę wykonać jeszcze parę telefonów, jestem przy S.
- Nie odpuścisz? - Nie da mi to spokoju.
To ja nie będę mieć przez to spokoju.
Od teraz myślę tylko o sobie.
Muszą o tym wiedzieć ludzie z pralni?
Tak, muszą.
Co?
- Nie będziesz już musiała tego oglądać. - Nie wyrzucaj.
To moje. Zrobiłeś to dla mnie na kursie garncarskim dla dorosłych.
- Zatrzymam to. - Serio?
Tak.
Przypomina mi o Ann Arbor.
Dobra, jest twoje, jeśli dasz mi coś z twojej kupki.
- Tylko nie moją muzę. - Spokojnie, włączę jedną piosenkę.
Cóż...
Za nasz związek, który sięgnął dna.
Czas mu nie służy.
Nie.
Czyli kupuje nowe auto za każdym razem, gdy je konfiskują?
- Tak. - Jest dyplomatką?
Bezrobotną aktorką.
Dobrze się dziś bawiłam.
Ja też.
Dziękuję.
O co chodzi?
Po prostu...
Martwię się, że to...
może się skomplikować.
- Skomplikować? - Tak.
Zwykle umawiam się z prostszymi kobietami, a ty jesteś wystarczająco mądra,
by mnie przejrzeć.
Innymi słowy, jestem stara.
Czuję, że im więcej mówię...
tym większy kopek... sobie dołkuję.
Kopek sobie dołkujesz?
Powiedzmy, że...
mógłbym...
cię polubić.
Ty to wiesz, jak zwalić dziewczynę z nóg.
Już lepiej.
Najlepsze bzykanko, jakie miałaś?
Tak.
- Przyniesiesz mi szklankę wody? - Jasne.
Przepraszam.
Jak leci?
- Jezu! - Cykor.
Dobranoc.
Dzięki.
- Wpadłem na twojego syna. - Miły, prawda?
Tak, milutki.
Rany, masz... dużo albumów B-52s.
Tak, i nie mam pojęcia, czemu mam płytę solową Freda Schneidera.
Dlaczego dokonałam tego funkowego zakupu?
To ma być Fred Schneider?
Tak.
Dlaczego dokonałam tego funkowego zakupu?
- Mamy własnych Fredów. - Jasne.
Boże.
Jesteśmy w sekcji swingowej.
Popatrz. Co my tu mamy?
Big Bad Voodoo Daddy i Cherry Poppin Daddies.
- Dużo tatuśków. - Mów, co chcesz.
Big Bad Voodoo Daddy grali w przerwie finałów Super Bowl.
Wielka sprawa.
W porządku.
To przywołuje wspomnienia.
Wybacz, nie chciałem być nostalgiczny.
Trudno nie być.
Jeszcze rok temu nasze życia były ze sobą splecione.
Znam cię całe moje dorosłe życie...
i nie jestem pewien...
kim mam być, gdy nas już nie będzie.
Wiesz?
Wiem.
Przepraszam.
Od roku nie uprawiałem seksu.
Dobra.
To by było na tyle.
Tak, to tyle.
Halo?
Jon?
Co?
Czy...?
Narobiłeś bałaganu, to go posprzątaj.
Napisy: Monika Bartz